passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Before You Called Me Beautiful - Rozdział #2 - autor Yan Stellar

Before You Called Me Beautiful

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Ava nie była dziewczyną, którą wybierano jako pierwszą. Ani drugą. Ani w ogóle.

Wtedy Ava przechodziła przez korytarze z opuszczonymi ramionami, mając nadzieję, że nikt nie zauważy aparatu na zębach, dziecięcego tłuszczyku, drżącego głosu, gdy była wywoływana na lekcji. Nosiła za duże bluzy, by ukryć ciało, trzymała głowę nisko, by unikać szeptów.

Gruba. Dziwna. Zbyt się stara.

Te słowa przyklejały się do niej jak guma do buta. Dorastała, myśląc, że sukces jest zarezerwowany dla innych dziewczyn—tych ładnych, tych z brokatem w śmiechu i dłońmi, które potrafią zajmować miejsce.

Ava? Ona ledwie potrafiła oddychać publicznie.

Jej życie domowe nie pomagało. Ojciec, który odszedł za wcześnie. Matka, która pracowała na dwa etaty i wracała do domu zbyt zmęczona, by zauważyć, kiedy Ava pomija kolację albo godzinami płacze nad swoim odbiciem.

Nikt jej nie powiedział, że może być kimkolwiek. Nikt nie powiedział, że na to zasługuje.

Ale Ava Lancaster miała już dość grania niewielkiej roli.

Jedwab przylegał do jej skóry jak druga warstwa kłamstw. Diamenty tańczyły przy jej uszach, szyi, palcach. Zwłaszcza jeden. Ten pierścionek.

Zbyt jasny. Zbyt głośny.

Głos Nathaniela przeciął powietrze, gładki jak zawsze. „Za Avę Lancaster,” powiedział, unosząc kieliszek. „Kobietę moich marzeń.”

Nastąpiły oklaski. Uśmiechy rozkwitały jak róże na twarzach wszystkich pozostałych. Jej pojawił się o sekundę za późno.

„Zapierająca dech,” ktoś szepnął w pobliżu.

„Bezbłędna,” dodał inny.

Ale serce Avy nie biło jak serce panny młodej. Biło jak ptak w klatce, uderzając o niewidzialne pręty.

Jej palce musnęły diamentowy pierścionek, jakby pytały go, dlaczego to wszystko wydaje się takie niewłaściwe. Milczał, zimny i perfekcyjny, błyszcząc w świetle jak eksponat w muzeum—nie na jej dłoni.

Błyskały flesze, a Nathaniel pochylił się bliżej. Jego ramię objęło jej talię—zbyt mocno, zbyt wyćwiczone.

„No dalej, Ava.” Jego oddech musnął jej ucho, gdy szeptał. „Uśmiechnij się tak, jakbyś naprawdę tego chciała.”

Uśmiechnęła się. Zęby, usta, perfekcja. Ale pod tym szczękościsk i wciąż—wciąż—świat kręcił się dalej, muzyka grała, światła migotały.

Tylko w niej wszystko zaczynało się rozpadać.

„Powinnaś być szczęśliwa,” wyszeptała tego ranka jej matka, poprawiając kolczyki Avy drżącymi palcami. „Wygrałaś, kochanie—on jest idealny.”

Ava wtedy skinęła głową, odrętwiała od ciężaru cudzych marzeń zawieszonych na jej ramionach jak welon, którego nie mogła zdjąć. Kieliszki zadźwięczały jak dzwony na ślubie, na który nigdy nie wyraziła zgody.

Stała nieruchomo, z kieliszkiem szampana w dłoni, jej uśmiech był sztywny i wyćwiczony. Kieliszek Nathaniela stuknął o jej własny z miękkim dźwiękiem, jego głos był gładki jak jedwab.

„Toast za wieczność,” powiedział, oczy błyszczące w blasku żyrandola.

Zmusiła usta do ruchu. Nie do uśmiechu—po prostu do ruchu. Śmiech rozlał się wokół nich, ale odbijał się od niej jak deszcz od szyby. Jej wzrok przeniósł się na lustrzaną ścianę po drugiej stronie sali balowej.

Tam była—oświetlona, wygładzona złotym światłem, ubrana jak ucieleśnienie perfekcji. Ava Lancaster. Przyszła panna młoda. Dziewczyna z plakatu czyjegoś marzenia.

