Moja krew pędzi mi do głowy, aż mam ból głowy, dłonie spocone, a adrenalina szaleje, gdy podążam ścieżką na szczyt klifu na śliskich nogach. Idę za innymi, tak jak ja, którzy mają przejść przez ceremonię na najwyższym punkcie pełni księżyca. Sączę powietrze, walcząc z nudnościami i wewnętrznym wstrząsaniem strachu, a mój ciało drży, gdy uważnie obserwuję, gdzie stawiam nogi, niemal zderzając się z dziewczyną przede mną. Zataczając się na boki i kopiąc kamienie na swojej drodze, aby się od niej odsunąć.
"Uważaj, gdzie idziesz, odrzućku!" Warknięcie jednego z towarzyszących nam mentorów uderza mnie w bok twarzy otwartą dłonią, przybliżając się do mnie i odrzucając mnie z powrotem w linii, zdecydowanie. Twardo go odepchnąłem, by się nie rozbiję o ścianę skalną, o którą się trącałem, i ledwo uniknąłem upadku na ziemię, kaszlnąłem z bólu. Złapałem się na czas, szybko wyprostowałem i zignorowałem promieniujący ból otarć, i przeskoczyłem dwa kroki, by nadrobić stratę i wrócić do linii, pocierając obolały ramie i ramię po tym zderzeniu. Starałem się nie patrzeć w jego stronę, wiedząc, że jeśli na mnie spojrzy, prawdopodobnie uderzy mnie w twarz za brak szacunku wobec przełożonego.
Jeden z przywódców wyróżniających się alpha w naszym watahie, jeden z Santosów. Nazywa się Raymond i ma około dwudziestu czterech lat. Nienawidzi wszystkiego, co jest z nami związane. Inny wilk z czystej linii krwi, który uważa nas za niedogodność i niegodnych oddychania jego powietrzem.
To jest rzeczywistość mojego życia i jak małą wartość posiadam w tej hierarchii. "Odrzuć" to nazwa dla każdego z nas, jakbyśmy nie mieli już odrębnych tożsamości, i nie mogę się doczekać, aż uwolnię się od tych ludzi i tego życia.
"Stój!" Donośny, ochrypły głos przed nami zatrzymuje nas wszystkich w miejscu, gdy dochodzimy na płaski szczyt klifu znanego jako "Cieńskie Skalisko". To bardziej duży płaskowyż niż skała, ale słońce nigdy nie dociera do tego miejsca swoim światłem i ciepłem, a jednak daje nam bezpośredni i nieprzerwany widok na księżyc każdej nocy. To już od setek lat jest punktem tej ceremonii, i wreszcie jesteśmy tutaj.
Obchodzę dziewczynę przede mną i staję obok niej, by spojrzeć na znajomą scenę przed nami. Mój żołądek kręci się wiedząc, że to się dzieje. Ceremonialne zestawy flar i płonące ogniska przy krawędzi są już tam i jaśnieją jasno, aż do samej krzywej tego gigantycznego plato. Tworzą czerwony i bursztynowy blask, który oświetla przestrzeń, która wkrótce stanie się ciemnością od ściany do ściany tej bezdźwięcznej nocy. Centrum przestrzeni jest oznaczone symbolami na kredzie, a dużym zespołem okręgów je otacza, po jednym dla każdego z tych, którzy mają się obudzić. Wzdycham wewnętrznie, gdy uświadamiam sobie, że to już teraz, i nie mam gdzie się schować. Nie można uciec; nie ma sposobu, żeby to powstrzymać.
"Zdejmijcie tu ubranie i załóżcie te." W ręce wsuwa nam się szorstkie, szare koce wysoki, umięśniony Santo, patrząc na nas z prawie czarnymi oczami, gdy z pogardą prychnął. Idąc dalej, zdaję sobie sprawę, że wielu zgromadziło się wokół krawędzi i nad nami na krawędziach klifów, aby to obserwować. Prawdopodobnie są zirytowani, że pozwala się naszemu rodzajowi na przeprowadzenie tego tak jak inni.
Wszystkie watahy są już tutaj, a w samym środku stoi Juan Santo i jego współpracownicy. Jego drugi zespół, trzeci i jego syn Colton. Ceremonialny szaman, w pełnym stroju, stoi z laską, oczekując rozpoczęcia swoich obowiązków. Coś, czego z pewnością mógłby dokonać z zamkniętymi oczami, jak podejrzewam, odkąd jest tu od tak wielu lat.
Nie czekam na pytanie, oczy w dół, nerwy w strzępach, ale działam. Znam ten rytuał. Owijam go wokół ramion, aby najlepiej ukryć mój ciało, tak samo jak inni, i szybko odepcham się spod swojego przykrycia z pośpiechem. Rzucam swoje rzeczy na sterty, które wrócimy później.
Przeistaczanie rozrywa twoje ubranie na strzępy, więc bycie nagim to najlepszy sposób, aby sobie z tym poradzić. Później będziemy mogli się ubrać ponownie, ale na razie mam tylko ten drapiący, szary koc, żeby zakryć swoją skromność. Nie żeby to było dla kogokolwiek ważne. Nagota wśród wilków jest powszechna i nie jest czymś, co się gapimy lub uważamy za niezwykłe. Tak wielu zmienia się w jednym mgnieniu oka i wraca do człowieka wcale nago. To kolejny znak słabości, żeby być przez ciało nieśmiałym i ukrywać się, jeśli trzeba iść do domu bez ubrań.
Alfa chodzą nago bez obaw, widząc, że są fizycznie doskonali. Jedynym przypadkiem, gdy to jest problemem, jest gdy jakiś mate został gapiący się na kogoś, kto nie jest jego. Samce są terytorialne, zazdrosne i agresywnie przewidywalne, kiedy mają swoje partnerki, więc regularne walki o testosteron są typowe, jeśli patrzą na siebie nawzajem.
To jest dość podstawowe i pierwotne i kolejny powód, dla którego nie będę tęsknić za byciem częścią watahy. Jesteśmy zwierzętami z natury, a ludzie byliby zaniepokojeni tym, co jest u nas normą. Mam na myśli agresję, fizyczną niechęć i nawet bicie się nawzajem nie jest postrzegane tak, jak ludzie by to oceniali u małżonków. Partnerzy się biją, czasem w postaci wilka, i ugryzienia i zadrapania zwykle są najlepszym sposobem na rozstrzygnięcie sporów.
