Siedzieli na tylnym siedzeniu nikt inny, jak Leo i Noah, bliźniacy z lotniska. Ich identyczne, przeszywające niebieskie oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, odzwierciedlając szok Camille.
"Co za przypadek," powiedział Leo z uśmiechem, który był zarówno czarujący, jak i psotny.
"To jak przeznaczenie," dodał Noah, uśmiechając się z przekąsem.
Camille poczuła, jak jej policzki się rumienią, a żołądek staje się kłębowiskiem nerwów i ekscytacji. "Świetnie, właśnie tego mi potrzeba," pomyślała sarkastycznie, choć mimo irytacji nie mogła powstrzymać się od uśmiechu.
"Skąd znacie Camille?" zapytał Matthew, jego głos zabarwiony irytacją, gdy uruchamiał samochód, a jego gładki, głęboki ton przeszył ją dreszczem.
"Więc masz na imię Camille?" wykrzyknął Noah, oczy rozbłysły. "Tak, znamy się. Ta dziewczyna próbowała walczyć z moją umięśnioną klatką piersiową na lotnisku, przepychając się przez tłum," zaśmiał się Leo, z zadziornym uśmiechem na ustach.
"Stałeś mi na drodze, idioto," odparła Camille, czując, jak jej zażenowanie się pogłębia.
"Nic nowego, ci dwaj zawsze mieszają dziewczynom w głowach," powiedział Matthew z arogancją, patrząc na swoich braci.
"A ty jesteś najpoważniejszym facetem w rodzinie — wiemy, wiemy," odpowiedział Noah sarkastycznie, przewracając oczami.
Podróż do szkoły była pełna zabawnych przekomarzań, głównie ze strony bliźniaków, podczas gdy Camille starała się zachować spokój. Oczy Leo błyszczały psotą, gdy opowiadał zabawne historie, podczas gdy Noah swoją spokojną postawą stanowił równoważący kontrast. Okazjonalne wtrącenia Matthew tylko dodawały żywej atmosferze, sprawiając, że Camille oscylowała między irytacją a rozbawieniem.
"O tym incydencie na lotnisku," zaczął Leo, pochylając się do przodu, "miałem nadzieję, że znowu na was trafimy, ale nie sądziłem, że stanie się to tak szybko!"
"Albo tak dosłownie," zażartował Noah, sprawiając, że Camille mimo woli się zaśmiała.
Gdy dotarli do szkoły, niepokój Camille powrócił, przytłumiony przez przytłaczającą obecność bliźniaków. Odwróciła się do Matthew, którego spokojne, stalowe spojrzenie zdawało się ją uspokajać.
"Powodzenia dzisiaj, Camille," powiedział Matthew, jego głos złagodniał, a oczy spoczęły na jej na moment dłużej, niż było to konieczne.
"Dzięki," wymamrotała, wychodząc z samochodu. Idąc w stronę wejścia do szkoły, czuła, jak nerwy mrowią jej w palcach. Nie wiedziała, że jej życie zaraz przybierze niespodziewane zwroty i zakręty.
Gdy Camille weszła na teren szkoły, nie mogła oprzeć się wrażeniu, że czuje ciężar ciekawskich spojrzeń. Ludzie szeptali, a ona czuła się jak pod reflektorem. Czując się nie na miejscu, przeszła przez korytarze, próbując się odnaleźć.
Na pierwszej lekcji nauczyciel kazał jej wstać i się przedstawić. "Bonjour, nazywam się Camille Rousseau. Właśnie przeprowadziłam się tutaj z Paryża." Klasa szeptała i chichotała, co sprawiało, że jej skóra cierpła z dyskomfortu.
Podczas lunchu, szukając wolnego miejsca w stołówce, zauważyła Leo i Noaha siedzących przy stole, wyraźnie popularnych i otoczonych przyjaciółmi. Leo pomachał do niej, jego uśmiech sprawił, że serce jej zabiło szybciej. Niechętnie podeszła.
