Camille stała na zatłoczonym lotnisku, jej oczy wpatrzone w bagaż, który poruszał się powoli po taśmie transportowej. Obszar odbioru bagażu zawsze ją obrzydzał—wszystko wydawało się chaotyczne i bezosobowe, co stanowiło przytłaczający kontrast do delikatnego porządku, który ceniła. Jej ojciec, Alex, niedawno przyjął ofertę pracy w Chicago, wyrywając ich z życia i zmuszając Camille do przeprowadzki z rodzicami z ich urokliwego domu w Paryżu.
Z wysokimi kośćmi policzkowymi, noskiem jak guzik i szerokimi piwnymi oczami otoczonymi długimi rzęsami, Camille była bez wysiłku czarująca. Jej falujące kasztanowe włosy spływały po plecach, wyraźnie kontrastując z jej bladą cerą. Mimo delikatnego wyglądu, jej postawa była pełna cichej determinacji.
Jej matka, Kate, próbowała ją rozweselić, gdy przemieszczały się przez morze podróżnych.
„Rozchmurz się, Camille. Czeka nas nowa przygoda,” powiedziała jej matka, jej uśmiech zbladł, gdy zauważyła przygnębioną twarz córki.
Camille westchnęła, nie odpowiadając. „Nie będziesz ze mną rozmawiać?” nalegała jej mama. „To dla mnie też nie jest łatwe, ale musimy wspierać twojego tatę. Zasługuje na ten awans.”
Camille spojrzała na nią. „A co ze mną? Czy ja na to zasługuję? Jest jesień... 15 października. Co może być gorszego niż rozpoczęcie ostatniego roku szkoły w nowym kraju z nowymi kolegami z klasy?”
Jej mama uśmiechnęła się smutno i wyszeptała: „Jestem pewna, że znajdziesz przyjaciół, będąc tak miłą.”
Właśnie wtedy, gdy Camille sięgała po swoją walizkę, ktoś popchnął ją brutalnie z tyłu. Obracając się, walczyła, by nie przejść na wszystkie przekleństwa, które znała po francusku.
„Uważaj! Stoją tu ludzie, ty tchórzu!” warknęła, jej wyraźny francuski akcent nie do pomylenia.
Ku jej zaskoczeniu, osobą odpowiedzialną był wysoki, uderzająco przystojny chłopak. Jego słoneczne blond włosy były na tyle potargane, by były urocze, a jego oczy miały hipnotyzujący odcień oceanicznego błękitu, który sprawił, że serce Camille zabiło mocniej. Miał mocną szczękę i niemal namacalną pewność siebie. Z jego ust wydobył się śmiech, ukazując zestaw idealnych zębów, co tylko dodawało mu uroku.
"Przepraszam za to, ślicznotko," powiedział z uśmieszkiem, wcale nie wyglądając na skruszonego. Jakby sytuacja nie mogła być bardziej zaskakująca, oczy Camille przykuła identyczna para oceanicznych oczu tuż za pierwszym mężczyzną. Uświadomiła sobie—bliźniacy. Drugi chłopak był wykapanym bratem, ale miał nieco bardziej wyluzowany charakter. Jego uśmiech był równie urzekający. „Przynajmniej jedna dobra rzecz na tym lotnisku,” mruknęła, upewniając się, że jej nie słyszą. „Ale czekaj...dwie?” Myśli wirowały jej w głowie jak liście porwane jesiennym wiatrem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Umysł Camille był pełen zamieszania i ciekawości, gdy próbowała przetworzyć spotkanie z urzekającymi bliźniakami. Zagubiona w myślach, nie zdołała odpowiedzieć na aroganckie wyrażenie „słodziak”, więc wciąż wpatrywała się w nich, zanim jeden z braci przerwał ciszę.
„Więc to prawda!” zawołał jeden z bliźniaków, doganiając ją, a jego głos brzmiał ekscytująco.
Camille obróciła się, wyraźnie zirytowana, ale także zaintrygowana. „Co niby jest prawdą?” zażądała odpowiedzi.
„Że wszystkie Francuzki są wredne,” odpowiedział drugi bliźniak z figlarnym błyskiem w oku.