Szybko się rozbieram i zostawiam swoje ubranie i buty w ładnym stosie między swoimi kostkami, by wstać i owinąć swoim koce wokół siebie, ciasno oplatając ciało, aby poczekać na dalsze polecenia i osłonić się przed chłodnym powietrzem. Drżąc z nerwów, spojrzałem szybko na innych, widząc podobny strach, bladą skórę i poważne twarze. Nie jestem jedyną osobą, która jest przerażona. Wszyscy widzieliśmy, jak źle to się kończy, i zanim skończy się ta noc, poczujemy ból nie do porównania z niczym, co przeszliśmy w naszym życiu.
"Idź!" Raymond popycha mężczyznę po mojej lewej stronie, aby to on przewodził drogą, a my posłusznie idziemy cicho, w jednej linii, na otwarte miejsce i kierujemy się w stronę oznaczonych kredą okręgów, które na nas czekają. Przymykam oczy na sekundę, próbując połknąć zalegający mnie lęk, stroskane gardło suche i piecze z wysiłkiem. Trzymam się, szybko podchodzę do pierwszego koła, które widzę, gdy linia przed mną się rozpraszając. Setki par oczu patrzą na nas, czekają i obserwują. Cisza jest ponura w nadchodzącej nocy, a ja patrzę w górę na niebo, aby znaleźć jakąś wieczną spokojność. Księżyc niedługo nas ogarnie. Wkrótce stanie się ciemny i usiany migoczącymi gwiazdami, ale na razie jest jeszcze dzień i musimy zacząć.
Po tym, jak wszyscy szybko zajmują miejsce i usadzają się, donośny głos szamana przełamuje ciszę, wskazując nam wszystkim, abyśmy usiedli, podnosząc swoją laskę. Robię to, co mi każą, szybko opadam na ziemię i siadam, z nogami skrzyżowanymi w kokonie z kocego na zimnej, twardej, żwirowej ziemi pod spodem. Staram się znaleźć tak wiele okrycia pod sobą, aby było mniej niewygodnie. Jestem świadom wnikliwych spojrzeń z każdej strony, i próbuję je wszystkie zignorować.
"Wypij." Coś twardego uderza mnie w żeberka od tyłu, i wytłumiam jęk, siedząc prosto i rzucając głową w tył, żeby zobaczyć drewnianą filiżankę podawaną mi. Inny Santo wciska to w moją rękę, gdy rozkładam ją, by ją wziąć.
"Po co to?" Pytam niewinnie, zawsze zastanawiając się, kiedy to obserwowaliśmy z daleka i głupio naiwny, że spodziewam się uzyskać jakąkolwiek odpowiedź od jednego z nich.
"Wypij to i się dowiesz" - szczerzy zęby, odchodząc bez faktycznej odpowiedzi. Wzdycham, wewnętrznie irytując się jego postawą, zanim spojrzeć na ciemno-ambrowy płyn wewnątrz, którego ciężki zapach ziół i perfum unosi się w górę do mojej twarzy. Widzę, jak inni piją to szybko, bez pytania, i postępuję tak samo.
Smakuje jak gęsty, kleisty miód, nasączony chemikaliami, które pieką w gardle, gdy go połknąłem i prawie się zakrztusiłem jego gęstszą konsystencją. Mam odruch wymiotny, ale udaje mi się powstrzymać i połknąć go z trudem i kilkoma łykami. Zamykam oczy, gdy smak staje się gorzki, rozchodzący się w dół gardła i do żołądka, natychmiast je ogrzewając. Czuje, jak się rozchodzi w moich żyłach i kończynach, znika spod mojej skóry zimę na dotyk kamieni, i niemal od razu czuję się lekko zawrotny. Ziemia wokół mnie porusza się i kołysze delikatnie, jak morze na fali.
Potrząsam głową, ale to jest całkowicie bezcelowe. Garbując się do przodu, abym się nie przewrócił, teraz rozumiem, dlaczego za każdym razem, gdy to obserwowałem, najnowszy obudzony siedział przez całą ceremonię pochylony i nieruchomy, aż zmienił się w wilka. Wydawał się nieświadomy całej tradycji i jej etapów, światło zmieniało się w ciemność. Oni nas upoją dla bólu, a zaczynam tracić pojęcie o wszystkim dookoła mnie, jakby zasłona surrealizmu unosząca się jak ciepła, puchowa mgła pochłania mnie całą.
Nie wiem, jak długo tak trwamy ani co się dzieje, bo słyszę tylko śpiew szamana, tańczącego wokół, trzaskającego, śpiewającego i klaskającego. Moje widzenie jest zamglone i faluje, moje ciało jest ciężkie, a jednak oderwane, i już nie czuję, że jestem tutaj, ani nawet nie jestem świadomy. Czas upływa, ale nie mam pojęcia, jak szybko czy jak wolno, i jedyną rzeczą, o której wiem, że szybko staje się ciemno dookoła mnie, i nie mogę przestać się dryfować w przestrzeni czy tracić orientacji i zanikać. Omotywa mnie w małą czarną przestrzeń wokół mnie, gdzie zapach ognia i kadzidła sprawia, że jestem głupi i senny. To jest spokojne, a jednak jakoś nie jest, a jest namiastką świadomości i strachu, prawie poza zasięgiem.
Zanurzony w dziwnym półśnie, nie mogę już otworzyć oczu ani zrozumieć, co dzieje się wokół mnie. Są na mnie ciepłe ręce, może, ale nie jestem pewien. Nagły wiatr, chociaż nic nie robi, by ochłodzić mój wieczny upał.
Zimna ciecz i pomarszczone dłonie, gdy coś jest rozmazywane po moim czole, sprawiając, że lekko się skrzywiłem z sekundową świadomością, i staram się skoncentrować na tańczącej postaci przede mną. Potrząsającą, dmuchającą dymem, śpiewającą piosenkę, która spływa po moim nosie, i przywołując pamięć, wiedzę, że nowe obudzenia są oznaczone świeżo zabitym wilczym krwią, aby przygotować się na ich przemianę. Moja twarz będzie miała znamię wilka z zabitym przez naszego Alfa zwierzęcia.
Szorstkość czegoś, co ciągnie się po mojej skórze, lekko mnie zaskakuje, a potem nagle unoszę się i płasko unoszę się, lub płynę, lub może leżę. Już nie mam pojęcia. Nigdy jeszcze nie czułem niczego takiego, nawet gdy pierwszy raz byłem pijany kilka miesięcy temu, gdy znaleźliśmy jakieś alkoholowe napoje w kredensie w sierocińcu. Jestem zbyt wykończony, by wiedzieć, co robi moje ciało, a ciężkie, głośne tony wilczej piosenki rozbrzmiewają po górach, gdy watahy śpiewają dla powitania naszego księżyca.
Wspomnienie wielokrotnego świadka tego przypomina mi, że zabierają ich, wyciągają koce, aby przemienić ich i kłaść na nich pod pełnym księżycem, a logiczne jest, że aleją troszcząc się o skruchę dla nowych, którzy zmieniają się w tej nocy. Prawdopodobnie teraz jestem odłączony od swoich kończyn, gdy ciepłe uczucie prowadzi po moim policzku. Chrapliwy głos dobywa się zza mgły.
"Będzie bolało... Czękam, z niecierpliwością to oglądam, Odrzutku. A może skorzystam z tobie w tym chwale. W końcu zdobędę to, czego pragnę." Ledwo rozpoznaję głos, ale instynkt mówi mi, że to Damon, chłopak z watahy Conran, który próbował mnie pocałować rok temu. Zapędził mnie do kąta w korytarzu szkolnym, przycisnął do ściany i próbował zmusić mnie do pocałunku, wciskając swoją rękę pod spódniczkę. Odepchnęłam go, zostawiając mu bliznę na uśmiechawej twarzy, a odkąd to zrobił, dążył do mnie jakby szaleniec. Nie żebyśmy go zbyt źle oznaczyli, szybko się goi, ale zostawiłem na nim wgniecenie w jego duma i ego.
Nie mogę zareagować, i gdy palące uczucie wędruje w dół mojego ramienia, mogę tylko się wiercić, tak bardzo chcąc, żeby usunął ze mnie ręce. Nie jest aż tak głupi i z całym spojrzeniem skierowanym w naszą stronę zostawia mnie w spokoju z moim losem, gdy staram się wrócić do poczucia teraźniejszości. Nagle boję się, że to on będzie jednym, który mnie potem ułoży, gdy to się skończy. Odpowiedzialnym za zaprowadzenie mnie z powrotem do moich ubrań i ukrycia w cieniu krawędzi klifu. Kto wie, co on zrobi? Nie pamiętam, czy przemiana wyprowadza cię z odurzenia narkotycznego po jej zakończeniu czy nie.
Nie mogę dłużej na tym polegać, bo silne światło spada na mnie tak mocno, aż całe ciało, niemal jakby płyta żarowa, i gwałtownie uniosłem się w pozycję wyprostowaną na podłodze. Każdy cal mojej skóry wrze i pęka, osiągając piekące poziomy tortur, jakbym został podpalony i szarpnąłem się w esości w kierunku podłogi, starając się złagodzić ból, ale nie mogąc niczego więcej niż krzyczeć.
Wrzeszczę z bólu, więżąc się w mękach, gdy intensywne uczucie rozrywa moją skórę z kości i mnie otacza. Mój głos pogłębia się, skrzypiąc i ochrypły, jakbym połykał drzazgi, i płacz zamienia się w warczenie, moje gardło prawie pękające od ognia w wysiłku. Przez chwilę to jest jakby duszenie. Jestem atakowana. Moje ciało jest szarpane, skręcane, łamane i zabijane, ale to nie jest inny wilk... to przemiana. Jest to o wiele gorzej, niż sobie kiedykolwiek wyobrażałam.
Chrząszczący, drgający i niszczący ból przechodzi przez mnie piekielnie. Popycha mnie do toczenia się, aby złagodzić ból, jak brud, kamienie i kurz drapią i palą moje ciało, gdy po nich zsuwam się. Skulam się i jęczę, ale to nie ulża żadnej torturze związanej z rozrywaniem i rozdrabnianiem mojego ciała. Krzyczę, błagam moją matkę, żeby mnie uratowała, wołam do Przeznaczenia, żeby to zatrzymało, i drapię się o skały, łamiąc palce czystą siłą walki i zadzierając resztki skóry o ostre krawędzie pod sobą.
Nikt nie mógł mnie przygotować na to, jak to się czuje, i jestem przewracana na lewą stronę, gdy mocne światło chwyta mnie całą powierzchnią ciała, prawie jakby włączono palnik, i natychmiastowo wciągam się w położeniu połowicznym na podłodze. Każdy cal mojej skóry bulgocze, pęka i piecze od rozlewania się i jestem spięty i drapuję się po ziemi, ocierając się o nią, z wysiłkiem sapania. Wyję jak dziecko w bólu, walczyłem o przetrwanie, w tym manowcu rozbijając paznokcie o szorstki teren i zadzierając palce po ostrych krawędziach pod sobą.
Nikt nie mógł przygotować mnie na to, jak to jest, i moje ciało jest przewracane na lewą stronę, gdy mocne światło zabija mnie na całości, skurcze, i bestialskie męki przeszywają mnie. To już nie ja
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ból jest nie do zniesienia, doprowadza mnie do granicy szaleństwa, i naprawdę czuję, że moje ludzkie ja jest torturowane na nieistnienie. Każda kość w moim ciele pęka i odradza się, jakby było to robione ręcznie, po jednej na raz. Moje ciało rozedrze się i oddali od mięśni. Jestem mokry, rozpaczliwie się poci, jakby krew spływała z piekielnych ran, które wydają się trwać wieczność, przykrywając mnie lepkim, ciepłym ciepłem, dusząc mnie i pozostawiając wstrętny metaliczny zapach. Nie mogę rozróżnić, co to jest - pot, krew, a może inne rodzaje płynów. Wyjeżdżam i staram się z całej siły, więc podnoszę twarz w górę, wdycham z ulgą, gdy moje płuca wdechają powietrze, i wreszcie oddycham. Ledwo się trzymam, osiągając szczyt, w którym moje umysł jest na skraju załamania, a resztki zdrowego rozsądku stoją na skraju przepaści.
I wtedy... wszystko staje w miejscu.
To się wszystko kończy. Jak schłodzenie przypieczonych oparzeń letnim napojem, natychmiastowe kojące uderza mocno i intensywnie, gdy hałas zamienia się w ciszę, spalone ciało staje się chłodne, a złamania stają się jednością.
Przestaję walczyć z moim ciałem. Jestem świadomy natychmiastowego zakończenia wszystkiego i ponurej ciszy, która nagle mnie otacza. Nienaturalnej ciszy. Rozmytej i zamazanej, kiedy kręci mi się w głowie, i szukam jakiegoś poczucia rzeczywistości. Zbierając dech, wdychając chłodne powietrze i czując spokojną atmosferę, gdy mgła się rozwiewa, moje widzenie powraca tylko nieznacznie.
Próbuję wstać, wyprostować się, chociaż to się różni i potykam się na boki, zdezorientowany sensem wyprostowania. Opieram się na dłoniach i kolanach, chociaż nie wiem, jak to zrobiłem. Nie mogę wstać ani pomóc sobie sam jak przeważnie, bo wszystko wydaje się dziwne, i mrugam i potrząsam głową, aby oczyścić oczy i dojrzeć, w którą stronę jestem zwrócony. Mrugam, łzy w oczach, gdy w końcu suchość ustępuje miejsca wilgotności, i widzę kształty i cienie, które potem definiują szczegóły i więcej. Zdezorientowany, ale czuję, jak na mnie spływa spokój, uczucie spokoju ze wzmocnionymi zmysłami na każdym poziomie.
Spoglądam w dół i widzę łapy, które najpierw mnie zaskakują. Wydaję okrzyk zdziwienia z bliskością iw końcu uświadamiam sobie, że to moje, tam gdzie powinny być ręce, spoczywają płasko na ziemi. Duże, pazurkowate, ale silne łapy, większe, niż myślałem, że będą. Podnoszę jedną i potrząsam nią, prawie jakbym musiał przekonać się, że mogę używać i kontrolować kończynę. Jest naprawdę połączona z moim ciałem. Moje nogi są solidne, z grubym srebrzysto-szarym futrem na muskularnym torsie. Mam pasmo najczystszej bieli śniegu sięgające tak daleko, jak mogę dostrzec. Spoglądam na to, odchylam się, i napinam szyję, aby śledzić je, aż nie mogę już dalej wysilić wzroku.
Mam bardzo mało wspomnień o mojej matce w jej prawdziwej formie, ale wiem, że to pochodzi od niej. Była biała, a mój ojciec srebrny, ale takie połączenie jest prawie niespotykane. Większość wilków jest brązowa lub szara... białość to mutacja, o której moja matka starała się ukrywać, ponieważ przynosiła tylko spojrzenia.
Zataczając się na nieznanych nogach, upadam płasko, rozciągając się i uderzając podbrzusze w kamień. Potrząsam głową, nieznany ciężar innego ciała porusza mną na boki, nie do końca władając kończynami lub ruchami, ale zdając sobie sprawę, że jest o wiele większe niż ludzki mózg. Nagle świadomy otaczającego mnie widoku i dostrzegając, że nadal jesteśmy obserwowani. Szybko trzeźwiejąc, gdy mój nowy metabolizm wypluwa ostatnie resztki narkotyków z mojego systemu i oczyszcza moją krew.
Atmosfera jest naładowana i jestem otoczony niedawno przemienionymi wilkami o różnych odcieniach szarości i brązu, chociaż jestem jedynym z bielą w moim futrze. Odwracam się, gdy śpiew szamana przyciąga moje oczy, potykając się o własne niezdarności, próbując usprawnić się i wstać. Trudno mi używać rąk jako przednich nóg, i instynktownie cofam się zbyt daleko na tylne i gubiąc równowagę, znów odchylam się do poprawienia pozycji, zanim przewracam się na twarz. Znowu opadam na ziemię i spotykam kurz z ogryzioną żuchwą.
"Staje się łatwiejsze. Spróbuj trzymać się na wszystkich czterech." Głos ponad mną przyciąga mój odchylenie głowy, i wycofuję się, gdy zdaję sobie sprawę, że Colton Santo stoi tuż obok mnie, patrząc, jak robię z siebie widowisko, płasko upadając na nowe nogi. Nie wiem, czy jestem zdziwiony, że do mnie przemówił, czy nieufny wobec niego.
Nigdy nie ufałem niczemu, co go dotyczyło, ani żadnemu z jego intencji, i zastanawiam się, kiedy tak blisko się tu pojawił. Unikając jego spojrzenia, odwracając wzrok od niego, próbuję zrozumieć to dziwne ciało i skupić się na nauce jego obsługi. Jedyne, na co mogę się zdobyć, to tylko westchnienie, zdając sobie sprawę, że w ten sposób nie potrafię formować słów, i automatycznie łączę się z nim myślami.
Nie mamy strun głosowych do mówienia jak ludzie. Wilki w tej samej wataze mają ze sobą emocjonalne połączenie, więc potrafią porozumiewać się bez mówienia, co, trzeba przyznać, jest niemożliwe dla wilków. Jest to również możliwe, gdy jesteś wystarczająco blisko, aby porozmawiać z kimś, kto nie należy do twojego watahu, jeśli jest skłonny cię wysłuchać.
"Jest to dziwne." Próbuję się z nim skontaktować, zaniepokojony tym nowym, niemal naturalnym zdolnościom, jakich wcześniej nie posiadałem. Przytłoczenie wszystkim tym i niepewnością, czy nadal jestem silnie odurzony w tej formie, czy też ta surrealistyczna nowa możliwość odczuwania wszystkiego to zmysły wilka. Rzeczy wpływają na nas inaczej, jako ludzi, i ta dezorientacja może być czymś, do czego muszę się przystosować.
"Tak, no cóż, poradź sobie z tym. Naucz się szybko." Odpowiada mi, huskowy znajomo brzmiący ton jego głosu w mojej głowie, co dziwnie działa na mój żołądek. Mało grzeczna odpowiedź, a ton mówi mi, że nie chce ze mną rozmawiać, zwłaszcza nie w tej formie telepatycznego połączenia.
Nie jestem członkiem jego watahu, nie jestem nawet na tym samym poziomie co on. Jest niegrzeczne, by próbować. Odejmuje się od niego i podąża w kierunku swojego ojca, aby jeszcze bardziej zademonstrować ten fakt, a ja opadam, aby zrozumieć wszystko, czym zostałem uderzony. Jestem ciężki, nie jestem pewien, jak nawigować po ciele wilka, gdy przez większość życia poruszałem się na dwóch nogach. Na pewno ważę cztery razy więcej niż zwykle, a wielkość moich łap sugeruje, że może to być jeszcze więcej.
"Przemiana nie potrwa długo... tylko chwilowe momenty dla ciebie za pierwszym razem. Zostaniesz obudzony po wyjściu, a twoja droga poprowadzi cię do twojego przeznaczenia. Bądź uważny i czujny. Jesteś teraz po drugiej stronie." Szaman mówi to głośno, a jego głos rozbrzmiewa po górach jak prorocza piosenka. Słyszałem to tyle razy, ale tym razem znaczy mi to coś.
Powoli, stając na niepewnych nogach, jak Bambi na nowo narodzonych kończynach, podnoszę głowę, wiedząc, że tak powinienem zrobić. W jedności z wszystkimi wokół nas, wyciągamy szyje, podnosimy nosy do nieba i wyją na księżyc po raz pierwszy w naszym życiu jako jedno zjednoczone stado; niezależnie od tego, kim jesteśmy, skąd jesteśmy, jakie jest nasze pochodzenie krwi czy przeszłość, długo i pełno znaczenia. Zjednoczeni w jednym śpiewie, który dopełnia naszej transformacji. Dźwięk, który rozbrzmiewa wokół nas, przenika przez nas, łączy się z setkami ludzi i wypełnia nocne niebo niskim, upiornym dźwiękiem, który odbija się od gór i wzbudza strach wśród dzikiej przyrody.
