passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Behind the Lies: I Was Always His - Rozdział #2 - autor itsvlada

Behind the Lies: I Was Always His

/

Rozdział 2

1

Lyla Monroe

„Co do cholery!?”

Jego głos przeciął salę jak bicz.

Mrugnęłam, czując, jak policzki oblewa mi rumieniec, gdy wszystkie oczy w sali konferencyjnej zwróciły się na mnie. Moje dłonie lekko drżały wokół tacy z kawą, ale trzymałam ją kurczowo, jakby od tego zależało moje życie.

Luca Steele stał na czele długiego szklanego stołu, wysoki, groźny i zdecydowanie zbyt opanowany jak na człowieka, który właśnie został oblany wrzącym cappuccino. Para wciąż unosiła się z jego idealnie skrojonego, czarnego garnituru, ale jego stalowoszare oczy były chłodniejsze niż lód.

„Pracujesz dla mnie od dwóch lat” – powiedział, każde słowo wolne, zamierzone, naładowane jadem. „I wciąż potrafisz być chodzącą katastrofą. Napraw to. Albo odejdź.”

Nikt nie odważył się nawet oddychać.

Plama po kawie rozlewała się po śnieżnobiałych papierach przed nim, powoli wsiąkając w poufne liczby i projekty kontraktów warte miliony. Pospiesznie podeszłam bliżej, chwytając chusteczki z tacy, mamrocząc przeprosiny, które brzmiały zbyt cicho, zbyt złamane, zbyt żałośnie.

„Przepraszam, panie Steele—”

„Przeprosiny nie wyczyszczą Armaniego.” Odsunął się, z widocznym obrzydzeniem strzepując rękaw. „I co do cholery masz na sobie?”

Zamarłam.

Jego wzrok przesunął się po mnie. Każdy centymetr.

Mój za duży brązowy kardigan wisiał na ramionach jak pożyczona zasłona. Wyblakła bluzka pod spodem niezręcznie przylegała do ciała, brakowało guzika przy kołnierzyku. Oliwkowozielona spódnica była za długa, zbyt pognieciona i fatalnie dobrana do zdartych, znoszonych balerinek, które miałam jeszcze z czasów studiów.

Podkład był o dwa odcienie za jasny. Szminka krzywo nałożona. Kruczoczarna peruka wisiała wokół mojej twarzy, nieuczesała i ewidentnie sztuczna. A te ogromne, okrągłe okulary przeciwsłoneczne, które nosiłam w pomieszczeniu? To był ostatni akcent.

Byłam karykaturą. I wszyscy o tym wiedzieli.

Cichy chichot rozszedł się po sali.

„Nie prowadzę tu żadnej fundacji” – odezwał się Luca, przerywając ciszę. „Jeśli nie potrafisz wyglądać jak profesjonalistka, to w ogóle nie przychodź.”

Nie czekał na odpowiedź. Odwrócił się plecami i przeszedł do prezentacji, jakby właśnie nie odebrał mi resztek godności na oczach dziesięciu wysoko postawionych dyrektorów.

Stałam tam, z rozpalonymi policzkami, ściśniętym gardłem.

A potem odwróciłam się i wyszłam.

Gdy tylko drzwi łazienki zatrzasnęły się za mną, opadłam w najdalszej kabinie. Dłonie zacisnęłam na desce klozetowej, gdy szloch wstrząsnął moją klatką piersiową. Cichy, ostry, beznadziejny płacz.

Nie obchodziła mnie już kawa. Ani kardigan. Ani chichoty w sali.

Byłam po prostu tak... zmęczona.

Zmęczona ukrywaniem się. Zmęczona udawaniem. Zmęczona tym, że muszę pracować dziesięć razy ciężej, żeby być niewidzialną.

Sięgnęłam do torebki po chusteczki i przez szparę w drzwiach dostrzegłam swoje odbicie w lustrze.

Boże. Wyglądałam okropnie.

Okulary zaparowały od oddechu. Tusz do rzęs rozmazał się pod oprawkami. A peruka — leżała na mojej głowie jak martwe, splątane, tłuste i duszące zwierzę. Ukryłam twarz w dłoniach, próbując złapać oddech.

Wtedy — mój telefon zawibrował.

LUCA STEELE.

Przełknęłam ślinę.

Przetarłam twarz papierem toaletowym, poprawiłam szminkę drżącymi palcami, wsunęłam pasmo peruki za ucho i wzięłam oddech. Raz. Drugi.

Kiedy wychodziłam z kabiny, łez już nie było.

Maska wróciła.

Szłam korytarzem, tym samym, którym chodziłam codziennie, ale teraz czułam, jakby reflektor wypalał mi dziury w ciele. Przeszły obok dwie stażystki, szepcząc za głośno.

„Wygląda jak ślepy klaun.”

„Słyszałam, że mieszka w samochodzie.”

„Pewnie ma na niego jakieś haki. Inaczej Steele nie trzymałby czegoś takiego.”

Nie drgnęłam. Nie zwolniłam kroku. Nigdy tego nie robiłam.

Gabinet Luci majaczył przed sobą, matowe szklane drzwi wysokie i onieśmielające. Weszłam bez pukania.

Nie podniósł wzroku.

Jego biuro było zimne, jak wszystko, co go otaczało — monochromatyczne, ostre linie, minimum mebli. Ale to on był jedynym źródłem ciepła w tym pomieszczeniu. Nie ciepła — żaru. Intensywności.

Luca Steele, lat dwadzieścia dziewięć, prezes jednego z najbardziej bezwzględnych korporacyjnych imperiów na świecie. Kruczoczarne potargane włosy. Idealnie wyrzeźbiona linia szczęki. Ten drogi, trzydniowy zarost, wyglądający jak z okładki magazynu. I te oczy — lodowe i bez uczuć. Nigdy nie złagodniały. Ani razu.

W milczeniu podałam mu poprawione raporty.

Ledwo to zauważył.

„Połącz mnie z Victorią Ames. I popraw slajdy od ósmego wzwyż. Są niechlujne.”

„Tak, panie Steele.”

Odwróciłam się w kierunku drzwi. Mój telefon zadzwonił. Zatrzymałam się, zerknęłam na ekran. Nieznany numer.

„Halo?” – szepnęłam.

W słuchawce odezwał się cichy głos. „Cześć, tu Carla z recepcji. Jest... um... mężczyzna, który chce się z tobą zobaczyć.”

Ścisnęło mnie w żołądku. „Mężczyzna?” – spytałam, zdezorientowana. „Kto?”

Zawahała się. „Podał swoje nazwisko. Powiedział, że je rozpoznasz.”

Czekałam.

„Jonathan Kingsley.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

2

Lyla Monroe

— Jonathan — syknęłam, chwytając go za ramię i odciągając od recepcji. — Mówiłam ci, żebyś tu nie przychodził! Co ty, do cholery, tutaj robisz?

Przebiegł po mnie wzrokiem, oczy szeroko otwarte, usta lekko rozchylone, jakby nie mógł uwierzyć w to, co widzi. A potem, bez cienia emocji, powiedział:

— Dlaczego, do cholery, tak wyglądasz?

Zamarłam. Wiedziałam, o co mu chodzi. Za duże okulary, czarna peruka poplątana na twarzy, niedopasowana szminka, brązowy kardigan pochłaniający moją sylwetkę. Wyglądałam, jakbym należała do kosza z przecenami w sklepie z używaną odzieżą, a nie do lobby Steele Enterprises.

— To nieistotne — mruknęłam, krzyżując ramiona. — Pracuję tu. Proszę, wyjdź. To nie jest miejsce na takie rozmowy.

Ale Jonathan podszedł bliżej, ściszając głos. — Musisz wrócić.

Parsknęłam śmiechem. — Nie. Oczywiście, że nie wrócę. Dlaczego miałabym? To jest teraz moje życie.

Wydał z siebie niedowierzający chichot. — Dziewczyno, to? To nie jest twoje życie.

— Jest — powiedziałam stanowczo. — Tu pracuję. To robię. To teraz jestem ja.

Jonathan nie ustąpił. Zacisnął szczękę i patrzył na mnie tymi samymi ostrymi oczami, których nauczyłam się nienawidzić jako dziecko.

— Twój ojciec kazał mi cię znaleźć, bo przestałaś odbierać jego telefony — powiedział. — I znalazłem cię. Musisz wrócić do domu.

Ścisnęło mnie w piersi. Rozejrzałam się, spanikowana, gdy obok przechodzili ludzie. Stanęłam przed Jonathanem, ściszając głos. — Nie. Nie wrócę do tego człowieka. Nawet nie chcę być z nim kojarzona. Proszę. Po prostu to zrozum.

Jonathan nie sprzeciwił się. Po prostu stał tam, ciężko oddychając, z zaciśniętymi pięściami przy bokach.

Wtedy — zadzwonił mój telefon.

LUCA STEELE.

Skrzywiłam się.

— Cholera — mruknęłam, już cofając się. — Muszę iść. Jonathan, proszę, po prostu zostaw mnie w spokoju. I nie mów mojemu ojcu, że mnie znalazłeś.

Nie odpowiedział, ale nie mogłam czekać. Odwróciłam się i szybkim krokiem wyszłam z lobby, obcasy stukały po marmurowej posadzce jak karabin maszynowy.

Przeszłam dwa przecznice do Delucci’s, ulubionej kanapkowni Luki. To stare, ceglane bistro wciśnięte między bank a aptekę — z tych miejsc, które łatwo minąć, jeśli nie wiesz, czego szukać. Ale Luca je uwielbiał. A zwłaszcza swoją kanapkę.

Podpieczona kanapka na zakwasie, podwójny indyk, ser provolone, rukola, bez pomidora, lekko posmarowana musztardą — nie za dużo. Przekrojona po przekątnej. Nigdy w poprzek.

I jego napój: podwójne espresso, trzy kostki lodu, odrobina mleka owsianego. Nigdy migdałowego. Nigdy sojowego.

Złożyłam zamówienie jak setki razy wcześniej. Kasjerka nawet już nie pytała.

— Specjał Steele?

— Tak — przytaknęłam. — O tej samej porze, w ten sam sposób.

Z torbą lunchową w ręku, spojrzałam na zegarek.

12:48.

Idealnie.

Wróciłam pośpiesznie przez obrotowe drzwi i na 25. piętro. Gdy tylko wyszłam z windy, znowu poczułam napięcie — spojrzenia, szepty, niemą presję obcości. Zignorowałam to wszystko i weszłam prosto do biura Luki.

Pisał na klawiaturze, wzrok wbity w ekran.

Położyłam torbę z jedzeniem delikatnie na jego biurku, dokładnie o 12:59.

Idealnie na czas.

Nie odezwał się. Po prostu powoli podniósł wzrok, najpierw patrząc na kanapkę, potem zerkając na mnie.

Nie podziw. Nie zaskoczenie. Po prostu… coś w rodzaju rozpoznania.

Jakby wiedział, że nie muszę pytać. Jakby może wreszcie zaczynał zauważać, że znam go lepiej niż większość.

Mimo to nie powiedział nic.

Otworzył torbę, wyjął kanapkę, sprawdził przekrój po skosie i dał mały, ledwo dostrzegalny kiwnięcie głową.

— Między szóstą a siódmą — powiedział nagle — chcę, żebyś…

— Frytki. Kebab. I bukiet czerwonych tulipanów dla twojej mamy — dokończyłam za niego.

Zawahał się. Jego oczy lekko się zwęziły.

Potem odchylił się w fotelu, splótł dłonie. — Tak — powiedział. — O to mi chodziło.

Odprawił mnie ruchem ręki.

Odwróciłam się, trzymając się resztki godności, jaka mi została, i wyszłam z jego biura.

Gdy dotarłam do stołówki, była już pełna. Głosy odbijały się echem. Słychać było śmiech. Nikt nie nawiązał ze mną kontaktu wzrokowego.

Stałam z tacką przez kilka sekund, rozglądając się za wolnym miejscem, ale było jasne — nie jestem tu mile widziana. Ludzie odsuwali się, patrzyli w telefony, wstawali, gdy się zbliżałam.

Wyszłam.

Znalazłam drogę z powrotem do tej samej kabiny w łazience — tej, w której rano płakałam. Zamknęłam za sobą drzwi i usiadłam.

Balansując tackę na kolanach, ugryzłam kawałek zimnej kanapki. Smakowała jak tektura. A może po prostu nie czułam smaku przez ściśnięte gardło.

Wyjęłam telefon, tylko żeby się czymś zająć. Przewinąć. Odetchnąć. Ale to, co zobaczyłam, sprawiło, że zamarłam.

1 nowy e-mail – Od: Carter Kingsley

Wpatrywałam się w ekran. Bez tematu. Tylko imię i nazwisko. Krew mi zamarzła w żyłach.

Jakim cudem zdobył mój służbowy mail?

Przesuń w górę, aby kontynuować

3

Lyla Monroe

Ugh, Jonathan.

Ścisnęłam telefon tak mocno, że myślałam, że ekran pęknie. Oczywiście, że to był on. Oczywiście, że powiedział mojemu ojcu, gdzie pracuję. To była jedyna możliwość, by Carter Kingsley dowiedział się, gdzie pracuję — a tym bardziej zdobył mój służbowy e-mail. Firma nawet nie znała mojego prawdziwego imienia. To musiał być Jonathan.

Nienawidziłam Jonathana.

Nie był nawet moją rodziną. Po prostu kolejny wierny piesek mojego ojca. Ojciec uratował go z sierocińca, gdy byli młodzi, dał mu dom, nazwisko, miejsce w imperium Kingsleyów — a teraz Jonathan zachowywał się, jakby był jednym z Kingsleyów.

Dawniej nazywałam go starszym bratem. Teraz ledwo mogłam wypowiedzieć jego imię bez odruchu wymiotnego.

Czego, do diabła, ojciec ode mnie chciał? Uciekłam przecież z jakiegoś powodu. Zmieniłam imię, wygląd, całe swoje istnienie tylko po to, by się od niego uwolnić. I wtedy otworzyłam e-mail.

Od: Carter Kingsley

Moja najdroższa córko,

Nadszedł czas, byś wróciła do domu. Odchodzę na emeryturę. Chcę spędzić ostatnie lata z ojcem, zanim odejdzie.

Posiadłość na wyspie na Malediwach jest gotowa, a ja pragnę spokoju.

Twoja przyszłość jest tutaj. Nie tam.

—Tata

Moja dłoń zadrżała. Wpatrywałam się w ekran, jakby miał zaraz wybuchnąć w mojej dłoni.

Przejąć jego biznes? Nie. Nie. To już nie było moje życie. Nie mógł po prostu ściągnąć mnie z powrotem, jakbym była jakąś zapomnianą zabawką.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, pojawiło się kolejne powiadomienie.

Luca Steele: Bądź gotowa. Dziś jedziesz ze mną odwiedzić moją matkę.

Co? Słucham?

Mrugnęłam. To nie mogło być prawda. Nigdy nie odwiedzałam jego matki. Nawet o niej nie mówił, poza cotygodniowymi prośbami, bym zamawiała jej kwiaty albo przygotowywała zamówienia obiadowe.

Teraz chciał, żebym pojechała z nim? Ledwo zdążyłam to przetrawić, gdy kolejny dźwięk rozległ się w telefonie.

Znowu Luca.

Poza tym — musimy omówić prezentację dla Victorii Ames.

Za dwa dni. Chcę, abyś każdą wolną chwilę poświęciła na to.

—Luca

Dokończyłam lunch w ciszy, apetyt zniknął. Żołądek ściskał mnie nie z głodu.

Potem wróciłam do swojego boksu i przebiłam się przez to, co mogłam — maile, szkice slajdów, podsumowania rozmów. Liczby zlewały mi się w oczach. Nawet nie była jeszcze 17:00, a już kręciło mi się w głowie. O 16:52 byłam w łazience, poprawiając makijaż. Poprawiłam szminkę. Przypudrowałam twarz. Przeczesałam perukę. Wyprostowałam kardigan.

Wciąż wyglądałam zwyczajnie. Przynajmniej nie jak ktoś, kto płakał w kabinie toalety.

Dokładnie o 17:00 zapukałam do drzwi biura Luci.

Otworzył, zmierzył mnie wzrokiem i skinął głową. Potem powiedział beznamiętnie: „Chodź za mną.”

Zeszliśmy na dół. Na zewnątrz czekał elegancki, czarny Range Rover. On usiadł za kierownicą, a ja wsiadłam na miejsce pasażera, z notesem w dłoni.

Podczas jazdy opowiadał o projekcie Victorii Ames, a ja robiłam notatki jakby od tego zależało moje życie. Nawet nagrałam rozmowę, żeby mieć odniesienie. Jego ton był ostry, precyzyjny, zupełnie służbowy. Byłam dobra w tej części — słuchać, chłonąć, realizować.

Kiedy dotarliśmy do szpitala opieki długoterminowej, niebo już ciemniało. To nie był zwykły szpital — to była prywatna placówka najwyższej klasy, na którą stać tylko miliarderów. Wszystko lśniło. Kwiaty w kryształowych wazonach. Uśmiechnięte pielęgniarki w markowych uniformach.

Jego matka mieszkała w specjalnym skrzydle, jak we własnym apartamencie. Bardziej przypominał luksusowe mieszkanie niż szpital. Marmurowe blaty. Drewniane podłogi. Była tam nawet pełna kuchnia i przytulny kącik jadalny.

Luca wszedł pierwszy, witając personel skinieniem głowy, zanim odnalazł matkę. Siedziała w kuchni, ubrana w miękki kremowy kardigan, srebrne włosy delikatnie zaczesane do tyłu.

Podniosła wzrok i uśmiechnęła się. „Danielu, kochanie.”

Daniel. Nie Luca. Nie pamiętała jego imienia.

Luca poprawił ją i uklęknął obok, ujmując jej dłoń. Jego głos zmiękł, stał się cichy i delikatny — najłagodniejszy, jaki kiedykolwiek słyszałam.

Stałam z boku, cicho obserwując. Patrzyłam, jak je i rozmawia jak syn, który robi to co tydzień — choć ona ledwie wiedziała, kim jest.

Nagle podniosła głowę i wskazała na mnie. „Kim ona jest?”

Sztywniałam.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, dodała: „To piękna dziewczyna. Bardzo ładna. Masz bardzo piękną dziewczynę. Chodź, zjedz z nami.”

Uśmiechnęłam się niezręcznie, kręcąc głową. „Och nie, ja tylko—”

„To moja dziewczyna,” wtrącił Luca.

Spojrzałam na niego zszokowana. Co?

Jego ton się nie zmienił. Był płynny. Spokojny. Ale patrzył mi prosto w oczy, gdy to powiedział. Nie mogłam wykrztusić słowa. Wyschło mi w ustach. Jego matka rozpromieniła się, klasnęła w dłonie i zaprosiła mnie gestem.

Usiadłam. W milczeniu. Dłubałam w sałatce, której nie zamawiałam.

„Chodź tu, kochanie,” powiedziała, sięgając po moją dłoń. „Masz takie dobre oczy.”

„Musisz sprawić, żeby Luca więcej spał,” dodała z uśmiechem. „Za dużo pracuje.”

Kiwnęłam głową, zmuszając się do uśmiechu. „Postaram się.”

Ale w środku krzyczałam.

Wyszliśmy w końcu po godzinie.

W samochodzie cisza osiadła jak mgła. Aż spojrzał na mnie w lusterku wstecznym.

„Nie bierz tego, co powiedziałem mojej matce, na serio,” powiedział.

Mrugnęłam. „Okej…”

„Ma demencję,” dodał. „Jeśli zapyta, kim jesteś, jesteś moją dziewczyną. To ją uspokaja. Tylko tyle.”

Kiwnęłam głową, czując pustkę w środku. „Rozumiem.”

Oczywiście, że tak. Dlaczego ktoś taki jak Luca Steele miałby umawiać się z kimś takim jak Lyla Monroe?

Spojrzałam na telefon, potrzebując rozproszenia.

Kolejny e-mail.

Od: Carter Kingsley

Jeśli nie przyjdziesz dobrowolnie, sam po ciebie przyjadę.

Twój wybór.

Zabrakło mi tchu.

O Boże.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Behind the Lies: I Was Always His

Behind the Lies: I Was Always His

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa