Luca Steele
„Gdzie jest twoja dziewczyna?” – zapytała moja matka, trzymając łyżkę w połowie drogi do ust.
Zamarłem.
Często nie pamiętała nawet mojego imienia. Dziewięć razy na dziesięć nazywała mnie Danielem—tak jak mojego ojca. Już nie wiedziała, kim jestem. A jednak… pamiętała ją.
„Lyla?” – powiedziałem, mrugając.
„Lyla”, uśmiechnęła się matka. „Jest piękna, wiesz?”
Skinąłem jej cicho głową. „Tak, mamo.”
„Nie powinieneś jej stracić. Ona to diament.”
Znów skinąłem głową, przełykając gulę w gardle. „Wiem.”
Każdego dnia, odkąd zmarł mój ojciec, znajdowałem czas na kolację z matką. Bez względu na wszystko. Nawet gdy w salach konferencyjnych wrzało, a akcje leciały na łeb na szyję—przychodziłem tutaj.
Ale ona nigdy się nie pozbierała. Tak naprawdę. W dniu, w którym dowiedziała się, że tata nie żyje, coś w niej pękło. Płakała przez kilka dni. Zamknęła się w swoim pokoju. A potem… zaczęła zapominać rzeczy. Najpierw drobiazgi. Potem ludzi. Potem siebie.
Próbowałem, naprawdę. Zatrudniłem najlepszych lekarzy. Najlepszych terapeutów. Ale w końcu musiałem zbudować to skrzydło. Prywatną, cichą przestrzeń, gdzie mogła być bezpieczna. Gdzie mogła być sobą, nawet jeśli nie wiedziała już, kim jest.
Ja też nigdy nie otrząsnąłem się po śmierci ojca.
Widziałem, jak to się stało—jak go zastrzelili, jak wykrwawiał się na moich oczach w samochodzie. Nieudany układ. Tak po prostu, miałem 21 lat, a na moje barki spadł ciężar wartej miliard dolarów firmy.
Minęło osiem lat. Nauczyłem się przetrwać. Przewodzić. Być bezwzględnym. Bo życie nie daje drugiej szansy.
Moja matka skończyła jeść, ja też. Pomogłem jej położyć się do łóżka, pocałowałem ją w policzek i delikatnie przytuliłem.
„Jutro znowu tu będę”, wyszeptałem.
Uśmiechnęła się słabo. „Aleś ty urósł, Luca.”
Zaśmiałem się cicho. „Tak?”
„Pamiętasz, jak skleiłeś sobie brwi klejem, bo myślałeś, że przestaną rosnąć?”
Tym razem naprawdę się zaśmiałem. „Miałem sześć lat.”
„To był ostatni raz, gdy twój ojciec śmiał się tak mocno, że aż płakał.”
Uśmiechnąłem się. Takie chwile—ulotne wspomnienia—znaczyły wszystko. Przypominały mi, że gdzieś w jej rozbitej świadomości wciąż żyją fragmenty kobiety, która mnie wychowała.
Okryłem ją i szepnąłem: „Dobranoc, mamo.”
Potem wróciłem do samochodu, powoli wypuszczając powietrze.
Gdy usiadłem za kierownicą i ruszyłem, zadzwonił telefon. Lyla.
„Panie Steele,” powiedziała, jej głos był łagodny, ale spięty. „Mam dla pana wiadomość i nie wiem, jak pan ją przyjmie. Więc… czy jest pan w bezpiecznym miejscu? Wie pan, na wypadek gdyby pan… nie wiem… walnął pięścią w ścianę?”
Zmarszczyłem brwi. „Lyla, nie mam czasu na twoje wygłupy. O co chodzi?”
„Odchodzę z pracy.”
Wcisnąłem hamulec. Samochód za mną zatrąbił tak mocno, że prawie pokazałem mu środkowy palec. „Co do cholery znaczy ‘odchodzisz’? Za trzy miesiące? Musisz mi przesłać oficjalne wypowiedzenie.”
„Już to zrobiłam,” powiedziała bardzo spokojnie.
„Kiedy?”
„Przed chwilą.”
Warknąłem. „Lyla, nie dostaniesz specjalnego traktowania. Jesteś jak wszyscy inni.”
Westchnęła. „Wiem. Ale to jest… pilne. Nie mogę wrócić.”
„Co znaczy, że nie możesz wrócić z Kalifornii? Istnieją samoloty. Chcesz, żebym ci przysłał jeden? Mogę cię odebrać, jeśli chcesz. To jakaś dramatyczna prośba o podwózkę?”
„Nie. To nie o to chodzi,” powiedziała. „Naprawdę nie mogę wrócić. Wychodzę za mąż. Muszę tu zostać.”
Wpatrywałem się tępo w deskę rozdzielczą.
„…Za mąż?” powtórzyłem. „Poznałaś kogoś w samolocie? To była miłość od pierwszego wejrzenia na 35 tysiącach stóp? Co tu się dzieje, Lyla?!”
„Proszę się nie martwić, panie Steele,” powiedziała łagodnie, ale stanowczo. „Znalazłam zastępstwo. Jest naprawdę dobra. Wszystko jej przekażę i idealnie się nada.”
„Nie o to chodzi!” warknąłem. „Nie możesz po prostu zniknąć! To nie jest jakiś sklep z bananami. Są zasady. Procedury.”
„Wiem,” powiedziała. „Naprawdę chciałam to załatwić jak należy. Ale nie mogę. Nie mam wyboru.”
„…Zmusza cię ktoś, Lyla? Ktoś ci każe to mówić? To jakiś kod? Powiedz ‘banan jest uzbrojony’, jeśli potrzebujesz pomocy.”
„Co?! Nie, panie Steele!” zawołała. „Mówię poważnie. Wysłałam wypowiedzenie. Moja następczyni będzie jutro. To wszystko.”
Zapadła cisza. A potem jej głos—cichy, kruchy. „Mam nadzieję, że będzie pan miał dobre życie.”
Klik.
Połączenie się zakończyło. Siedziałem, ściskając kierownicę tak mocno, że aż słyszałem, jak trzeszczy. „Co do… cholery,” mruknąłem.
Zawróciłem i pojechałem prosto do biura. Wszedłem do swojego gabinetu. Trzasnąłem drzwiami. Wszystko jedno. Lyla była tylko kolejną sekretarką.
Sekretarek jest tu tuzin. To nic wielkiego. Usiadłem za biurkiem, klnąc pod nosem. Ale wtedy zobaczyłem coś, co mnie sparaliżowało.
Koperta.
Gruba. Kremowa. Opieczętowana złotą pieczęcią.
Kingsley Enterprises.
Zęby mi się zacisnęły. Wszyscy znali Kingsley Enterprises. Więksi niż Steele. Starsi. Globalni. Bezwzględni.
Czego Carter Kingsley chce ode mnie?
Otworzyłem kopertę i rozłożyłem dokument w środku. To nie była umowa. To był kontrakt.
Pomiędzy Carterem Kingsleyem a moim ojcem.
Przebiegłem wzrokiem po stronach—każdy wers uderzał mocniej od poprzedniego.
Porozumienie pomiędzy Danielem Steelem a Carterem Kingsleyem…
W przypadku śmierci jednej lub obu stron, układ pozostaje wiążący.
…połączenie obu imperiów poprzez małżeństwo ich dzieci…
Pan Luca Steele i panna Nova Kingsley.
Mrugnąłem. Nova… Kingsley? Córka Cartera Kingsleya, która zniknęła? Małżeństwo?
Co do cholery?!
Przesuń w górę, aby kontynuować
Lyla Monroe (Nova Kingsley)
„Możesz w to uwierzyć?” jęknęłam, krążąc po pokoju jak wariatka. „Będę miała zaaranżowane małżeństwo. Zaaranżowane małżeństwo, Delilah.”
Delilah, gosposia, która znała mnie od dwunastego roku życia, stała przy łóżku, składając pościel. Posłała mi jeden ze swoich zwykłych, łagodnych, pełnych zrozumienia uśmiechów. „Nie wiem, czy powinnam ci pogratulować, czy raczej ci współczuć,” zaśmiała się cicho. „Ale powiem: gratuluję, bo małżeństwo to piękna rzecz.”
„Tak,” mruknęłam, opadając na skraj materaca, „ale takie z miłości. To, w którym sama wybierasz swojego człowieka. Zakochujesz się, dzielisz się sekretami, płaczesz pod gwiazdami, a nie… nie tą fuzją firm, którą ojciec wymyślił z kimś, kogo nawet nie znam.”
Delilah uniosła brew. „Nawet go nie spotkałaś?”
„Nie.” Wyraźnie zaakcentowałam „nie”. „Tata twierdzi, że to niespodzianka. Jakby całe to nagłe wydanie mnie za mąż nie było wystarczająco szokujące.” Przejechałam dłonią po twarzy. „Zawsze marzyłam o bajkowym ślubie. Wiesz… powolny taniec pod migoczącymi światłami, całowanie kogoś, bo CHCĘ, a nie dlatego, że tak każe moje nazwisko.”
Delilah podeszła i położyła mi dłoń na ramieniu. „Może nie będzie tak źle.”
Gorzko się zaśmiałam. „Będzie okropnie.”
A jednak westchnęłam. Lekarz powiedział, żeby nie denerwować taty. A… był chory. Jego dni były policzone, a to było jedyne, o co mnie prosił. Jego ostatnie życzenie.
Musiałam to zrobić.
Nawet jeśli mnie to złamie.
Odwróciłam się do stroju rozłożonego na łóżku. Bladoróżowy garnitur Diora, idealnie skrojony. Marynarka podkreślała talię, a spódnica ołówkowa kończyła się tuż za kolanem. Klasa. Siła. I krzyczało: córka miliardera.
Wsunęłam się w strój, ciemne rozpuszczone włosy upięłam w gładki koczek z kilkoma luźnymi falami okalającymi twarz. Kolczyki – maleńkie perły Chanel, a buty – Manolo Blahnik – idealnie pasowały do delikatnego różu kreacji. Wyglądałam… perfekcyjnie.
Ale nie czułam się perfekcyjnie.
Czułam się, jakbym szła na rozprawę sądową, nie na brunch.
Kiedy zeszłam na dół, Jonathan już czekał przy samochodzie. Ojciec w granatowym garniturze był zaskakująco pogodny jak na kogoś, kto wciąga córkę w tajemnicze małżeństwo.
„Tato,” odezwałam się, gdy samochód ruszył, „możesz mi po prostu powiedzieć, kto to?”
Spojrzał na mnie z błyskiem w oku, jakby naprawdę go to bawiło. „Nie, kochanie. Sama musisz się przekonać.”
Zwróciłam wzrok na Jonathana, obdarzając go spojrzeniem pełnym wyrzutu. „Ty naprawdę nie wiesz?”
Uniósł obie ręce. „Nie patrz na mnie. Mnie też trzymają w niepewności.”
Resztę drogi jechaliśmy w ciszy. Z każdą minutą byłam coraz bardziej zdenerwowana.
Podjechaliśmy pod Rosegate Hotel, luksusowy hotel, który niemal szeptał: prywatność i władza. W środku obsługa zaprowadziła nas bocznym wejściem do prywatnej sali jadalnej. Złote zdobienia. Kryształowe żyrandole. Aksamitne fotele. Miejsce, w którym zawiera się milionowe transakcje i rozgrywa sekrety władzy.
Chwyciłam mimosa, gdy tylko zobaczyłam tacę.
Boże, jak bardzo tego potrzebowałam.
Wzięłam głęboki oddech i usiadłam, próbując trzymać prosto plecy i powstrzymać serce przed wyskoczeniem z piersi.
A potem… zobaczyłam go .
Po drugiej stronie sali.
Nie. Nie, nie, nie, nie, nie—
Co do diabła robi tu Luca Steele?
Zamrugałam. Raz. Drugi. Ale tam był. Z tym samym zimnym wyrazem twarzy. Z tymi samymi idealnie zaczesanymi włosami. W węglowoszarym garniturze, elegancki i stanowczy.
Mój ojciec wstał i ruszył do niego z otwartymi ramionami.
Wstałam też, powoli, zdezorientowana, popijając mimosa, jakby to miało mi wyjaśnić sytuację.
Tata uścisnął mocno dłoń Luki, uśmiechając się jak kot, który właśnie złapał mysz.
A potem… obaj ruszyli w moją stronę.
Patrzyłam na nich, na dwóch mężczyzn, którzy ukształtowali moje życie w sposób, którego nigdy nie poznają.
Ojciec odwrócił się w naszą stronę.
„Luca, poznaj moją córkę,” powiedział z dumą. „Nova Kingsley.”
Wpatrywałam się w niego, czując, jak dłonie mi lodowacieją.
„A Nova…” powiedział, kładąc mi rękę na plecach, „poznaj swojego przyszłego męża… Lucę.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
