Nie było ziemi. Ani góry, ani dołu. Tylko wiatr wyjący przy jej uszach, kolory zderzające się ze sobą i dźwięk rozbijający się w jej czaszce niczym fale.
Otworzyła usta, by krzyczeć, lecz burza połknęła to w całości. Wspomnienia śmigały obok niej jak noże owinięte w wstążki.
Brzdęk. Szafka trzaska zamknięciem. Śmiech. Nie ten, do którego była zaproszona.
„Gruba dziwaczka” — ktoś mruknął, a to trafiło mocniej niż siniak.
Echo ‘słodkich’ szesnastu. Ból bycia widzianą na tyle, by być znienawidzoną — i nigdy na tyle, by być naprawdę poznaną.
Bezradnie przez to spadała. Ręce miotały się, serce waliło.
Czas już nie przeciekał. On szarpał. Ciągnął ją z powrotem, od żołądka, z rozdartej duszy, jakby wypluwał ją w przeszłość bez ostrzeżenia.
Potem — cisza. Całkowita. Miażdżąca.
Uderzyła o podłogę z takim wstrząsem, że aż wybiło jej powietrze z płuc. Wygięła plecy z szoku, usta otwarte, lecz bezgłośne, oczy mrugały przez zamglenie.
Jej puls był ogłuszający. Oddych? Zniknął.
Leżała jeszcze sekundę, ciało mrowiło od resztek napięcia. Potem powoli, drżąc, podparła się na łokciach.
Pokój wokół niej zaczął się wyostrzać — a z nim niedowierzanie.
Sufit pochylony dokładnie tak, jak pamiętała. Dywan, ten sam stary beż z plamą po winie, którą kiedyś próbowała usunąć. Na ścianie plakaty — Backstreet Boys, krzywo powieszone i wyblakłe, ten sam, który przysięgała zerwać w pierwszej klasie liceum.
— Nie — szepnęła.
Różowa lampka z pęknięciem u podstawy. Szuflada w komodzie, którą zawsze miała naprawić. Wszystko tu było. Wszystko.
Stanęła na nogach, które ledwo pamiętały jak. Jej palce musnęły półkę obok — sfatygowane powieści fantasy, pamiętniki pokryte brokatem i stare długopisy z zaschniętym tuszem.
Stała w swoim dziecięcym pokoju.
Piętnaście lat temu.
— To niemożliwe… — wyszeptała.
Ale nawet jej głos był inny — wyższy, delikatniejszy. Jakby należał do tej wersji siebie, którą pochowała lata temu.
Z ciężarem lęku w żołądku Ava odwróciła się ku toaletce z lustrem.
Najpierw myślała, że to gra świateł. Odbicie lekko migotało, jak ekran telewizora tuż przed wyłączeniem. Potem jednak wyostrzyło się — a oddech Avy zamarł w gardle.
Twarz patrząca na nią nie była tą, którą zwykle widywała w łazienkowym lustrze. Zniknął staranny makijaż, wygładzone włosy, subtelna elegancja, którą budowała jak zbroję.
Zamiast tego była kimś, kim nie była od niemal dwóch dekad.
Pełniejsze policzki, twarz pokryta bliznami po trądziku, które tak usilnie próbowała wymazać. Włosy puszące się, niezależnie od prostowania. Ciało, które nigdy do końca nie mieściło się w jeansy sprzedawane w sklepach uwielbianych przez jej rówieśników.
— O Boże… — wyszeptała, cofając się, z dłoniami na twarzy. Czuła ją inaczej. Miękko. Młodo. Prawdziwie.
Otworzyła drzwi szafy i spojrzała na zawartość — bluzy z kapturem, masywne trampki, jeansowa kurtka, której nie nosiła od drugiej klasy liceum. Obróciła się, serce biło jak szalone, wszystko w niej się przewracało.
— Nie. Nie. To się nie dzieje — wybełkotała przerażona.
Sięgnęła po telefon — ale oczywiście, nie było go tam. Przeszukała szuflady biurka, podłogę, pod łóżkiem. Nic. Panika rozlała się w jej piersi.
— To tylko sen — powtarzała sobie. — Po prostu bardzo zły sen.
Ale sny nie mają ciężaru starych sprężyn łóżka ani zapachu jabłkowego szamponu na poszewkach poduszek. Otworzyła drzwi na korytarz.
Tapeta. Deski podłogowe. Odgłos telewizora z dołu — pewnie wiadomości w ciągu dnia. Każdy centymetr krzyczał dom , ale to już nie był jej dom. Dom, którego teraz nie było.
Ava zacisnęła mocno dłoń na poręczy schodów, palce wbijały się w zimne drewno, gdy schodziła krok za krokiem.
Każdy ruch wydawał się testem rzeczywistości, jakby zbyt szybkie poruszenie się mogło rozbić tę iluzję. Przechylała się za każdym rogiem, zanim zrobiła krok naprzód, pół spodziewając się, że zobaczy własne odbicie robiące coś, czego nie powinna. Dom wydawał się zawieszony w czasie, znajomy i obcy jednocześnie.
Kiedy dotarła do kuchni, oddech zamarł jej w gardle. Wszystko było dokładnie tak, jak pamiętała. Gardło ścisnęło jej się, gdy weszła dalej, każdy szczegół oplatał ją jak zbyt ostre, by je dotknąć, wspomnienie.
Mogła niemal usłyszeć ojca w sąsiednim pokoju, nucącego tę samą melodię, którą zawsze śpiewał w niedzielne poranki. Nasłuchiwała—szelestu gazety, cichego stukotu zegarka, którym nieświadomie uderzał o podłokietnik.
Nie wiedziała, co boli bardziej—możliwość, że naprawdę tu jest, czy strach, że go nie ma.
—Tato?—zawołała cicho, ledwie szeptem. Nawet nie była pewna, czy chce odpowiedzi.
Cisza była tak gęsta, że miała wrażenie, iż może ją udusić. Wtedy usłyszała zbliżające się kroki. Były lekkie, swobodne, znajome.
Odwróciła się powoli, każdy mięsień spięty.
Do pokoju weszła dziewczyna ze słuchawkami w uszach, poruszając ustami w takt muzyki, którą słyszała tylko ona. Ava zamarła, serce zabiło mocniej. To była Jenny. Ale nie Jenny, którą znała teraz—ta była nastoletnią siostrą, ledwie piętnastoletnią, z kucykiem kiwającym się przy każdym kroku. Przeszła obok, nawet nie zerkając na Avę.
—Jenny?—głos Avy był tym razem głośniejszy, drżący z niedowierzania. Ale siostra nie zareagowała. Szła dalej, prosto do spiżarni, grzebiąc w niej tak, jakby była sama.
Ava cofnęła się, oddech jej przyspieszył. Panika osiadła w piersi jak ciężar.
Czy była niewidzialna w tej wersji swojego świata? A może czas zapomniał o niej równie skutecznie, jak ona próbowała zapomnieć o tym miejscu?
A może to dlatego, że Jenny kiedyś całkowicie ją ignorowała, kiedy Ava miała szesnaście lat, i teraz robiła dokładnie to samo?
Jenny nigdy nie zwracała na Avę uwagi. W gruncie rzeczy, dla niej Ava była równie niewidzialna jak Casper, Duch.
Odwróciła się i pobiegła po schodach, jej kroki były głośniejsze, niż chciała. Nie zatrzymała się, dopóki nie znalazła się w swoim dziecięcym pokoju.
Drzwi trzasnęły za nią, a ona upadła na łóżko w bezładnej kupce, wciskając twarz w kołdrę. Chwyciła jej brzegi, jakby mogła uchwycić coś trwałego. Oddychała szybko, nierówno.
—Dobra,—powiedziała na głos, głos jej drżał.—Po prostu… pomyśl.
Zmuszała się, by usiąść, oczy biegały po pokoju, próbując połączyć wszystko w całość. Zegarek. Dziwny sklepik. Mężczyzna, który mówił zagadkami o historiach, które trzeba napisać na nowo.
Czy o to mu chodziło? Czy to jej szansa, żeby coś naprawić? A może po prostu była zmuszana, by przeżyć na nowo każde bolesne wspomnienie?
Gardło zacisnęło jej się z paniki, gdy pytania napierały z każdej strony. Co miała tu zrobić? Czy to jakiś pokręcony test? Druga szansa? A może była uwięziona w pętli, z której już kiedyś się wyrwała?
Sama myśl o byciu znowu szesnastolatką przyprawiała ją o mdłości. Lata liceum były dla niej polem bitwy, które ledwo przeżyła. Spędziła lata, by rosnąć, walczyć, stać się silniejszą, kimś innym.
Cichy stukot do drzwi ją zaskoczył.
—Ava?—zawołał głos. To była jej mama—delikatniejsza, niż ją pamiętała, mniej zabiegana.—Wszystko w porządku?
—Tak,—wychrypiała, nie wiedząc, co innego powiedzieć.—Po prostu jestem zmęczona.
Matka zawahała się przez chwilę.—Masz szkołę za pół godziny.
Szkoła. Oczywiście. Ta wersja jej życia wciąż tu trwała. Opuściła głowę w dłonie.
Jeśli wyjdzie za te drzwi, czy znowu znajdzie się na lekcji matematyki? Czy będzie musiała unikać szeptów na korytarzach i złośliwych dziewczyn z błyszczącymi uśmiechami?
Żołądek jej się skręcił. Nie chciała tego wiedzieć. Nie chciała czuć tego, co kiedyś czuła. Zakopała to wszystko z jakiegoś powodu.
Ava spojrzała z powrotem w lustro, serce już niespokojne. Widziała to już wcześniej—twarz sprzed piętnastu lat patrzącą na nią z odbicia. Myślała, że to był tylko trick światła, błąd w tej niemożliwej rzeczywistości. Ale coś w tym ciągnęło ją bliżej.
Dłonie oparła o toaletkę. Tym razem odbicie się nie zmieniło. Czekało. Obserwowało. Ta sama nastoletnia wersja jej samej—trądzik, okrągłe policzki, przestraszone oczy, które jeszcze nie wiedziały, ile będą musiały przetrwać. Ale teraz… coś było inne.
Dziewczyna znowu się poruszyła—ale tym razem Ava nie drgnęła. Zabrakło jej tchu.
W szkle młodsza Ava przechyliła głowę, powoli. Celowo. A potem uniosła rękę.
Ramiona Avy pozostały nieruchome przy bokach.—O Boże,—wyszeptała, cofając się niepewnie.
Lampa nad nią zabrzęczała nagle i zgasła. Pokój natychmiast pogrążył się w ciemności, jedyne światło teraz biło z lustra—delikatne, srebrzyste, jak księżycowa poświata migocząca na wodzie.
—Nie powinnaś tu być.—Krew Avy zastygła w żyłach. Odsunęła się, uderzając plecami o komodę.
Lustro zaczęło falować jak ciecz. Odbicie się wydłużyło, zdeformowało, wyciągając się ku niej. I wtedy—z tafli szkła przebiła się ręka. Blada, drżąca dłoń. Sięgająca. Próbująca ją pochwycić.
Ava mogła już tylko krzyknąć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Musisz nas naprawić”, syknęła dziewczyna w lustrze, głos jej pękał i dwoił się, jakby płynął jednocześnie z lustra i z wnętrza jej głowy. „Napraw nas!”
Ava szarpała się, ledwo łapiąc oddech, ziemia pod jej stopami wibrowała przeraźliwym, wysokim piskiem. Pęknięcia rozchodziły się po lustrze, gdy odbicie wykrzywiło się i znów wrzasnęło—„Napraw nas!”
Ostatnim, gwałtownym szarpnięciem Ava wyrwała się i cofnęła, wpadając na krawędź biurka. Jej oddech urywał się w dzikich spazmach, klatka piersiowa unosiła się i opadała, gardło paliło tam, gdzie jeszcze przed chwilą zaciskał się upiorny uścisk.
Lustro się uspokoiło. Odbicie zniknęło, ale szkody już zostały wyrządzone.
Nie potrzebowała już potwierdzenia. Ból w kościach, powietrze w płucach, ciężar własnej skóry—wszystko mówiło jej to, co wrzeszczało lustro.
Nie była tylko w swojej przeszłości. Była w niej uwięziona.
Przed oczami pływały jej mroczki, gdy dotknęła twarzy drżącymi palcami, a każdy oddech był złamanym szlochem. Jej dłonie przejechały po trądziku i dziecięcym tłuszczyku, kciuki zatrzymały się na znajomych zgrubieniach starych aparatów ortodontycznych.
Szarpnęła za to—za siebie samą—rozpaczliwie próbując zerwać z siebie wersję, którą pogrzebała lata temu.
„Nie”, wyszeptała, głos jej się załamał. „Nie, nie, nie.”
Nad łóżkiem brokatowy kalendarz ścienny oznajmiał rok z okrutną pewnością: 2010.
Na szafce nocnej zatrzęsła się klapka starego telefonu, jego malutki ekranik migał wiadomością: „Idziesz? Już przegapiłam autobus – Jenny.”
Kolana Avy się ugięły.
Powietrze pachniało tanimi perfumami, takimi, które nosiła codziennie w wieku piętnastu lat, żeby poczuć się dorosłą, oraz truskawkowym szamponem, którego nie dotykała od lat.
„To nie jest prawdziwe”, powiedziała, kręcąc głową. „To nie może być prawdziwe.”
Ale wtedy, z dołu, dobiegł głos ostry jak brzytwa, przecinający każdą iluzję.
„Znowu spóźnisz się na autobus, Ava!”
Każdy krok był jak przedzieranie się przez melasę, ciało Avy zesztywniałe ze strachu, gdy narzucała bluzę, której nie miała na sobie od ponad dekady. Odwróciła się do lustra, wstrzymując oddech.
Może będzie jakiś błąd. Przebłysk. Cokolwiek, co udowodni, że to nie jest prawda.
Ale nie było nic. Tylko ta sama dziewczyna, którą myślała, że już pogrzebała—duch we własnej skórze. Okrągłe policzki. Zęby w aparacie. Prześladowane oczy.
Ava sięgnęła po klapkę telefonu, jej gruba plastikowa obudowa wydawała się niezdarna w dłoni, jak rekwizyt z planu filmowego. Wciąż ciepła. Wciąż prawdziwa.
Zmusiła nogi do ruchu, schodziła na dół jakby grawitacja zwróciła się przeciwko niej.
Jej mama stała przy blacie, nalewając kawę do wyszczerbionego kubka, przewijając coś na BlackBerry, jakby to nadal był szczyt technologii. Podśpiewywała do piosenki sączącej się z kuchennego radia—tej, którą Ava ostatni raz słyszała w drugiej klasie liceum.
Ava otworzyła usta, żeby coś powiedzieć. Krzyknąć. Powiedzieć cokolwiek. Ale co mogła w ogóle powiedzieć?
‘Cześć, mamo, cofnęłam się w czasie do własnego nastoletniego koszmaru. Proszę, powiedz mi, jak się stąd wydostać.’
Zanim znalazła słowa, mama spojrzała na nią, wzrokiem przesunęła się po niej jakby wszystko było w porządku.
„Zjedz coś”, powiedziała od niechcenia, podnosząc kubek. „Zawsze pomijasz śniadanie, potem ci niedobrze.”
Te słowa uderzyły Avę jak cios w brzuch. Zbyt znajome. Zbyt prawdziwe. Zapomniała, jak dokładnie brzmiały, ta zwykła troska ukryta w rutynie.
A teraz wróciła. Tak samo jak wszystko inne.
Droga na przystanek była torturą w przebraniu codzienności. W kieszeni słuchawki plątały się w węzły, jak zawsze—małe bunty przeciwko spokojowi.
Potem autobus zatrzymał się z piskiem, głośno i gniewnie. Zamarła na pół sekundy, potem wsiadła.
Hałas uderzył natychmiast.
Śmiech, krzyki, mlaskanie gumą. Ktoś puszczał basową muzykę przez kieszeń bluzy, aż trzęsły się metalowe ściany. Powietrze pachniało tanimi perfumami i kanapkami śniadaniowymi.
Ava stała w przejściu, wzrokiem omiatając siedzenia jak żołnierz pole bitwy.
Tam były. Te same dziewczyny w środkowym rzędzie. Usta błyszczące od błyszczyka, nogi założone, śmiech ostry jak brzytwy. Ich spojrzenia prześlizgiwały się obok niej, jakby nie była warta zauważenia. Nawet nienawiści.
Przełknęła ślinę i wsunęła się na miejsce przy końcu autobusu, przylegając do okna, mając nadzieję, że niewidzialność działa jak dawniej. Nikt nie spojrzał w jej stronę. Nikogo to nie obchodziło. Tak, jak chciała.
Kiedy autobus wreszcie szarpnął i się zatrzymał, ruszyła z tłumem, głowa opuszczona, kroki szybkie. Budynek majaczył przed nią, znajomy w ten najgorszy sposób.
Korytarze pachniały płynem do podłóg i desperacją. Szafki trzaskały, ktoś krzyczał przez klatkę schodową, a papier szeleścił pod stopami jak jesienne liście.
Ava szła wolniej niż zwykle, starając się unikać grup zbierających się jak strefy drapieżników. Klasy się nie zmieniły. Zapach markerów do tablicy, zbyt silnych perfum i niepokoju wciąż unosił się w powietrzu.
Wtedy to ją uderzyło—szepty. Na początku subtelne. Tuż za nią, jakby ktoś zbyt blisko oddychał.
„Znowu to założyła?”
„Jak ona się w to w ogóle mieści?”
„Ta bluza powinna spłonąć.”
Kręgosłup Avy zesztywniał. Nie musiała się odwracać, znała te głosy. Te same, które prześladowały ją przez całą drugą klasę jak cienie. I śmiech. Ten, który sprawia, że masz ochotę zniknąć ze skóry.
Parła naprzód, jej trampki kleiły się do nawoskowanej podłogi. Dłonie miała wilgotne, oddech płytki. Nienawidziła, że to wciąż boli, jakby nigdy nie przestało.
Dotarła do szafki i stała chwilę za długo, dłoń drżała na pokrętle. Kombinacja? Nie używała tego od lat. Zamknęła oczy i czekała, aż palce sobie przypomną.
W lewo. W prawo. W lewo. Klik. Drzwiczki skrzypnęły.
Ten sam wgniecenie. Ta sama rysa. Ta sama brzydka naklejka, którą ktoś próbował oderwać w pierwszej klasie. Szafka się nie zmieniła—nawet gdy wszystko inne już tak. Uchwyt znów się zacinał. Szarpnęła i zajrzała do środka: bałagan książek, stare bazgroły i pomięty sprawdzian z C– zakreślonym na czerwono.
Za plecami rozległ się szyderczy głos: „Dalej oblewasz, co?”
Ava się nie odwróciła. Nie drgnęła. Po prostu chwyciła książki, jakby kartka nie parzyła ją w dłoń, i zatrzasnęła szafkę. Nie była tu, żeby komuś zaimponować. Chciała tylko przetrwać. Ale serce waliło jej zbyt głośno, jakby ostrzegało—pamiętasz tę część.
„Hej, nie zwracaj na nią uwagi”, odezwał się głos po prawej—spokojny, nieżyczliwy. Diana. Ta sama dziewczyna z angielskiego w drugiej klasie. Zawsze się uśmiechała. Nigdy nie siadała z nią na lunchu. Miła, ale nie przyjaciółka.
„W porządku?” zapytała Diana, poprawiając torbę na ramieniu.
Ava sztywno skinęła głową, zaciskając książki mocniej. „Jest okej.”
Diana wzruszyła ramionami. „To dopiero pierwsza lekcja. Może dziś wszechświat się nad nami zlituje.”
Ava wymusiła blady uśmiech, choć wciąż czuła ścisk w piersi. „Nie wstrzymuję oddechu.”
Diana się zaśmiała i odeszła, już machając do kogoś przez korytarz.
Gdy tylko Ava skręciła w zachodnie skrzydło, powietrze zgęstniało—lepkie od wilgoci, ciężkie od głosów i naładowane tym rodzajem napięcia, którego nie zapominasz, choćbyś próbował dorosnąć przez lata. Zabrakło jej tchu i zanim zdążyła się przygotować, zobaczyła go.
Jace Preston.
Opierał się niedbale o szafkę, jakby czas go nie dotknął. Wysoki, wysportowany, swobodny w ten irytujący sposób, który sprawiał, że ludzie krążyli wokół niego bez pytania. Nadal zbyt pewny siebie, zbyt przystojny, i co gorsza—dobrze o tym wiedział.
Grupa wokół Jace’a też się nie zmieniła. Te same perfekcyjne uśmiechy. Ten sam donośny śmiech. Jego królestwo, a on wciąż był nietykalnym księciem.
Ava spuściła wzrok i przyspieszyła, modląc się, by przemknąć niezauważona. Ale było już za późno. Jego głos przeciął korytarz jak ostrze.
„Nie sądziłem, że wieloryby potrafią chodzić tak szybko”, mruknął, głos cichy, pewny siebie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Drzwi do łazienki otworzyły się z hukiem tak ostrym, że aż zatrzęsły metalową ramą. Dźwięk odbił się echem po pustym korytarzu, grzmiący i szarpiący nerwy, ale Ava nie dbała o to, kto go usłyszał. Nie obchodziło jej, czy świat dowie się, co czuje.
Chciała tylko ucieczki—ucieczki od okrucieństwa, ucieczki od głosów, ucieczki od wspomnień, przed którymi nie mogła uciec.
Nie myślała. Po prostu biegła. Jej stopy ledwie dotykały podłogi, gdy rzuciła się do najbliższej kabiny, szarpiąc drzwi z taką siłą, że niemal wypadły z zawiasów. Trzęsącymi się dłońmi zatrzasnęła je za sobą, przekręcając zamek w rozpaczliwym pośpiechu.
Jej palce ślizgały się na zasuwce, mokre od potu, ale to nie miało znaczenia. Zimne kafelki pod jej ciałem uderzyły ją z brutalną siłą, gdy nogi odmówiły posłuszeństwa.
Osunęła się na podłogę, ciało zbyt ciężkie, zbyt słabe, by utrzymać się w pionie. Chłód podłogi przenikał przez ubranie, gryząc skórę, ale Ava ledwie to zauważała. Oplatała ramionami kolana, przyciągając je mocno do piersi, jakby w ten sposób mogła się poskładać na nowo.
Ale pęknięcia w jej wnętrzu sięgnęły już zbyt daleko, zbyt głęboko. Nic nie mogło ich zatrzymać.
I wtedy pojawiły się łzy. Gorące. Brzydkie. Niepowstrzymane.
Wylały się z niej jak rzeka przebijająca tamę, siła ich niemal ją pochłonęła. Nie pamiętała, kiedy ostatni raz płakała w ten sposób, z tak surowym, obolałym bólem.
Oddychała urywanymi, szarpanymi oddechami, coraz bardziej skulona w sobie. Tak długo nie pozwalała sobie na płacz—nie pozwalała sobie czuć się aż tak bezbronną, aż tak złamaną. Ale teraz nic już tego nie powstrzymywało.
To nie były łzy kogoś, kto już się pozbierał. To nie były ciche, pewne siebie szlochy kogoś, kto zna swoją wartość.
Nie, to były te same łzy, które płakała lata temu—te, które zakopała pod warstwami siły i odporności, udając, że już zniknęły.
Ale one wciąż tam były. Czekały. Czaiły się. I teraz wróciły.
— Nie jestem tą dziewczyną — wyszeptała przez szloch, jej głos pękał jak szkło pod naciskiem. — Już nie jestem tą dziewczyną... Nie jestem.
Jej słowa brzmiały pusto, jakby nie należały do niej. Powtarzała sobie tysiące razy, że już jest inna. Silniejsza. Lepsza.
Tak bardzo walczyła, by się odbudować po wszystkim—po całym bólu, wszystkich szeptach, całym wstydzie. Tak cholernie ciężko pracowała, by wymazać tamtą wersję siebie—przerażoną, kruchą dziewczynę, która pozwoliła się rozszarpać.
Ale prawda paliła ostrzej niż zimna podłoga pod nią.
W jej wnętrzu ta dziewczyna wciąż tam była, tuż pod powierzchnią. Jej głos był cichy, ale obecny, szeptał w ciemnych zakamarkach myśli, przypominając jej, kim kiedyś była.
Kim przetrwała.
Objęła rękoma rękawy bluzy, naciągając je na twarz, by ukryć łzy, których nie umiała powstrzymać. Kołysała się w tę i z powrotem na małej przestrzeni, a kabina wydawała się dławiąca.
Świat na zewnątrz był zbyt głośny, zbyt jasny, ale w tym małym kącie była tylko ona i dźwięk własnego serca.
— Zostawiłam to za sobą — wykrztusiła. — Przetrwałam to. Walczyłam, żeby stać się kimś innym... kimś silniejszym. Kimś, kto nie płacze w łazienkowych kabinach tylko dlatego, że jakiś głupi chłopak myśli, że może ją zniszczyć...
Jej śmiech był gorzki. Złamał się w połowie, zduszony ciężarem wszystkiego, co próbowała zostawić za sobą. — A jednak jestem tu. Ta sama kabina. Ten sam ból. Ta sama cholernie głupia historia.
Jej telefon rozładował się wcześniej tego ranka—czyż nie? To nie miało znaczenia.
Znowu miała piętnaście lat, w tym ciele dziewczyny, ciele, które wydawało się jej obce. Przypomnienie wszystkiego, co chciała zapomnieć.
A powietrze—Boże, powietrze pachniało tanimi perfumami, tymi, których używała, kiedy próbowała być kimś, kim nie była, kimś, kto potrafił się wtopić w tłum i zniknąć.
Otarła kolejne łzy, wpatrując się pustym wzrokiem w graffiti na drzwiach kabiny. Ktoś wydrapał tam czyjeś imię, otoczone sercem.
Ile razy patrzyła na ten sam bohomaz? Ile godzin spędziła, życząc sobie, by mogła po prostu wtopić się w ściany, zniknąć, stać się niczym?
Wypuściła długie, drżące westchnienie i wyszeptała: — Oddychaj. Nie jesteś tą dziewczyną. Nie jesteś.
Ale nawet gdy to mówiła, głos w jej głowie szydził z niej. Jesteś nią?
Skrzypienie drzwi łazienki wyrwało ją z zamyślenia. Zamarła. Jej puls podskoczył do gardła, wstrzymała oddech, nasłuchując.
Kroki. Powolne, celowe, zbyt głośne. Zbliżały się do niej—coraz bliżej, jak ciężar koszmaru, przed którym nie mogła uciec.
— Ktoś tu jest! — jej głos załamał się, przeszyty strachem, panika rosła jej w piersi. — Zajęte!
Kroki nie ustały.
Dźwięk zbliżał się, narastał z każdą sekundą. Czuła, jak serce wali jej w piersi, w dzikim rytmie, nad którym nie panowała.
Krew pulsowała w uszach, zagłuszając wszystko poza odgłosem tych kroków.
Nie. Proszę. Nie.
Wcisnęła się jeszcze dalej w róg kabiny, przyciągając kolana jeszcze mocniej do piersi. Słyszała swój oddech—płytki, szybki, i pulsujący w szyi jak uderzenia werbla.
Kroki zatrzymały się tuż przy jej kabinie. Cisza. Tylko brzęczenie świetlówek wypełniało przestrzeń. Przez chwilę nie było nic. Nic poza szumem krwi i powietrzem gęstym od napięcia.
Wtedy kabina tuż obok jej jęknęła, otwierając się powoli, przeciągle. Cisza została przerwana, ale nie ulżyło jej to—wręcz przeciwnie, napięcie tylko wzrosło.
Wtedy usłyszała jego głos. Niski. Szyderczy. I tak, tak znajomy—jak trucizna z rany, która nigdy się nie zagoiła.
— Nie wiedziałem, że wieloryby też potrafią płakać.
Żołądek jej się ścisnął. Zacisnęła pięści, powstrzymując falę paniki i obrzydzenia, która narastała w piersi.
Jak to możliwe, że po tylu latach wciąż czuła to samo? Jak to możliwe, że on wciąż potrafił sięgnąć do jej wnętrza i skręcić je tak, by znów bolało?
Ale tym razem mu nie pozwoli. Nie mogła.
Przesuń w górę, aby kontynuować