passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Before You Knew My Name autor Nina Soelian

Before You Knew My Name

/

Rozdział 1

Rozdział 1

POV Summer

"Ta dawka mogła go zabić!"

Głos dr Palmer miał tę szczególną, megafonową jakość. Potrafił przeciąć zatłoczony szpitalny korytarz i sprawić, że każda głowa się odwracała. Jakbyśmy wszyscy byli statystami w medycznym dramacie, a ktoś właśnie krzyknął „Akcja!”

Tyle że zamiast dramatycznego ratowania życia, to ja byłam publicznie grillowana. Miłe czasy.

Najlepsze? Moja korekta dawki była idealna.

Ale dr Palmer nawet nie raczyła spojrzeć na dzisiejsze wyniki krwi. Po prostu postanowiła zrobić ze mnie swoją ofiarną stażystkę.

Zachowałam niewzruszoną twarz, ręce przy bokach, paznokcie wbijały się w dłonie tak mocno, że zostawiały ślady. Instynkt przeprosin wspinał mi się do gardła. Chciałam się skulić, uciszyć, stać się łatwiejszą do zignorowania.

"Spodziewałam się więcej po kimś z twoim dorobkiem akademickim." Jej głos stał się jeszcze głośniejszy. "Najwyraźniej twoje oceny nie przekładają się na rzeczywistą kompetencję kliniczną—"

"Dr Palmer."

Głos Xaviera nagle przeciął moją publiczną kompromitację jak skalpel zakażoną tkankę.

Pojawił się obok nas z tak idealnym wyczuciem czasu, że pasowałoby to do komedii romantycznej Netflixa. Wysoki i opanowany, biały fartuch tak nieskazitelny, że wyglądał jakby był na nim Photoshop.

W wieku trzydziestu sześciu lat mój mentor stażowy, dr Xavier Hale, osiągnął niemożliwe. To coś, dzięki czemu wyglądał jak prawdziwy Starszy Rezydent, ale też jak ktoś, kto właśnie zszedł z okładki magazynu „Najseksowniejsi Lekarze Świata” – który nie istnieje, ale zdecydowanie powinien.

Nie widziałam go od dwóch tygodni i pozwoliłam sobie zatrzymać na nim wzrok na chwilę.

Jego jasnobrązowa skóra zdawała się łagodzić ostre szpitalne światło, czynić je cieplejszym. Krótko ostrzyżone włosy, gładko ogolona szczęka ostra jak brzytwa, kości policzkowe godne portretów, nie korytarzy.

I te oczy… Głęboko osadzone, ciemne, z tą inteligencją, która niczego nie przegapia i jeszcze mniej wybacza. Które wciąż sprawiają, że serce mi przyspiesza.

"Dr Hale." Palmer odzyskała rezon, ale zauważyłam mikroekspresję, która przemknęła jej po twarzy. Tę krótką, piękną chwilę „o cholera”. "Właśnie omawiałam przypadek Thompsona z pani stażystką. Korekta dawki, którą zleciła…"

"Była odpowiednia do funkcji nerek pacjenta, którą sam osobiście sprawdziłem i zatwierdziłem dziś rano."

Ton Xaviera mógłby zamrozić piekło.

"Gdyby spojrzała pani na zaktualizowane wyniki badań, a nie na wczorajszą listę, zobaczyłaby pani poziom kreatyniny, który wymusił zmianę. Dr Ellis wykazała się dokładnie takim krytycznym myśleniem, jakiego oczekujemy od naszych najlepszych stażystów."

Cisza, która zapadła potem, była tak kompletna, że słychać by było upadającą szpilkę na parkingu. Przesunął się bliżej mnie—na tyle blisko, że cały mój układ nerwowy zaczął wysyłać czerwone sygnały.

"Rozumiem." Szczęka Palmer poruszała się wokół słów. "Najwyraźniej pracowałam z niepełnymi informacjami."

"Najwyraźniej," uśmiechnął się chłodno.

Odwróciła się i odeszła, a korytarz powoli wrócił do normalnego funkcjonowania, ale zauważyłam co najmniej pięć osób próbujących nie gapić się, podczas gdy ewidentnie się gapili.

Nie mogłam się ruszyć, nie mogłam przestać patrzeć na profil Xaviera. Na opanowane ułożenie jego ramion, spokojną pewność w każdym geście. Sposób, w jaki rzeczywistość zdawała się reorganizować wokół jego spokoju.

Czy można zakochać się w tym mężczyźnie jeszcze bardziej, niż już jestem?

Ciepło rozlało się nisko w moim brzuchu—znajome, niebezpieczne i totalnie nie na miejscu w szpitalnym korytarzu ani wobec mojego dosłownego szefa.

"Do mojego gabinetu," powiedział cicho, już się odwracając. "Teraz."

Podążyłam, bo zawsze podążałam. To był osobny problem, ale nie taki, który zamierzałam dziś rozwiązywać.

Drzwi jego gabinetu zatrzasnęły się za nami i podszedł do żaluzji—jedno płynne pociągnięcie i korytarz zniknął. Zostaliśmy tylko my dwoje i czternaście dni nieobecności, które siedziały między nami jak trzeci człowiek.

Wypełniłam ciszę jedynym sposobem, jaki znałam.

"Ona nawet nie otworzyła dzisiejszej karty." Słowa wypadły szybciej, niż zamierzałam. "Sprawdziłam trzy razy. Przekrojowo wszystko porównałam, przeliczyłam dwa razy zanim zleciłam—i ona po prostu założyła—"

"Summer."

"Nie panikuję, rozmawiam. To dwie różne rzeczy." Skrzyżowałam ramiona, odwróciłam się do niego i zatrzymałam.

Podszedł do mnie powoli i wytrzymałam na miejscu dokładnie cztery kroki, zanim krawędź biurka zahaczyła mnie w uda i zabrakło mi miejsca do wycofania się.

"Zrobiłaś wszystko dobrze," powiedział nisko i spokojnie. "Nie potrzebujesz, żebym ci to mówił."

"Wiem." Mój głos zabrzmiał ciszej, niż chciałam. "Po prostu… Łatwiej, kiedy to ty mówisz."

Coś się zmieniło w jego wyrazie twarzy—cicho, niebezpiecznie i w pełni skierowane na mnie—gdy ujął moją twarz w dłonie.

"Boże, jak bardzo za tobą tęskniłem, słoneczko…" powiedział cicho i pocałował mnie, zanim zdążyłam odpowiedzieć.

Delikatne dłonie uniosły moją twarz, bym spojrzała na niego, i przez sekundę zupełnie zapomniałam, że jestem w szpitalu, w pracy. Że dwanaście stóp dalej, za tamtymi drzwiami, są ludzie. Że istnieje około ośmiuset powodów, dla których to wszystko było skomplikowane.

Jego usta były ciepłe i niespieszne, a ja odwzajemniłam pocałunek z równą ochotą. Najwyraźniej sześć miesięcy skrytego pragnienia i sekretnego związku robi coś z ludzką powściągliwością.

„Każdej nocy gapiłam się na telefon jak kompletna idiotka…” przyznałam, niemal dotykając jego warg.

Z ust wyrwał mu się dźwięk – niski, pół-śmiech, pół-coś innego – i pocałował mnie ponownie, zanim mogłam się tym zawstydzić. Jego kciuki musnęły moje kości policzkowe, palce wplotły się w moje włosy, a ja chwyciłam za klapy jego płaszcza, bo alternatywą było zsunąć się prosto z biurka.

„Chciałem zadzwonić,” wyszeptał, opierając czoło o moje. „Każdej nocy. Siedziałem na kolacjach networkingowych, myśląc tylko o…”

„Dlaczego nie zadzwoniłeś?”

„Bo nie będę ryzykował tym lekkomyślnie.” Słowa padły cicho, lecz stanowczo. „Tobą… Nie zaryzykuję.”

Wiedziałam, o co mu chodzi. Rejestry połączeń. Wzorce. Ten szczególny rodzaj uwagi, która przykleja się do rzeczy, które ludzie chcą trzymać w tajemnicy. Był ostrożny, bo mu zależało. Wiedziałam o tym. Wiedziałam.

Nie powstrzymało to jednak znajomego, drobnego ukłucia bólu. „Dwa tygodnie to długo,” powiedziałam.

„Wiem.” Jego usta wygięły się przy mojej skroni. „Odpłacam ci to.”

Wodził pocałunkami od moich policzków w dół szczęki i zatrzymał się na mojej szyi, gorące usta przy mojej skórze. Kiedy jego udo wsunęło się między moje nogi, ledwo powstrzymałam jęk i potrzebę, by przycisnąć się do niego jak napalona nastolatka.

Podczas gdy jedna jego dłoń pozostała przy mojej twarzy, dając sobie większy dostęp do mojej szyi, druga przesunęła się na moją talię, wślizgnęła się pod koszulę i przyciągnęła mnie bliżej, a ja przestałam myśleć o rejestrach połączeń, ostrożności i wszystkich racjonalnych rzeczach, które powinnam była stawiać na pierwszym miejscu—

Interkom roztrzaskał tę chwilę jak upuszczona taca: „Dr Hale, VIP pacjent, uraz z dzisiejszego meczu. SOR prosi o obecność starszego personelu natychmiast.”

Xavier ciężko wypuścił powietrze na mojej skórze i niechętnie cofnął się pierwszy, jak zawsze szybciej odzyskując równowagę. Poprawił włosy, ułożył płaszcz.

Kiedy się odwrócił, znów był Dr Halen — nieosiągalny, niedostępny, mój tylko w tajemnicy.

„Dokończymy to później,” powiedział łagodnie, obdarzając mnie lekkim uśmiechem.

Przeszliśmy korytarzami w profesjonalnej synchronii — odpowiedni dystans, odpowiednie miny, wyćwiczona gra współpracowników. Nic poza tym. Skupiłam się na tym, by spowolnić puls do wartości, których nie pokazałby monitor.

Drzwi SOR otworzyły się szeroko, a ja zajęłam miejsce. Wtedy zobaczyłam, kto leży na noszach, i każda starannie odbudowana profesjonalna ściana po prostu… runęła.

Jay Callahan.

Najlepszy przyjaciel mojego brata. Jego kolega z drużyny. Chłopak, którego kochałam tak, jak tylko niewidzialne dziewczyny potrafią kochać złotych chłopców — rozpaczliwie i w milczeniu. Z takim oddaniem, które nie oczekuje niczego w zamian, bo wiedziałam, że wtedy nie zasługiwałam na nic.

On był światłem, a ja byłam cieniem.

A cienie nie sięgają do słońca.

„Gdybym wiedział, że personel medyczny tak wygląda, to zraniłbym się dużo wcześniej.” Jay próbował się podnieść na noszach, skrzywił się z bólu. „Przynajmniej widok jest dobry.”

Coś pękło mi w środku. Szczelina przebiegła przez lata starannie zakopanych uczuć, lata wmawiania sobie, że już go nie kocham.

Że ta rozpaczliwa pierwsza miłość umarła razem z dziewczyną, którą kiedyś byłam.

Wciąż flirtujesz nawet podczas kryzysu, Callahan?” Słowa wyszły ostrzej, niż zamierzałam. „Niektóre rzeczy się nie zmieniają.”

Jego wyraz twarzy się zmienił, urok zgasł, zastąpiony czymś, co wyglądało prawie jak rozpoznanie, ale nie do końca. Spojrzał na plakietkę z moim nazwiskiem na fartuchu, potem na moją twarz i zmarszczył brwi. Znajome niebiesko-zielone oczy zwęziły się, uważnie śledząc moje rysy.

Czy wciąż pamięta, że ja i mój brat mamy inne nazwiska?

Czy byłby pod wrażeniem mojej przemiany od czasów liceum?

Nie byłam, mówiąc dyplomatycznie, późnym rozkwitem. Byłam w ogóle bez rozkwitu. Aż do około dziewiętnastego roku życia, kiedy moje ciało najwyraźniej zdecydowało się nadrobić zaległości z pilnością.

On też się zmienił — szczęka ostrzejsza, ramiona szersze, chłopięca uroda stwardniała w coś bardziej niebezpiecznego. Ale ten zuchwały uśmiech był ten sam, nawet skrzywiony bólem, nawet blady w ostrym świetle jarzeniówek.

„Chwila.” Próbował się podnieść, a dwie pielęgniarki podeszły, by go powstrzymać. „Zaraz… My się znamy?”

Żołądek zjechał mi gdzieś do poziomu minus pierwszego parkingu.

Cztery lata.

Cztery cholerne lata istnienia na jego orbicie, patrzenia na niego zza stołu podczas kolacji u nas po meczach hokeja, on będący wszędzie tam, gdzie mój brat, łącznie ze mną… I nie pamiętał mnie. Wcale.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

"Dobra, serio." Głos Jaya przeciął moją koncentrację, gdy przyglądałam się plamisto-siniejącym śladom rozlewającym się po jego żebrach. "To doprowadzi mnie do szału. Wiem, że już się gdzieś spotkaliśmy, ale nie mogę sobie przypomnieć..."

"Jesteś zawodowym hokeistą. Twoje nazwisko jest na koszulkach, więc nie musiałam cię znać osobiście, żeby wiedzieć, kim jesteś." Delikatnie ucisnęłam jego klatkę piersiową, sprawdzając, czy nie ma złamań. "Boli?"

"Wszystko boli. Ale nie o to chodzi, przestań zbywać." Próbował się do mnie przesunąć, krzywiąc się z bólu przy każdym ruchu. "To twoje oczy. Cały czas na nie patrzę i jest w nich coś... nie wiem. Znajomego. Jakbym już je gdzieś widział, ale w innym kontekście."

Te słowa trafiły w miejsce miękkie i nieosłonięte.

Widziałaś te oczy tysiąc razy—w naszym domu, kiedy przychodził na nocowanki, na trybunach podczas jego meczów, na urodzinach Nathana, gdzie stałam pod ścianą, udając zainteresowanie telefonem, a w rzeczywistości obserwując, jak śmieje się z ludźmi, którzy naprawdę się liczyli.

Potem wychwyciłam coś kątem oka: niemal niezauważalną zmianę w postawie Xaviera.

To nie był ruch, dokładnie rzecz biorąc. Bardziej jak bezruch pełen opinii.

"Mam po prostu jedną z tych twarzy," powiedziałam płasko. "Bardzo przeciętną."

"To zdecydowanie nieprawda." Jego zdrowa ręka sięgnęła w moją stronę, palce musnęły mój nadgarstek, gdy odsunęłam się po badaniu. "Nie ma w tobie nic przeciętnego. Uwierz mi, zapamiętałbym spotkanie z kimś tak pięknym jak ty."

Widziałeś mnie niemal codziennie przez cztery lata. Przechodziłeś obok mojej szafki między trzecią a czwartą lekcją. Siedziałeś cztery rzędy za mną na rozszerzonym angielskim.

Pożyczyłeś ode mnie długopis w drugiej klasie liceum i oddałeś go, nie spojrzawszy nawet na moją twarz.

Po prostu nigdy nie chciało ci się naprawdę spojrzeć.

Nie powiedziałam tego. Zamiast tego zerknęłam, bardzo krótko, na Xaviera.

Jego szczęka robiła to coś. Prawie niewidoczne zaciśnięcie przy zawiasie, które pojawiało się, gdy przetwarzał coś, na co zdecydował się nie reagować.

Patrzył na kartę pacjenta, udając, że wcale na nią nie patrzy.

"Wiesz," Jay śledził wzrokiem moją twarz z cichą intensywnością. "Myślę, że musisz być najpiękniejszą kobietą, jaką widziałem od—"

"Zalecałbym oszczędzanie energii na powrót do zdrowia, a nie na rozmowę, panie Callahan."

Uwaga Jaya w końcu przesunęła się na Xaviera i coś przemknęło w jego wyrazie twarzy. Ocena, rozpoznanie wyzwania, może. Nawet jeśli nie potrafił określić, skąd ono się bierze.

"Zwichnięte barki i połamane żebra wymagają odpoczynku przy minimalnej stymulacji," kontynuował Xavier z chłodnym, profesjonalnym uśmiechem. "A dr Ellis ma innych pacjentów, którzy potrzebują jej uwagi."

Oczy Jaya krążyły między nami—sztywną postawą Xaviera, moim ostrożnym brakiem wyrazu twarzy—a jego zainteresowanie jakby się wyostrzyło, zamiast osłabnąć. Kącik jego ust uniósł się lekko.

"Rozumiem. Postaram się być grzeczny. Choć nie obiecuję, że będę cicho, gdy dobra pani doktor wróci, żeby mnie sprawdzić."

Xavier nie odpowiedział, po prostu zrobił notatkę na karcie, skinął mi głową z zawodowym dystansem i odszedł. Patrzyłam za nim, czując zawiłą plątaninę wdzięczności i frustracji, która zawsze towarzyszyła jego opiekuńczości.

Jakbym sama nie potrafiła poradzić sobie z flirtem Jaya Callahana.

Ale może miał rację, może nie potrafiłam. Może stojąc tak blisko ducha moich nastoletnich zawodów miłosnych, zniknęła cała opanowanie, które budowałam przez lata.

"Twój szef jest intensywny," powiedział Jay cicho, nadal patrząc w stronę drzwi. "Wygląda na takiego, co twardą ręką prowadzi zespół."

"Dr Hale to doskonały lekarz. Mamy szczęście, że możemy pracować pod jego nadzorem."

"Na pewno tak." Wzrok Jaya wrócił na moją twarz, szukający. "Więc naprawdę nie powiesz mi, gdzie się spotkaliśmy? Bo i tak się dowiem. Jestem bardzo uparty, zapytaj kogokolwiek."

"Nie spotkaliśmy się." Kłamstwo miało gorzki smak na moim języku. "A teraz proszę, spróbuj odpocząć. Nastawianie będzie bolało i przyda ci się każda resztka sił."

Odsunęłam się, zanim zdążył odpowiedzieć, zasuwając zasłonę między nami. Ręce mi się trzęsły, więc przycisnęłam je do ud, oddychając głęboko, aż drżenie ustąpiło.

Reszta dyżuru minęła w mgle obowiązków i wynurzających się wspomnień. Sprawdzałam parametry życiowe, podawałam lekarstwa, uzupełniałam dokumentację, ale pod powierzchnią rutyny mój umysł wciąż cofał się w przeszłość.

Najbardziej bolało nie to, że Jay nigdy mnie nie zauważył.

Tylko to, że miał ku temu wszelkie okazje—i nawet wtedy mu się nie chciało.

W liceum krążyły nawet plotki, że mój brat Nathan i ja jesteśmy parą, których on nie zaprzeczał — dla mojego bezpieczeństwa. Ta cicha dziewczyna zawsze kręcąca się w pobliżu gwiazdora, albo to, jak odprowadzał mnie na lekcje, albo chronił mnie przed dręczycielami.

Jay był najlepszym przyjacielem Nathana przez cały ten czas. Wiedział, że jestem siostrą Nathana.

I ani razu nie zapytał o moje imię.

Dla niego byłam po prostu "siostrą Nathana". Tą brzydką, tą, którą łatwo zapomnieć. Niewartą nawet podstawowej grzeczności wymienienia imienia, nie wartą zapamiętania jako ktokolwiek poza niewygodnym dodatkiem do jego najlepszego przyjaciela.

Ale już nie byłam tamtą dziewczyną. Zrzuciłam ją z siebie jak martwą skórę, zamieniłam się siłą czystej upartości w kogoś, kogo nie da się przeoczyć.

I dopiero teraz naprawdę patrzył.

Zmiana w końcu się skończyła, a ja starałam się nie myśleć o głosie Jaya mówiącym, że jest coś znajomego w moich oczach. Dwie minuty szłam na przystanek, odtwarzając wieczór w coraz mniej pomocnych szczegółach, gdy obok mnie zwolniły światła samochodu.

Szyba w aucie opuściła się i zobaczyłam Xaviera w skórzanej kurtce, z jedną ręką na kierownicy. Przez dłuższą chwilę patrzył na mnie bez słowa.

"Podwiozę cię do domu," powiedział w końcu. "Wsiadaj."

Wsiadłam bez dyskusji, a on przez chwilę jechał w ciszy. Jedna ręka na kierownicy, a miasto wokół nas robiło swoje nocne rzeczy. Przez jakiś czas żadne z nas się nie odezwało, co samo w sobie było wygodne.

Patrzyłam, jak witryny sklepowe rozmazują się za oknem i pozwoliłam, by zmiana zeszła mi z ramion, zanim jego dłoń odnalazła moje kolano przy drugim świetle. Ciepła, pewna, znajoma.

"Więc," odezwał się po kolejnym bloku, rozmowny. Prawie zbyt rozmowny. "To był całkiem niezły występ."

Spojrzałam na niego. "Co?"

"Twój pacjent." Kącik jego ust drgnął — to nie był uśmiech, raczej coś bardziej prywatnego. "Bardzo zaangażowany w rolę. 'To twoje oczy…'" powiedział, zniżając głos na modłę Jaya.

"Xavier." Odwróciłam się do niego, pozwalając sobie na lekki uśmiech. "Jesteś teraz zazdrosny?"

"On flirtował. Bezczelnie."

"Pacjenci flirtują," rzuciłam lekko, zbywająco, machając ręką, jakby Jay Callahan był drobną niedogodnością. "To nic nie znaczyło."

Nic nie odpowiedział. Co samo w sobie było odpowiedzią.

"Mówię poważnie." A jednak w duchu byłam zachwycona napięciem w jego szczęce, które zabiorę ze sobą do grobu. "Nie masz absolutnie żadnego powodu, by—"

Jego dłoń powędrowała wyżej, na moje wewnętrzne udo, i kompletnie straciłam wątek.

"Nie mam powodu by co?" spytał Xavier, tonem całkiem uprzejmym, oczy spokojnie na drodze.

"Martwić się," dokończyłam, po przerwie odrobinę za długiej, by była naturalna.

"Dobrze wiedzieć."

Xavier milczał przez moment, podczas gdy jego palec przesunął się powoli w górę między moimi nogami, a ja odruchowo zacisnęłam dłoń na klamce. "Robisz to specjalnie," powiedziałam z trudem łapiąc oddech.

"Robię co?"

"Xavier."

"Prowadzę." Brzmiał naprawdę spokojnie. "Chociaż właściwie obie ręce powinny być na kierownicy. Masz rację—"

"Nawet nie próbuj."

Jego dłoń została, a on uśmiechnął się do drogi — widziałam to z profilu, mały, prywatny uśmiech, aż za bardzo zadowolony z siebie. I wcale mnie to nie oczarowało. To byłoby niedorzeczne.

Byłam totalnie oczarowana.

Potem zjechał na pobocze — nie przy swoim osiedlu, nie przy moim bloku. Po prostu na cichym rogu ulicy pod latarnią, gdzieś, co było nigdzie konkretnym.

"Chodź tutaj," powiedział.

Dwa słowa. Tyle wystarczyło.

Odpięłam pas, przerzuciłam kolano przez konsolę i usiadłam mu na kolanach, twarzą do niego, ręce oparte na jego ramionach. Jego dłonie natychmiast powędrowały na moje biodra, przyciągając mnie bliżej. Przestrzeń między nami zniknęła, a ja poczułam dokładnie, jak ten wieczór na niego wpłynął.

Och… Jak mi tego brakowało.

Jego usta odnalazły moją szyję, a on uśmiechnął się do mojej skóry. Gdy jego dłonie znalazły brzeg mojego t-shirtu i wsunęły się pod niego, muskając spód mojej piersi, każda racjonalna myśl po cichu się spakowała i wyszła. "Xavier..."

"Wciąż chcesz, żebym przestał?"

Odpowiedziałam, przyciągając jego usta do swoich.

Było to trudniejsze niż zwykle, bardziej desperackie. Jego usta pochłaniały moje, jakby chciał wymazać każdą sekundę, w której Jay na mnie patrzył, każde zalotne słowo.

To było powolne, pewne i druzgocące w ten szczególny sposób, na jaki stać tylko Xaviera. Jakby miał całą wieczność i zamierzał wykorzystać każdą sekundę, by udowodnić coś, co nie wymaga słów.

Chodziło o to: jesteś tutaj. Jesteś moja. Nic z tego wieczoru tego nie zmienia.

Jedna jego dłoń rozłożona na moich plecach, druga rozpinała guziki i wsunęła się do moich dżinsów. Gdy jego palce w końcu odnalazły mnie wilgotną, gdy jęknęłam w jego usta, a moje biodra same poszły do przodu, wydał z siebie niski dźwięk, który poczułam aż w kręgosłupie.

"No jest... moje słońce," wyszeptał.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Before You Knew My Name

Before You Knew My Name

47 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

47

Treść

Aa