POV Stella
"Zamierzasz dalej ich śledzić jak jakiś samotny wiktoriański duch, czy w końcu wykażesz się odrobiną odwagi i się przywitasz?"
Głos Daphne przecina powietrze jak ząbkowany nóż, przerywając moją żałosną misję zwiadowczą za ozdobnym filarem.
Wzdragam się i spoglądam na nią, przyłapana na gorącym uczynku jak złodziej w drogiej bieliźnie.
"Nie śledzę ich."
"Dosłownie wyglądasz zza doniczki," odpowiada beznamiętnie. "Gapisz się na nich od dziesięciu minut. To zaczyna być naprawdę niepokojące."
"Ja tylko... obserwuję. Zbieram informacje."
"Jasne. Informacje. Z lekko otwartymi ustami i udami zaciśniętymi jakbyś próbowała rozgnieść orzechy."
Rzucam jej gniewne spojrzenie, ale ma irytująco dużo racji.
Po drugiej stronie spotkania wydziałowego, pan Marshall stoi jak ożywiona renesansowa rzeźba. Same ostre kąty i kontrolowana gracja, podczas gdy jego żona Zoey wisi na jego ramieniu, jakby została genetycznie zaprojektowana, by go uzupełniać.
Jej paznokcie są pomalowane na bordowo, to perfekcyjnie wypielęgnowana broń. Jej włosy są upięte w nieskazitelny kok, który wygląda na niedbały, ale prawdopodobnie wymagał zaawansowanej matematyki i możliwe, że czarów.
Wszystko w niej krzyczy: Nie muszę się starać. Wygrałam tę grę, zanim nawet wiedziałaś, że w nią grasz.
"Ona jest taka..." mruczę, szukając słów, które nie sprawią, że zabrzmi to kompletnie szalenie. "Taka idealna."
"Ona też zaznacza swoje terytorium," obserwuje Daphne z kliniczną precyzją. "Spójrz na jej dłoń. Te małe kółka, które zatacza na jego nadgarstku? To nie czułość. To własność. Praktycznie znaczy go publicznie."
Patrzę zafascynowana, jak Zoey nachyla się i szepcze coś przy jego szczęce. On nie wzdraga się ani nie odsuwa. Zamiast tego uśmiecha się - powoli, z tym wszystkowiedzącym wyrazem twarzy, jakby pobłażał wyjątkowo sprytnej kotce.
Jakby był całkowicie przyzwyczajony do jej małych pokazów siły.
A ona obserwuje go z intensywnością kogoś, kto zna każdy przycisk, każdą słabość, każde tajne polecenie.
"Ona nie jest tylko jego żoną," kontynuuje Daphne, ściszając głos, by dopasować się do powagi swojej analizy. "Ona jest jego opiekunką. Jego idealnym odbiciem. Sposób, w jaki na niego patrzy? Jakby znała wszystkie hasła do jego systemu operacyjnego."
Przełykam ciężko ślinę, moje policzki płoną ze wstydu i czegoś ciemniejszego. Czegoś bardziej głodnego.
"Myślisz, że oni... no wiesz..."
Unosi brew. "Co? Angażują się w wyrafinowaną wojnę psychologiczną zamaskowaną jako gra wstępna?"
Dławię się. "Nie to miałam na myśli."
"Dokładnie to miałaś na myśli i obie o tym wiemy."
Nie odpowiadam, bo może się zastanawiałam. Może spędziłam bezsenne noce myśląc o dynamice między nimi.
O tym, jak on rozkazuje, a ona się poddaje, albo może na odwrót. O szeptanych rozkazach i jedwabnych więzach i tym niskim głosie, który sprawia, że mój żołądek wykonuje gimnastyczne układy.
Usta Zoey znów muskają jego ucho i on się śmieje. Ten prywatny, intymny dźwięk, który słyszałam tylko w moich najbardziej wyszukanych fantazjach. Kładzie dłoń na jej krzyżu, palce stanowcze i zaborc
Roszczące sobie prawo. Chroniące. Posiadające.
Moje uda mimowolnie zaciskają się.
"Musimy wyjść," mówi Daphne, jej ton nagle ostry z niepokojem. "Natychmiast."
"Jeszcze... pięć minut."
"Fantazjujesz o swoim żonatym nauczycielu i jego żonie w środku spotkania wydziałowego. To nie jest sexy, Stella. To jest naprawdę psychotyczne."
Ale nie mogę odwrócić wzroku. Nie kiedy jego kciuk zaczyna kreślić małe, celowe kółka na jej kręgosłupie. Ona nie reaguje w widoczny sposób, po prostu popija drinka jakby to było nic.
Jakby jego dotyk nie wysyłał elektryczności przez jej układ nerwowy, bo jest do tego tak przyzwyczajona.
Uwarunkowana do reagowania. Wytrenowana.
Boże, ja tego chcę.
Chcę, żeby tak na mnie patrzono. Dotykano mnie tak. Znano mnie tak.
"Chyba naprawdę tracę zmysły," mamroczę, gdy idziemy do domu, moje obcasy wybijają nieregularny rytm na chodniku.
"Nareszcie," mówi Daphne z dramatyczną ulgą. "Przyznaje to. Postęp."
"Mówię poważnie."
"Ja też. To powinno się stać miesiące temu."
"Miałam się zemścić na Jake'u. