passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Beautiful Revenge autor Janice Martana

Beautiful Revenge

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Bella Morgan

Wyszłam na balkon z kieliszkiem wina i nie mogłam powstrzymać ekscytacji na dzisiejszy dzień. Wyjęłam nóż z kieszeni i z uśmiechem spojrzałam na niego.

"Wszystkiego najlepszego, Bella," powiedziałam do siebie i upiłam łyk wina. Poczułam zimny powiew na skórze i to było cudowne uczucie, by rozpocząć swoje 25. urodziny.

Wróciłam do mieszkania, nie zamykając drzwi balkonowych. Rzuciłam nóż na stół w kuchni i postawiłam obok niego kieliszek wina. Wzięłam iPada i poszłam do swojego pokoju, gdzie założyłam czarny top, czarne dżinsy i czarną, skórzaną kurtkę.

Spojrzałam w lustro i nie mogłam powstrzymać śmiechu, widząc swoje odbicie. Chwyciłam kask i skórzane rękawiczki. Wyszłam z pokoju i zeszłam prosto do piwnicy.

Wyprowadziłam swój motocykl i z radością patrzyłam na niego. Założyłam kask i wyjechałam z posiadłości. Ruszyłam w stronę plaży, bo za kilka minut miało wschodzić słońce, a ja chciałam zobaczyć ostatni wschód słońca przed tym, jak tej nocy dokonam zemsty.

Gdy tylko dotarłam na plażę, zeszłam z motocykla. Zdjęłam kask i usiadłam na piasku, czując zimny morski wiatr. Zamknęłam oczy i łzy napłynęły mi do oczu na myśl o tym, dlaczego właśnie dziś zaczynam swoją zemstę.

Wstałam i otworzyłam schowek pod siedzeniem motocykla. Spojrzałam na małą, brązową kopertę i wyjęłam ją. Powoli ruszyłam w stronę wody i zamknęłam oczy, modląc się o odwagę, by się zemścić.

Położyłam kopertę na wodzie, pozwalając falom wykonać swoje zadanie. Starłam łzy i zanim cofnęłam się o kilka kroków, zobaczyłam, jak słońce zaczyna się pokazywać, malując niebo piękną pomarańczową smugą.

"Jestem gotowa," powiedziałam do siebie, chociaż trochę się bałam, ale nie mogłam się wycofać. Wróciłam do motocykla i wsiadłam na niego. Spojrzałam jeszcze raz na ten piękny wschód słońca i uśmiechnęłam się.

"Mamo, tato… i Damianie, to dla was wszystkich," powiedziałam i ruszyłam motocyklem z powrotem do swojej wielkiej posiadłości. Gdy tylko wróciłam, weszłam do łazienki i spojrzałam na siebie w lustrze.

"Dzień dobry, Pani Morgan," usłyszałam, jak moja sekretarka, Daisy, wchodzi do pokoju.

"Masz wszystko, czego dziś chciałam?" zapytałam, odwracając się do niej.

"Tak, wszystko już przygotowane," odpowiedziała, podchodząc bliżej. Podała mi iPada z planem dnia na dziś.

"Chcesz śniadanie, Pani Morgan?"

"Nie, ale chcę, żebyś zawiozła moje czarne lambo do Wilsona. Chcę nowy styl dla auta," powiedziałam, a Daisy z uśmiechem pokiwała głową.

"Coś jeszcze?"

"Sprawdź mój penthouse i upewnij się, że te…" wskazałam na dwie duże skrzynie przed łóżkiem, "przenieś do popołudnia."

"Oczywiście, Pani Morgan," powiedziała, a ja gestem kazałam jej odejść. Wzięłam prysznic i zaczęłam szykować się do pracy. Przebrałam się w strój służbowy i pojechałam do biura.

Telefon zadzwonił dokładnie, gdy dotarłam do biura — to był Wilson. Uśmiechnęłam się złośliwie, widząc jego imię na ekranie.

"Naprawdę dajesz mi lambo? Mówiłem ci, że lepiej żebym przerobił Porshe'a," marudził, a ja przewróciłam oczami.

"Nie potrzebuję twojej opinii, zrób po prostu to, o co prosiłam wczoraj," powiedziałam lodowatym tonem.

"Dobrze, skończę za dwa dni," odpowiedział i rozłączyłam się. Daisy natychmiast zaprowadziła mnie na spotkanie, a ja nie mogłam powstrzymać ekscytacji przed dzisiejszą nocą. Trochę się denerwowałam, ale byłam gotowa.

"Pani Morgan, pan Reyes chce się z Panią zobaczyć." Uśmiechnęłam się, słysząc to nazwisko. Skinęłam Daisy, żeby go wpuściła, i otworzyłam szufladę, by upewnić się, że mój piękny nóż jest gotowy, ale musiałam być cierpliwa.