„I niesamowicie seksowne,” dodał pierwszy bliźniak, z szerokim uśmiechem.
Camille nie mogła powstrzymać się od niedowierzającego śmiechu. „Gdybym była wredna, powiedziałabym wam wszystkie stereotypy o Amerykanach, które znam, ale moi rodzice nauczyli mnie lepszego wychowania,” odparła.
Z uśmiechem, pierwszy bliźniak wyciągnął rękę. „Jestem Leo, a to mój brat Noah.”
Ręka Leo była ciepła i mocna, jego palce były zrogowaciałe w sposób sugerujący, że nie obce mu ciężkie prace lub sporty. Jego szerokie ramiona lekko napinały się pod koszulą, a Camille nie mogła nie zauważyć, jak jego mięśnie się napinają. Wewnątrz, Leo był zafascynowany ognistym duchem Camille. "Człowieku, jest oszałamiająca," pomyślał. "I ten akcent..."
Noah, choć równie atrakcyjny, miał bardziej zrelaksowany, niemal leniwy sposób bycia. Pomimo ich podobnego wyglądu, Camille dostrzegła subtelne różnice — oczy Noaha zdawały się nosić w sobie nieco więcej ciepła, a jego postura była nieco bardziej płynna. W przeciwieństwie do brata, wewnętrzny dialog Noaha był bardziej kontemplacyjny. "Wyróżnia się w tłumie... i nie boi się wyrażać swojego zdania. Ciekawe."
Camille przepchnęła się obok nich, próbując uciec. Gdy jej ręka zetknęła się z brzuchem Leo, poczuła twardą, nieustępliwą siłę jego środkowej części ciała. Zaskoczona, zdała sobie sprawę, że niedoceniła jego budowy. "Na litość boską, to jak pchnięcie w ścianę z cegieł," pomyślała, niemal rumieniąc się na tę myśl. Leo po prostu się roześmiał, rozbawiony jej wysiłkiem.
„Nie obchodzi mnie, czy jesteś Leonardo DiCaprio, czy kimkolwiek innym,” odpowiedziała lekceważąco, kierując się do wyjścia.
Kiedy w końcu dostrzegła swoich rodziców, zobaczyła niepokój wyryty na ich twarzach. „Wszystko w porządku?” zapytała jej matka, z oczyma pełnymi troski.
„Cóż, powiedzmy, że Chicago już okazuje się pełne niespodzianek,” mruknęła Camille, spoglądając wstecz, by zobaczyć Leo i Noaha, którzy patrzyli na nią z nieukrywanym zainteresowaniem.
„Leo i Noah, co?” pomyślała, imiona krążyły w jej umyśle. „Dlaczego w ogóle teraz o nich myślę, takie przypadkowe… Muszę tylko przetrwać ten rok, a potem wracam do Francji.”
Tymczasem Leo i Noah wymienili znaczące spojrzenie, obserwując, jak Camille odchodzi. Leo oparł się o filar, śledząc jej każdy ruch oczami. „Noah, widziałeś ten ogień w jej oczach? Jest czymś interesującym.”
Noah skinął głową zamyślony. „Jest intrygująca, muszę przyznać. Ale nie myśl, że jesteś jedynym zainteresowanym.”
Leo zaśmiał się. „Cóż, niech wygra lepszy. Chociaż, z takim ciałem i umysłem jak mój, jak mogę przegrać?”
Noah przewrócił oczami, ale nie mógł powstrzymać uśmiechu. „Nie bądź zbyt zarozumiały, Leo. Jest więcej do zdobycia serca niż tylko wygląd. Jak ją znajdziesz, skoro nie znamy jej imienia ani miejsca zamieszkania?”
„Noah, pozwól, że ci przypomnę, to nie tylko wygląd,” Leo zażartował, napinając mięśnie. „To także mój niezrównany urok. Mam przeczucie, że jeszcze ją zobaczymy, nie martw się, bracie.”
Bracia zaśmiali się razem, ale wewnętrznie myśli Noaha były bardziej poważne. „Leo ma urok, ale ja mam głębię. Zastanawiam się, co ona woli.”
Przesuń w górę, aby kontynuować