Mrugnęła do swojego odbicia. „Kim jesteś?” pomyślała, zagłuszona przez skrzypce i oklaski.

Nathaniel pochylił się bliżej, zapach drogiej wody kolońskiej ścisnął jej gardło. „Nie psujmy zdjęć, kochanie,” wymruczał, głos słodki i pusty.

Jego dłoń przesunęła się po jej talii, ściskając trochę za mocno—dość, żeby przypomnieć jej, że jest obserwowana. Jej kręgosłup się wyprostował, ale nie odsunęła się.

Nie tutaj. Nie teraz.

Jej oczy przebiegły po sali balowej—rządki wypolerowanych uśmiechów, pochylone głowy pełne podziwu, śmiech wyreżyserowany jak według scenariusza. Wszyscy odgrywali swoje role. Poza nią.

Głos Avy ledwo dotarł do własnych uszu. „W porządku, wszystko w porządku,” wyszeptała, nie do nikogo—po prostu rzuciła cichy, rozpaczliwy czar, by się nie rozpaść. Ale nie była.

Za jej plecami rozbrzmiała orkiestra, romantycznie i wolno, to ten rodzaj muzyki, do którego w romansach tańczy się walca. Potem—trzask, szarpnięcie za nadgarstek.

Spojrzała w dół. Zegarek—zegarek jej ojca—zwisał na włosku. Skórzany pasek się przerwał, a metal był naprężony.

„Nie, nie, nie.”

Upadł i uderzył o podłogę. Złota tarcza pękła równo na pół. Coś w niej także pękło. Zgięła się w pół, wyciągnęła rękę, by go podnieść—po czym zastygła.

Powietrze ugrzęzło jej w gardle, jakby uderzyło w ścianę. Klata się ścisnęła, wzrok zaszczypał. Pokój zachwiał się pod jej obcasami.

Głos Nathaniela przeciął muzykę. Ostrzejszy teraz. „Ava?”

Nie odpowiedziała. Nie mogła.

Jej palce drżały w powietrzu, kolana zesztywniały, nawet własne płuca jej odmówiły. Rozpadała się. Tu, na oczach wszystkich, i nikt tego nie zauważał.

Ava potknęła się do przodu, jakby popchnięta przez niewidzialną siłę, jej obcasy zaskrobały o marmur. Kieliszek szampana wypadł jej z palców i roztrzaskał się u jej stóp, rozlewając złoty płyn na podłogę.

Westchnienia przetoczyły się przez tłum jak fala, ale Ava ich nie słyszała—jej uszy wypełnił wiatr i cisza. Kolana się poddały, gruchnęła o płytki z łoskotem, którego nie poczuła.

Krzyki odbiły się echem jak syreny we śnie—ostre, pilne, odległe. Kroki dudniły po marmurze. Ktoś wołał o pomoc. Głosy nakładały się na siebie, ale żaden z nich do niej nie docierał.

Widziała tylko pierścionek.

Wciąż połyskiwał na jej palcu, łapiąc światło żyrandola jakby należał do baśni. Ale dla niej był jak kajdany. Ciężki. Obcy i zły.

Jej palce drapały się po klatce piersiowej. Nic. Brak oddechu. Brak ulgi.

„Oddychaj, Ava,” wyszeptała do siebie, ledwo poruszając wargami. „No dalej… oddychaj.”

Powietrze nie chciało przyjść. Gardło zacisnęło się mocniej, wzrok się zawęził—wszystko odległe, poza tym pękniętym zegarkiem na podłodze.

Złota tarcza roztrzaskana. Głos ojca z dawnych lat mignął w jej myślach: „Ten zegarek widział wszystko. Dbaj o niego, a on zadba o ciebie.”

Ale nie zadbał. Nie tej nocy. Nie wtedy, gdy wszystko się rozpadało.

Ciemny kształt przesuwał się przez tłum—powoli, z namysłem, niemal nietknięty przez panikę dookoła. Próbowała się skupić. Mrugała przez zamglenie.

Wtedy ktoś uklęknął przy niej. Małe dłonie objęły jej twarz, chłodne i pewne. Ava zamrugała ponownie, zaskoczona nagłym spokojem, który przyniósł ze sobą nieznajoma.

Kobieta była stara, jej rysy poorane, ale łagodne, jakby czas się w niej zagnieździł zamiast odebrać jej urodę. Na początku nic nie mówiła. Tylko trzymała policzki Avy, kciukami ścierając łzy, których Ava nawet nie zauważyła.

„Ciii,” szepnęła kobieta. „Już dobrze.”

Ava próbowała mówić, ale jej usta za bardzo drżały. „Ja… nie mogę… nie mogę oddychać…”

„Dasz radę,” powiedziała kobieta, jej głos cichy i mocny jak ziemia. „Po prostu popatrz na mnie.”

Ich spojrzenia się spotkały. Wszystko inne zniknęło—muzyka, krzyki, ludzie cofający się w strachu i zamieszaniu.

Tylko ta chwila pozostała. Kobieta pochyliła się bliżej, jej usta ledwo się poruszyły, oddech był ciepły na czole Avy.

„Czasem,” powiedziała łagodnie, „czas musi się rozpaść… zanim można go naprawić.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Ava zerwała się do pozycji siedzącej, oddech krótki, zlana potem, który nie pochodził ze snu. Jej serce waliło, jakby przebiegła kilometry—choć się nie ruszyła. Nie naprawdę. Nie od zeszłej nocy.

Odłamki wspomnień mignęły pod powiekami. Krzyk. Tłuczone szkło. Pierścionek, który nie należał.

Słońce wlewające się przez zasłony wydawało się kłamstwem. Zbyt łagodne. Zbyt zwyczajne.

Jej wzrok padł na suknię zaręczynową zwiniętą na krześle po drugiej stronie pokoju—pogniecioną, pokonaną, poplamioną nocą, której nie chciała uznać za swoją.

Wyglądała, jakby nosiła ją ktoś inny. Ktoś odważniejszy. Albo ktoś bardziej skłonny do kłamstw.

Sięgnęła po telefon, palce jej drżały. Czarny ekran. Martwy.

„Oczywiście,” mruknęła, gardło suche.

Jej ręka przesunęła się po torbie, szukając ładowarki—a potem zastygła. Coś przesunęło się pod jej palcami.

Papier, gładki i delikatny. Wyciągnęła go—kartka.

W kolorze kremowym. Krawędzie lekko przetarte, jakby istniała dłużej, niż powinna. A na froncie, zawiniętym pismem niepasującym do teraźniejszości: „Naprawa Zegarków Darli – Ponadczasowa praca dla straconego czasu.”

Ava patrzyła. Nie pamiętała, żeby ją podniosła, nie pamiętała, by ktoś jej wręczał. Mrugnęła raz. Drugi.

„Co do...?” wyszeptała.

Jej palce drżały, gdy odwracała kartkę, spodziewając się pustki, ale tył był czysty.

Uczucie niepokoju przesączyło się przez jej żebra.

Nie pamiętała zbyt wiele po omdleniu—tylko głosy, błyski, szept starszej kobiety. Ale zegarek… zegarek pękł. Zegarek ojca, ostatnia rzecz, jaką jej dał, i jakoś był zepsuty.

Ava narzuciła sweter przez głowę, jakby ważył więcej, niż powinien. Jej kończyny poruszały się powoli, jakby pożyczała ciało kogoś innego—zszyte napięciem i snem, na który nie zasłużyła.

Nie zawracała sobie głowy makijażem. Nie uczesała włosów. Odbicie w lustrze ledwie mrugnęło z powrotem.

Na zewnątrz niebo było grzecznie szare. Ludzie wyprowadzali psy, autobus syknął obok, ale wszystko wydawało się… nie tak. Jakby świat poszedł dalej bez niej.

Spojrzała znów na kartkę. Dreszcz ścisnął jej kręgosłup.

„Po prostu… zobaczę,” mruknęła, chwytając płaszcz. „Tylko zobaczę.”

Wpisała nazwę w telefonie. Nic. Żadnych wyników. Żadnej lokalizacji. Google mrugało na nią, jakby nie istniała. Ale miała kopertę. Adres.

Przemierzając miasto, podążała za krzywymi znakami ulic, które wskazywały kierunki wbrew logice. Jeden nazywał się Maple, inny Ellery, ale przecinały się tak, jakby prawa geografii pękły.

Minęła księgarnię, której nie pamiętała—wąskie miejsce z zielonymi oknami i krukiem siedzącym na szyldzie. Obok ciągnęła się zaułek, wąski i dziwny, wciągający ją w głąb.

Jej buty stukały po kocich łbach, które nie miały prawa tam być.

I wtedy zobaczyła to. Wciśnięty między zardzewiałą pralnię i kawiarnię z deskami przybitymi do okien. Mały sklepik, wąski i cichy.

Drewniany szyld nad drzwiami wyglądał jak rzeźbiony ręcznie, litery wyblakłe, ale wciąż na tyle wyraźne, by przesłać po jej ramionach dreszcz:

Naprawa Zegarków Darli

Podeszła bliżej, serce dudniło. Jej palce dotknęły drzwi i Ava popchnęła je do środka.

Dzwonek nad głową zadźwięczał nisko, złowieszczo. W środku pachniało kurzem, olejem i zapomnianymi historiami. Tryby i sprężyny leżały rozsypane na stołach wyłożonych aksamitem, pod szklanymi kloszami tkwiły dziwne zegary, tykające w niepasujących rytmach.

Mężczyzna stał za ladą, odwrócony plecami, dłonie pracowały z delikatną precyzją nad czasomierzem, którego Ava nie widziała. Nie podniósł wzroku, gdy weszła, ale jego głos popłynął przez ramię, jakby już wiedział, że nadejdzie.

„Jesteś wcześniej,” powiedział. „Albo może czas po prostu zmęczył się bieganiem w kółko.”

Ava podeszła bliżej, niepewna.

„Myślę, że… ktoś dał mi to.” Podniosła kartkę, a on w końcu się odwrócił. Oczy miał głęboko osadzone, ciemne i spokojne.

„Pokaż mi ją,” powiedział, a ona zawahała się, zanim zrozumiała, że chodzi mu o zegarek.

Bez słowa wyciągnęła go z torebki. Skórzany pasek był rozdarty, tarcza pęknięta przez środek. Wziął go delikatnie, trzymając jak coś świętego.

„To nie jest tylko zegarek,” mruknął, przesuwając kciukiem po pęknięciu. „Nigdy nie był.”

Ava patrzyła na niego. „Możesz go naprawić?”

„To nie zegarek jest zepsuty.” Spojrzał w górę, spojrzenie ostre i nieustępliwe. „To ty.”

Jej oddech zamarł. Słowa spadły ciężko, zbyt bezpośrednie, zbyt intymne.

„Słucham?” wyszeptała.

„Zemdlałaś wczoraj, prawda? W samym środku wszystkiego.”

Zesztywniała. „Skąd wiesz?”

Przechylił głowę. „Czas zauważa rzeczy, których ludzie nie widzą.”

Powietrze w pokoju zgęstniało, zegary zaczęły tykać głośniej.

„Co masz na myśli, mówiąc, że jestem zepsuta?” spytała.

Jego usta drgnęły, nie całkiem w uśmiechu. „Po to tu jesteś, by się tego dowiedzieć.”

Ava obróciła się powoli w kółko, ogarniając wzrokiem setki czasomierzy tykających niezgodnie, niektóre chodziły wstecz, inne zamarły w połowie sekundy.

„To miejsce,” powiedziała, „nie jest prawdziwe, prawda? To tylko sen.”

Nie odpowiedział. Zamiast tego wysunął szufladę i wyciągnął pudełko narzędzi tak starych, że wyglądały, jakby należały do muzeum.

„Prawdziwe jest względne. Jesteś tu i to wystarczy.”

Zmarszczyła brwi. „Mówisz, jakbym sama to wybrała.”

„Czy już to wiesz, czy nie—wybrałaś.”

Ava skrzyżowała ramiona. „Chcę tylko naprawić zegarek.”

„Nie,” powiedział łagodnie, „próbujesz naprawić chwilę.”

Odwrócił się znów do lady i zaczął pracować, dźwięk mikroskopijnych metalowych kliknięć wypełnił powietrze jak szept.

Ava patrzyła, próbując zignorować to, jak ściany zdawały się pulsować niewidzialnym oddechem. Przesunęła ciężar ciała, nagle świadoma, że jej dłonie znów drżą.

Światła nad nimi zamigotały. Raz. Drugi. Przez sklep przeszedł zimny powiew, choć żadne okno nie było widoczne, by było otwarte. Ava objęła się ramionami, serce dudniło.