"Pani Morgan, jak się pani miewa?" Zamknęłam szufladę i podeszłam do starszego pana, witając go uprzejmie.

"Dobrze, panie Reyes. A u pana?" zapytałam, prowadząc go do sofy.

"Świetnie, możemy porozmawiać o naszym projekcie?" zapytał, dając znak sekretarce, by przyniosła umowy. Dałam Daisy znać, żeby nas zostawiła samych.

"Przyjdzie pan dziś wieczorem, panie Reyes?" zapytałam, odbierając umowę od jego sekretarki. Otworzyłam ją i zaczęłam czytać po kolei.

"Mam nadzieję, ale przyjdzie mój syn. Powinienem mu kazać się pani przedstawić." Uśmiechnęłam się w duchu, bo to właśnie jego syn był moim celem w zemście.

"Jak on miał na imię? Przepraszam, mam słabą pamięć do imion." Odłożyłam umowę i uśmiechnęłam się, choć najchętniej zabiłabym go tutaj i teraz — w mojej jaskini.

"Alan," zaśmiał się.

"Racja," powiedziałam, zerkając ponownie na umowę.

"Powinniście się spotkać," powiedział — oczywiście chciał, żebym się spotykała z jego synem. Widział we mnie świetną okazję do rozpostarcia skrzydeł.

"Więc… panie Reyes, za dwadzieścia minut mam kolejne spotkanie. Nie sądzę, że zdążę teraz przejrzeć umowę, ale jutro na pewno się odezwę," powiedziałam.

"Bardzo dobrze, nie ma problemu. Powinniśmy się czasem spotkać na lunch," powiedział, wstając, a ja również wstałam z kanapy.

"Byłoby miło," uśmiechnęłam się szeroko, a on przytaknął i wyszedł z biura, a ja natychmiast podarłam jego umowę na drobne kawałki.

"Wkrótce umrzesz z mojej ręki."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Bella Morgan

Weszłam do sali balowej z sercem bijącym jak szalone. Jestem bardziej niż gotowa, by rozpocząć moją zemstę, chociaż czuję lekkie zdenerwowanie, ale uwielbiam to ekscytujące uczucie. Przeszłam przez tłum, by znaleźć swój cel.

Alan Reyes

To jedyny syn Rektora Reyesa. Aktualnie to on zarządza Reyes Oil. Rektor nadal pracuje, ale spotyka się tylko z ważnymi osobami, z którymi jest blisko.

Wzięłam kieliszek szampana i zaczęłam przysłuchiwać się wydarzeniu. Czasami rozglądałam się, szukając Alana. Gdy w końcu go dostrzegłam, ruszyłam powoli, witając po drodze kilka osób. Stałam sama, próbując wsłuchać się w to, co się dzieje dookoła.

— Musisz być Bellą Morgan. — Odwróciłam się i zobaczyłam samego diabła stojącego obok mnie.

— A ty... musisz być Alan Reyes. — powiedziałam, rzucając mu spojrzenie. Alan Reyes to definicja idealnego mężczyzny pod względem wyglądu, ale wewnątrz jest diabłem. Jest zły i świetnie radzi sobie w interesach.

— Mój ojciec lubi z tobą współpracować. — powiedział, a ja upiłam łyk szampana.

— Oczywiście, współpraca ze mną to dla niego ogromny krok w stronę celu. — odparłam z arogancją, słysząc jego cichy śmiech z boku.

— To prawda, ale właśnie pozwolił mi przejąć nasz projekt. — szepnął mi do ucha, a ja odwróciłam się do niego z uśmiechem.

— Moja bliska przyjaciółka właśnie otworzyła kasyno niedaleko stąd, masz ochotę opuścić to wydarzenie i się tam wybrać? — zapytał Alan, a ja parsknęłam śmiechem.

— Kasyno?

— Myślę, że jesteś typem, który potrafi grać w pokera. — powiedział, a ja upiłam kolejny łyk szampana, zastanawiając się, czy powinnam pójść.

— Może następnym razem, mam jeszcze plany.

— A może napijemy się czegoś w barze obok tej sali balowej? — Nie poddaje się, co? To będzie zabawne.

— Bardzo chętnie. — powiedziałam, a on wyciągnął do mnie rękę. Ujęłam ją i poczułam coś, gdy nasze skóry się zetknęły. Próbowałam to zignorować i wyszłam z nim z sali balowej. Zaprowadził mnie do małego, luksusowego baru obok.

— Dziś ja stawiam. — powiedział, a ja uśmiechnęłam się, pozwalając mu dziś przejąć kontrolę. Odsunął mi krzesło i usiadłam. On przysiadł się obok mnie, twarzą do barmana.

— Pozwól, że zamówię coś dla ciebie. — zaproponował, a ja gestem zgodziłam się, żeby to zrobił. Zamówił dwa mocne drinki dla nas obojga, a ja położyłam małą kopertówkę na krześle obok.

— Czy czytałaś już umowę?

— Tak. — odpowiedziałam, choć już dawno podarłam tę umowę na kawałki.

— I co myślisz? — zapytał ciekawie, a ja odgarnęłam włosy na drugą stronę. Wiedziałam, że właśnie mnie obserwuje.

— Myślę, że powinniśmy o tym porozmawiać, powinniśmy umówić się na spotkanie.

— Jasne, ustalę termin dla nas. — odwróciłam się do niego, a on spojrzał mi prosto w oczy.

— Słyszałem, że kochasz sportowe samochody.

— Ciekawe, kto ci to powiedział... — uśmiechnęłam się, a w tym samym momencie barman przyniósł nasze drinki. Upiłam łyk i był całkiem mocny.

— Mam swoje źródła.

— Zastanawiałam się, czy nie chciałbyś pójść ze mną na wystawę samochodów sportowych w piątek. — powiedziałam, a jego oczy się rozszerzyły.

— Z przyjemnością. — odpowiedział, a ja uniosłam kieliszek. Zderzyliśmy szkło, po czym oboje upiliśmy łyk.

— Dobry wybór, panie Reyes.

— Możesz mówić mi Alan. — powiedział, gdy odstawiłam swój drink.

— Często tu bywasz? — zapytałam, rozglądając się po barze.

— Mój przyjaciel jest właścicielem tego miejsca, więc często tu bywam, żeby się z nim spotkać. — Przygryzłam wargę, próbując powstrzymać siebie przed zamiarem zabicia każdego, kto ma na nazwisko Reyes. Przebywanie z Alanem naprawdę wystawia moją cierpliwość na próbę.

— Wspominałem już, że wyglądasz dziś przepięknie? — powiedział z uwodzicielskim tonem. Odwróciłam się do niego i uśmiechnęłam, powoli pochylając się bliżej.

— Naprawdę? — wyszeptałam, a jego wzrok zaczął błądzić po moim ciele. Czułam, że bardzo pragnie seksu i zamierzałam mu to dać.

— Dobrze sobie radzisz z alkoholem? — zapytałam, a jego oczy ponownie spotkały się z moimi.

— Tak, a ty?

— Niezbyt. Może... dwa kieliszki. — powiedziałam, patrząc na swój drink. Wypiłam go jednym haustem i poprosiłam barmana o kolejny.

— Myślałem, że masz wysoką tolerancję na alkohol. — Mam, ale dzisiaj zagram trochę dramatyczniej. Zachichotałam po jego słowach i pokręciłam głową. Odwróciłam się do niego i położyłam dłoń na kołnierzu jego garnituru.

— Twój ojciec często o tobie wspomina, musi być z ciebie dumny. — powiedziałam, powoli spoglądając mu w oczy.

— Chciał, żebym jak najszybciej przejął firmę, będąc tak młodym.

— Och... nadal chcesz korzystać z życia kawalera, prawda? — Uśmiechnęłam się, a on przytaknął ze śmiechem.

— Proszę, pani. — Chwyciłam drugi kieliszek alkoholu.

— Życie kawalera jest zabawne, nie sądzisz?

— To prawda. — Przytaknęłam i wzięłam duży łyk nowego drinka.

— Hej... zwolnij trochę. — powiedział Alan, zabierając mi drinka.

— Dzisiaj są moje urodziny. — powiedziałam, udając lekko wstawioną.

— W takim razie wszystkiego najlepszego. — odparł po prostu, poprawiając kilka pasm moich włosów za ucho. Przygryzłam wargę i spojrzałam na niego.

— Dziękuję, Alan. — powiedziałam, zabierając mu drinka i opróżniając go do końca. Odstawiłam kieliszek i zachichotałam.

— Czemu nie pijesz? — zapytałam, a on natychmiast wziął łyk swojego drinka. Odwrócił się do mnie całkowicie i powoli zbliżył swoją twarz do mojej.

— A może sprawię, że twoje urodziny będą... jeszcze bardziej niezapomniane? — zapytał, a ja uśmiechnęłam się, patrząc na niego. Przygryzłam wargę i przytaknęłam.

— Chodźmy. — złapał mnie za rękę i wyprowadził z baru.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Beautiful Revenge

Beautiful Revenge

39 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

39

Treść

Aa