Ava nie była dziewczyną, którą wybierano jako pierwszą. Ani drugą. Ani w ogóle.
Wtedy Ava przechodziła przez korytarze z opuszczonymi ramionami, mając nadzieję, że nikt nie zauważy aparatu na zębach, dziecięcego tłuszczyku, drżącego głosu, gdy była wywoływana na lekcji. Nosiła za duże bluzy, by ukryć ciało, trzymała głowę nisko, by unikać szeptów.
Gruba. Dziwna. Zbyt się stara.
Te słowa przyklejały się do niej jak guma do buta. Dorastała, myśląc, że sukces jest zarezerwowany dla innych dziewczyn—tych ładnych, tych z brokatem w śmiechu i dłońmi, które potrafią zajmować miejsce.
Ava? Ona ledwie potrafiła oddychać publicznie.
Jej życie domowe nie pomagało. Ojciec, który odszedł za wcześnie. Matka, która pracowała na dwa etaty i wracała do domu zbyt zmęczona, by zauważyć, kiedy Ava pomija kolację albo godzinami płacze nad swoim odbiciem.
Nikt jej nie powiedział, że może być kimkolwiek. Nikt nie powiedział, że na to zasługuje.
Ale Ava Lancaster miała już dość grania niewielkiej roli.
Jedwab przylegał do jej skóry jak druga warstwa kłamstw. Diamenty tańczyły przy jej uszach, szyi, palcach. Zwłaszcza jeden. Ten pierścionek.
Zbyt jasny. Zbyt głośny.
Głos Nathaniela przeciął powietrze, gładki jak zawsze. „Za Avę Lancaster,” powiedział, unosząc kieliszek. „Kobietę moich marzeń.”
Nastąpiły oklaski. Uśmiechy rozkwitały jak róże na twarzach wszystkich pozostałych. Jej pojawił się o sekundę za późno.
„Zapierająca dech,” ktoś szepnął w pobliżu.
„Bezbłędna,” dodał inny.
Ale serce Avy nie biło jak serce panny młodej. Biło jak ptak w klatce, uderzając o niewidzialne pręty.
Jej palce musnęły diamentowy pierścionek, jakby pytały go, dlaczego to wszystko wydaje się takie niewłaściwe. Milczał, zimny i perfekcyjny, błyszcząc w świetle jak eksponat w muzeum—nie na jej dłoni.
Błyskały flesze, a Nathaniel pochylił się bliżej. Jego ramię objęło jej talię—zbyt mocno, zbyt wyćwiczone.
„No dalej, Ava.” Jego oddech musnął jej ucho, gdy szeptał. „Uśmiechnij się tak, jakbyś naprawdę tego chciała.”
Uśmiechnęła się. Zęby, usta, perfekcja. Ale pod tym szczękościsk i wciąż—wciąż—świat kręcił się dalej, muzyka grała, światła migotały.
Tylko w niej wszystko zaczynało się rozpadać.
„Powinnaś być szczęśliwa,” wyszeptała tego ranka jej matka, poprawiając kolczyki Avy drżącymi palcami. „Wygrałaś, kochanie—on jest idealny.”
Ava wtedy skinęła głową, odrętwiała od ciężaru cudzych marzeń zawieszonych na jej ramionach jak welon, którego nie mogła zdjąć. Kieliszki zadźwięczały jak dzwony na ślubie, na który nigdy nie wyraziła zgody.
Stała nieruchomo, z kieliszkiem szampana w dłoni, jej uśmiech był sztywny i wyćwiczony. Kieliszek Nathaniela stuknął o jej własny z miękkim dźwiękiem, jego głos był gładki jak jedwab.
„Toast za wieczność,” powiedział, oczy błyszczące w blasku żyrandola.
Zmusiła usta do ruchu. Nie do uśmiechu—po prostu do ruchu. Śmiech rozlał się wokół nich, ale odbijał się od niej jak deszcz od szyby. Jej wzrok przeniósł się na lustrzaną ścianę po drugiej stronie sali balowej.
Tam była—oświetlona, wygładzona złotym światłem, ubrana jak ucieleśnienie perfekcji. Ava Lancaster. Przyszła panna młoda. Dziewczyna z plakatu czyjegoś marzenia.
Mrugnęła do swojego odbicia. „Kim jesteś?” pomyślała, zagłuszona przez skrzypce i oklaski.
Nathaniel pochylił się bliżej, zapach drogiej wody kolońskiej ścisnął jej gardło. „Nie psujmy zdjęć, kochanie,” wymruczał, głos słodki i pusty.