"Zajęliśmy ci miejsce," powiedział Leo, klepiąc siedzenie obok siebie.
Gdy usiadła, poczuła na sobie spojrzenia z każdej strony. "Czy to jakiś żart?" pomyślała nerwowo.
Nie była pewna, czy wszyscy patrzą na nią, czy na bliźniaków, którzy wydawali się być jedynymi osobami, które ją znały. Tak czy inaczej, te oczy i blond głowy dawały jej trochę pocieszenia. Mogli być nieco głupkowatymi chłopakami, ale byli mili i zabawni, więc siedzenie z nimi było lepsze niż siedzenie gdzieś samotnie w kącie i czekanie, aż przerwa na lunch się skończy.
Nagle do stołu podeszła dziewczyna z truskawkowo-blond włosami i ostrymi zielonymi oczami. „Kto to?” zapytała, mierząc Camille wzrokiem.
„To Camille. Jest tu nowa, właśnie przeprowadziła się z Paryża,” wyjaśnił Noah.
„Jestem Ava," powiedziała dziewczyna lodowatym tonem. "Witamy przy naszym stole."
„Dziękuję,” odpowiedziała Camille, czując, jak wzrok Avy ją przenika.
W miarę jak lunch trwał dalej, Camille stopniowo zaczęła się odprężać. Spokojne usposobienie Noaha i dowcipy Leo sprawiały, że trudno było pozostać spiętą. Ta dwójka była wyraźnie nią zainteresowana, ale nie mogła przestać się zastanawiać, jak by to było, gdyby Matthew tu był. Czy jest zainteresowany? Wydawał się taki zdystansowany podczas jazdy i ledwo z nią rozmawiał.
Kiedy opuściła stołówkę i zmierzała na następne zajęcia, ktoś złapał ją za rękę i wciągnął do pustej klasy. Nie było światła, więc nie mogła od razu powiedzieć, kto to był, ale dotyk był ciepły i jakoś znajomy. Kiedy przyzwyczaiła się do ciemności, zobaczyła Leo stojącego tuż przed nią.
„Co się dzieje?” zapytała gniewnie.
„Czy nie chciałaś, żebym poszedł za tobą, kiedy opuściłaś stołówkę?” odpowiedział tajemniczo.
„Nie, dlaczego?” Camille nie mogła tego wszystkiego zrozumieć. „Co się dzieje?” powtórzyła, starając się, by jej głos brzmiał sztywno.
Leo zrobił krok w jej stronę, by mogła usłyszeć bicie jego serca i poczuć ciepło promieniujące z jego ciała. Było przerażające być tak blisko, ale Camille nie mogła powstrzymać ciekawości, co wydarzy się dalej. Leo nie spodziewał się, że będzie się opierać; miał nadzieję, że nie wytrzyma tak bliskiej odległości. Nie był pewien swojego kolejnego ruchu, ale wyciągnął rękę, muskając jej nos, zanim przesunął dłoń na szyję.
„Co robisz? Jaki jest cel tego wszystkiego?” zażądała Camille, jej głos drżał.
„Myślałem, że może ci się to spodoba. Myślę, że nie tylko ja to czuję. Myślę, że ty też to czujesz,” nalegał Leo, podkreślając ostatnie słowo, gdy jego ręka osiadła na jej talii.
Camille nie mogła tego dłużej znieść. „Bardzo się mylisz. Czuję teraz tylko złość,” odepchnęła go, czując przypływ wściekłości.
Leo był zaskoczony, wyraźnie dotknięty jej reakcją. Wiedział, że przekroczył granicę, ale jej odrzucenie zabolało bardziej, niż się spodziewał. „Więc jesteś zainteresowana nim, tak? On jest słaby; nigdy nie da ci tego, co ja mogę ci dać. Nigdy cię nie zadowoli,” warknął Leo, jego oczy pociemniały z zazdrości.