„Co się dzieje?” spytała.

Zegarmistrz dalej coś nakręcał, spokojnie.

„Czas ma zasady,” powiedział. „Ale czasem o nich zapomina.”

Na chwilę wzrok jej zamglił się, ściany zafalowały jak rozgrzany asfalt.

„Chyba muszę wyjść,” wyszeptała.

„Nie,” odparł, kładąc zegarek na jej dłoni. „Musisz sobie przypomnieć.”

Gdy tylko palce zacisnęły się na tykającym metalu, pokój się zmienił. Światła nad głową rozbłysły, potem przygasły, wszystko zwolniło jak płyta ciągnięta po igle.

Ava sapnęła, cofnęła się, ściskając zegarek, jakby mógł utrzymać ją w rzeczywistości. Czas nie tylko przeskoczył—pękł jak szkło.

„Co to, do diabła, jest?” wykrztusiła Ava, rozglądając się.

Wszystkie zegary na ścianie zaczęły wirować—do tyłu, potem do przodu, jakby nie mogły się zdecydować, który to rok.

Zegarek w dłoni zrobił się lodowato zimny, wypalając jej dłoń, jakby chciał się wydostać. Potem usłyszała za sobą głos—spokojny, niski, niewzruszony.

„Niektóre historie,” powiedział mężczyzna, wychodząc z cienia, „nie lubią, jak się skończyły.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Nie było ziemi. Ani góry, ani dołu. Tylko wiatr wyjący przy jej uszach, kolory zderzające się ze sobą i dźwięk rozbijający się w jej czaszce niczym fale.

Otworzyła usta, by krzyczeć, lecz burza połknęła to w całości. Wspomnienia śmigały obok niej jak noże owinięte w wstążki.

Brzdęk. Szafka trzaska zamknięciem. Śmiech. Nie ten, do którego była zaproszona.

„Gruba dziwaczka” — ktoś mruknął, a to trafiło mocniej niż siniak.

Echo ‘słodkich’ szesnastu. Ból bycia widzianą na tyle, by być znienawidzoną — i nigdy na tyle, by być naprawdę poznaną.

Bezradnie przez to spadała. Ręce miotały się, serce waliło.

Czas już nie przeciekał. On szarpał. Ciągnął ją z powrotem, od żołądka, z rozdartej duszy, jakby wypluwał ją w przeszłość bez ostrzeżenia.

Potem — cisza. Całkowita. Miażdżąca.

Uderzyła o podłogę z takim wstrząsem, że aż wybiło jej powietrze z płuc. Wygięła plecy z szoku, usta otwarte, lecz bezgłośne, oczy mrugały przez zamglenie.

Jej puls był ogłuszający. Oddych? Zniknął.

Leżała jeszcze sekundę, ciało mrowiło od resztek napięcia. Potem powoli, drżąc, podparła się na łokciach.

Pokój wokół niej zaczął się wyostrzać — a z nim niedowierzanie.

Sufit pochylony dokładnie tak, jak pamiętała. Dywan, ten sam stary beż z plamą po winie, którą kiedyś próbowała usunąć. Na ścianie plakaty — Backstreet Boys, krzywo powieszone i wyblakłe, ten sam, który przysięgała zerwać w pierwszej klasie liceum.

— Nie — szepnęła.

Różowa lampka z pęknięciem u podstawy. Szuflada w komodzie, którą zawsze miała naprawić. Wszystko tu było. Wszystko.

Stanęła na nogach, które ledwo pamiętały jak. Jej palce musnęły półkę obok — sfatygowane powieści fantasy, pamiętniki pokryte brokatem i stare długopisy z zaschniętym tuszem.

Stała w swoim dziecięcym pokoju.

Piętnaście lat temu.

— To niemożliwe… — wyszeptała.

Ale nawet jej głos był inny — wyższy, delikatniejszy. Jakby należał do tej wersji siebie, którą pochowała lata temu.

Z ciężarem lęku w żołądku Ava odwróciła się ku toaletce z lustrem.

Najpierw myślała, że to gra świateł. Odbicie lekko migotało, jak ekran telewizora tuż przed wyłączeniem. Potem jednak wyostrzyło się — a oddech Avy zamarł w gardle.

Twarz patrząca na nią nie była tą, którą zwykle widywała w łazienkowym lustrze. Zniknął staranny makijaż, wygładzone włosy, subtelna elegancja, którą budowała jak zbroję.

Zamiast tego była kimś, kim nie była od niemal dwóch dekad.

Pełniejsze policzki, twarz pokryta bliznami po trądziku, które tak usilnie próbowała wymazać. Włosy puszące się, niezależnie od prostowania. Ciało, które nigdy do końca nie mieściło się w jeansy sprzedawane w sklepach uwielbianych przez jej rówieśników.

— O Boże… — wyszeptała, cofając się, z dłoniami na twarzy. Czuła ją inaczej. Miękko. Młodo. Prawdziwie.

Otworzyła drzwi szafy i spojrzała na zawartość — bluzy z kapturem, masywne trampki, jeansowa kurtka, której nie nosiła od drugiej klasy liceum. Obróciła się, serce biło jak szalone, wszystko w niej się przewracało.

— Nie. Nie. To się nie dzieje — wybełkotała przerażona.

Sięgnęła po telefon — ale oczywiście, nie było go tam. Przeszukała szuflady biurka, podłogę, pod łóżkiem. Nic. Panika rozlała się w jej piersi.

— To tylko sen — powtarzała sobie. — Po prostu bardzo zły sen.

Ale sny nie mają ciężaru starych sprężyn łóżka ani zapachu jabłkowego szamponu na poszewkach poduszek. Otworzyła drzwi na korytarz.

Tapeta. Deski podłogowe. Odgłos telewizora z dołu — pewnie wiadomości w ciągu dnia. Każdy centymetr krzyczał dom , ale to już nie był jej dom. Dom, którego teraz nie było.

Ava zacisnęła mocno dłoń na poręczy schodów, palce wbijały się w zimne drewno, gdy schodziła krok za krokiem.

Każdy ruch wydawał się testem rzeczywistości, jakby zbyt szybkie poruszenie się mogło rozbić tę iluzję. Przechylała się za każdym rogiem, zanim zrobiła krok naprzód, pół spodziewając się, że zobaczy własne odbicie robiące coś, czego nie powinna. Dom wydawał się zawieszony w czasie, znajomy i obcy jednocześnie.

Kiedy dotarła do kuchni, oddech zamarł jej w gardle. Wszystko było dokładnie tak, jak pamiętała. Gardło ścisnęło jej się, gdy weszła dalej, każdy szczegół oplatał ją jak zbyt ostre, by je dotknąć, wspomnienie.

Mogła niemal usłyszeć ojca w sąsiednim pokoju, nucącego tę samą melodię, którą zawsze śpiewał w niedzielne poranki. Nasłuchiwała—szelestu gazety, cichego stukotu zegarka, którym nieświadomie uderzał o podłokietnik.

Nie wiedziała, co boli bardziej—możliwość, że naprawdę tu jest, czy strach, że go nie ma.

—Tato?—zawołała cicho, ledwie szeptem. Nawet nie była pewna, czy chce odpowiedzi.

Cisza była tak gęsta, że miała wrażenie, iż może ją udusić. Wtedy usłyszała zbliżające się kroki. Były lekkie, swobodne, znajome.

Odwróciła się powoli, każdy mięsień spięty.

Do pokoju weszła dziewczyna ze słuchawkami w uszach, poruszając ustami w takt muzyki, którą słyszała tylko ona. Ava zamarła, serce zabiło mocniej. To była Jenny. Ale nie Jenny, którą znała teraz—ta była nastoletnią siostrą, ledwie piętnastoletnią, z kucykiem kiwającym się przy każdym kroku. Przeszła obok, nawet nie zerkając na Avę.

—Jenny?—głos Avy był tym razem głośniejszy, drżący z niedowierzania. Ale siostra nie zareagowała. Szła dalej, prosto do spiżarni, grzebiąc w niej tak, jakby była sama.

Ava cofnęła się, oddech jej przyspieszył. Panika osiadła w piersi jak ciężar.

Czy była niewidzialna w tej wersji swojego świata? A może czas zapomniał o niej równie skutecznie, jak ona próbowała zapomnieć o tym miejscu?

A może to dlatego, że Jenny kiedyś całkowicie ją ignorowała, kiedy Ava miała szesnaście lat, i teraz robiła dokładnie to samo?

Jenny nigdy nie zwracała na Avę uwagi. W gruncie rzeczy, dla niej Ava była równie niewidzialna jak Casper, Duch.

Odwróciła się i pobiegła po schodach, jej kroki były głośniejsze, niż chciała. Nie zatrzymała się, dopóki nie znalazła się w swoim dziecięcym pokoju.

Drzwi trzasnęły za nią, a ona upadła na łóżko w bezładnej kupce, wciskając twarz w kołdrę. Chwyciła jej brzegi, jakby mogła uchwycić coś trwałego. Oddychała szybko, nierówno.

—Dobra,—powiedziała na głos, głos jej drżał.—Po prostu… pomyśl.

Zmuszała się, by usiąść, oczy biegały po pokoju, próbując połączyć wszystko w całość. Zegarek. Dziwny sklepik. Mężczyzna, który mówił zagadkami o historiach, które trzeba napisać na nowo.

Czy o to mu chodziło? Czy to jej szansa, żeby coś naprawić? A może po prostu była zmuszana, by przeżyć na nowo każde bolesne wspomnienie?

Gardło zacisnęło jej się z paniki, gdy pytania napierały z każdej strony. Co miała tu zrobić? Czy to jakiś pokręcony test? Druga szansa? A może była uwięziona w pętli, z której już kiedyś się wyrwała?

Sama myśl o byciu znowu szesnastolatką przyprawiała ją o mdłości. Lata liceum były dla niej polem bitwy, które ledwo przeżyła. Spędziła lata, by rosnąć, walczyć, stać się silniejszą, kimś innym.

Cichy stukot do drzwi ją zaskoczył.

—Ava?—zawołał głos. To była jej mama—delikatniejsza, niż ją pamiętała, mniej zabiegana.—Wszystko w porządku?

—Tak,—wychrypiała, nie wiedząc, co innego powiedzieć.—Po prostu jestem zmęczona.

Matka zawahała się przez chwilę.—Masz szkołę za pół godziny.

Szkoła. Oczywiście. Ta wersja jej życia wciąż tu trwała. Opuściła głowę w dłonie.

Jeśli wyjdzie za te drzwi, czy znowu znajdzie się na lekcji matematyki? Czy będzie musiała unikać szeptów na korytarzach i złośliwych dziewczyn z błyszczącymi uśmiechami?

Żołądek jej się skręcił. Nie chciała tego wiedzieć. Nie chciała czuć tego, co kiedyś czuła. Zakopała to wszystko z jakiegoś powodu.

Ava spojrzała z powrotem w lustro, serce już niespokojne. Widziała to już wcześniej—twarz sprzed piętnastu lat patrzącą na nią z odbicia. Myślała, że to był tylko trick światła, błąd w tej niemożliwej rzeczywistości. Ale coś w tym ciągnęło ją bliżej.

Dłonie oparła o toaletkę. Tym razem odbicie się nie zmieniło. Czekało. Obserwowało. Ta sama nastoletnia wersja jej samej—trądzik, okrągłe policzki, przestraszone oczy, które jeszcze nie wiedziały, ile będą musiały przetrwać. Ale teraz… coś było inne.

Dziewczyna znowu się poruszyła—ale tym razem Ava nie drgnęła. Zabrakło jej tchu.

W szkle młodsza Ava przechyliła głowę, powoli. Celowo. A potem uniosła rękę.

Ramiona Avy pozostały nieruchome przy bokach.—O Boże,—wyszeptała, cofając się niepewnie.

Lampa nad nią zabrzęczała nagle i zgasła. Pokój natychmiast pogrążył się w ciemności, jedyne światło teraz biło z lustra—delikatne, srebrzyste, jak księżycowa poświata migocząca na wodzie.

—Nie powinnaś tu być.—Krew Avy zastygła w żyłach. Odsunęła się, uderzając plecami o komodę.

Lustro zaczęło falować jak ciecz. Odbicie się wydłużyło, zdeformowało, wyciągając się ku niej. I wtedy—z tafli szkła przebiła się ręka. Blada, drżąca dłoń. Sięgająca. Próbująca ją pochwycić.

Ava mogła już tylko krzyknąć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Before You Called Me Beautiful

Before You Called Me Beautiful

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa