passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Baby Daddy Roulette - Rozdział #8 - autor Yan Stellar

Baby Daddy Roulette

/

Rozdział 8

Rozdział 7

* * Dwa lata później * *

Sören wrzeszczy, jakby próbował dostać się do zespołu death metalowego. Aria dołącza do niego. Elio czeka trzy sekundy, zanim doda swój głos, bo maksymalna głośność to maksymalna uwaga.

Witamy w szóstej rano, miejscu, gdzie spokój przychodzi umrzeć.

"Mam Sörena!" – woła Naomi z pokoju dziecięcego, już w trybie bojowym mimo dwunastogodzinnej nocnej zmiany. "Ty zajmij się bliźniętami głodu!"

Stoję w kuchni z Arią na jednym biodrze, Eliem na drugim, próbując podgrzać butelki i nie upuścić żadnego z dzieci.

Macierzyństwo to zaawansowany trening cyrkowy, o którym nikt mnie nie ostrzegł.

Naomi wychodzi z Sörenem, który już się uspokaja, bo ciocia Naomi ma magiczne moce. Fałszując piosenki pop, buja go w rytmie, który mógłby uleczyć światowy pokój.

"Pamiętasz, jak mówiłaś, że wpadłaś tylko na kilka tygodni?" – Naomi uśmiecha się do mnie ponad ciemnymi lokami Sörna. "To było prawie dwa lata temu. Spójrz na siebie. Niespodzianka, trojaczki!"

"Przypominam sobie, że krzyczałaś tak głośno, gdy zobaczyłaś test ciążowy, że pani Chen z sąsiedztwa zadzwoniła na policję." Udało mi się przygotować obie butelki bez wywoływania kataklizmu.

Małe zwycięstwa.

"Na moje usprawiedliwienie – nasikałaś na patyczek, a on dosłownie zdradził fabułę i napisał: 'gratulacje, będziesz mieć małą drużynę koszykówki.' Krzyk był jak najbardziej uzasadniony."

Nie myli się. Troje dzieci. Wszechświat uznał, że muszę nadrobić stracony czas w rozmnażaniu.

Aria rzuca się na swoją butelkę, jakby ta ją osobiście skrzywdziła. Elio podchodzi do tego bardziej filozoficznie, pije zamyślony. Naomi siada na kanapie z Sörenem, który wreszcie przestał próbować zostać wokalistą metalowego zespołu i teraz po prostu rozczulająco gryzie swoją piąstkę.

"Wciąż nie mogę uwierzyć, że dyrektor generalny Sirens nawet nie mrugnął, gdy przyszłaś na rozmowę kwalifikacyjną z widoczną ciążą."

"Powiedziała tylko, że chcą mojego mózgu, a reszta to nie ich sprawa." Opieram się na kanapie obok Naomi, starając się nie potrącić jedzących bliźniaków. "Najlepszy wywiad w moim życiu."

"Bo nie próbowałaś nic ukrywać. Byłaś sobą, z brzuchem ciążowym i bez żadnych przeprosin."

Kocham tę pracę. Kocham ją w sposób, w jaki nigdy nie kochałam pracy dla Ravens, nawet zanim wszystko wybuchło.

Syreny są głodne, pełne nadziei i zupełnie bez dupków. Żadnych duchów w tych korytarzach. Żadnych byłych narzeczonych czających się za rogiem. Tylko koszykówka, dzieci i nowy początek, który naprawdę wydaje się świeży.

"Dzięki za dzisiejsze przyglądanie się im," mówię, poprawiając Arię, zanim zdecyduje, że butelka służy do rzucania, a nie do picia. "Cały dzień w placówce. Spotkania zespołu, indywidualne rozmowy, prawdopodobnie drobne zarządzanie kryzysowe."

"To dosłownie moja praca." Naomi przewraca oczami. "Jestem ciotką mieszkającą na miejscu. Podpisałam kontrakt. Były klauzule."

"Nie było żadnych klauzul."

"Powinny były być. Negocjowałabym na więcej wina i mniej wymiotów od dziecka!"

Sören wybiera dokładnie ten moment, żeby wypluć na jej ramię. Komediowe poczucie czasu jest w rodzinie.

Po tym, jak wszyscy zostaną usadowieni – dzieci nakarmione, przewinięte i umieszczone w swoich różnych urządzeniach do trzymania niemowląt – Naomi przybiera tę minę. Tę, która oznacza, że zaraz zada pytanie, na które nie chcę odpowiedzieć.

"Czy kiedykolwiek myślisz o tym, żeby im powiedzieć?"

Nie musi precyzować, o kim. Oboje wiemy.

Moja odpowiedź jest natychmiastowa, wyćwiczona, podana z pewnością osoby, która odpowiedziała już milion razy — bo odpowiedziałam.

"Odeszli zanim się obudziłam. To wystarczająca odpowiedź. A nie chcę wiedzieć, który z nich jest ojcem, bo wszystkie są moje. Wszystkie troje są moje."

To nie jest kłamstwo. Już miesiące temu postanowiłem, że nie potrzebuję testów DNA ani wyników ustalenia ojcostwa, ani żadnej definitywnej odpowiedzi. Aria, Elio i Sören są moi. To jedyna prawda, która się liczy.

Naomi nie naciska. Nigdy tego nie robi. Po prostu kiwa głową i poprawia Sörna na kolanach, podczas gdy ja zbieram swoją torbę do pracy i próbuję wyglądać jak funkcjonujący dorosły, a nie ktoś, kto działa na czterech godzinach snu i czystej determinacji.

"Idź ratować zdrowie psychiczne koszykarzy," mówi Naomi. "My tu będziemy uczyć dzieci o patriarchacie i o tym, dlaczego dzielenie się zabawkami to kapitalistyczny konstrukt."

"Proszę, nie radykalizuj moich dzieci, zanim nauczą się chodzić."

"Nic nie obiecuję."

***

W ośrodku Sirens wrze, kiedy przyjeżdżam. To nie jest zwykła energia przed treningiem — to coś innego. Coś elektryzującego i lekko maniakalnego.

Ludzie stoją w grupkach, z telefonami w rękach, szepcząc jakby planowali napad.

Jestem w połowie drogi do swojego biura, gdy łapię urywki rozmów: "...wielka wymiana..." i "...ogłoszenie jutro..." oraz "...nie wierzę, że im się udało..."

Moja kawa nagle smakuje jak niepokój.

W pokoju socjalnym dwaj moi zawodnicy — Jordan i Martin — dosłownie drżą z ekscytacji. Nalewam sobie świeżą kawę i próbuję wyglądać swobodnie, jakby moje serce nie próbowało właśnie pobić kilku olimpijskich rekordów.

"Dzień dobry, doktorze," mówi Jordan z uśmiechem. "Słyszałeś o transferze?"

"Transferze?" Mój głos brzmi spokojnie. Głos terapeuty. Profesjonalnie. "O jakim transferze mówisz?"

"Duży. GM pracował nad tym tygodniami." Marcus pochyla się konspiracyjnie. "Sprowadzają dwóch zawodników z Philly. Ogłoszenie jutro."

Kubek z kawą zatrzymuje się w połowie drogi do ust. Filadelfia. Oczywiście, że Filadelfia.

Wszechświat ma chore poczucie humoru, a ja jestem puentą dowcipu.

"Wiesz kto?" pytam, wciąż tym ostrożnie neutralnym tonem, który kosztuje mnie każdą odrobinę wytrenowania, jaką posiadam.

"Jeszcze nie. Może to być ktokolwiek." Jordan wzrusza ramionami. "Ale kimkolwiek jest, jest na tyle dobry, że zasługuje na trzy wybory w pierwszej rundzie."

Trzy wybory w pierwszej rundzie.

To nie jest wymiana. To napad.

Udaje mi się wykrztusić jakąś odpowiednią reakcję—coś o tym, że cieszę się z transferu dla drużyny—and uciekam do swojego biura, zanim moja twarz zdradzi absolutny chaos, jaki dzieje się w mojej głowie.

To może być Cassian.

Sama myśl sprawia, że skręca mi się żołądek. Trzynaście miesięcy seattleskiego słońca, kawy i wolności, a on jutro może przejść przez te drzwi, gotowy zniszczyć mój misternie zbudowany spokój.

Ale to równie dobrze może być Axel. Albo Mateo.

Albo obaj.

Szczerze? Jedynym, przy którym nie zesrałbym się ze strachu, jest pan Pop. A on nawet nie jest w drużynie.

Resztę dnia spędzam na odgrywaniu ról. Sesje z zawodnikami, którzy nie mają pojęcia, że ich psycholog przeżywa mały kryzys egzystencjalny. Papierkowa robota, która mogłaby być napisana hieroglifami, na tyle zwracam na nią uwagę.

Za każdym razem, gdy ktoś wspomina o wymianie, uśmiecham się, kiwam głową i trochę umieram w środku.

Kiedy wracam do domu, jestem wyczerpany w sposób, który nie ma nic wspólnego z brakiem snu, a wszystko z egzystencjalnym przerażeniem.

Naomi rzuca tylko jedno spojrzenie na moją twarz i wręcza mi dziecko i kieliszek wina. "Zły dzień?"

"Długi dzień," mówię, co nie jest kłamstwem. Po prostu nie całą prawdą.

Nie naciska, po prostu siada obok mnie z Sörenem, podczas gdy ja trzymam Elio i próbuję wyglądać jak ktoś, komu świat zaraz się nie zawali. Siedzimy w wygodnej ciszy, podczas gdy maluchy odprawiają swój wieczorny rytuał bycia uroczymi i demonicznymi.

"Wszystko w porządku?" pyta w końcu Naomi.

"Tak," skłamałem. "Po prostu jestem zmęczony."

Tej nocy nie mogłem zasnąć. Leżałem tylko w łóżku, słuchając przez nianię oddechów trzech osób, starając się nie myśleć o jutrze. Próbowałem nie wyobrażać sobie twarzy, których nie widziałem od trzynastu miesięcy.

To mógłby być Cassian, co byłoby prawdziwym koszmarem.

To mógłby być Axel albo Mateo, co mogłoby być jeszcze gorsze.

To mogliby być obaj, co oznaczałoby, że wszechświat ma chore poczucie humoru, a ja jestem puentą.

Jutro się dowiem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Byłam spięta i milcząca przez cały wieczór. Naomi zauważyła to mniej więcej trzy sekundy po tym, jak przekroczyłam próg, bo moja siostra ma umiejętność obserwacji na poziomie bardzo wścibskiego detektywa i subtelność rozpędzonego pociągu towarowego, ale była na tyle uprzejma, żeby poczekać.

Niestety dla mnie, jej cierpliwość nie trwa długo (około trzy pełne godziny bycia na nogach—to cud, że w ogóle zasnęła, mając taką zagadkę na głowie).

— Robisz to coś — mówi, obserwując jak po raz czwarty przekładam ten sam stos listów.

— Jakie coś?

— To coś, gdzie udajesz, że wszystko gra, podczas gdy twoje oko drga i reorganizujesz przedmioty nieożywione, jakby cię osobiście skrzywdziły.

Odkładam listy. Ma rację. Odkąd wyszłam z pracy, wibruję z częstotliwością słyszalną tylko dla psów. A teraz jest ranek i stoję zamarznięta przed szafą, jakby była portalem do innego wymiaru.

Co, biorąc pod uwagę, co może przynieść dzisiejszy dzień, niewiele odbiega od prawdy.

Naomi pojawia się w moich drzwiach, już ubrana do opieki nad dziećmi, Sören zrównoważony na jej biodrze jak bardzo oceniający dodatek.

— Dobra, co się dzieje? I nie mów "nic", bo gapisz się na ten żakiet od dziesięciu minut.

— Dwóch zawodników — mówię cicho. — Przetransferowanych z Philly. Ogłoszenie jest dzisiaj.

Na jej twarzy pojawia się coś skomplikowanego. Zrozumienie pomieszane z troską, wymieszane z tym szczególnym wyrazem "o cholera", który siostry rezerwują na momenty, kiedy wiedzą, że zaraz eksplodujesz.

— Myślisz, że to oni ?

— To może być każdy. — Mój głos brzmi odlegle, klinicznie. — Może Cassian. Może gorzej.

— Co jest gorsze od Cassiana?

Nie odpowiadam. Nie mogę odpowiedzieć.

Bo wyjaśnianie, że ci dwaj mężczyźni, których nie widziałam od trzynastu miesięcy—ci dwaj, którzy mnie zostawili i których DNA być może właśnie ślini się na mojej kanapie—byłoby nieskończenie bardziej skomplikowane niż stawienie czoła mojemu narcystycznemu byłemu narzeczonemu.

Zamiast tego sięgam po zbroję.

Najbardziej elegancki żakiet w mojej szafie: ciemnoszary, skrojony z precyzją do granic możliwości, ramiona ostre jak brzytwa. Najwyższe obcasy: czarne, szpiczaste, takie, które dodają trzy cale wzrostu i zwiększają o 100% szansę, że w razie potrzeby można by kogoś nimi dźgnąć. Włosy gładko zaczesane w nienaganny, niski kok, tak ciasny, że to niemal lifting twarzy.

Naomi obserwuje moją przemianę z Wykończonej Matki w Zawodową Królową Lodu i kiwa z uznaniem głową. „No proszę. Dr Marlowe w budynku.”

„Muszę tylko przetrwać dzisiejszy dzień.”

„Dasz radę. Jesteś twardzielką.” Przesuwa Sörena na drugie biodro. „Mam dzieciaki. Napisz mi SMS-a w sekundę, gdy tylko będziesz coś wiedzieć. I naprawdę w sekundę, Selene. Nie każ mi się martwić.”

„Napiszę.”

„Obiecujesz?”

„Obiecuję.”

Patrzy na mnie jeszcze przez chwilę, po czym przytula mnie jedną ręką — pachnie pudrem dla niemowląt i determinacją.

„Cokolwiek się stanie, dasz sobie radę. Masz mnie. A jeśli to będzie Cassian, znam kogoś, kto zna kogoś, kto może bardzo tajemniczo porysować mu samochód.”

Śmieję się, mimo wszystko. „Nie znasz żadnego kogoś.”

„Mogłabym znaleźć. Mam kontakty.”

Gdy docieram do ośrodka Syren, aż wrze. Ta sama szaleńcza energia co wczoraj, ale zwielokrotniona, bo dziś jest ten dzień. Ogłoszenie. Ujawnienie. Chwila, w której dowiem się, czy mam zmierzyć się z przeszłością, czy tylko paranoicznie katastrofizuję bez powodu.

Spoiler: to nigdy nie jest bez powodu.

Docieram do swojego gabinetu, nie nawiązując z nikim kontaktu wzrokowego, co jest nie lada wyczynem, biorąc pod uwagę, że mam na sobie obcasy stukające o płytki niczym czasomierze odliczające sekundy. Drzwi zamknięte. Światła przygaszone.

Gdybym mogła zbudować fort z koców i schować się tam, dopóki wszystko nie ucichnie, zrobiłabym to. Ale jestem profesjonalistką. Profesjonaliści nie chowają się w fortach z koców.

(Profesjonaliści absolutnie chowają się w fortach z koców, ale robią to po godzinach, z lepszym winem.)

Nerwowo głaszczę ramkę zdjęcia stojącego na moim biurku—ja i dzieci razem—wpatrując się w ekran komputera. Nie czytam niczego, po prostu pozwalam, by mój wzrok się rozmywał, aż słowa zamieniają się w abstrakcyjną sztukę, gdy nagle rozlega się pukanie do drzwi.

— Doc? — Głos Jordana, radosny i zupełnie nieświadomy. — Masz chwilę?

Nie. — Oczywiście.

Drzwi otwierają się zanim zdążę się przygotować, a Jordan uśmiecha się, jakby właśnie wygrał na loterii. — Pomyślałem, że przedstawię ci nowych. Przyjechali dziś rano, a ja opowiadałem im, że jesteś właściwie ulubioną osobą całej drużyny, więc—

Odsuwa się na bok i oto są.

Axel i Mateo, pogrążeni w rozmowie o czymś, wchodzą do mojego gabinetu jakby to było coś zupełnie normalnego. Jakby to była codzienność, jakby mój świat właśnie nie rozsypywał się na poziomie molekularnym.

Wtedy mnie zauważają.

Niedbały uśmiech Mateo—ten, który pewnie oczarował pół Filadelfii—znika. Po prostu przestaje istnieć, jakby ktoś nacisnął przycisk delete na jego twarzy. Axel nieruchomieje całkowicie, co jest w jakiś sposób bardziej przerażające niż gdyby zaczął krzyczeć albo rzucać meblami.

Moje serce się zatrzymuje. Zapomina, jak bić. Rozważa wcześniejszą emeryturę.

— Panowie, to doktor Marlowe — mówi Jordan, zupełnie nieświadomy faktu, że powietrze opuściło pomieszczenie i zabrało ze sobą wszelkie racjonalne myśli. — Najlepsza psycholog sportowa w lidze, bez dwóch zdań. Doktor, poznaj Axela Nielsena i Mateo Velasco.

— Selene… — Mateo wypowiada moje imię, jakby sprawdzał, czy naprawdę istnieję.

Czy rzeczywiście siedzę tu w biurze, mając na sobie najostrzejszą marynarkę znaną ludzkości, podczas gdy jego mózg przechodzi restart.

— Witam. — Mój głos jest cienki. Przezroczysty. Ledwo można go nazwać dźwiękiem. — Witamy w Seattle.

Axel nic nie mówi. Po prostu patrzy na mnie tymi lodowato niebieskimi oczami, które kiedyś sprawiały, że czułam się dostrzeżona, a teraz sprawiają, że czuję się jak eksponat do katalogowania dowodów. Jego szczęka jest tak napięta, że mogłaby kruszyć diamenty.

Cisza się przeciąga. Jordan przesuwa ciężar ciała, zerkając na nas trzech, jakby w końcu zaczynał wyczuwać, że coś jest nie tak.

Wtedy wzrok Matea powoli zbacza—niby mimochodem, niewinnie, śmiertelnie—na zdjęcie leżące na moim biurku.

Troje dzieci. Szerokie uśmiechy. Ciemne oczy i loki, które jeszcze nie zdecydowały, jaki będą miały kolor. Niewątpliwie, bezsprzecznie moje.

Zamiera. Całkowicie, nienaturalnie nieruchomo.

Axel podąża za jego spojrzeniem, a temperatura w pokoju spada o czterdzieści stopni.

„To twoje dzieci, Doktorze?” — pyta Mateo. Jego głos jest zbyt swobodny, zbyt ostrożny, jakby rozbrajał bombę, mając do dyspozycji jedynie dobre intencje i szybko rozplątującą się powściągliwość.

Panika zalewa mój organizm. „Nie.” Kłamstwo wyrywa się szybko, automatycznie. „To dzieci mojej siostry.”

Jordan się śmieje—naprawdę się śmieje, bo nie ma pojęcia, że właśnie jest świadkiem małej apokalipsy.

„Doktorze, masz rozdwojenie jaźni czy coś? Bo chyba nie udawałeś ciąży ani nie brałeś urlopu macierzyńskiego dla zabawy. To na pewno twoje.”

Nie mogę oddychać. Dosłownie nie mogę wciągnąć powietrza do płuc.

Marynarka, która jeszcze pół minuty temu była pancerzem, teraz przypomina kaftan bezpieczeństwa.

Wyraz twarzy Axela stał się całkowicie nieczytelny. To, co robi, gdy wyłącza wszystkie emocje i zamienia się w lodowiec w ludzkiej postaci—dzieje się to właśnie teraz, w moim gabinecie, trzy stopy ode mnie.

Mateo nie uśmiecha się. Ani trochę. Jego szczęka pracuje, jakby przeżuwał słowa, których nie może wypowiedzieć przy Jordanie.

„Wiecie co?” — mamrocze Jordan, w końcu—w końcu—wyczuwając, że wpakował się w coś, czego nie rozumie i prawdopodobnie nie chce rozumieć. „Po prostu... dam wam się dogadać. Tak. Dogadać. Ja będę... gdzie indziej.”

Cofa się z gabinetu, jakby uciekał z miejsca zbrodni.

Drzwi cicho się zamykają. Zostaliśmy tylko we trójkę. Ja, siedzący za biurkiem w moim pancerzu i moich kłamstwach. Oni, stojący przede mną jak duchy, których nigdy nie spodziewałem się już zobaczyć.

A trzy niemowlęta w ramce na zdjęciach, uśmiechające się beztrosko wobec zniszczeń, które spowodowały.

Selene Marlowe, nie masz już gdzie się ukryć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Baby Daddy Roulette

Baby Daddy Roulette

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa