Amy siedziała w jednym z najbardziej luksusowych klubów do nocy, kiedy to miejsce zawsze się zapełniało. Przed sobą miała dwie butelki alkoholu i pogrążała się w rozpaczy. Przez ostatnie trzy lata małżeństwa była całkowicie wierna temu draniowi, nie pozwalała nawet innym mężczyznom na flirt, nie mówiąc już o zdradzie. Ufała mu bezgranicznie, a on złamał jej serce, jakby to nic nie znaczyło.
Im więcej piła, tym bardziej miała nadzieję zapomnieć o swoim bólu, ale alkohol zdawał się nie pomagać, gdy obraz nagich Joana i Callana wciąż przewijał się w jej głowie. Nagle wstała ze złością i rozejrzała się po tańczących ludziach w klubie, myśląc o wybraniu przypadkowego żigolaka na jedną noc. W końcu była już rozwiedziona i znowu singielką.
Zobaczyła wysokiego mężczyznę wchodzącego do pokoju i szybko pobiegła w tamtym kierunku. Zanim drzwi się zamknęły, wślizgnęła się do środka. Od razu przywarła do mężczyzny i lewą ręką zamknęła za nimi drzwi. Błyskawicznie jej usta pochłonęły jego wargi, minęła chwila zanim odpowiedział na pocałunek.
Chwila przerodziła się w intymną sesję. Szybko zdjęła ubranie, pomogła mężczyźnie zdjąć koszulę i w mgnieniu oka znalazła się pod nim na łóżku, głośno jęcząc, gdy wchodził w nią głęboko. Była to przyjemna i wyczerpująca chwila dla obojga, trwająca pół godziny. Gdy oboje osiągnęli satysfakcję, opadli na łóżko i zasnęli.
Amy obudziła się kilka godzin później i zobaczyła śpiącego mężczyznę w ciemnym pokoju. Światło nie zostało włączone, gdy wtargnęła do środka i zaczęła go całować kilka godzin wcześniej. "Ten żigolak jest naprawdę dobry" - wymamrotała Amy i wyjęła kilka banknotów ze swojej torebki, kładąc je na jego dłoni. Mimo że spał, nie chciała go oszukać, wychodząc bez zapłaty.
Amy opuściła NorthHill i pojechała pociągiem do małego miasta, gdzie zamierzała prowadzić proste życie. Życie w jej mieście, NorthHill, przynosiłoby jej tylko więcej traumy. Callana mogło być trudno uniknąć, ponieważ był bardzo wpływowym człowiekiem, a skoro odważyła się wziąć rozwód, mógł chcieć uprzykrzyć jej życie.
Kilka tygodni później Amy zaczęła podejrzewać coś, gdy pojawiły się poranne mdłości. Kiedy chciała myśleć, że to może być oznaka ciąży, przypominała sobie, że była z Callanem przez trzy lata i nigdy nie zaszła w ciążę. Była bezpłodna i jak powiedział Callan, taki był jej los.
Przeżyła największy szok w swoim życiu, gdy odwiedziła szpital i powiedziano jej, że jest w trzecim tygodniu ciąży. Jak to możliwe? Była przeszczęśliwa, a przez kolejne miesiące jej brzuch rósł większy niż normalnie, co ją martwiło. Zastanawiała się nawet, czy rzeczywiście jest w ciąży, bo dlaczego jej brzuch miałby być tak nienaturalnie duży.
Dziewięć miesięcy później Amy rodziła w szpitalu. To był wyczerpujący poród. Wiedziała, że wydala z siebie coś jedno po drugim, ale sama wątpiła, czy to były dzieci. Zamknęła oczy i modliła się, żeby to, co z niej wyszło, było dzieckiem. Otworzyła oczy kilka sekund później i zobaczyła dwóch lekarzy i cztery pielęgniarki wypełniających cały pokój, każde z nich trzymało noworodka, wszyscy mieli uśmiechy na twarzach.
