passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Barren Mother Gives Birth To Sextuplets To The Hot CEO - Rozdział #2 - autor Author Feathers

Barren Mother Gives Birth To Sextuplets To The Hot CEO

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Amy była zajęta swoim laptopem, kiedy jej telefon nagle się odezwał. Prawie go zignorowała, bo była tak pochłonięta pracą, ale postanowiła spojrzeć na ekran telefonu, gdy rozmowa prawie dobiegła końca. Widząc, że dzwoni sekretarka jej męża, Joan, szybko odebrała telefon, zastanawiając się, dlaczego musiała do niej zadzwonić. Zapisała numer Joan tylko dlatego, że jest sekretarką jej męża i gdyby nie mogła skontaktować się z Callanem w pracy, po prostu dzwoniłaby do Joan, aby przekazała telefon mężowi. Jednak to był pierwszy raz, kiedy Joan zadzwoniła do niej. Odpowiedziała na połączenie i delikatnie przyłożyła telefon do ucha, ale brudne dźwięki, które usłyszała, wprawiły ją w osłupienie i zaniepokojenie. Musiała ponownie spojrzeć na ekran telefonu, aby upewnić się, że to Joan dzwoni, ponownie przyłożyła telefon do ucha i usłyszała te same brudne dźwięki, to były twarde i głośne jęki, które wyraźnie wskazywały, że ktoś uprawia z nią intensywny seks. Po kilku rozmowach z Joan, Amy rozpoznała jej głos i wiedziała, że jęki na pewno należą do Joan. Czy mogła przypadkowo wybrać jej numer podczas intymnej sesji ze swoim chłopakiem? Amy pomyślała, że to może być pomyłka, więc chciała zakończyć połączenie, ale to, co usłyszała następnie, sprawiło, że jej głowa prawie odpadła od szyi. Musiała odsunąć laptopa na bok, aby upewnić się, że dobrze usłyszała, posłuchała jeszcze raz i Joan powtórzyła: "pieprz mnie, kochanie... Callan, idź głębiej, uwielbiam to... o mój Boże!" Serce Amy stało się niespokojne, bardzo zaniepokojone, że musiała wstać. To niemożliwe. Doszła do wniosku i zakończyła połączenie. Ufała Callanowi całym swoim życiem i kochała go bardzo. Chociaż jeszcze nie mogła zajść w ciążę dla niego, oboje okazywali sobie miłość i uczucie. To niemożliwe, żeby Callan ją zdradzał. To po prostu niemożliwe. Potrząsnęła głową, starając się w to nie wierzyć. Może Joan po prostu postanowiła nagle stać się złoczyńcą w ich małżeństwie, ale niestety, to nigdy nie zadziała. Amy usiadła i chciała zignorować to, co właśnie się stało, ale delikatny głos wewnątrz niej nie pozwolił jej umysłowi być w spokoju. W świecie, gdzie wszystko jest możliwe, co jeśli Callan faktycznie ją zdradzał? Podczas gdy była pogrążona w głębokiej myśli, jej telefon krótko się odezwał i widząc, że to wiadomość tekstowa, podniosła telefon. Ale jej serce przyspieszyło, gdy zdała sobie sprawę, że nadawcą tej wiadomości jest nikt inny jak Joan. Przeczytała wiadomość, w której powiedziała jej, aby przyszła na miejsce, które było hotelem, a dokładny pokój, do którego miała przyjść, był podany w tej wiadomości. Co się działo? Umysł Amy stał się jeszcze bardziej zaniepokojony. Zamknęła laptopa i szybko podeszła do swojej szafy. Była w domowym ubraniu, a skoro zamierza teraz wyjść, musiała przebrać się w strój. Gdy tylko skończyła, wyszła z pokoju i chciała powiedzieć swojej teściowej, która mieszkała z nimi w tym samym domu, że miała coś pilnego do załatwienia. Podeszła do jej pokoju i zapukała, ale nie mogła jej tam znaleźć, gdzie indziej mogłaby być, jeśli nie w kuchni? Zrobiła szybki krok w stronę kuchni i gdy była niemal przy drzwiach, usłyszała głośny śmiech dochodzący stamtąd. To było od jej teściowej. Po sesji śmiechu jej teściowa powiedziała, nieświadoma, że Amy jest na zewnątrz: "ta niepłodna kobieta to taki idiota, zastanawiam się, co mój syn w niej widzi na początku? Po prostu konsumuje pieniądze mojego syna i nie może nawet urodzić dziecka! Nigdy nie widziałam takiej bezwstydnej kobiety." Znowu się zaśmiała po tych słowach, oczywiste było, że rozmawiała przez telefon z kimś. Amy nie mogła uwierzyć, że jej teściowa mogła to powiedzieć, łzy prawie spadły jej z oczu, ale je powstrzymała, nagle wchodząc do kuchni, a jej teściowa, Wilma, odwróciła się do niej natychmiast z bijącym sercem. Zaledwie trzydzieści minut temu Amy powiedziała Wilmie, że będzie zajęta w domu do nocy, więc Wilma nie spodziewała się jej o tej porze. Dlatego mogła swobodnie i beztrosko rozmawiać przez telefon.

