„Musisz nas naprawić”, syknęła dziewczyna w lustrze, głos jej pękał i dwoił się, jakby płynął jednocześnie z lustra i z wnętrza jej głowy. „Napraw nas!”
Ava szarpała się, ledwo łapiąc oddech, ziemia pod jej stopami wibrowała przeraźliwym, wysokim piskiem. Pęknięcia rozchodziły się po lustrze, gdy odbicie wykrzywiło się i znów wrzasnęło—„Napraw nas!”
Ostatnim, gwałtownym szarpnięciem Ava wyrwała się i cofnęła, wpadając na krawędź biurka. Jej oddech urywał się w dzikich spazmach, klatka piersiowa unosiła się i opadała, gardło paliło tam, gdzie jeszcze przed chwilą zaciskał się upiorny uścisk.
Lustro się uspokoiło. Odbicie zniknęło, ale szkody już zostały wyrządzone.
Nie potrzebowała już potwierdzenia. Ból w kościach, powietrze w płucach, ciężar własnej skóry—wszystko mówiło jej to, co wrzeszczało lustro.
Nie była tylko w swojej przeszłości. Była w niej uwięziona.
Przed oczami pływały jej mroczki, gdy dotknęła twarzy drżącymi palcami, a każdy oddech był złamanym szlochem. Jej dłonie przejechały po trądziku i dziecięcym tłuszczyku, kciuki zatrzymały się na znajomych zgrubieniach starych aparatów ortodontycznych.
Szarpnęła za to—za siebie samą—rozpaczliwie próbując zerwać z siebie wersję, którą pogrzebała lata temu.
„Nie”, wyszeptała, głos jej się załamał. „Nie, nie, nie.”
Nad łóżkiem brokatowy kalendarz ścienny oznajmiał rok z okrutną pewnością: 2010.
Na szafce nocnej zatrzęsła się klapka starego telefonu, jego malutki ekranik migał wiadomością: „Idziesz? Już przegapiłam autobus – Jenny.”
Kolana Avy się ugięły.
Powietrze pachniało tanimi perfumami, takimi, które nosiła codziennie w wieku piętnastu lat, żeby poczuć się dorosłą, oraz truskawkowym szamponem, którego nie dotykała od lat.
„To nie jest prawdziwe”, powiedziała, kręcąc głową. „To nie może być prawdziwe.”
Ale wtedy, z dołu, dobiegł głos ostry jak brzytwa, przecinający każdą iluzję.
„Znowu spóźnisz się na autobus, Ava!”
Każdy krok był jak przedzieranie się przez melasę, ciało Avy zesztywniałe ze strachu, gdy narzucała bluzę, której nie miała na sobie od ponad dekady. Odwróciła się do lustra, wstrzymując oddech.
Może będzie jakiś błąd. Przebłysk. Cokolwiek, co udowodni, że to nie jest prawda.
Ale nie było nic. Tylko ta sama dziewczyna, którą myślała, że już pogrzebała—duch we własnej skórze. Okrągłe policzki. Zęby w aparacie. Prześladowane oczy.
Ava sięgnęła po klapkę telefonu, jej gruba plastikowa obudowa wydawała się niezdarna w dłoni, jak rekwizyt z planu filmowego. Wciąż ciepła. Wciąż prawdziwa.
Zmusiła nogi do ruchu, schodziła na dół jakby grawitacja zwróciła się przeciwko niej.
Jej mama stała przy blacie, nalewając kawę do wyszczerbionego kubka, przewijając coś na BlackBerry, jakby to nadal był szczyt technologii. Podśpiewywała do piosenki sączącej się z kuchennego radia—tej, którą Ava ostatni raz słyszała w drugiej klasie liceum.
Ava otworzyła usta, żeby coś powiedzieć. Krzyknąć. Powiedzieć cokolwiek. Ale co mogła w ogóle powiedzieć?
‘Cześć, mamo, cofnęłam się w czasie do własnego nastoletniego koszmaru. Proszę, powiedz mi, jak się stąd wydostać.’
Zanim znalazła słowa, mama spojrzała na nią, wzrokiem przesunęła się po niej jakby wszystko było w porządku.
„Zjedz coś”, powiedziała od niechcenia, podnosząc kubek. „Zawsze pomijasz śniadanie, potem ci niedobrze.”
Te słowa uderzyły Avę jak cios w brzuch. Zbyt znajome. Zbyt prawdziwe. Zapomniała, jak dokładnie brzmiały, ta zwykła troska ukryta w rutynie.
A teraz wróciła. Tak samo jak wszystko inne.
Droga na przystanek była torturą w przebraniu codzienności. W kieszeni słuchawki plątały się w węzły, jak zawsze—małe bunty przeciwko spokojowi.
Potem autobus zatrzymał się z piskiem, głośno i gniewnie. Zamarła na pół sekundy, potem wsiadła.
Hałas uderzył natychmiast.
Śmiech, krzyki, mlaskanie gumą. Ktoś puszczał basową muzykę przez kieszeń bluzy, aż trzęsły się metalowe ściany. Powietrze pachniało tanimi perfumami i kanapkami śniadaniowymi.
Ava stała w przejściu, wzrokiem omiatając siedzenia jak żołnierz pole bitwy.
Tam były. Te same dziewczyny w środkowym rzędzie. Usta błyszczące od błyszczyka, nogi założone, śmiech ostry jak brzytwy. Ich spojrzenia prześlizgiwały się obok niej, jakby nie była warta zauważenia. Nawet nienawiści.
Przełknęła ślinę i wsunęła się na miejsce przy końcu autobusu, przylegając do okna, mając nadzieję, że niewidzialność działa jak dawniej. Nikt nie spojrzał w jej stronę. Nikogo to nie obchodziło. Tak, jak chciała.
Kiedy autobus wreszcie szarpnął i się zatrzymał, ruszyła z tłumem, głowa opuszczona, kroki szybkie. Budynek majaczył przed nią, znajomy w ten najgorszy sposób.
Korytarze pachniały płynem do podłóg i desperacją. Szafki trzaskały, ktoś krzyczał przez klatkę schodową, a papier szeleścił pod stopami jak jesienne liście.
Ava szła wolniej niż zwykle, starając się unikać grup zbierających się jak strefy drapieżników. Klasy się nie zmieniły. Zapach markerów do tablicy, zbyt silnych perfum i niepokoju wciąż unosił się w powietrzu.
Wtedy to ją uderzyło—szepty. Na początku subtelne. Tuż za nią, jakby ktoś zbyt blisko oddychał.
„Znowu to założyła?”
„Jak ona się w to w ogóle mieści?”
„Ta bluza powinna spłonąć.”
Kręgosłup Avy zesztywniał. Nie musiała się odwracać, znała te głosy. Te same, które prześladowały ją przez całą drugą klasę jak cienie. I śmiech. Ten, który sprawia, że masz ochotę zniknąć ze skóry.
Parła naprzód, jej trampki kleiły się do nawoskowanej podłogi. Dłonie miała wilgotne, oddech płytki. Nienawidziła, że to wciąż boli, jakby nigdy nie przestało.
Dotarła do szafki i stała chwilę za długo, dłoń drżała na pokrętle. Kombinacja? Nie używała tego od lat. Zamknęła oczy i czekała, aż palce sobie przypomną.
W lewo. W prawo. W lewo. Klik. Drzwiczki skrzypnęły.
Ten sam wgniecenie. Ta sama rysa. Ta sama brzydka naklejka, którą ktoś próbował oderwać w pierwszej klasie. Szafka się nie zmieniła—nawet gdy wszystko inne już tak. Uchwyt znów się zacinał. Szarpnęła i zajrzała do środka: bałagan książek, stare bazgroły i pomięty sprawdzian z C– zakreślonym na czerwono.
Za plecami rozległ się szyderczy głos: „Dalej oblewasz, co?”
Ava się nie odwróciła. Nie drgnęła. Po prostu chwyciła książki, jakby kartka nie parzyła ją w dłoń, i zatrzasnęła szafkę. Nie była tu, żeby komuś zaimponować. Chciała tylko przetrwać. Ale serce waliło jej zbyt głośno, jakby ostrzegało—pamiętasz tę część.
„Hej, nie zwracaj na nią uwagi”, odezwał się głos po prawej—spokojny, nieżyczliwy. Diana. Ta sama dziewczyna z angielskiego w drugiej klasie. Zawsze się uśmiechała. Nigdy nie siadała z nią na lunchu. Miła, ale nie przyjaciółka.
„W porządku?” zapytała Diana, poprawiając torbę na ramieniu.
Ava sztywno skinęła głową, zaciskając książki mocniej. „Jest okej.”
Diana wzruszyła ramionami. „To dopiero pierwsza lekcja. Może dziś wszechświat się nad nami zlituje.”
Ava wymusiła blady uśmiech, choć wciąż czuła ścisk w piersi. „Nie wstrzymuję oddechu.”
Diana się zaśmiała i odeszła, już machając do kogoś przez korytarz.
Gdy tylko Ava skręciła w zachodnie skrzydło, powietrze zgęstniało—lepkie od wilgoci, ciężkie od głosów i naładowane tym rodzajem napięcia, którego nie zapominasz, choćbyś próbował dorosnąć przez lata. Zabrakło jej tchu i zanim zdążyła się przygotować, zobaczyła go.
Jace Preston.
Opierał się niedbale o szafkę, jakby czas go nie dotknął. Wysoki, wysportowany, swobodny w ten irytujący sposób, który sprawiał, że ludzie krążyli wokół niego bez pytania. Nadal zbyt pewny siebie, zbyt przystojny, i co gorsza—dobrze o tym wiedział.
Grupa wokół Jace’a też się nie zmieniła. Te same perfekcyjne uśmiechy. Ten sam donośny śmiech. Jego królestwo, a on wciąż był nietykalnym księciem.
Ava spuściła wzrok i przyspieszyła, modląc się, by przemknąć niezauważona. Ale było już za późno. Jego głos przeciął korytarz jak ostrze.
„Nie sądziłem, że wieloryby potrafią chodzić tak szybko”, mruknął, głos cichy, pewny siebie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Drzwi do łazienki otworzyły się z hukiem tak ostrym, że aż zatrzęsły metalową ramą. Dźwięk odbił się echem po pustym korytarzu, grzmiący i szarpiący nerwy, ale Ava nie dbała o to, kto go usłyszał. Nie obchodziło jej, czy świat dowie się, co czuje.
Chciała tylko ucieczki—ucieczki od okrucieństwa, ucieczki od głosów, ucieczki od wspomnień, przed którymi nie mogła uciec.
Nie myślała. Po prostu biegła. Jej stopy ledwie dotykały podłogi, gdy rzuciła się do najbliższej kabiny, szarpiąc drzwi z taką siłą, że niemal wypadły z zawiasów. Trzęsącymi się dłońmi zatrzasnęła je za sobą, przekręcając zamek w rozpaczliwym pośpiechu.
Jej palce ślizgały się na zasuwce, mokre od potu, ale to nie miało znaczenia. Zimne kafelki pod jej ciałem uderzyły ją z brutalną siłą, gdy nogi odmówiły posłuszeństwa.
Osunęła się na podłogę, ciało zbyt ciężkie, zbyt słabe, by utrzymać się w pionie. Chłód podłogi przenikał przez ubranie, gryząc skórę, ale Ava ledwie to zauważała. Oplatała ramionami kolana, przyciągając je mocno do piersi, jakby w ten sposób mogła się poskładać na nowo.
Ale pęknięcia w jej wnętrzu sięgnęły już zbyt daleko, zbyt głęboko. Nic nie mogło ich zatrzymać.
I wtedy pojawiły się łzy. Gorące. Brzydkie. Niepowstrzymane.
Wylały się z niej jak rzeka przebijająca tamę, siła ich niemal ją pochłonęła. Nie pamiętała, kiedy ostatni raz płakała w ten sposób, z tak surowym, obolałym bólem.
Oddychała urywanymi, szarpanymi oddechami, coraz bardziej skulona w sobie. Tak długo nie pozwalała sobie na płacz—nie pozwalała sobie czuć się aż tak bezbronną, aż tak złamaną. Ale teraz nic już tego nie powstrzymywało.
To nie były łzy kogoś, kto już się pozbierał. To nie były ciche, pewne siebie szlochy kogoś, kto zna swoją wartość.
Nie, to były te same łzy, które płakała lata temu—te, które zakopała pod warstwami siły i odporności, udając, że już zniknęły.
Ale one wciąż tam były. Czekały. Czaiły się. I teraz wróciły.
— Nie jestem tą dziewczyną — wyszeptała przez szloch, jej głos pękał jak szkło pod naciskiem. — Już nie jestem tą dziewczyną... Nie jestem.
Jej słowa brzmiały pusto, jakby nie należały do niej. Powtarzała sobie tysiące razy, że już jest inna. Silniejsza. Lepsza.
Tak bardzo walczyła, by się odbudować po wszystkim—po całym bólu, wszystkich szeptach, całym wstydzie. Tak cholernie ciężko pracowała, by wymazać tamtą wersję siebie—przerażoną, kruchą dziewczynę, która pozwoliła się rozszarpać.
Ale prawda paliła ostrzej niż zimna podłoga pod nią.
W jej wnętrzu ta dziewczyna wciąż tam była, tuż pod powierzchnią. Jej głos był cichy, ale obecny, szeptał w ciemnych zakamarkach myśli, przypominając jej, kim kiedyś była.
Kim przetrwała.
Objęła rękoma rękawy bluzy, naciągając je na twarz, by ukryć łzy, których nie umiała powstrzymać. Kołysała się w tę i z powrotem na małej przestrzeni, a kabina wydawała się dławiąca.
Świat na zewnątrz był zbyt głośny, zbyt jasny, ale w tym małym kącie była tylko ona i dźwięk własnego serca.
— Zostawiłam to za sobą — wykrztusiła. — Przetrwałam to. Walczyłam, żeby stać się kimś innym... kimś silniejszym. Kimś, kto nie płacze w łazienkowych kabinach tylko dlatego, że jakiś głupi chłopak myśli, że może ją zniszczyć...
Jej śmiech był gorzki. Złamał się w połowie, zduszony ciężarem wszystkiego, co próbowała zostawić za sobą. — A jednak jestem tu. Ta sama kabina. Ten sam ból. Ta sama cholernie głupia historia.
Jej telefon rozładował się wcześniej tego ranka—czyż nie? To nie miało znaczenia.
Znowu miała piętnaście lat, w tym ciele dziewczyny, ciele, które wydawało się jej obce. Przypomnienie wszystkiego, co chciała zapomnieć.
A powietrze—Boże, powietrze pachniało tanimi perfumami, tymi, których używała, kiedy próbowała być kimś, kim nie była, kimś, kto potrafił się wtopić w tłum i zniknąć.
Otarła kolejne łzy, wpatrując się pustym wzrokiem w graffiti na drzwiach kabiny. Ktoś wydrapał tam czyjeś imię, otoczone sercem.
Ile razy patrzyła na ten sam bohomaz? Ile godzin spędziła, życząc sobie, by mogła po prostu wtopić się w ściany, zniknąć, stać się niczym?
Wypuściła długie, drżące westchnienie i wyszeptała: — Oddychaj. Nie jesteś tą dziewczyną. Nie jesteś.
Ale nawet gdy to mówiła, głos w jej głowie szydził z niej. Jesteś nią?
Skrzypienie drzwi łazienki wyrwało ją z zamyślenia. Zamarła. Jej puls podskoczył do gardła, wstrzymała oddech, nasłuchując.
Kroki. Powolne, celowe, zbyt głośne. Zbliżały się do niej—coraz bliżej, jak ciężar koszmaru, przed którym nie mogła uciec.
— Ktoś tu jest! — jej głos załamał się, przeszyty strachem, panika rosła jej w piersi. — Zajęte!
Kroki nie ustały.
Dźwięk zbliżał się, narastał z każdą sekundą. Czuła, jak serce wali jej w piersi, w dzikim rytmie, nad którym nie panowała.
Krew pulsowała w uszach, zagłuszając wszystko poza odgłosem tych kroków.
Nie. Proszę. Nie.
Wcisnęła się jeszcze dalej w róg kabiny, przyciągając kolana jeszcze mocniej do piersi. Słyszała swój oddech—płytki, szybki, i pulsujący w szyi jak uderzenia werbla.
Kroki zatrzymały się tuż przy jej kabinie. Cisza. Tylko brzęczenie świetlówek wypełniało przestrzeń. Przez chwilę nie było nic. Nic poza szumem krwi i powietrzem gęstym od napięcia.
Wtedy kabina tuż obok jej jęknęła, otwierając się powoli, przeciągle. Cisza została przerwana, ale nie ulżyło jej to—wręcz przeciwnie, napięcie tylko wzrosło.
Wtedy usłyszała jego głos. Niski. Szyderczy. I tak, tak znajomy—jak trucizna z rany, która nigdy się nie zagoiła.
— Nie wiedziałem, że wieloryby też potrafią płakać.
Żołądek jej się ścisnął. Zacisnęła pięści, powstrzymując falę paniki i obrzydzenia, która narastała w piersi.
Jak to możliwe, że po tylu latach wciąż czuła to samo? Jak to możliwe, że on wciąż potrafił sięgnąć do jej wnętrza i skręcić je tak, by znów bolało?
Ale tym razem mu nie pozwoli. Nie mogła.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ava siedziała samotnie na skraju stołówki, dłonie zaciskając mocno wokół plastikowej łyżki, a białe kłykcie jej uchwytu były jedynym, co trzymało ją w bezruchu. Wokół niej hałas był ogłuszający—kliki się formowały, tace brzęczały, śmiech przeszywał powietrze jak drobne noże.
„To wciąż najgorsze miejsce w całym tym cholerstwie”, mruknęła Ava pod nosem, kiedy wsunęła się w róg stołówki, z pochyloną głową, tacą w dłoni.
Nikt nie spojrzał. Nikt nie musiał. Ta sala już ją znała.
Ułożyła się na krześle, mocno ściskając nogi, kurcząc się w sobie. Hałas był głośny—skrzypienie plastikowych krzeseł, trzaskanie tac, śmiech w każdym kącie—ale ona słyszała pod tym tylko krzyki przeszłości.
Skośne spojrzenia. Szepty. Chwile, które dla innych znaczyły nic, a dla niej wyżłobiły się jak noże.
Jej taca leżała przed nią, prawie nietknięta. Wpatrywała się w kubeczek budyniu w rogu, którego foliowa przykrywka łapała światło przy każdym drgnięciu stołu.
„Zawsze bierzesz budyń?” — odezwał się nagle głos. To była znowu Diana, siadająca naprzeciw niej tak, jakby to nic nie znaczyło.
Ava mrugnęła. „Co?”
Diana skinęła głową w stronę kubeczka. „Nigdy go nie jesz. Ale zawsze tam jest.”
Ava spojrzała w dół, dłubiąc łyżką w folii. „Nawet nie lubię budyniu.”
Diana przekrzywiła głowę. „To po co go bierzesz?”
Ava zawahała się. Przełknęła ślinę. „Chyba z przyzwyczajenia. Były dni, kiedy… kiedy jedzenie było jedyną rzeczą, która nie bolała.”
Słowa wyszły ciszej, niż chciała. Diana się nie zaśmiała. Nie powiedziała też „przepraszam”.
Tylko odchyliła się na krześle i powiedziała: „No to… bierz dalej. Nawet jeśli nie zjesz. Pieprzyć wszystkich innych.”
I po raz pierwszy tego dnia Ava się uśmiechnęła. Tylko trochę.
Dźwięk skrzypiących na linoleum trampek sprawił, że jej żołądek się ścisnął. Włosy na ramionach stanęły dęba.
Ava nie musiała patrzeć w górę. Znała ten głos aż za dobrze. Jej dręczyciel, jej koszmar, jej Jace.
„Nadal zjadasz swoje uczucia, co?” — powiedział, strzelając w jej kubeczek budyniu tak mocno, że przewrócił się i z mokrym plaśnięciem wylądował na środku jej tacy, rozbryzgując puree ziemniaczane i tajemnicze mięso.
Śmiech wybuchł natychmiast. Za głośny. Za szybki. Jak scena odtwarzana w kółko.
Stół po prawej pochylił się bliżej, by lepiej widzieć. Ktoś szturchnął kolegę i szepnął: „Jest taki bezlitosny.”
Ava się nie ruszyła. Jej serce waliło o żebra jak wojenny bęben. Głosy wokół niej zamieniły się w szum. Ale jej ręce się nie trzęsły.
Nie tym razem. Powoli podniosła wzrok. Ich spojrzenia się spotkały.
Uśmieszek Jace’a nie schodził mu z twarzy, ale nie był już cały. Nie tak, jak kiedyś. Zadrżał—tylko odrobinę. Wystarczająco, by to dostrzegła.
Coś w jego oczach nie pasowało do uśmiechu.
Mrugnął, wytrącony z równowagi na sekundę, jakby to ona patrzyła przez niego.
Nie powiedziała nic. Po prostu patrzyła. Miała zaciśniętą szczękę. Płonącą klatkę piersiową. Jej przeszłość i teraźniejszość zderzały się w najgorszy możliwy sposób.
To on odwrócił wzrok pierwszy. I chwila minęła. Ale coś w niej się zmieniło. Nie płakała. Nie uciekła.
Siedziała w ciszy, która nastała, otoczona echem swojej nastoletniej wersji. A kiedy zadzwonił dzwonek, podniosła się, wyrzuciła tacę i wyszła ze stołówki, jakby miała pełne prawo oddychać.
Później tego popołudnia, gdy rozpakowywała stary plecak w swoim pokoju—swoim licealnym pokoju—znalazła coś głęboko wsuniętego do jednej z przednich kieszeni.
Złożony kawałek papieru z zeszytu.
Zużyty. Rozmazany na rogach.
Powoli go rozłożyła, a jej oddech zamarł, gdy zobaczyła, co to jest. Szkic Jace’a.
Narysowany ołówkiem, ostrymi pociągnięciami i cieniami. Jego oczy skupione, szczęka zaciśnięta, ta wersja niego, którą podpatrywała, gdy nie patrzył.
Pamiętała dokładnie ten dzień, kiedy go rysowała—sama w bibliotece, schowana w najdalszym rogu, bo nie chciała, żeby ktoś zobaczył. Studiowała go z pamięci, próbując uchwycić sposób, w jaki opierał się o szafkę, jakby świat był mu coś winien.
I miała go wyrzucić. Myślała, że to zrobiła. Ava wpatrywała się w rysunek, mocniej zaciskając palce na brzegach. Chciała go podrzeć na pół. Powinna była.
Ale coś ją powstrzymało.
Zamiast tego ostrożnie go złożyła i wsunęła z powrotem do kieszeni. Nie rozumiała dlaczego.
Tego wieczoru na zewnątrz rozszalał się wiatr. Liście szumiały. Stare zasłony tańczyły na przeciągu. Leżała w łóżku, wpatrzona w sufit, a jej serce wciąż nosiło w sobie kawałki stołówki.
Nie wiedziała, co się dzieje—dlaczego tu jest, co ma naprawić, ani jakim cudem ta historia należy do niej.
Stuk.
Usiadła. Kolejny stuk. Cichy. Ledwo słyszalny. Odwróciła się w stronę okna. Zasłony falowały, jakby ktoś właśnie przeszedł obok nich.
Ostrożnie podeszła, serce biło coraz mocniej z każdym krokiem. Jej palce zacisnęły się na tkaninie zasłony i odsunęła ją na bok.
Noc patrzyła na nią—cicho, nieruchomo. Nikogo tam nie było. Ani cienia. Ani sylwetki. Ani dźwięku. Tylko szept wiatru i nikłe światło latarni.
Ale jej oddech zamarł, gdy opuściła wzrok na szybę.
Tam—na wysokości oczu—wyryte w oknie najdelikatniejszym zarysowaniem, ledwie widoczne, jeśli światło padło pod odpowiednim kątem…
Jedno słowo. „Przepraszam”.
Przesuń w górę, aby kontynuować