Camille nie była pewna, czy mówił o Matthew czy Noahu, ale jego słowa trafiły w czuły punkt. Nie chciała przyznać, że Matthew był w jej myślach. Bez kolejnego słowa odwróciła się i opuściła klasę, pozostawiając Leo w rozmyślaniach nad prawdziwym powodem jej odrzucenia.
Kiedy spieszyła się na kolejne zajęcia, Camille czuła wir emocji — złość, zamieszanie, dziwne trzepotanie w piersi. „Jak moje życie stało się tak skomplikowane tak szybko?” pomyślała, gdy wpadła na czyjąś pierś. Nie spodziewała się tego i upadła. To była dla niej ostatnia kropla. Zakryła twarz dłońmi i zaczęła płakać. Pierś zniżyła się, a okazało się, że to Noah, z łagodnym uśmiechem na twarzy.
„Czy ktoś cię skrzywdził? Nie mów, że to byłem ja; nie uwierzę,” zaśmiał się, emanując poczuciem komfortu i będąc przeciwieństwem Leo, mimo że wyglądał dokładnie tak samo.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Camille wracała do domu po najdłuższym dniu, jaki mogła sobie przypomnieć, z umysłem pełnym chaotycznych emocji. Gdy weszła, powitał ją kojący zapach gotowania jej matki i delikatny szum kuchennego radia. Jej matka odwróciła się, jej twarz rozpromieniła się ciepłym uśmiechem.
"Witaj w domu, kochanie! Jak minął pierwszy dzień?" zapytała Kate, jej oczy pełne były ciekawości i troski.
"Było... intensywnie," odpowiedziała Camille, starając się zdobyć przekonujący uśmiech. Nie chciała martwić matki skomplikowaną siecią interakcji, z którymi miała do czynienia tego dnia.
Kate skinęła głową ze zrozumieniem. "Mogę sobie wyobrazić. Rozpoczęcie nowej szkoły nigdy nie jest łatwe, ale uwierz mi, będzie lepiej."
"Mam nadzieję," mruknęła Camille, mijając matkę i kierując się do swojego pokoju. Potrzebowała samotności, by uporządkować wir, który właśnie przeżyła.
Leżąc na łóżku, myśli o dniu przemykały jej przez głowę — od pocieszenia Noaha, przez śmiałość Leo, po dziwną, napiętą energię od Matthew. Emocjonalna kolejka górska pozostawiła ją wyczerpaną. Postanowiła na razie zatrzymać to wszystko dla siebie, zamknęła oczy, mając nadzieję, że odpoczynek przyniesie jasność.
Kiedy zasnęła, nie było pokoju w jej snach, będąc w pewien sposób zafascynowaną przez wszystkich trzech braci, czuła się okropnie w całej sytuacji. Więc kiedy ktoś zapukał do jej drzwi, poczuła ulgę, że wraca do rzeczywistości, niezależnie od tego, jak nieprzyjemna była. To była jej mama. Wieczór nadszedł szybko, a wraz z nim zaproszenie rodziny na kolację do sąsiadów. Camille nie musiała pytać; jej matka z podekscytowaniem wspomniała o tym wcześniej. Rodzina Matthew, Leo i Noaha wystosowała zaproszenie, a odmowa w ich pierwszym dniu wydawała się niegrzeczna. Camille przygotowała się na to, co wiedziała, że będzie emocjonalnie naładowanym wieczorem.
Ubrana w prostą, ale elegancką sukienkę, zeszła na dół, by dołączyć do rodziny. "Gotowa, kochanie?" zapytała jej matka.
"Jak tylko mogę być," wymamrotała Camille.
Przeszli do domu sąsiadów, a zmierzchowe niebo rzucało piękny blask na wszystko. Pani Parker, matka Matthew, powitała ich ciepło przy drzwiach. "Witajcie, witajcie! Proszę, wejdźcie."
Camille weszła do środka, a jej wzrok natychmiast przyciągnęli bliźniacy, Leo i Noah, którzy już siedzieli przy stole jadalnym, uśmiechając się do niej, jakby mieli do przekazania jakiś sekret. Leo mrugnął, podczas gdy Noah dał jej uspokajający znak. Noah wydaje się nie wiedzieć, co się stało z nią w tej ciemnej klasie, więc Leo nie dzieli się z nim wszystkim.