Mrugając, zapytała, nie wiedząc, czy jej pytanie nie jest głupie: "Przepraszam, czy to moje dzieci?" "Tak" - odpowiedzieli wszyscy radośnie w pokoju. Amy nie mogła uwierzyć własnym uszom i myślała, że może śni. Jak to możliwe, żeby bezpłodna jak ona miała wszystkie te dzieci? Policzyła je: "jeden, dwa, trzy, cztery, pięć..." przerwała liczenie i przetarła twarz, "sześć". "Sześć dzieci?" - zapytała. "Tak, gratulacje" - wszyscy w pokoju zaczęli jej gratulować. Łzy radości spłynęły po jej policzku, gdy powoli położyła na nim swoje dłonie. Była tak szczęśliwa i dziękowała Bogu za te wszystkie błogosławieństwa. Czerpała siłę z dobrych wiadomości i wyprostowała się. "Mogę je potrzymać?" zapytała radośnie, po czym podano jej dzieci jedno po drugim. Była tak szczęśliwa widząc te słodkie maluszki, pobłogosławiła je i ucałowała każde w czoło.
Jeszcze kilka miesięcy temu przeżyła najgorszy dzień swojego życia, ale dziś doświadczała najlepszego. Sześć lat później Amy siedziała na długim drewnianym stołku i zawołała: "Eliasz", "Mojżesz", "Elizeusz!" Trzech uroczych chłopców podbiegło do niej szybko, wszyscy z jasnymi uśmiechami na twarzach. Mimo że ich ubrania nie były drogie, wyglądali niezwykle przystojnie, a do tego byli identyczni.
"Chodźcie tu" - Amy gestem przywołała ich bliżej. Stanęli wokół niej, a ona poczochrała ich włosy i powiedziała: "Zawołajcie swoje siostry". "Angel!" zawołał Eliasz. "Queen" krzyknął Elizeusz. "Debby" zawołał Mojżesz. Wkrótce pojawiły się trzy urocze dziewczynki z długimi włosami uczesanymi w ten sam sposób. Były szczupłe i wyglądały przepięknie, a do tego były identyczne.
Przez te wszystkie lata Amy wychowywała swoje dzieci najlepiej jak potrafiła i spędzała z nimi dużo czasu. Często żartowali, a kiedy trzeba było je upomnieć za złe zachowanie, robiła to. Miłość między nią a szóstką dzieci była niezwykle silna. Nikt nie powiedział jej "brawo" za trud wychowania sześciorga dzieci przez sześć lat - było to ogromne wyzwanie.
Amy zsunęła się ze stołka i usiadła na trawie, a dzieci usiadły wokół niej w kółku. "Jutro wyjeżdżamy do NorthHill." "Dlaczego, mamo?" zapytał natychmiast Eliasz. "Szkoły tutaj nie są na wysokim poziomie. Choć okolica jest spokojna, chcę żebyście wszyscy mieli lepszą edukację i żyli w cywilizowanym świecie" powiedziała Amy.
"Mamo, czy nie mówiłaś, że nie możemy jechać do NorthHill, bo są tam źli ludzie?" spytał Mojżesz. Dzieci kiedyś zapytały Amy, dlaczego mieszkają na wsi, a ona wyjaśniła im wtedy, że mieszkała kiedyś w NorthHill, ale ukryła się tutaj przed złymi ludźmi, którzy chcieli jej zaszkodzić.
"Czy ci źli ludzie nie skrzywdzą cię, mamo?" zapytała Angel swoim delikatnym, anielskim głosem. Amy uśmiechnęła się: "Mam was szóstkę przy sobie, myślicie, że ktokolwiek może mnie skrzywdzić?" Eliasz podwinął rękaw i pokazał mięśnie: "Dokładnie, zobacz moje mięśnie, ktokolwiek spróbuje skrzywdzić mamę, dostanie w twarz."
"Tak, jedźmy do NorthHill, nie pozwolimy nikomu dręczyć mamy" Elizeusz wstał i wyrzucił ręce w powietrze. "Jestem taki silny, kto chce skrzywdzić mamę, musi najpierw przejść przeze mnie." "Tak, czy mama nie mówiła, że nazwała nas Eliasz, Elizeusz i Mojżesz, bo wierzyła, że jesteśmy silnymi chłopcami? Mamo, nie martw się, zawsze będziemy przy tobie. Ci źli ludzie nie odważą się cię skrzywdzić" dodał Mojżesz.
Trzy dziewczynki przyglądały się i tylko kiwały głowami. Choć były w tym samym wieku co chłopcy, nie były tak silne fizycznie i czuły się bezpiecznie w ich towarzystwie. W mieście nikt nie śmiał krzywdzić trzech dziewczynek, wiedząc jak opiekuńczy są ich bracia.
"Tak, ufam Eliaszowi, Mojżeszowi i Elizeuszowi, nie pozwolą, żeby komukolwiek z nas stała się krzywda" powiedziała Queen. Debby była tą cichą i po prostu wierzyła, że mogą wrócić do NorthHill i nikt nie będzie w stanie ich skrzywdzić. Amy była szczęśliwa widząc pokaz siły swoich małych dzieci.
"Mamo, zobaczymy też tatę, prawda?" zapytał Elizeusz. Dzieci skupiły na Amy jeszcze większą uwagę. Amy kiedyś powiedziała im, że ich ojciec jest w NorthHill, ale nawet ona nie mogłaby go rozpoznać. Minęło sześć lat, a NorthHill było dużym miastem - wątpiła, czy kiedykolwiek spotka ich ojca ponownie, zwłaszcza że był tylko żigolakiem. Nie chcąc jednak, by dzieci straciły nadzieję na spotkanie z ojcem, odpowiedziała: "tak." Dzieci podskoczyły z radości i zaczęły się cieszyć, teraz jeszcze bardziej chętne do wyjazdu do NorthHill następnego dnia, mając nadzieję na spotkanie z ojcem, za którym tęskniły przez całe życie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Amy w końcu wróciła do NorthHill i zamieszkała w dwupokojowym mieszkaniu. To było wszystko, na co mogła sobie pozwolić w tym momencie. Właściwie, wynajęcie tego mieszkania kosztowało ją prawie wszystkie oszczędności z sześciu lat pracy w małym mieście, z którego właśnie przyjechała.
Mając dyplom, nie powinno jej zająć dużo czasu znalezienie pracy w NorthHill. Nawet jeśli przypadkiem spotka teraz Callana, sześć lat to wystarczająco dużo czasu, by nie być dotkniętą tym, co wydarzyło się między nimi w przeszłości. Istniało duże prawdopodobieństwo, że już ożenił się ze swoją sekretarką.
Amy zignorowała myśli o Callanie i zaczęła szukać ofert pracy online, aplikując do tak wielu firm, jak tylko mogła. Nie chciała, by jej dzieci musiały głodować z jakiegokolwiek powodu. Wyżywienie szóstki dzieci na pewno będzie kosztowne, a dodatkowo obiecała im lepszą edukację, więc musiała jak najszybciej zapisać je do szkoły.
Wieczorem następnego dnia otrzymała ofertę pracy jako asystentka dentystyczna w szpitalu, z możliwością rozpoczęcia pracy już następnego dnia. Chociaż wynagrodzenie było niskie, to i tak lepsze niż nic. Miała nadzieję, że dostanie lepszą ofertę z jednej z innych firm, do których aplikowała.
Rozpoczęła pracę następnego dnia i ciężko pracowała. Dentysta, któremu bezpośrednio asystowała, szybko znalazł z nią wspólny język. Nie chciała, by cokolwiek zagroziło jej pensji, więc była ostrożna we wszystkim, co robiła.
Trzeciego dnia pracy jej szef wezwał ją do siebie i gdy tylko pojawiła się przed jego biurkiem, powiedział: "O 14:00 powinnaś być w laboratorium i upewnić się, że wszystkie niezbędne narzędzia są dostępne. Dzisiaj przychodzi na badanie zębów pewna wyjątkowa osoba i potrzebuję, żebyś była absolutnie ostrożna, zrozumiano?" "Zrozumiano, proszę pana," Amy skłoniła głowę uprzejmie przed wyjściem.
Kiedy wybiła 14:00, Amy była już w gabinecie ze wszystkimi potrzebnymi narzędziami i nie mogła się doczekać, by zobaczyć, kim będzie ta wyjątkowa osoba. Nagle usłyszała zamieszanie na zewnątrz i wyjrzała przez okno, tylko po to, by zobaczyć około siedem czarnych jeepów, a pośród nich Lamborghini.
Było oczywiste, że te sześć jeepów stanowiło eskortę dla kogoś, kto był w Lamborghini. Szybko zebrały się tłumy, a wielu ludzi wyglądało przez okna, by zobaczyć osobę w Lamborghini. Amy stała się jeszcze bardziej ciekawa - jak wyjątkowa musiała być ta osoba, że sama jej obecność przyciągała taki tłum.
Dwóch mężczyzn ubranych w czarne garnitury stanęło za drzwiami Lamborghini, które otworzyły się automatycznie. Najpierw pojawiła się smukła noga, a potem reszta sylwetki. Promienie słońca padły prosto na jego twarz, a jego wygląd emanował szlachetnością i elegancją. Wyglądał jak ktoś z rodziny królewskiej i emanował ogromną władzą, co każdy obserwujący mógł zauważyć.
Amy nie mogła dokładnie przyjrzeć się jego twarzy, ale zastanawiała się, czy to właśnie ten wyjątkowy mężczyzna przyszedł na badanie zębów. Jeśli tak, musi być przy nim bardzo ostrożna. Ostatnią rzeczą, jakiej chciała, było wpaść w kłopoty z jakimkolwiek wpływowym człowiekiem w NorthHill. Zależało jej tylko na tym, by mieć wystarczająco pieniędzy, by dobrze zaopiekować się swoimi dziećmi.
Wkrótce drzwi się otworzyły i Amy odwróciła się natychmiast, a gdy zobaczyła swojego szefa, odetchnęła z ulgą. "Wszystko jest przygotowane, prawda?" zapytał dentysta. "Tak, proszę pana. Przepraszam, właśnie zobaczyłam mężczyznę wysiadającego z Lamborghini, czy to jego będziemy przyjmować?" zapytała.
"Zgadza się, to najpotężniejszy człowiek w NorthHill i niewiele osób ma szansę go zobaczyć, dlatego widzisz te tłumy wokół. Proszę, upewnij się, że wszystko pójdzie gładko, bo słyszałem, że ma wybuchowy temperament," powiedział dentysta. "Czy to pana pierwsza praca z nim, proszę pana?" zapytała Amy. "Tak, i szczerze mówiąc, jestem zdenerwowany. Miejmy nadzieję, że wszystko pójdzie dobrze," powiedział, a ona ponownie potwierdziła, że wszystko ułożyła tak, jak powinna.
Najpotężniejszy człowiek w NorthHill? Nierozważne zachowanie przy takiej osobie to jak misja samobójcza. Wkrótce pojawiło się dwóch krępych mężczyzn w garniturach - jeden niósł teczkę, drugi nie trzymał nic, ale obaj wyglądali na bardzo wysokich i onieśmielających. Nie uśmiechali się wcale.
Majestatyczna obecność wypełniła pokój, a wzrok Amy padł na tego potężnego mężczyznę. Był wysoki i szczupły, wyglądał niezwykle przystojnie. Jego elegancja była wyczuwalna. 'Jego dziewczyna musi mieć szczęście' - pomyślała Amy.
"Witamy, proszę pana" - dentysta ukłonił się i wskazał mu miejsce do badania. Usiadł cicho, po czym dentysta rozpoczął badanie jego zębów.
"Pęsetę do waty, poproszę?" - zapytał dentysta Amy, będąc zajętym pracą. Amy stała obok i podawała mu wszystko, czego potrzebował, najszybciej jak mogła, ale nie mogła znaleźć pęsety do waty. Czyżby zapomniała ją przynieść? Jak mogła być tak nieostrożna?
"Ja... zapomniałam jej, pójdę po nią teraz" - powiedziała i szybko wybiegła. Boże! Jak mogła o tym zapomnieć?
Kiedy już ją zdobyła, szybko pobiegła z powrotem do gabinetu, ale ku swojemu zdziwieniu nie zobaczyła ani mężczyzny, ani jego ochroniarzy - tylko dentystę. Z pęsetą w ręku zapytała zdziwiona: "Gdzie on jest?"
Dentysta wręczył jej list i wyszedł bez słowa. Zmarszczyła brwi, zastanawiając się, co jest w środku. Delikatnie odłożyła pęsetę i zobaczyła, że została zwolniona.
Tak po prostu? Tylko za przypadkowe zapomnienie sprzętu? To musiał być ten 'wyjątkowy człowiek', który nakazał ją zwolnić. Czy był tak złośliwy i bezduszny? - pomyślała Amy. Czy nikt nie może popełnić błędu?
Wyszła z gabinetu i udała się do biura dentysty. Błagała: "Proszę pana, to był błąd, proszę mi wybaczyć. Nigdy nie zrobiłabym tego celowo. Nie wiem, jak mogłam o tym zapomnieć... proszę, to się więcej nie powtórzy."
"Człowiek, który wydał polecenie twojego zwolnienia, nie jest zwykłym człowiekiem. Cokolwiek powie, jest ostateczne. Więc jeśli chcesz kogoś błagać, idź do niego" - powiedział dentysta i kontynuował swoją pracę.
Amy wiedziała, że żadne błagania nie wpłyną na dentystę, by sprzeciwił się poleceniu tego 'wyjątkowego człowieka'. Wyszła i zbiegła na dół, mając nadzieję, że uda jej się porozmawiać z 'wyjątkowym człowiekiem' i wyjaśnić mu, że to dopiero jej trzeci dzień w pracy.
To był jej trzeci dzień w pracy i dla dobra swoich dzieci musiała dalej pracować. Nie widziała mężczyzny, ale zobaczyła około czterech krępych mężczyzn idących w kierunku Lamborghini. Mogła stwierdzić, że ktoś szedł przed nimi.
Niezależnie od tego, jak złośliwy był ten potężny człowiek, musiał być rozsądny i spróbować ją zrozumieć. Podbiegła do krępych mężczyzn i zanim zorientowali się, co się dzieje, stała już przed 'wyjątkowym człowiekiem'.
Dopiero wtedy mogła wyraźnie zobaczyć jego twarz. Miał takie same rysy jak jej trzej chłopcy. Zbieg okoliczności, prawda?
Krępi mężczyźni podbiegli do niej i chcieli brutalnie odsunąć ją od jego obecności, ale 'wyjątkowy człowiek' gestem nakazał im się zatrzymać. Wszyscy byli zaskoczeni.
Amy była oszołomiona i oniemiała przez chwilę, zatracając się w patrzeniu w jego przystojną twarz. Zamrugała i przywołała się do porządku, gdy zdała sobie sprawę, że stoi przed najpotężniejszym człowiekiem w mieście.
"Proszę pana, proszę mi wybaczyć. To mój trzeci dzień w pracy i nie wiedziałam, że zapomniałam sprzętu. Nie chcę zostać zwolniona, naprawdę ciężko pracuję, proszę, panie" - błagała Amy szczerze.
Mężczyzna tylko patrzył na jej twarz obojętnie, a gdy nie odzywał się przez kolejne trzydzieści sekund, Amy zdenerwowała się i zastanawiała się, czy powiedziała coś nie tak. "Przepraszam, jeśli powiedziałam coś niewłaściwego, proszę pana."
Amy pomyślała, że lepiej będzie po prostu odejść i zaakceptować swój los, niż wpaść w kłopoty z tym człowiekiem. Jego spojrzenie było zbyt niebezpieczne i czuła się, jakby miała zostać pochłonięta. Była przerażona i chciała odwrócić się, by odejść, ale mężczyzna przemówił: "Jak śmiesz odchodzić?"
Amy zamarła w miejscu, jego głos był jak grzmot i wywołał dreszcze na całym jej ciele. Czy sama nie sprowadziła na siebie problemu, którego próbowała uniknąć?
Usta Amy drżały mimowolnie, gdy próbowała coś powiedzieć, ale wszystkie słowa ugrzęzły jej w gardle. 'Wyjątkowy człowiek' zrobił krok w stronę Lamborghini i powiedział nonszalancko: "Wyrzućcie tę kobietę."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Amy podkuliła nogi na łóżku i płakała, była smutna i zawstydzona po tym, co wydarzyło się dzisiaj. Najpierw straciła pracę, a następnie została wyrzucona z gabinetu tego mężczyzny. Amy nie lubiła go, uważała, że jest dumnym człowiekiem. Co jej w ogóle przyszło do głowy, żeby rzucić wyzwanie najpotężniejszemu człowiekowi w NorthHill? Czy była pijana? Gdzie teraz znajdzie pracę? Wszystkie firmy, do których wysłała oferty, wciąż się nie odezwały.
Drzwi nagle się otworzyły i pojawiła się Angel. "Mamo!" Podbiegła do Amy, zanim ta zdążyła otrzeć łzy. Nie lubi, gdy dzieci widzą jak płacze. Wierzyła, że to mogłoby je zaniepokoić, więc szybko otarła wszystkie łzy i uśmiechnęła się. Angel zapytała z zatroskaną miną: "Mamo, co się stało?" "Nic takiego, po prostu cieszę się, że mam was wszystkich przy sobie," skłamała Amy. "Ale my zawsze jesteśmy przy tobie," powiedziała Angel.
Zanim Amy zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, Queen i Debby weszły do pokoju i wspięły się na łóżko. Widok ich twarzy sprawił Amy prawdziwą radość. "Mamo, wcześnie dziś wróciłaś z pracy," powiedziała Queen. "Tak, musiałam wyjść wcześniej, bo bardzo za wami tęskniłam," odpowiedziała Amy, a dziewczynki się uśmiechnęły.
"Mamo, zaczynamy szkołę w przyszłym miesiącu, prawda?" zapytała Angel, podczas gdy Debby po prostu oparła się o ramię Amy. "Tak, nic tego nie zmieni," powiedziała Amy z nadzieją. W rzeczywistości planowała wykorzystać swoją pensję asystentki dentysty na opłacenie czesnego dla dzieci pod koniec miesiąca, ale została zwolniona. Mimo to musiała podtrzymywać nadzieję dzieci i jeszcze intensywniej szukać pracy.
"Gdzie są wasi bracia?" zapytała Amy. "Sprzątają," odpowiedziała Queen, a Amy skinęła głową. Potargała włosy Debby i zapytała: "Debby, jak ci się podoba nowe otoczenie? Podoba ci się?" "Ja... po prostu chcę spotkać mojego tatę," powiedziała Debby cichym głosem, a radosna atmosfera zmieniła się w napiętą. "Spotkasz go wkrótce, obiecuję," powiedziała Amy, po czym zwróciła się do Angel: "Może pójdziecie pobawić się z braćmi? Chcę trochę odpocząć. Przyjdę się z wami pobawić, jak się obudzę." "Dobrze, mamo," dzieci wierzyły, że ich mama zasługuje na odpoczynek po pracy.
Gdy tylko dziewczynki zniknęły z pokoju, Amy westchnęła. Nie miała nikogo, do kogo mogłaby zwrócić się o pomoc, musiała być silna. Jej telefon zadzwonił i mimo że numer był nieznany, odebrała: "Czy to Amy Owen?" "Zgadza się," odpowiedziała Amy, mając nadzieję na dobre wieści. "Wysłaliśmy do pani maila trzy dni temu i nie otrzymaliśmy odpowiedzi. Proszę sprawdzić folder spam i dać nam znać, co pani myśli," powiedział mężczyzna i się rozłączył.
Amy sprawdzała swoją pocztę codziennie, właściwie co godzinę, żeby zobaczyć, czy któraś z firm się nie odezwała. Jak mogła to przeoczyć? Szybko sprawdziła folder spam i rzeczywiście znalazła maila od korporacji Alessandro. Korporacja Alessandro? Oferowali najwyższe wynagrodzenie i każdy byłby szczęściwy, mogąc dla nich pracować. Radość natychmiast wypełniła jej serce i nie mogła się doczekać rozpoczęcia pracy następnego dnia.
Wieczorem poszła bawić się ze swoją szóstką dzieci, świetnie się bawili, zanim wszyscy poszli spać. Ale wiedziała, że bez względu na to, jak szczęśliwe są dzieci, ich szczęście nie będzie pełne, dopóki nie spotkają swojego ojca. Nawet ona sama nie potrafiła powiedzieć, kto jest ich ojcem - w NorthHill było ponad milion mężczyzn, jak mogłaby kiedykolwiek zidentyfikować żigolaka, z którym spała?
Następnego dnia poszła do pracy, a po przedstawieniu się recepcjonistce, została przeprowadzona rozmowa kwalifikacyjna i tego samego dnia została zatrudniona. Recepcjonistka zaprowadziła ją na górę, pokazała jej biurko i przedstawiła kierownikowi działu. "Witamy w korporacji Alessandro, panno Amy," powiedział kierownik działu, Abe. "To dla mnie przyjemność, proszę pana," odpowiedziała Amy, siedząc pewnie przed mężczyzną. "Oto nasza książka orientacyjna, zawiera zasady i regulamin firmy," Abe wręczył jej dokument. Przyjęła go i powiedziała: "Dobrze, proszę pana." . "Przejrzę to." "A tu jest obecna praca, którą osoba przed tobą wykonywała, tutaj musisz ukończyć projekt przed końcem miesiąca," powiedział. "To nie problem, proszę pana," powiedziała i poczekała kilka sekund, gdy zobaczyła, że Abe jest zajęty zapisywaniem czegoś, zapytała: "Czy mogę opuścić, proszę pana?" "Muszę cię zaprowadzić do biura CEO, to nasza tradycja, że każdy pracownik spotyka się z nim zanim zacznie pracować," powiedział. "W porządku, proszę pana," Amy wstała, ale Abe skończył to, co pisał, zanim wstał. "Proszę, podążaj za mną," powiedział, a ona zaczęła za nim podążać, wyszli z pokoju i skierowali się prosto w prawo, wkrótce stanęli przed drzwiami, do których Abe musiał zapukać. "Wejdź," zabrzmiał głos z wnętrza i oboje, Abe i Amy, weszli. Amy zobaczyła szczupłą kobietę stojącą tam z filiżanką kawy, ale nikt nie siedział w biurze, wyglądało na to, że CEO wyszedł coś załatwić. "Panno Bonnie," przywitał się Abe. "Cześć Abe," powiedziała Bonnie i delikatnie postawiła kawę, "Myślę, że szef coś załatwia, powinien wrócić niedługo, ponieważ kazano mi zrobić kawę dla niego." "W porządku," powiedział Abe i obserwował, jak Bonnie wychodzi. "To sekretarka CEO, słyszałaś, jak ją już nazwałem, prawda?" zapytał Abe Amy. "Tak, słyszałam," odpowiedziała Amy. Oboje czekali w ciszy przez kolejne osiem minut, ale nie było żadnych oznak obecności CEO. "Amy, możesz poczekać tu jeszcze kilka minut na niego, kiedy przyjdzie, po prostu przedstaw się mu. Dopóki nie jesteś na jego czarnej liście, nie będziesz miała żadnych problemów," powiedział i odszedł. Dopóki nie jest na jego czarnej liście? Co miał na myśli? Nie spotkała się jeszcze z CEO, jak mogła być na jego czarnej liście? Czekała jeszcze dwadzieścia minut, wielokrotnie zmieniając pozycję, a gdy minęła niemal godzina, odkąd stała, zdecydowała, że czas wyjść. Jaki CEO każe swojej sekretarce przygotować kawę, a potem się nie pojawia nawet po godzinie? A może coś go zatrzymało. Kiedy Amy miała już wychodzić, przypadkowo spojrzała w duże biuro jeszcze raz i nagle jej oczy dostrzegły bransoletkę. Bransoletka wyglądała bardzo znajomo, podeszła do niej i dotknęła, potwierdzając, że to bransoletka, którą dała jej matka. Po opuszczeniu NorthHill sześć lat temu, zauważyła, że nie widziała już swojej bransoletki i zawsze się zastanawiała, jak ją zgubiła, bo zawsze nosiła ją na rękach. Jak to możliwe, że CEO zdobył jej bransoletkę? Jak? Potwierdziła, dotykając i badając bransoletkę ponownie, i rzeczywiście, była jej. Nie byłoby właściwe po prostu ją zabrać. To z pewnością wpędziłoby ją w kłopoty. Najlepiej byłoby przynajmniej dowiedzieć się, kim jest ten CEO. Z ciekawości, aby dowiedzieć się, kim jest CEO, który ma jej bransoletkę, czekała jeszcze czterdzieści pięć minut, ale wciąż nikogo nie zobaczyła, a jej nogi zaczęły boleć od stania przez długi czas, więc opuściła biuro. Po pracy otrzymała wewnętrzny telefon od kierownika działu, który kazał jej zgłosić się do jego biura i zrobiła to. Gdy usiadła przed Abe, zapytał: "Spotkałaś się z CEO?" "Nie, proszę pana. Czekałam godzinami, ale go nie widziałam, może pójdę do jego biura jutro," powiedziała. "W porządku, jak minął twój pierwszy dzień w pracy?" zapytał Abe. "Bardzo dobrze, proszę pana. Bardzo dobrze, dziękuję! Moi koledzy byli też miłymi ludźmi," powiedziała Amy, nawet się uśmiechając. "Czy mogę zadać pytanie?" zapytał Abe. "Pewnie, proszę pana," odpowiedziała grzecznie Amy. "Skoro nie widzę pierścionka na twoim palcu, to znaczy, że nie jesteś zamężna. Ale czy masz chłopaka?" zapytał Abe. To był jej pierwszy dzień w pracy, a ten mężczyzna już zadawał jej takie osobiste pytania. "Nie chcę rozmawiać o sprawach osobistych, proszę pana," powiedziała Amy. "Och!" zawołał Abe, "Dobrze." "Mogę wyjść?" zapytała Amy. "Mam dużo pieniędzy, moglibyśmy być w związku, a twoje dni tutaj będą łatwe, zapewniam cię," powiedział Abe, pożądliwie patrząc na nią. Amy mogła to rozpoznać po wyrazie jego twarzy, "Nie jestem taka tania, przepraszam, proszę pana." Amy odwróciła się, próbując wyjść, ale Abe przemówił. "Albo mogę także uczynić twoje życie tutaj marnym, jeśli grasz zbyt trudną do zdobycia," Abe uśmiechnął się złośliwie. Amy po prostu wyszła, nie reagując ani nie mówiąc żadnego słowa.
Przesuń w górę, aby kontynuować