Początkowo to jest dziwne. Moje gardło drży; boli i drażni moje struny głosowe, ale wraz z opustoszałym żołądkiem, odchodzi moje powietrze, a z głośnego jęku wypływa ze mnie długi, spokojny wycie, aż drapie moje gardło i zabiera oddech. Czuję się żywy. Jakbym trzymał oddech i czekał na to całe moje życie. Chyba tak było. To jest to, do czego się urodziłem, i wraz z przebudzeniem przychodzi wolność.
Mogę odejść.
Mogę biegać.
Mogę żyć z ziemi i polować, aby przetrwać. Ograniczenia związków z ludźmi już mnie nie obowiązują. Wilki mogą żyć gdziekolwiek, pod warunkiem, że mogą polować, i chociaż mamy mentalność stada, słyszałem historie o odizolowanych wilkach radzących sobie samodzielnie. O to właśnie mi chodziło, o czym marzyłem, na co czekałem, i wiem, dokąd zmierzam. W końcu mogę zrealizować swoje marzenie o zostawieniu tego wszystkiego za sobą i znalezieniu swojego samotnego spokoju gdzieś tam. Jak najdalej od tych gór i ludzi, jak to możliwe, i nigdy nie oglądając się za siebie.
Jak tylko się zrelaksuję, nasz śpiew ustał, a moja energia szybko gaśnie. Przepełniony zmęczeniem, opadam na brzuch i łuszczy się na ziemi, westchnieniem, gdy moje ciało mrowi i swędzi tysiącem drobnych drżące. Spoglądam w dół na czas, kiedy wszystko zmienia się z powrotem szybciej, niż myślałem.
Futro, które mnie ogrzewało, łapy zamiast rąk... wszystko zaczyna się cofać, i w przeciwieństwie do mojej przemiany w bestię, odwrócenie tego nie jest w ogóle bolesne. To jest szybkie, niemal natychmiastowe, i zanim mogę mrugnąć lub zrozumieć, co się dzieje, jestem całkowicie nagi jako człowiek. Cały w mojej krwi i wygięty w bezruchu kulkę na ziemi, oszczędzając mi część godności, osłaniając moje ciało.
Staram się wysunąć i wziąć się w garść, niepewny, dlaczego teraz wiem, jak on lubi kawę czy jego ulubioną piosenkę, lub dlaczego nagle nie mogę pozbyć się silnego zapachu z nosa ani potrzeby pójścia i przytulenia go. Jakby każda część mojej duszy nagle była skoncentrowana na nim, mimo że jest kilometr stąd. Głębokie, ciężkie pragnienia mrowią w moim ciele i każde pragnienie to mieć Santo wokół siebie.
Opadam z powrotem i staram się oddychać w oczekiwaniu na nadchodzącą panikę, próbuję racjonalizować, co to było, połykając powietrze małymi haustami i pozwalając mojemu ciału dochować pokrycie zastrzeżonego zasypiającego początku.
"Zamilcz!" Juan Santo domaga się złośliwiejącym szczeknięciem, które odbija się echem po górach, i jak nagły piorun, jego głos powstrzymuje pozostały chaotyczny hałas, dając mi pewną ulgę, zanim wybuchnie mi mózg.
Podchodzi w naszą stronę i fizycznie wyciąga swojego syna za ramię z położenia wykurzonego. Chwytając go i wciągając, jak szalony i złośliwie zwracając się do niego po postawieniu go na nogi, wybuchająca w nim surowość.
"Powiedz mi, że tego nie zrobiłeś!" Domaga się od niego gwałtownie, ale Colton wydaje się tak zaskoczony jak ja. Jego zwykłe pewne siebie pozy zostaje zmienione na luźne i wydaje się niepewny na nogach. Odezwał się i nie wiedział, co do diabła się z nami stało.
"Nie wiem, co to było... Nigdy... Nie wiem!" Jego zwykły, pewny siebie ton również zanika, a czuję jego spojrzenie z powrotem na mnie, gdy staram się usiąść, podciągając się w kulkę i w końcu zyskując odwagę, by spojrzeć na nich.
Gdy tylko znów spotykam się z oczami Coltona, ten sam strzał trafia mnie w serce i żołądek jak potężne uderzenie, i wiem, że to nie jest nic innego. Wystarczyło jedno spojrzenie, aby zrozumieć. Widziałem to zdarzyć się innym. Patrzy na mnie z takim samym instynktownym pragnieniem, z nieujawnioną potrzebą, by iść w jego stronę i dotykać się nawzajem. Potrzebą podejścia i objęcia go, pragnieniem, gdy zatrzymujemy się i spoglądamy na siebie nawzajem, gdy popęd zagłusza sens i bestia przejmuje ludzką rozumowalność.
Imprintowaliśmy się, a Los dał mi mojego partnera.
Colton Santo to mój przeznaczony Alfa, wilk, z którym mam spędzić wieczność i podążać za nim wszędzie, gdziekolwiek pójdzie. On jest moją utartą ścieżką, moim kochankiem, moim życiem, ojcem moich przyszłych potomków, aż do końca czasu.
I nie potrafię sobie wyobrazić niczego gorszego.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wszystko dzieje się tak szybko, że głowa mi się kręci, a ledwie mogę złapać oddech. Nasze odbicie wysyła ceremonię na szybkie rozproszenie, a ja zostaję odwieziona przez paczkę Santo i wprowadzona do oczekującego samochodu, moje ubrania wrzucone mi w twarz i polecenie udania się do domu watahy i zachowania ciszy.
Wszystko jest w chaosie, jakby popełniłem przestępstwo wieku, i rozprzestrzenia się to na wszystkich obecnych. Juan wybucha wspaniale na możliwość zaręczyn naszej przyszłej alfie z jednym z najniższych watah, i ja za bardzo nie jestem z tego zadowolony.
Przez dziesięć lat trzymałem głowę nisko, trzymałem się z daleka, w cieniu, z dala od dramatu, tak jak inni jak ja. Stałem się prawie niewidzialny i nie miałem prawdziwych przyjaciół, wszystko po to, aby osiągnąć jeden cel - uciec, i to bez hałasu. A teraz jestem wystawiona na pokaz w najważniejszą noc życia, przed całym górami, i wszystko wali się na mnie.
To nie może się dziać! Odbijanie jest na całe życie; jest tylko jedno wyjście - śmierć! Ledwo oddycham, gdy panika wkracza, że to nie jest cholernie odwracalne i nie jest to drobiazg, który można zepchnąć na bok, a mnie puścić w dar.
To dla mnie nie wchodzi w rachubę. Możemy zdecydować się odejść i to zignorować, ale więź nie zostanie przerwana, a pragnienie związania nas ze sobą tylko się umocni, jeśli będziemy z nim walczyć. Tak to działa, wszyscy to wiedzą. Jeśli odejdę, będę tęsknić za nim przez resztę swojego życia, dopóki nie doprowadzi mnie to do obłędu lub nawet śmierci z powodu złamanego serca. Jeśli zostanę, nigdy nie będę w stanie stawić oporu potrzebie bycia z nim, a Juan jasno to wyjaśnił - to nigdy się nie stanie.
Zostaję odepchnięta z samochodu do ciemnej alei i mam tylko kilka sekund na założenie ubrań pod kołdrą, zanim zostanę zmuszona do wejścia przez boczną drzwi i prawie upadam na jasny korytarz. Mężczyźni, którzy zostali wysłani, żeby mnie tu przyprowadzić, są mniej niż gościnni, popychają mnie i okrutnie popychają mnie. Czuję się pokryta siniakami, a na moim ciele i twarzy wciąż jest resztki krwi. Cofam się na przytomność od uderzenia o twardą podłogę, moje ciało już zmęczone i osłabione po tym, co przeszłam dzisiaj wieczorem.
Wciąż zatykam się od narkotyków i pierwszej przemiany w moim życiu, jestem spięta, sierpy mi sterczą, a do tego dochodzi ten nowy, pół-kidnappingowy uraz. Czuję się uwięziona w jakimś rodzaju snu na jawie i chcę się obudzić, zanim ogarnie mnie kompletna szaleństwo.
Wysoka, znajoma, atrakcyjna blondynka spotyka nas w korytarzu, podchodzi w moją stronę. Bez wahania, opluwa mnie mocno w twarz i wysyła mnie wpół powietrza, aż zsunę się na podłogę i zsunę się wzdłuż ściany. Palący ból ogarnia moją policzek i oczodół, kiedy jękam i rozchodzi się po całej głowie i szyi, na chwilę pozbawiając mnie przytomności. Jestem trochę oszołomiona od siły, z jaką ta suka mnie zaatakowała, w mojej panice próbuję się podnieść, ale nie udaje mi się i momentalnie otrzymuję kopnięcie w plecy, które zmusza mnie do upadku.
"Jak śmiesz! Jak cholernie śmiesz, ty dziwko! On jest mój! Randkujemy od dwóch lat, a ty myślisz, że możesz wejść i go zabrać! Jesteś absolutnie nikim i nie masz prawa do niego!" Jest wściekła, jasnoniebieska z wściekłości, nadchodzi na mnie, wchodzi na mnie, owija palce wokół mojej szyi jak obłąkana psychiczka. Odpowiedzią na to jest moja próba obrony w mojej panice, ale ona jest większa i silniejsza, a ja widzę w jej oczach zapłon bursztynowego światła, co oznacza, że jest na granicy przemiany w wilkołakiem.
Jest kolejna wilczycą, która pokonała młodość i dobrze opanowała swoje umiejętności, podczas gdy ja nie zaczęłam nawet zgłębiać moich jeszcze. "Zabiję cię, zanim pozwolę, żebyś go ode mnie wzięła". Jej chwyt się zaciska, a ja próbuję zahaczyć jej twarz, walcząc o oddech, panikując, chwilowo tracąc przytomność, zanim dwie mocne ramiona podnoszą ją ze mnie i unoszą wysoko w powietrze.
"Wystarczy! Ona nic takiego nie zrobiła jak ja!" Głos Coltona penetruje jej histeryczne piszczenie, a on ją odkłada na nogi z dala ode mnie. Staje między nią a mną, zwracając się do niej i próbując ją przekonać do zamilknięcia. Jego całe ciało jest napięte i czujne, jakby był gotowy, żeby się z nią zmierzyć, i nie jestem pewna, czy to się nie stanie. Samice, gdy są wściekłe, zazwyczaj się odwracają i atakują nawet tych, których kochają. To jest sposób, w jaki większość sporów jest rozstrzygana wśród wilków. Walki fizyczne są normą, nawet między partnerami. "Idź do domu, Carmen; pozwól nam się tym zająć. Starsi i Szaman idą z moim ojcem. Po prostu odejdź i pozwól nam to załatwić." Brzmi obrażony, z głębokim, dowodzącym tonem, podobnym do jego ojca, tylko z dziecięcym brzemieniem.
"Dlaczego go nie zabiją i nie skończą z tym? Ona jest nikim dla watahy" wzdycha desperacko, hałas dociera do moich uszu, więc zaciskam się w reakcji z "Aaa" i chwytam za nie i zastanawiam się, czy to jest nowe zjawisko związane z moimi zmysłami... słyszenie rzeczy bardziej bolesnych.
"Czy jesteś tępa? Jeśli ją zabiją, mnie też zabiją. Jeśli jej zaszkodzisz, mnie też skrzywdzisz! Nawet jedno uderzenie! Jesteśmy odbiciem, jesteśmy jednością. Jej dusza, moja dusza... Czy nigdy nie zwracaliście uwagi na lekcje?" Teraz brzmi tak samo wściekle jak ona, i spogląda na mnie schylaszjącą się na podłodze, oszołomioną i zszokowaną tym, co się właśnie stało. Nie jestem psychicznie gotowa na cokolwiek z tego.
"Tutaj." Odwraca się do mnie, a na jego przystojnej twarzy pojawia się subtelne zmiękczenie, sprawiające, że wygląda bardziej uroczo i mniej zimno, i wyciąga rękę, żeby mi pomóc wstać. To pierwszy raz, kiedy widzę w nim jakiekolwiek prawdziwe człowieczeństwo, i staje mnie to na chwilę w osłupienie, pozwalam mu się podnieść. To ciepło i przekazywanie iskier przez jego dotyk sprawia, że skacze, a to znajome pragnienie i potrzeba więcej od niego, jego dotyku, sprawia, że szybko odsuwam swoją rękę. Wewnętrznie szybko patrząc na nagłe ciepło wypełniające mi szyję i twarz. Rumieńcząc się, odwracam wzrok, żeby zerwać kontakt.
On również odczuwa to uczucie i odsuwa się od mnie, wyraźnie niepokojąc się, jak bardzo chemia nas zżera nawet przez coś tak prostego. Nie jest tajemnicą, że on i Carmen są ze sobą od dłuższego czasu, więc podejrzewam, że czuje się, jakby to było jakieś oszukiwanie jej. Patrzy na mnie jak jastrząb; czuję, jak jej nienawiść kipi przez moją duszę i życzę mi złego. Piekący ból na mojej twarzy mówi mi, że prawdopodobnie zostawiła swoje odciski, i staram się nie gapić się w jej stronę i nie prowokować kolejnej wybuchowej reakcji.
"Przysięgam na Boga, Cole..." Jej głos złamany, a łzy wypływają z jej oczu, natychmiast zmoczywszy policzki. "Jeśli mnie dla tej małej odrzuconej zostawisz...". Przez chwilę czyste rozczarowanie w jej tonie dostaje się we mnie, przecina mnie w serce i jestem trochę żal jej. Nie wiem, jakie to uczucie kochać i co to zrobiłoby ze mną, gdyby to byłem ja. Wydaje mi się, że policzek nie jest porównywalny do zniszczonej duszy i myśli o straceniu kogoś, kogo uważaliśmy za swojego partnera.
Ta głupia część mnie, która się troszczy, sprawia, że gapie się na ziemię z wyrzutami sumienia, jakbym w jakiś sposób przyjęła, że zrobiłam coś złego. Czuję się zażenowana.
"Bądź cicho. Idź do domu, a pogadam z tobą później. Teraz nie jesteśmy niczym, dopóki to nie zostanie naprawione. Nie mogę mieć dwóch partnerów. Znasz prawa". Ton w jego głosie sygnalizuje, że wykonuje swoją dominację, a ona szybko się cofa, wiedząc, kiedy nie pytaczać ani nie sprzeczać się, nawet jeśli jej twarz wyraża ból z powodu tego, co powiedział. Alfa mają ton zarezerwowany na czasy, gdy zwierzęta w stadzie nie będą słuchać. Sprawia, że jesteśmy niemi i zmusza do wykonania tego, czego od nas się wymaga, co jest jednym z tych momentów. Nawet drżę pod jego wpływem, i muszę powstrzymać się przed tchórzliwym cofaniem się w cień. Nie każdy samiec ma ten dar, tylko ci, którzy urodzili się, by dowodzić.
"Allora? Tak masz na imię, prawda?" Colton odwraca się do mnie, zaskoczając mnie tym zwrotem akcji, te czekoladowe oczy rozpływają się nade mną, i znów odwracam wzrok, zbyt skłonna skupić się na nim i kiwnąć nieśmiało. Nie mam kontroli nad tym, jak działa na mnie, i wcale mi się to nie podoba. Wolność wzywa mnie, a teraz ta irytująca, niepożądana potrzeba bycia związanym z tym jednym facetem, którego nigdy nie chciałam znać.
"Lub Lorey... Tak do mnie mówią." To słabe, ciche bełkotanie, a w duchu przeklinam siebie za to, że brzmię tak słabo, jak zawsze mnie oznaczała jego paczka. Nie jestem na jego poziomie jako Alfa. Nic dziwnego, że odkreślili moje pochodzenie.
Spokojnie, nie zrobię ci krzywdy. Weryfikuje się w mojej głowie, ja obracam się w górę, zaskoczona, że do mnie przemawia wewnętrznie, a nie werbalnie. Nie powinniśmy tego robić, gdy jesteśmy obaj w postaci ludzkiej, a zwłaszcza gdy nie jesteśmy z tej samej paczki.
Jak to możliwe...? Zaczynam pytać, odpowiadam tym samym sposobem bez zastanowienia, a potem gwałtownie wdechowując, gdy zdaję sobie sprawę, że to samo zrobiłam. Nie mam pojęcia, czy to łamie zasady, biorąc pod uwagę, kim on jest.
Jesteśmy odbiciem. Mamy połączenie. Słyszymy się nawzajem nawet z odległości kilometrów. Żadna odległość nie jest za daleko. Nikt inny nie może do tego dotknąć. To jak nasza własna osobista linia telefoniczna z tłumikami. Nie patrzy na mnie. Patrzy, jak Carmen schodzi w dół korytarza i płacze w swoje ręce, tworząc ponury obraz. Czuję jego ból, gdy ją ogląda odejść, i mnie też boli. Czucie tego, co on czuje, to kolejny minus, związany z tym facetem. Nie chcę czuć złamanego serca ani bólu ani żadnego z tego gówna.
Przepraszam. Nie miałem na myśli, by to się stało. Szczerość i ból, które widzę w mojej odpowiedzi, przyciągają jego oczy do moich, i robimy to dziwne coś, gdzie utkwimy na chwilę wzajemnie spojrzenia, poczujemy drżenie czegoś, czego nie możemy zaprzeczyć, i oboje odwrócimy wzrok. Żaden z nas nie chce tego; to jest jasne.
Nie zrobiłaś tego. Tak zdecydował los. Teraz musimy dowiedzieć się, jak to odwrócić, jeśli to w ogóle możliwe. Wahanie w jego tonie przypomina mi o czymś, czego się nie spodziewałam, i spoglądam na niego, pomimo siebie. Jego profil o chiseled jawline. Psuta skóra i ciemne włosy pasujące do tych ciemnych oczu i brwi. Colton jest wysoki, umięśniony i w dobrym stanie, co jest tylko podkreślone przez to, że jest wśród ogromnych wilków w paczce, nawet w jego wieku. Jego rodzina pochodzi z Kolumbii, co widać w nim w najlepszy sposób, pomimo że jego matka jest Kaukaską. Jeśli chodzi o mnie, jestem standardową białą wieśniaczką. Słabe włosy, zwykła dziewczyna i nic wyjątkowego ani pięknego, o czym wiem. Carmen jest boginią w porównaniu do mnie.
Atmosfera staje się zimna, gdy do pokoju wchodzi grupa mężczyzn i niegrzecznie odsuwa mnie jeden z nich. Zostaję odrzucona na bok, niezdolna zatrzymać się, i wiruję, gdy tracę równowagę. Wciąż na niepewnych nogach po ceremonii tego wieczoru i nie potrafię się zatrzymać.
Niski pomruk Coltona i szybkie refleksy, gdy podchodzi do mnie i chwyta mnie, sprawiają, że głowa mi się kręci. Jego ramiona obejmują mnie i zatrzymują moje ciało przed uderzeniem w betonową ścianę, trafiając w jego klatkę piersiową, a ja impulsywnie się do niego przytrzymuję. Jego oczy świetlą się jantarem nad moją głową, kiedy śmiercionośny gniew wylewa się z niego, a on śmiertelnie grozi mężczyznom, jedyne co można wyczuć tym ostrzeżeniem. Ta dzika ochrona partnera jest rodzajem odruchu, i szczerze mówiąc, nie wiem, jak na to zareagować.
Bycie czyimś partnerem polega na odruchach tak samo jak na czymkolwiek innym. Zmienia cię i sprawia, że czujesz i robisz rzeczy, których wcześniej nie robiłeś. Nawet jeśli mnie nienawidził przed tym, ta potrzeba ochrony i troski o mnie stanie się jego misją życiową i vice versa. To kompletnie szalone, i nie mogę uwierzyć, że to się dzieje mi.
Jednak jego ojciec prawie oderwał mu głowę z rozgniewanym rykiem, który skierował w jego stronę. Zdaję sobie sprawę, że to on właśnie tak silnie mnie odrzucił.
"Czy właśnie zaszczekałeś na mnie?" Szarpie w naszą stronę, a Colton mocno owija palce wokół mojej talii i ręki. Juan coraz bardziej marszczy brwi i furiozująco patrzy na swojego syna, przenosząc się na persone link, żeby kontynuować swoje omawianie... sposób, w jaki Colton spięty wokół mnie mówi mi o tym.
Zamknięte oczy, intensywny impas, powietrze zagęszcza się, a jego energia porusza się. Zaplątana w ciasne objęcia, wiem, że nie powinnam próbować się uwolnić od tego, chociaż moje ciało reaguje dość szczęśliwie na ten kontakt. Czuję jego gniew, który się z niego niesie, i niepokój, które we mnie wzrasta wraz z tym, co on czuje.
Nigdy nie czułam się dobrze wobec agresji i wściekłości. A teraz ta przytłaczająca ilość, której potrafi wyładować, kiedy nastrój we mnie się zmienia, sprawia, że zrażam się do tyłu. Wewnętrzne czucie, które może uwięzić we mnie, kiedy zbliża się i jak go blisko, że jego zapach wywołuje wewnętrzny ogień. "Wtedy twój syn również umrze, a my stracimy przyszłego przywódcę. Nie można zerwać więzi bez poważnych konsekwencji. Wybór został dokonany. Los wybrał dla niego, a ty musisz być posłuszny". Szaman jest szybki w werbalizowaniu, ale Juan uderzając ręką w biurko, powoduje głośne łomot przez nas wszystkich, patrzę na swoje stopy i modlę się, żeby ziemia otworzyła się i mnie pochłonęła. Waga, zgniecenie klatki piersiowej, towarzyszący mi lęk.
"Czy ty mnie nie słyszałeś, kiedy powiedziałem, że TO się NIE zdarzy! Ona NIE będzie żoną mojego syna. Zabiję ją, zanim jej pozwolę na to." W ciszy, która wypełnia pokój, jego gryźliwy ton rozbrzmiewa w powietrzu, chociaż przysięgam, że słyszę najdelikatniejsze pomruk w kierunku Coltona, tak blisko mnie, że nie odważam się na niego patrzeć. Zamiast tego patrzę na dłonie w moim kolanach i modlę się, żeby to się skończyło. Wewnętrznie wibruję i naprawdę boję się o swoje życie. Nigdy nie chciałam tak bardzo zostawić siebie i wrócić do sierocińca, żeby spędzać czas w swoim pokoju z Vanką, ale teraz to tak bardzo do mnie dzwoni.
Nie chcę niczego tak bardzo, jak chcę tego teraz. No, chyba że to dziwne pierwotne pragnienie, by być w objęciach faceta po mojej lewej stronie, i trochę mnie uspokoić. Czuję go, aż za bardzo. Zbyt wrażliwa i świadoma jego obecności, nawet jeśli jest trzy stopy odległości. Moje ciało i umysł robią dziwne rzeczy związane z nim, i mimo że powinnam być teraz przerażona, tego nie odczuwam, kiedy zbliża się i jakby mnie uspokaja, nawet nie spoglądając w moją stronę. Krok wstecz o około metr i uspokaja nerwy, jego dotyk rozprzestrzenia się po moim ciele, aż zapalam się wewnętrznym ogniem.
"Wtedy twój syn również umrze, a my stracimy przyszłego przywódcę. Nie możesz zerwać więzi bez poważnych konsekwencji. Wybór został dokonany. Los wybrał dla niego, a ty musisz być posłuszny." Szaman wraca, niezrażony gniewem Juana, i stoi tak, jakby chciał podkreślić swoje słowa. Jest niskotonowy i pewny siebie, i nie wydaje się wcale zastraszony. "Może on wybrać zerwanie więzi, jeśli zechce, ale historia pokazuje nam, że pary, które tak robią... oboje umierają! Jedyne inne rozwiązanie to odmowa spełnienia, Chcą odejść; żadne oznaczenie nie jest dokonywane, nie ma żadnej unii, i całkowicie odmawiają więzi. Ona nigdy nie zginie, i oni będą żyć życiem tęsknoty za tym, co ten drugi może im dać, niezależnie od tego, z kim się zwiążą. Czy to jest to, czego chcesz dla swojego syna?"
Wszystkie oczy obracają się w stronę Juana. Tyle napięcia w tym pokoju, gdy starsi ludzie rozmawiają wewnętrznie, więc nie słyszę ich. Colton przechadza się, i widzę, że jest wtajemniczony w to, o czym się mówi. Oni są jego paczką, w końcu, i dwóch z nich to jego krew. Nie wygląda na szczęśliwego, a fale jego gniewu płyną po mną i wpływają na moją zdrową psychikę. Zamieniając ciepło w chłód, zastępując je jego wściekłością.
Już nie mogę tego znieść. Minuty upływają, a moje nerwy się uskuteczniają, czuję, że mogę wrzeszczeć, wewnętrzny wybuch szaleństwa opuszcza mnie.
"Odejdę. Ja też tego nie chcę." Wygłaszam to w śmiertelnym ciszy, gdy panika bierze nade mną górę i każde spojrzenie skierowane jest teraz we mnie, jakoś w szoku, jakby sobie nagle przypomnieli, że jestem tu w tym rogu.
Wiem, że właśnie źle przemówiłam, nieodpowiednio wszystkich w tym pokoju, ale siedzę tu, nosząc swoją własną wyschniętą krew, rozdartymi emocjami i wyczerpaniem, które mnie przenikają. Głowa mi się miesza, a w ciągu trzydziestu minut odkryłam, że bycie dziewicą nie oznacza, że nie można mieć szalonych pragnień, by rozebrać się nago i skoczyć na czyjeś kości, nawet jeśli wcześniej się unikało. Przynajmniej dwukrotnie wyobrażałam sobie, jak jest nagi, nawet nie chcąc, odkąd podzielił się ze mną każdym jednym swoim intymnym wspomnieniem, a niektóre z nich to on podczas kąpieli.
Co?
Przesuń w górę, aby kontynuować