Jego dłoń przesunęła się po jej talii, ściskając trochę za mocno—dość, żeby przypomnieć jej, że jest obserwowana. Jej kręgosłup się wyprostował, ale nie odsunęła się.
Nie tutaj. Nie teraz.
Jej oczy przebiegły po sali balowej—rządki wypolerowanych uśmiechów, pochylone głowy pełne podziwu, śmiech wyreżyserowany jak według scenariusza. Wszyscy odgrywali swoje role. Poza nią.
Głos Avy ledwo dotarł do własnych uszu. „W porządku, wszystko w porządku,” wyszeptała, nie do nikogo—po prostu rzuciła cichy, rozpaczliwy czar, by się nie rozpaść. Ale nie była.
Za jej plecami rozbrzmiała orkiestra, romantycznie i wolno, to ten rodzaj muzyki, do którego w romansach tańczy się walca. Potem—trzask, szarpnięcie za nadgarstek.
Spojrzała w dół. Zegarek—zegarek jej ojca—zwisał na włosku. Skórzany pasek się przerwał, a metal był naprężony.
„Nie, nie, nie.”
Upadł i uderzył o podłogę. Złota tarcza pękła równo na pół. Coś w niej także pękło. Zgięła się w pół, wyciągnęła rękę, by go podnieść—po czym zastygła.
Powietrze ugrzęzło jej w gardle, jakby uderzyło w ścianę. Klata się ścisnęła, wzrok zaszczypał. Pokój zachwiał się pod jej obcasami.
Głos Nathaniela przeciął muzykę. Ostrzejszy teraz. „Ava?”
Nie odpowiedziała. Nie mogła.
Jej palce drżały w powietrzu, kolana zesztywniały, nawet własne płuca jej odmówiły. Rozpadała się. Tu, na oczach wszystkich, i nikt tego nie zauważał.
Ava potknęła się do przodu, jakby popchnięta przez niewidzialną siłę, jej obcasy zaskrobały o marmur. Kieliszek szampana wypadł jej z palców i roztrzaskał się u jej stóp, rozlewając złoty płyn na podłogę.
Westchnienia przetoczyły się przez tłum jak fala, ale Ava ich nie słyszała—jej uszy wypełnił wiatr i cisza. Kolana się poddały, gruchnęła o płytki z łoskotem, którego nie poczuła.
Krzyki odbiły się echem jak syreny we śnie—ostre, pilne, odległe. Kroki dudniły po marmurze. Ktoś wołał o pomoc. Głosy nakładały się na siebie, ale żaden z nich do niej nie docierał.
Widziała tylko pierścionek.
Wciąż połyskiwał na jej palcu, łapiąc światło żyrandola jakby należał do baśni. Ale dla niej był jak kajdany. Ciężki. Obcy i zły.
Jej palce drapały się po klatce piersiowej. Nic. Brak oddechu. Brak ulgi.
„Oddychaj, Ava,” wyszeptała do siebie, ledwo poruszając wargami. „No dalej… oddychaj.”
Powietrze nie chciało przyjść. Gardło zacisnęło się mocniej, wzrok się zawęził—wszystko odległe, poza tym pękniętym zegarkiem na podłodze.
Złota tarcza roztrzaskana. Głos ojca z dawnych lat mignął w jej myślach: „Ten zegarek widział wszystko. Dbaj o niego, a on zadba o ciebie.”
Ale nie zadbał. Nie tej nocy. Nie wtedy, gdy wszystko się rozpadało.
Ciemny kształt przesuwał się przez tłum—powoli, z namysłem, niemal nietknięty przez panikę dookoła. Próbowała się skupić. Mrugała przez zamglenie.
Wtedy ktoś uklęknął przy niej. Małe dłonie objęły jej twarz, chłodne i pewne. Ava zamrugała ponownie, zaskoczona nagłym spokojem, który przyniósł ze sobą nieznajoma.
Kobieta była stara, jej rysy poorane, ale łagodne, jakby czas się w niej zagnieździł zamiast odebrać jej urodę. Na początku nic nie mówiła. Tylko trzymała policzki Avy, kciukami ścierając łzy, których Ava nawet nie zauważyła.
„Ciii,” szepnęła kobieta. „Już dobrze.”
Ava próbowała mówić, ale jej usta za bardzo drżały. „Ja… nie mogę… nie mogę oddychać…”
„Dasz radę,” powiedziała kobieta, jej głos cichy i mocny jak ziemia. „Po prostu popatrz na mnie.”
Ich spojrzenia się spotkały. Wszystko inne zniknęło—muzyka, krzyki, ludzie cofający się w strachu i zamieszaniu.
Tylko ta chwila pozostała. Kobieta pochyliła się bliżej, jej usta ledwo się poruszyły, oddech był ciepły na czole Avy.
„Czasem,” powiedziała łagodnie, „czas musi się rozpaść… zanim można go naprawić.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ava zerwała się do pozycji siedzącej, oddech krótki, zlana potem, który nie pochodził ze snu. Jej serce waliło, jakby przebiegła kilometry—choć się nie ruszyła. Nie naprawdę. Nie od zeszłej nocy.
Odłamki wspomnień mignęły pod powiekami. Krzyk. Tłuczone szkło. Pierścionek, który nie należał.
Słońce wlewające się przez zasłony wydawało się kłamstwem. Zbyt łagodne. Zbyt zwyczajne.
Jej wzrok padł na suknię zaręczynową zwiniętą na krześle po drugiej stronie pokoju—pogniecioną, pokonaną, poplamioną nocą, której nie chciała uznać za swoją.
Wyglądała, jakby nosiła ją ktoś inny. Ktoś odważniejszy. Albo ktoś bardziej skłonny do kłamstw.
Sięgnęła po telefon, palce jej drżały. Czarny ekran. Martwy.
„Oczywiście,” mruknęła, gardło suche.
Jej ręka przesunęła się po torbie, szukając ładowarki—a potem zastygła. Coś przesunęło się pod jej palcami.
Papier, gładki i delikatny. Wyciągnęła go—kartka.
W kolorze kremowym. Krawędzie lekko przetarte, jakby istniała dłużej, niż powinna. A na froncie, zawiniętym pismem niepasującym do teraźniejszości: „Naprawa Zegarków Darli – Ponadczasowa praca dla straconego czasu.”
Ava patrzyła. Nie pamiętała, żeby ją podniosła, nie pamiętała, by ktoś jej wręczał. Mrugnęła raz. Drugi.
„Co do...?” wyszeptała.
Jej palce drżały, gdy odwracała kartkę, spodziewając się pustki, ale tył był czysty.
Uczucie niepokoju przesączyło się przez jej żebra.
Nie pamiętała zbyt wiele po omdleniu—tylko głosy, błyski, szept starszej kobiety. Ale zegarek… zegarek pękł. Zegarek ojca, ostatnia rzecz, jaką jej dał, i jakoś był zepsuty.
Ava narzuciła sweter przez głowę, jakby ważył więcej, niż powinien. Jej kończyny poruszały się powoli, jakby pożyczała ciało kogoś innego—zszyte napięciem i snem, na który nie zasłużyła.
Nie zawracała sobie głowy makijażem. Nie uczesała włosów. Odbicie w lustrze ledwie mrugnęło z powrotem.
Na zewnątrz niebo było grzecznie szare. Ludzie wyprowadzali psy, autobus syknął obok, ale wszystko wydawało się… nie tak. Jakby świat poszedł dalej bez niej.
Spojrzała znów na kartkę. Dreszcz ścisnął jej kręgosłup.
„Po prostu… zobaczę,” mruknęła, chwytając płaszcz. „Tylko zobaczę.”
Wpisała nazwę w telefonie. Nic. Żadnych wyników. Żadnej lokalizacji. Google mrugało na nią, jakby nie istniała. Ale miała kopertę. Adres.
Przemierzając miasto, podążała za krzywymi znakami ulic, które wskazywały kierunki wbrew logice. Jeden nazywał się Maple, inny Ellery, ale przecinały się tak, jakby prawa geografii pękły.
Minęła księgarnię, której nie pamiętała—wąskie miejsce z zielonymi oknami i krukiem siedzącym na szyldzie. Obok ciągnęła się zaułek, wąski i dziwny, wciągający ją w głąb.
Jej buty stukały po kocich łbach, które nie miały prawa tam być.
I wtedy zobaczyła to. Wciśnięty między zardzewiałą pralnię i kawiarnię z deskami przybitymi do okien. Mały sklepik, wąski i cichy.
Drewniany szyld nad drzwiami wyglądał jak rzeźbiony ręcznie, litery wyblakłe, ale wciąż na tyle wyraźne, by przesłać po jej ramionach dreszcz:
Naprawa Zegarków Darli
Podeszła bliżej, serce dudniło. Jej palce dotknęły drzwi i Ava popchnęła je do środka.
Dzwonek nad głową zadźwięczał nisko, złowieszczo. W środku pachniało kurzem, olejem i zapomnianymi historiami. Tryby i sprężyny leżały rozsypane na stołach wyłożonych aksamitem, pod szklanymi kloszami tkwiły dziwne zegary, tykające w niepasujących rytmach.
Mężczyzna stał za ladą, odwrócony plecami, dłonie pracowały z delikatną precyzją nad czasomierzem, którego Ava nie widziała. Nie podniósł wzroku, gdy weszła, ale jego głos popłynął przez ramię, jakby już wiedział, że nadejdzie.
„Jesteś wcześniej,” powiedział. „Albo może czas po prostu zmęczył się bieganiem w kółko.”
Ava podeszła bliżej, niepewna.
„Myślę, że… ktoś dał mi to.” Podniosła kartkę, a on w końcu się odwrócił. Oczy miał głęboko osadzone, ciemne i spokojne.
„Pokaż mi ją,” powiedział, a ona zawahała się, zanim zrozumiała, że chodzi mu o zegarek.
Bez słowa wyciągnęła go z torebki. Skórzany pasek był rozdarty, tarcza pęknięta przez środek. Wziął go delikatnie, trzymając jak coś świętego.
„To nie jest tylko zegarek,” mruknął, przesuwając kciukiem po pęknięciu. „Nigdy nie był.”
Ava patrzyła na niego. „Możesz go naprawić?”
„To nie zegarek jest zepsuty.” Spojrzał w górę, spojrzenie ostre i nieustępliwe. „To ty.”
Jej oddech zamarł. Słowa spadły ciężko, zbyt bezpośrednie, zbyt intymne.
„Słucham?” wyszeptała.
„Zemdlałaś wczoraj, prawda? W samym środku wszystkiego.”
Zesztywniała. „Skąd wiesz?”
Przechylił głowę. „Czas zauważa rzeczy, których ludzie nie widzą.”
Powietrze w pokoju zgęstniało, zegary zaczęły tykać głośniej.
„Co masz na myśli, mówiąc, że jestem zepsuta?” spytała.
Jego usta drgnęły, nie całkiem w uśmiechu. „Po to tu jesteś, by się tego dowiedzieć.”
Ava obróciła się powoli w kółko, ogarniając wzrokiem setki czasomierzy tykających niezgodnie, niektóre chodziły wstecz, inne zamarły w połowie sekundy.
„To miejsce,” powiedziała, „nie jest prawdziwe, prawda? To tylko sen.”
Nie odpowiedział. Zamiast tego wysunął szufladę i wyciągnął pudełko narzędzi tak starych, że wyglądały, jakby należały do muzeum.
„Prawdziwe jest względne. Jesteś tu i to wystarczy.”
Zmarszczyła brwi. „Mówisz, jakbym sama to wybrała.”
„Czy już to wiesz, czy nie—wybrałaś.”
Ava skrzyżowała ramiona. „Chcę tylko naprawić zegarek.”
„Nie,” powiedział łagodnie, „próbujesz naprawić chwilę.”
Odwrócił się znów do lady i zaczął pracować, dźwięk mikroskopijnych metalowych kliknięć wypełnił powietrze jak szept.
Ava patrzyła, próbując zignorować to, jak ściany zdawały się pulsować niewidzialnym oddechem. Przesunęła ciężar ciała, nagle świadoma, że jej dłonie znów drżą.
Światła nad nimi zamigotały. Raz. Drugi. Przez sklep przeszedł zimny powiew, choć żadne okno nie było widoczne, by było otwarte. Ava objęła się ramionami, serce dudniło.
„Co się dzieje?” spytała.
Zegarmistrz dalej coś nakręcał, spokojnie.
„Czas ma zasady,” powiedział. „Ale czasem o nich zapomina.”
Na chwilę wzrok jej zamglił się, ściany zafalowały jak rozgrzany asfalt.
„Chyba muszę wyjść,” wyszeptała.
„Nie,” odparł, kładąc zegarek na jej dłoni. „Musisz sobie przypomnieć.”
Gdy tylko palce zacisnęły się na tykającym metalu, pokój się zmienił. Światła nad głową rozbłysły, potem przygasły, wszystko zwolniło jak płyta ciągnięta po igle.
Ava sapnęła, cofnęła się, ściskając zegarek, jakby mógł utrzymać ją w rzeczywistości. Czas nie tylko przeskoczył—pękł jak szkło.
„Co to, do diabła, jest?” wykrztusiła Ava, rozglądając się.
Wszystkie zegary na ścianie zaczęły wirować—do tyłu, potem do przodu, jakby nie mogły się zdecydować, który to rok.
Zegarek w dłoni zrobił się lodowato zimny, wypalając jej dłoń, jakby chciał się wydostać. Potem usłyszała za sobą głos—spokojny, niski, niewzruszony.
„Niektóre historie,” powiedział mężczyzna, wychodząc z cienia, „nie lubią, jak się skończyły.”
Przesuń w górę, aby kontynuować