Umysł Camille był pełen zamieszania i ciekawości, gdy próbowała przetworzyć spotkanie z urzekającymi bliźniakami. Zagubiona w myślach, nie zdołała odpowiedzieć na aroganckie wyrażenie „słodziak”, więc wciąż wpatrywała się w nich, zanim jeden z braci przerwał ciszę.
„Więc to prawda!” zawołał jeden z bliźniaków, doganiając ją, a jego głos brzmiał ekscytująco.
Camille obróciła się, wyraźnie zirytowana, ale także zaintrygowana. „Co niby jest prawdą?” zażądała odpowiedzi.
„Że wszystkie Francuzki są wredne,” odpowiedział drugi bliźniak z figlarnym błyskiem w oku.
„I niesamowicie seksowne,” dodał pierwszy bliźniak, z szerokim uśmiechem.
Camille nie mogła powstrzymać się od niedowierzającego śmiechu. „Gdybym była wredna, powiedziałabym wam wszystkie stereotypy o Amerykanach, które znam, ale moi rodzice nauczyli mnie lepszego wychowania,” odparła.
Z uśmiechem, pierwszy bliźniak wyciągnął rękę. „Jestem Leo, a to mój brat Noah.”
Ręka Leo była ciepła i mocna, jego palce były zrogowaciałe w sposób sugerujący, że nie obce mu ciężkie prace lub sporty. Jego szerokie ramiona lekko napinały się pod koszulą, a Camille nie mogła nie zauważyć, jak jego mięśnie się napinają. Wewnątrz, Leo był zafascynowany ognistym duchem Camille. "Człowieku, jest oszałamiająca," pomyślał. "I ten akcent..."
Noah, choć równie atrakcyjny, miał bardziej zrelaksowany, niemal leniwy sposób bycia. Pomimo ich podobnego wyglądu, Camille dostrzegła subtelne różnice — oczy Noaha zdawały się nosić w sobie nieco więcej ciepła, a jego postura była nieco bardziej płynna. W przeciwieństwie do brata, wewnętrzny dialog Noaha był bardziej kontemplacyjny. "Wyróżnia się w tłumie... i nie boi się wyrażać swojego zdania. Ciekawe."
Camille przepchnęła się obok nich, próbując uciec. Gdy jej ręka zetknęła się z brzuchem Leo, poczuła twardą, nieustępliwą siłę jego środkowej części ciała. Zaskoczona, zdała sobie sprawę, że niedoceniła jego budowy. "Na litość boską, to jak pchnięcie w ścianę z cegieł," pomyślała, niemal rumieniąc się na tę myśl. Leo po prostu się roześmiał, rozbawiony jej wysiłkiem.
„Nie obchodzi mnie, czy jesteś Leonardo DiCaprio, czy kimkolwiek innym,” odpowiedziała lekceważąco, kierując się do wyjścia.
Kiedy w końcu dostrzegła swoich rodziców, zobaczyła niepokój wyryty na ich twarzach. „Wszystko w porządku?” zapytała jej matka, z oczyma pełnymi troski.
„Cóż, powiedzmy, że Chicago już okazuje się pełne niespodzianek,” mruknęła Camille, spoglądając wstecz, by zobaczyć Leo i Noaha, którzy patrzyli na nią z nieukrywanym zainteresowaniem.
„Leo i Noah, co?” pomyślała, imiona krążyły w jej umyśle. „Dlaczego w ogóle teraz o nich myślę, takie przypadkowe… Muszę tylko przetrwać ten rok, a potem wracam do Francji.”
Tymczasem Leo i Noah wymienili znaczące spojrzenie, obserwując, jak Camille odchodzi. Leo oparł się o filar, śledząc jej każdy ruch oczami. „Noah, widziałeś ten ogień w jej oczach? Jest czymś interesującym.”
Noah skinął głową zamyślony. „Jest intrygująca, muszę przyznać. Ale nie myśl, że jesteś jedynym zainteresowanym.”
Leo zaśmiał się. „Cóż, niech wygra lepszy. Chociaż, z takim ciałem i umysłem jak mój, jak mogę przegrać?”
Noah przewrócił oczami, ale nie mógł powstrzymać uśmiechu. „Nie bądź zbyt zarozumiały, Leo. Jest więcej do zdobycia serca niż tylko wygląd. Jak ją znajdziesz, skoro nie znamy jej imienia ani miejsca zamieszkania?”
„Noah, pozwól, że ci przypomnę, to nie tylko wygląd,” Leo zażartował, napinając mięśnie. „To także mój niezrównany urok. Mam przeczucie, że jeszcze ją zobaczymy, nie martw się, bracie.”