Wilma zastanawiała się, czy Amy usłyszała to, co mówiła. Po krótkiej chwili intensywnej ciszy między nimi Wilma udała kaszel i zapytała: "Amy, em... myślałam, że... Wychodzisz gdzieś?"

"Mamo, boisz się?" zapytała Amy z uśmieszkiem, jakby nie czuła bólu. "Boję się... czego?... czego? Dlaczego miałabym?" wyjąkała Wilma.

"Wychodzę, mam coś ważnego do zrobienia, mamo" powiedziała Amy i odwróciła się, celowo pozostawiając kobietę w niepewności. Nie wiedziała, czy Amy usłyszała jej rozmowę telefoniczną, czy nie.

Amy szybko dotarła do hotelu i podeszła do drzwi wskazanych w wiadomości od Joan. Początkowo chciała zapukać, ale uznała to za nierozsądne. Przekręciła klamkę i drzwi się otworzyły. Jej oczy prawie wyskoczyły z orbit, gdy zobaczyła nagich Callana i Joan - w momencie, gdy weszła, Joan uprawiała seks oralny z Callanem.

Torebka Amy upadła na podłogę, a nogi ugięły się pod nią. Modliła się, żeby to był sen. Gorące łzy spływały po jej policzkach, a serce przeszywał nieznośny ból. "Call...an!" zdołała wykrztusić przez ból i cierpienie.

Ku jej zdziwieniu, Callan się roześmiał, Joan również. Joan opierała się teraz o Callana i żadne z nich nie wykazywało skruchy. "Czemu płaczesz, bezpłodna dziewczynko?" zapytał Callan. "Naprawdę myślałaś, że będę z tobą na zawsze? Och! Więc nie chcesz, żebym miał dziecko. To twoje przeznaczenie nie mieć dzieci, bo jesteś bezpłodna, ale to nie moje przeznaczenie."

Amy płakała jeszcze mocniej, nie mogła uwierzyć, że jej ukochany mąż mógł kiedykolwiek powiedzieć coś takiego. Czy zdradzał ją przez cały czas? Czy to zaczęło się niedawno? Przecież kiedyś ją kochał, co się zmieniło?

"Naprawdę dobrze jej idzie to płakanie" powiedziała Joan do Callana i prychnęła. Amy miała ochotę rzucić się na nią i uderzyć jej głową o metal, ale czy to była wina Joan, że jej mąż ją zdradził? Wina leżała całkowicie po stronie Callana. Zdradził jej miłość i zaufanie.

Nagle uśmiechnęła się ironicznie i przestała płakać. "Zdradziłeś mnie, Callan. To koniec między nami." Podniosła torebkę i wyszła z pokoju, ale ledwo przeszła kilka kroków korytarzem, gdy osunęła się na ścianę i rozpłakała się rozpaczliwie.

Ból, który czuła w tym momencie, był najgorszy w całym jej życiu. Czuła, jakby jedynym wyjściem było odebranie sobie życia. Wsiadła do samochodu, pojechała wściekle do sądu, złożyła pozew o rozwód i wróciła do domu.

Zastała teściową pijącą ciepłą herbatę w jadalni. Położyła przed Wilmą dokumenty rozwodowe, które tylko ona podpisała, a które czekały jeszcze na podpis Callana i powiedziała: "Mamo, słyszałam, co mówiłaś przez telefon zanim wyszłam."

Wilma prawie się zakrztusiła, gdy to usłyszała. Amy położyła przed nią dokumenty rozwodowe i powiedziała: "Przyłapałam też Callana na zdradzie z jego sekretarką. Najwyraźniej nie jestem już mile widziana w tej rodzinie. Oto dokumenty rozwodowe, podpisałam je. Kiedy wróci do domu, powiedz mu, żeby je podpisał i przekaż, że odeszłam."

Wilma w głębi duszy cieszyła się, że Amy w końcu odejdzie od Callana, ale jej twarz wyrażała smutek. "Nie udawaj smutku, mamo. Obie wiemy, że nie chcesz mnie z twoim synem" powiedziała Amy i odwróciła się, by wyjść, ale Wilma wstała i odezwała się.

"Dokąd idziesz?" zapytała Wilma, nie było już sensu ukrywać prawdziwej natury. Amy odwróciła się i odpowiedziała: "Oczywiście po moje rzeczy."

"Callan powiedział, że nie możesz wziąć stąd ani jednej rzeczy, wszystko co tu masz zostało kupione za jego pieniądze, więc po prostu odejdź" powiedziała Wilma bezlitośnie.

Amy poczuła jeszcze większy ból, gdy to usłyszała, ale zdołała wymusić uśmiech na ustach. "Jasne!" Najcenniejszą rzeczą była dla niej bransoletka, którą lata temu dostała od matki. Ponieważ miała bransoletkę przy sobie, spojrzała w kierunku drzwi wyjściowych i powoli, z bólem odeszła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Amy siedziała w jednym z najbardziej luksusowych klubów do nocy, kiedy to miejsce zawsze się zapełniało. Przed sobą miała dwie butelki alkoholu i pogrążała się w rozpaczy. Przez ostatnie trzy lata małżeństwa była całkowicie wierna temu draniowi, nie pozwalała nawet innym mężczyznom na flirt, nie mówiąc już o zdradzie. Ufała mu bezgranicznie, a on złamał jej serce, jakby to nic nie znaczyło.

Im więcej piła, tym bardziej miała nadzieję zapomnieć o swoim bólu, ale alkohol zdawał się nie pomagać, gdy obraz nagich Joana i Callana wciąż przewijał się w jej głowie. Nagle wstała ze złością i rozejrzała się po tańczących ludziach w klubie, myśląc o wybraniu przypadkowego żigolaka na jedną noc. W końcu była już rozwiedziona i znowu singielką.

Zobaczyła wysokiego mężczyznę wchodzącego do pokoju i szybko pobiegła w tamtym kierunku. Zanim drzwi się zamknęły, wślizgnęła się do środka. Od razu przywarła do mężczyzny i lewą ręką zamknęła za nimi drzwi. Błyskawicznie jej usta pochłonęły jego wargi, minęła chwila zanim odpowiedział na pocałunek.

Chwila przerodziła się w intymną sesję. Szybko zdjęła ubranie, pomogła mężczyźnie zdjąć koszulę i w mgnieniu oka znalazła się pod nim na łóżku, głośno jęcząc, gdy wchodził w nią głęboko. Była to przyjemna i wyczerpująca chwila dla obojga, trwająca pół godziny. Gdy oboje osiągnęli satysfakcję, opadli na łóżko i zasnęli.

Amy obudziła się kilka godzin później i zobaczyła śpiącego mężczyznę w ciemnym pokoju. Światło nie zostało włączone, gdy wtargnęła do środka i zaczęła go całować kilka godzin wcześniej. "Ten żigolak jest naprawdę dobry" - wymamrotała Amy i wyjęła kilka banknotów ze swojej torebki, kładąc je na jego dłoni. Mimo że spał, nie chciała go oszukać, wychodząc bez zapłaty.

Amy opuściła NorthHill i pojechała pociągiem do małego miasta, gdzie zamierzała prowadzić proste życie. Życie w jej mieście, NorthHill, przynosiłoby jej tylko więcej traumy. Callana mogło być trudno uniknąć, ponieważ był bardzo wpływowym człowiekiem, a skoro odważyła się wziąć rozwód, mógł chcieć uprzykrzyć jej życie.

Kilka tygodni później Amy zaczęła podejrzewać coś, gdy pojawiły się poranne mdłości. Kiedy chciała myśleć, że to może być oznaka ciąży, przypominała sobie, że była z Callanem przez trzy lata i nigdy nie zaszła w ciążę. Była bezpłodna i jak powiedział Callan, taki był jej los.

Przeżyła największy szok w swoim życiu, gdy odwiedziła szpital i powiedziano jej, że jest w trzecim tygodniu ciąży. Jak to możliwe? Była przeszczęśliwa, a przez kolejne miesiące jej brzuch rósł większy niż normalnie, co ją martwiło. Zastanawiała się nawet, czy rzeczywiście jest w ciąży, bo dlaczego jej brzuch miałby być tak nienaturalnie duży.

Dziewięć miesięcy później Amy rodziła w szpitalu. To był wyczerpujący poród. Wiedziała, że wydala z siebie coś jedno po drugim, ale sama wątpiła, czy to były dzieci. Zamknęła oczy i modliła się, żeby to, co z niej wyszło, było dzieckiem. Otworzyła oczy kilka sekund później i zobaczyła dwóch lekarzy i cztery pielęgniarki wypełniających cały pokój, każde z nich trzymało noworodka, wszyscy mieli uśmiechy na twarzach.

Mrugając, zapytała, nie wiedząc, czy jej pytanie nie jest głupie: "Przepraszam, czy to moje dzieci?" "Tak" - odpowiedzieli wszyscy radośnie w pokoju. Amy nie mogła uwierzyć własnym uszom i myślała, że może śni. Jak to możliwe, żeby bezpłodna jak ona miała wszystkie te dzieci? Policzyła je: "jeden, dwa, trzy, cztery, pięć..." przerwała liczenie i przetarła twarz, "sześć". "Sześć dzieci?" - zapytała. "Tak, gratulacje" - wszyscy w pokoju zaczęli jej gratulować. Łzy radości spłynęły po jej policzku, gdy powoli położyła na nim swoje dłonie. Była tak szczęśliwa i dziękowała Bogu za te wszystkie błogosławieństwa. Czerpała siłę z dobrych wiadomości i wyprostowała się. "Mogę je potrzymać?" zapytała radośnie, po czym podano jej dzieci jedno po drugim. Była tak szczęśliwa widząc te słodkie maluszki, pobłogosławiła je i ucałowała każde w czoło.

Jeszcze kilka miesięcy temu przeżyła najgorszy dzień swojego życia, ale dziś doświadczała najlepszego. Sześć lat później Amy siedziała na długim drewnianym stołku i zawołała: "Eliasz", "Mojżesz", "Elizeusz!" Trzech uroczych chłopców podbiegło do niej szybko, wszyscy z jasnymi uśmiechami na twarzach. Mimo że ich ubrania nie były drogie, wyglądali niezwykle przystojnie, a do tego byli identyczni.

"Chodźcie tu" - Amy gestem przywołała ich bliżej. Stanęli wokół niej, a ona poczochrała ich włosy i powiedziała: "Zawołajcie swoje siostry". "Angel!" zawołał Eliasz. "Queen" krzyknął Elizeusz. "Debby" zawołał Mojżesz. Wkrótce pojawiły się trzy urocze dziewczynki z długimi włosami uczesanymi w ten sam sposób. Były szczupłe i wyglądały przepięknie, a do tego były identyczne.

Przez te wszystkie lata Amy wychowywała swoje dzieci najlepiej jak potrafiła i spędzała z nimi dużo czasu. Często żartowali, a kiedy trzeba było je upomnieć za złe zachowanie, robiła to. Miłość między nią a szóstką dzieci była niezwykle silna. Nikt nie powiedział jej "brawo" za trud wychowania sześciorga dzieci przez sześć lat - było to ogromne wyzwanie.

Amy zsunęła się ze stołka i usiadła na trawie, a dzieci usiadły wokół niej w kółku. "Jutro wyjeżdżamy do NorthHill." "Dlaczego, mamo?" zapytał natychmiast Eliasz. "Szkoły tutaj nie są na wysokim poziomie. Choć okolica jest spokojna, chcę żebyście wszyscy mieli lepszą edukację i żyli w cywilizowanym świecie" powiedziała Amy.

"Mamo, czy nie mówiłaś, że nie możemy jechać do NorthHill, bo są tam źli ludzie?" spytał Mojżesz. Dzieci kiedyś zapytały Amy, dlaczego mieszkają na wsi, a ona wyjaśniła im wtedy, że mieszkała kiedyś w NorthHill, ale ukryła się tutaj przed złymi ludźmi, którzy chcieli jej zaszkodzić.

"Czy ci źli ludzie nie skrzywdzą cię, mamo?" zapytała Angel swoim delikatnym, anielskim głosem. Amy uśmiechnęła się: "Mam was szóstkę przy sobie, myślicie, że ktokolwiek może mnie skrzywdzić?" Eliasz podwinął rękaw i pokazał mięśnie: "Dokładnie, zobacz moje mięśnie, ktokolwiek spróbuje skrzywdzić mamę, dostanie w twarz."

"Tak, jedźmy do NorthHill, nie pozwolimy nikomu dręczyć mamy" Elizeusz wstał i wyrzucił ręce w powietrze. "Jestem taki silny, kto chce skrzywdzić mamę, musi najpierw przejść przeze mnie." "Tak, czy mama nie mówiła, że nazwała nas Eliasz, Elizeusz i Mojżesz, bo wierzyła, że jesteśmy silnymi chłopcami? Mamo, nie martw się, zawsze będziemy przy tobie. Ci źli ludzie nie odważą się cię skrzywdzić" dodał Mojżesz.

Trzy dziewczynki przyglądały się i tylko kiwały głowami. Choć były w tym samym wieku co chłopcy, nie były tak silne fizycznie i czuły się bezpiecznie w ich towarzystwie. W mieście nikt nie śmiał krzywdzić trzech dziewczynek, wiedząc jak opiekuńczy są ich bracia.

"Tak, ufam Eliaszowi, Mojżeszowi i Elizeuszowi, nie pozwolą, żeby komukolwiek z nas stała się krzywda" powiedziała Queen. Debby była tą cichą i po prostu wierzyła, że mogą wrócić do NorthHill i nikt nie będzie w stanie ich skrzywdzić. Amy była szczęśliwa widząc pokaz siły swoich małych dzieci.

"Mamo, zobaczymy też tatę, prawda?" zapytał Elizeusz. Dzieci skupiły na Amy jeszcze większą uwagę. Amy kiedyś powiedziała im, że ich ojciec jest w NorthHill, ale nawet ona nie mogłaby go rozpoznać. Minęło sześć lat, a NorthHill było dużym miastem - wątpiła, czy kiedykolwiek spotka ich ojca ponownie, zwłaszcza że był tylko żigolakiem. Nie chcąc jednak, by dzieci straciły nadzieję na spotkanie z ojcem, odpowiedziała: "tak." Dzieci podskoczyły z radości i zaczęły się cieszyć, teraz jeszcze bardziej chętne do wyjazdu do NorthHill następnego dnia, mając nadzieję na spotkanie z ojcem, za którym tęskniły przez całe życie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Amy w końcu wróciła do NorthHill i zamieszkała w dwupokojowym mieszkaniu. To było wszystko, na co mogła sobie pozwolić w tym momencie. Właściwie, wynajęcie tego mieszkania kosztowało ją prawie wszystkie oszczędności z sześciu lat pracy w małym mieście, z którego właśnie przyjechała.

Mając dyplom, nie powinno jej zająć dużo czasu znalezienie pracy w NorthHill. Nawet jeśli przypadkiem spotka teraz Callana, sześć lat to wystarczająco dużo czasu, by nie być dotkniętą tym, co wydarzyło się między nimi w przeszłości. Istniało duże prawdopodobieństwo, że już ożenił się ze swoją sekretarką.

Amy zignorowała myśli o Callanie i zaczęła szukać ofert pracy online, aplikując do tak wielu firm, jak tylko mogła. Nie chciała, by jej dzieci musiały głodować z jakiegokolwiek powodu. Wyżywienie szóstki dzieci na pewno będzie kosztowne, a dodatkowo obiecała im lepszą edukację, więc musiała jak najszybciej zapisać je do szkoły.

Wieczorem następnego dnia otrzymała ofertę pracy jako asystentka dentystyczna w szpitalu, z możliwością rozpoczęcia pracy już następnego dnia. Chociaż wynagrodzenie było niskie, to i tak lepsze niż nic. Miała nadzieję, że dostanie lepszą ofertę z jednej z innych firm, do których aplikowała.

Rozpoczęła pracę następnego dnia i ciężko pracowała. Dentysta, któremu bezpośrednio asystowała, szybko znalazł z nią wspólny język. Nie chciała, by cokolwiek zagroziło jej pensji, więc była ostrożna we wszystkim, co robiła.

Trzeciego dnia pracy jej szef wezwał ją do siebie i gdy tylko pojawiła się przed jego biurkiem, powiedział: "O 14:00 powinnaś być w laboratorium i upewnić się, że wszystkie niezbędne narzędzia są dostępne. Dzisiaj przychodzi na badanie zębów pewna wyjątkowa osoba i potrzebuję, żebyś była absolutnie ostrożna, zrozumiano?" "Zrozumiano, proszę pana," Amy skłoniła głowę uprzejmie przed wyjściem.

Kiedy wybiła 14:00, Amy była już w gabinecie ze wszystkimi potrzebnymi narzędziami i nie mogła się doczekać, by zobaczyć, kim będzie ta wyjątkowa osoba. Nagle usłyszała zamieszanie na zewnątrz i wyjrzała przez okno, tylko po to, by zobaczyć około siedem czarnych jeepów, a pośród nich Lamborghini.

Było oczywiste, że te sześć jeepów stanowiło eskortę dla kogoś, kto był w Lamborghini. Szybko zebrały się tłumy, a wielu ludzi wyglądało przez okna, by zobaczyć osobę w Lamborghini. Amy stała się jeszcze bardziej ciekawa - jak wyjątkowa musiała być ta osoba, że sama jej obecność przyciągała taki tłum.

Dwóch mężczyzn ubranych w czarne garnitury stanęło za drzwiami Lamborghini, które otworzyły się automatycznie. Najpierw pojawiła się smukła noga, a potem reszta sylwetki. Promienie słońca padły prosto na jego twarz, a jego wygląd emanował szlachetnością i elegancją. Wyglądał jak ktoś z rodziny królewskiej i emanował ogromną władzą, co każdy obserwujący mógł zauważyć.

Amy nie mogła dokładnie przyjrzeć się jego twarzy, ale zastanawiała się, czy to właśnie ten wyjątkowy mężczyzna przyszedł na badanie zębów. Jeśli tak, musi być przy nim bardzo ostrożna. Ostatnią rzeczą, jakiej chciała, było wpaść w kłopoty z jakimkolwiek wpływowym człowiekiem w NorthHill. Zależało jej tylko na tym, by mieć wystarczająco pieniędzy, by dobrze zaopiekować się swoimi dziećmi.

Wkrótce drzwi się otworzyły i Amy odwróciła się natychmiast, a gdy zobaczyła swojego szefa, odetchnęła z ulgą. "Wszystko jest przygotowane, prawda?" zapytał dentysta. "Tak, proszę pana. Przepraszam, właśnie zobaczyłam mężczyznę wysiadającego z Lamborghini, czy to jego będziemy przyjmować?" zapytała.

"Zgadza się, to najpotężniejszy człowiek w NorthHill i niewiele osób ma szansę go zobaczyć, dlatego widzisz te tłumy wokół. Proszę, upewnij się, że wszystko pójdzie gładko, bo słyszałem, że ma wybuchowy temperament," powiedział dentysta. "Czy to pana pierwsza praca z nim, proszę pana?" zapytała Amy. "Tak, i szczerze mówiąc, jestem zdenerwowany. Miejmy nadzieję, że wszystko pójdzie dobrze," powiedział, a ona ponownie potwierdziła, że wszystko ułożyła tak, jak powinna.

Najpotężniejszy człowiek w NorthHill? Nierozważne zachowanie przy takiej osobie to jak misja samobójcza. Wkrótce pojawiło się dwóch krępych mężczyzn w garniturach - jeden niósł teczkę, drugi nie trzymał nic, ale obaj wyglądali na bardzo wysokich i onieśmielających. Nie uśmiechali się wcale.

Majestatyczna obecność wypełniła pokój, a wzrok Amy padł na tego potężnego mężczyznę. Był wysoki i szczupły, wyglądał niezwykle przystojnie. Jego elegancja była wyczuwalna. 'Jego dziewczyna musi mieć szczęście' - pomyślała Amy.

"Witamy, proszę pana" - dentysta ukłonił się i wskazał mu miejsce do badania. Usiadł cicho, po czym dentysta rozpoczął badanie jego zębów.

"Pęsetę do waty, poproszę?" - zapytał dentysta Amy, będąc zajętym pracą. Amy stała obok i podawała mu wszystko, czego potrzebował, najszybciej jak mogła, ale nie mogła znaleźć pęsety do waty. Czyżby zapomniała ją przynieść? Jak mogła być tak nieostrożna?

"Ja... zapomniałam jej, pójdę po nią teraz" - powiedziała i szybko wybiegła. Boże! Jak mogła o tym zapomnieć?

Kiedy już ją zdobyła, szybko pobiegła z powrotem do gabinetu, ale ku swojemu zdziwieniu nie zobaczyła ani mężczyzny, ani jego ochroniarzy - tylko dentystę. Z pęsetą w ręku zapytała zdziwiona: "Gdzie on jest?"

Dentysta wręczył jej list i wyszedł bez słowa. Zmarszczyła brwi, zastanawiając się, co jest w środku. Delikatnie odłożyła pęsetę i zobaczyła, że została zwolniona.

Tak po prostu? Tylko za przypadkowe zapomnienie sprzętu? To musiał być ten 'wyjątkowy człowiek', który nakazał ją zwolnić. Czy był tak złośliwy i bezduszny? - pomyślała Amy. Czy nikt nie może popełnić błędu?

Wyszła z gabinetu i udała się do biura dentysty. Błagała: "Proszę pana, to był błąd, proszę mi wybaczyć. Nigdy nie zrobiłabym tego celowo. Nie wiem, jak mogłam o tym zapomnieć... proszę, to się więcej nie powtórzy."

"Człowiek, który wydał polecenie twojego zwolnienia, nie jest zwykłym człowiekiem. Cokolwiek powie, jest ostateczne. Więc jeśli chcesz kogoś błagać, idź do niego" - powiedział dentysta i kontynuował swoją pracę.

Amy wiedziała, że żadne błagania nie wpłyną na dentystę, by sprzeciwił się poleceniu tego 'wyjątkowego człowieka'. Wyszła i zbiegła na dół, mając nadzieję, że uda jej się porozmawiać z 'wyjątkowym człowiekiem' i wyjaśnić mu, że to dopiero jej trzeci dzień w pracy.

To był jej trzeci dzień w pracy i dla dobra swoich dzieci musiała dalej pracować. Nie widziała mężczyzny, ale zobaczyła około czterech krępych mężczyzn idących w kierunku Lamborghini. Mogła stwierdzić, że ktoś szedł przed nimi.

Niezależnie od tego, jak złośliwy był ten potężny człowiek, musiał być rozsądny i spróbować ją zrozumieć. Podbiegła do krępych mężczyzn i zanim zorientowali się, co się dzieje, stała już przed 'wyjątkowym człowiekiem'.

Dopiero wtedy mogła wyraźnie zobaczyć jego twarz. Miał takie same rysy jak jej trzej chłopcy. Zbieg okoliczności, prawda?

Krępi mężczyźni podbiegli do niej i chcieli brutalnie odsunąć ją od jego obecności, ale 'wyjątkowy człowiek' gestem nakazał im się zatrzymać. Wszyscy byli zaskoczeni.

Amy była oszołomiona i oniemiała przez chwilę, zatracając się w patrzeniu w jego przystojną twarz. Zamrugała i przywołała się do porządku, gdy zdała sobie sprawę, że stoi przed najpotężniejszym człowiekiem w mieście.

"Proszę pana, proszę mi wybaczyć. To mój trzeci dzień w pracy i nie wiedziałam, że zapomniałam sprzętu. Nie chcę zostać zwolniona, naprawdę ciężko pracuję, proszę, panie" - błagała Amy szczerze.

Mężczyzna tylko patrzył na jej twarz obojętnie, a gdy nie odzywał się przez kolejne trzydzieści sekund, Amy zdenerwowała się i zastanawiała się, czy powiedziała coś nie tak. "Przepraszam, jeśli powiedziałam coś niewłaściwego, proszę pana."

Amy pomyślała, że lepiej będzie po prostu odejść i zaakceptować swój los, niż wpaść w kłopoty z tym człowiekiem. Jego spojrzenie było zbyt niebezpieczne i czuła się, jakby miała zostać pochłonięta. Była przerażona i chciała odwrócić się, by odejść, ale mężczyzna przemówił: "Jak śmiesz odchodzić?"

Amy zamarła w miejscu, jego głos był jak grzmot i wywołał dreszcze na całym jej ciele. Czy sama nie sprowadziła na siebie problemu, którego próbowała uniknąć?

Usta Amy drżały mimowolnie, gdy próbowała coś powiedzieć, ale wszystkie słowa ugrzęzły jej w gardle. 'Wyjątkowy człowiek' zrobił krok w stronę Lamborghini i powiedział nonszalancko: "Wyrzućcie tę kobietę."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Barren Mother Gives Birth To Sextuplets To The Hot CEO

Barren Mother Gives Birth To Sextuplets To The Hot CEO

151 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

151

Treść

Aa