Jej serce zadrżało, gdy zobaczyła Matthew po drugiej stronie pokoju, jego zimne, stalowe oczy na chwilę intensywnie skupiły się na niej. Gdy usiedli przy stole, Camille znalazła się między Leo a Noah, naprzeciwko Matthew, który wyglądał bardziej ponuro niż kiedykolwiek. Ojciec Matthew zajął swoje miejsce na czele stołu i rozpoczął rozmowę z Alexem, przerywając początkową ciszę.
Podano pierwsze danie, a w powietrzu unosiło się niewypowiedziane napięcie. Camille czuła ciężar spojrzenia Matthew na sobie, każde ukradkowe spojrzenie dodawało do narastającego napięcia. Jej puls przyspieszył, gdy nerwowo dłubała w jedzeniu.
"Więc, Camille, jak minął ci pierwszy dzień w szkole?" Matthew nagle przerwał ciszę.
"Jak każdy inny dzień w szkole, nic specjalnego..." Camille próbowała dostrzec reakcję Leo, ale pozostał on milczący i nie okazał ani odrobiny emocji, co ją rozzłościło. Jak śmie nie być zawstydzony swoim zachowaniem? Odwróciła głowę w stronę Matthew, który wyglądał zimno i zaintrygowany. "Boże, jaki on jest przystojny," pomyślała Camille.
"Spotkałam kilka osób i próbowałam się rozeznać." Camille kontynuowała po krótkiej przerwie.
Leo nagle nachylił się, jego głos był figlarny. "Myślę, że to bagatelizuje. Już zrobiła niemałe wrażenie."
Widelec Matthew zabrzęczał na talerzu, a on spojrzał na Leo. "Czy musisz żartować ze wszystkiego?"
Leo wzruszył ramionami, niewzruszony gniewem brata. "Po prostu próbuję rozładować atmosferę."
Napięcie między braćmi było namacalne, a Camille czuła, że zostaje wciągnięta w ich cichą bitwę.
Noah pochylił się w jej stronę, jego ton był łagodny. "Nie przejmuj się nim. Matthew ma swoje własne sposoby radzenia sobie z różnymi rzeczami."
"Widzę," odpowiedziała Camille, starając się utrzymać stabilny głos. Jej umysł gnał, zastanawiając się, co zrobiła, by wywołać gniew Matthew. Ich oczy znów się spotkały, a ona nie potrafiła odczytać jego wyrazu twarzy — czy to była złość, zazdrość, czy coś zupełnie innego?
W miarę jak kolacja postępowała, podskórne napięcie tylko się nasilało. Camille czuła się jakby uwięziona w labiryncie skradzionych spojrzeń i ukrytych emocji. Za każdym razem, gdy spojrzenie Matthew prześlizgiwało się po niej, czuła dreszcz elektryczności.
W pewnym momencie przypadkowo musnęła ręką rękę Leo, a oczy Matthew wyraźnie pociemniały. Ścisnął mocniej widelec, mięśnie napięte z ledwo powstrzymywanej złości. Intensywność była przytłaczająca.
Nie mogąc już tego znieść, Camille przeprosiła i wyszła do łazienki, potrzebując chwili, by odetchnąć. Wpatrywała się w swoje odbicie w lustrze, próbując uspokoić bijące serce. "Co się ze mną dzieje?" zastanawiała się.
Kiedy wyszła z łazienki, spotkała Matthew na korytarzu. Wyglądał, jakby na nią czekał, nie wiedziała, co myśleć, co powiedzieć, nie było niczego, czego mogłaby się wstydzić, ale mimo to czuła wstyd całego świata przygniatający ją. Zrobił krok w jej stronę i spojrzał prosto w jej oczy, nie mówiąc ani słowa.
Przesuń w górę, aby kontynuować