Bracia zaśmiali się razem, ale wewnętrznie myśli Noaha były bardziej poważne. „Leo ma urok, ale ja mam głębię. Zastanawiam się, co ona woli.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nieustanne pikanie jej budzika brzmiało jakby trwało godzinami, budząc Camille z niespokojnego snu. Jęknęła, zakopana pod górą poduszek, niechętna, by stawić czoła nieuchronnemu. "Camille, śniadanie gotowe! To pierwszy dzień szkoły, nie chcesz się spóźnić, prawda?" głos jej matki rozbrzmiał z dołu.
W końcu wyciągnęła się z łóżka i niechętnie przeszła przez poranną rutynę z metodyczną precyzją. Jej pielęgnacja skóry była pocieszającym rytuałem, dającym mały pozór normalności w jej inaczej wywróconym do góry nogami życiu. Przechodząc przez kolejne kroki, starała się odsunąć na bok niepokój, który dręczył jej żołądek.
Kiedy w końcu zeszła na dół, ujrzała nieznanego mężczyznę siedzącego w kuchni. Jej matka krzątała się, wyraźnie zaaferowana, a jej ojciec już wyszedł do pracy.
"Kto mnie zawiezie do szkoły?" zastanawiała się.
Jej matka zauważyła jej obecność i odwróciła się z promiennym uśmiechem. "Dzień dobry, kochanie. Mamy gościa. Matthew jest jednym z naszych sąsiadów. Zaspałaś, więc twój tata wyjechał bez ciebie, ale Matthew uprzejmie zaoferował, że cię podwiezie do szkoły!"
Początkowa reakcja Camille była pełna irytacji. Jej ostatni dzień wolności, a już jest zrujnowany. Miała zamiar zaprotestować, kiedy mężczyzna odwrócił się do niej. Brązowe włosy, zimne stalowe oczy—coś było w nim niepokojącego. Jego mięśnie twarzy były rozluźnione, niemal obojętne. Camille zdała sobie sprawę, z dreszczem, że nigdy nie odważyłaby się odmówić jego oferty.
"Matthew to taki słodziak! Ma 23 lata i pracuje jako inżynier oprogramowania. Wychował się tutaj i dobrze zna okolicę," dodała jej matka, wyraźnie próbując uspokoić Camille.
"Dlaczego my, dziewczyny, zawsze wpadamy na złych chłopców?" pomyślała Camille, i nie było wątpliwości—Matthew emanował aurą tajemnicy, która krzyczała kłopoty.
Matthew wstał, górując nad Camille. Jego szerokie ramiona i wyrzeźbiona linia szczęki sprawiały, że wyglądał zarówno zastraszająco, jak i pociągająco. Miał na sobie prostą szarą koszulkę, która przylegała do jego dobrze zdefiniowanych mięśni, i dżinsy, które nadawały mu swobodny, bezpretensjonalny wygląd. "Jesteś gotowa?" zapytał, jego głos był głęboki i rezonujący. Camille nie miała okazji zjeść śniadania, więc zawahała się.
"Chciałabym coś złapać przed wyjściem..." zaczęła niepewnie.
„Camille, moi bracia czekają w samochodzie. Myślę, że znajdziesz coś do jedzenia w szkole,” stwierdził Matthew, patrząc jej prosto w oczy, jego spojrzenie było intensywne i władcze.
Dziwna mieszanka strachu i ciekawości zalała Camille. „Mmm... Tak, myślę, że masz rację. Kocham cię, mamo,” powiedziała, dając mamie ostatni pocałunek i idąc za Matthew do drzwi.
Gdy wyszła na zewnątrz, chłodne jesienne powietrze uderzyło ją w twarz, sprawiając, że zadrżała. Matthew był jeszcze wyższy, niż początkowo myślała, a od niego unosił się kuszący zapach wanilii zmieszany z gorzkimi nutami, których nie potrafiła dokładnie określić. Było to dziwnie pociągające.
„Camille, obiecuję ci, że dzisiaj nie będzie tak źle, jak myślisz,” powiedział Matthew, jego głos był teraz łagodniejszy, ale wciąż miał ten ton autorytetu.
Gdy otworzył przed nią drzwi pasażera, serce Camille przyspieszyło. Nie była pewna, czy to zimne powietrze, czy bliskość Matthew sprawiły, że czuła się tak nerwowo, ale czuła do niego magnetyczny pociąg, którego nie potrafiła wyjaśnić. Kiedy wsiadła do samochodu, jej oczy rozszerzyły się z zaskoczenia.
„Nie do wiary!” wykrzyknęła, już czując się zawstydzona. „Nie mogę uwierzyć, że to prawda; jak to w ogóle możliwe?” pomyślała. Jej oczy były szeroko otwarte, gdy patrzyła na dwie pary identycznych niebieskich oczu. Uśmiechały się do niej, jakby sam ocean próbował ją wciągnąć w grę...
Przesuń w górę, aby kontynuować
Siedzieli na tylnym siedzeniu nikt inny, jak Leo i Noah, bliźniacy z lotniska. Ich identyczne, przeszywające niebieskie oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, odzwierciedlając szok Camille.
"Co za przypadek," powiedział Leo z uśmiechem, który był zarówno czarujący, jak i psotny.
"To jak przeznaczenie," dodał Noah, uśmiechając się z przekąsem.
Camille poczuła, jak jej policzki się rumienią, a żołądek staje się kłębowiskiem nerwów i ekscytacji. "Świetnie, właśnie tego mi potrzeba," pomyślała sarkastycznie, choć mimo irytacji nie mogła powstrzymać się od uśmiechu.
"Skąd znacie Camille?" zapytał Matthew, jego głos zabarwiony irytacją, gdy uruchamiał samochód, a jego gładki, głęboki ton przeszył ją dreszczem.
"Więc masz na imię Camille?" wykrzyknął Noah, oczy rozbłysły. "Tak, znamy się. Ta dziewczyna próbowała walczyć z moją umięśnioną klatką piersiową na lotnisku, przepychając się przez tłum," zaśmiał się Leo, z zadziornym uśmiechem na ustach.
"Stałeś mi na drodze, idioto," odparła Camille, czując, jak jej zażenowanie się pogłębia.
"Nic nowego, ci dwaj zawsze mieszają dziewczynom w głowach," powiedział Matthew z arogancją, patrząc na swoich braci.
"A ty jesteś najpoważniejszym facetem w rodzinie — wiemy, wiemy," odpowiedział Noah sarkastycznie, przewracając oczami.
Podróż do szkoły była pełna zabawnych przekomarzań, głównie ze strony bliźniaków, podczas gdy Camille starała się zachować spokój. Oczy Leo błyszczały psotą, gdy opowiadał zabawne historie, podczas gdy Noah swoją spokojną postawą stanowił równoważący kontrast. Okazjonalne wtrącenia Matthew tylko dodawały żywej atmosferze, sprawiając, że Camille oscylowała między irytacją a rozbawieniem.
"O tym incydencie na lotnisku," zaczął Leo, pochylając się do przodu, "miałem nadzieję, że znowu na was trafimy, ale nie sądziłem, że stanie się to tak szybko!"
"Albo tak dosłownie," zażartował Noah, sprawiając, że Camille mimo woli się zaśmiała.
Gdy dotarli do szkoły, niepokój Camille powrócił, przytłumiony przez przytłaczającą obecność bliźniaków. Odwróciła się do Matthew, którego spokojne, stalowe spojrzenie zdawało się ją uspokajać.
"Powodzenia dzisiaj, Camille," powiedział Matthew, jego głos złagodniał, a oczy spoczęły na jej na moment dłużej, niż było to konieczne.
"Dzięki," wymamrotała, wychodząc z samochodu. Idąc w stronę wejścia do szkoły, czuła, jak nerwy mrowią jej w palcach. Nie wiedziała, że jej życie zaraz przybierze niespodziewane zwroty i zakręty.
Gdy Camille weszła na teren szkoły, nie mogła oprzeć się wrażeniu, że czuje ciężar ciekawskich spojrzeń. Ludzie szeptali, a ona czuła się jak pod reflektorem. Czując się nie na miejscu, przeszła przez korytarze, próbując się odnaleźć.
Na pierwszej lekcji nauczyciel kazał jej wstać i się przedstawić. "Bonjour, nazywam się Camille Rousseau. Właśnie przeprowadziłam się tutaj z Paryża." Klasa szeptała i chichotała, co sprawiało, że jej skóra cierpła z dyskomfortu.
Podczas lunchu, szukając wolnego miejsca w stołówce, zauważyła Leo i Noaha siedzących przy stole, wyraźnie popularnych i otoczonych przyjaciółmi. Leo pomachał do niej, jego uśmiech sprawił, że serce jej zabiło szybciej. Niechętnie podeszła.
"Zajęliśmy ci miejsce," powiedział Leo, klepiąc siedzenie obok siebie.
Gdy usiadła, poczuła na sobie spojrzenia z każdej strony. "Czy to jakiś żart?" pomyślała nerwowo.
Nie była pewna, czy wszyscy patrzą na nią, czy na bliźniaków, którzy wydawali się być jedynymi osobami, które ją znały. Tak czy inaczej, te oczy i blond głowy dawały jej trochę pocieszenia. Mogli być nieco głupkowatymi chłopakami, ale byli mili i zabawni, więc siedzenie z nimi było lepsze niż siedzenie gdzieś samotnie w kącie i czekanie, aż przerwa na lunch się skończy.
Nagle do stołu podeszła dziewczyna z truskawkowo-blond włosami i ostrymi zielonymi oczami. „Kto to?” zapytała, mierząc Camille wzrokiem.
„To Camille. Jest tu nowa, właśnie przeprowadziła się z Paryża,” wyjaśnił Noah.
„Jestem Ava," powiedziała dziewczyna lodowatym tonem. "Witamy przy naszym stole."
„Dziękuję,” odpowiedziała Camille, czując, jak wzrok Avy ją przenika.
W miarę jak lunch trwał dalej, Camille stopniowo zaczęła się odprężać. Spokojne usposobienie Noaha i dowcipy Leo sprawiały, że trudno było pozostać spiętą. Ta dwójka była wyraźnie nią zainteresowana, ale nie mogła przestać się zastanawiać, jak by to było, gdyby Matthew tu był. Czy jest zainteresowany? Wydawał się taki zdystansowany podczas jazdy i ledwo z nią rozmawiał.
Kiedy opuściła stołówkę i zmierzała na następne zajęcia, ktoś złapał ją za rękę i wciągnął do pustej klasy. Nie było światła, więc nie mogła od razu powiedzieć, kto to był, ale dotyk był ciepły i jakoś znajomy. Kiedy przyzwyczaiła się do ciemności, zobaczyła Leo stojącego tuż przed nią.
„Co się dzieje?” zapytała gniewnie.
„Czy nie chciałaś, żebym poszedł za tobą, kiedy opuściłaś stołówkę?” odpowiedział tajemniczo.
„Nie, dlaczego?” Camille nie mogła tego wszystkiego zrozumieć. „Co się dzieje?” powtórzyła, starając się, by jej głos brzmiał sztywno.
Leo zrobił krok w jej stronę, by mogła usłyszeć bicie jego serca i poczuć ciepło promieniujące z jego ciała. Było przerażające być tak blisko, ale Camille nie mogła powstrzymać ciekawości, co wydarzy się dalej. Leo nie spodziewał się, że będzie się opierać; miał nadzieję, że nie wytrzyma tak bliskiej odległości. Nie był pewien swojego kolejnego ruchu, ale wyciągnął rękę, muskając jej nos, zanim przesunął dłoń na szyję.
„Co robisz? Jaki jest cel tego wszystkiego?” zażądała Camille, jej głos drżał.
„Myślałem, że może ci się to spodoba. Myślę, że nie tylko ja to czuję. Myślę, że ty też to czujesz,” nalegał Leo, podkreślając ostatnie słowo, gdy jego ręka osiadła na jej talii.
Camille nie mogła tego dłużej znieść. „Bardzo się mylisz. Czuję teraz tylko złość,” odepchnęła go, czując przypływ wściekłości.
Leo był zaskoczony, wyraźnie dotknięty jej reakcją. Wiedział, że przekroczył granicę, ale jej odrzucenie zabolało bardziej, niż się spodziewał. „Więc jesteś zainteresowana nim, tak? On jest słaby; nigdy nie da ci tego, co ja mogę ci dać. Nigdy cię nie zadowoli,” warknął Leo, jego oczy pociemniały z zazdrości.
Camille nie była pewna, czy mówił o Matthew czy Noahu, ale jego słowa trafiły w czuły punkt. Nie chciała przyznać, że Matthew był w jej myślach. Bez kolejnego słowa odwróciła się i opuściła klasę, pozostawiając Leo w rozmyślaniach nad prawdziwym powodem jej odrzucenia.
Kiedy spieszyła się na kolejne zajęcia, Camille czuła wir emocji — złość, zamieszanie, dziwne trzepotanie w piersi. „Jak moje życie stało się tak skomplikowane tak szybko?” pomyślała, gdy wpadła na czyjąś pierś. Nie spodziewała się tego i upadła. To była dla niej ostatnia kropla. Zakryła twarz dłońmi i zaczęła płakać. Pierś zniżyła się, a okazało się, że to Noah, z łagodnym uśmiechem na twarzy.
„Czy ktoś cię skrzywdził? Nie mów, że to byłem ja; nie uwierzę,” zaśmiał się, emanując poczuciem komfortu i będąc przeciwieństwem Leo, mimo że wyglądał dokładnie tak samo.
Przesuń w górę, aby kontynuować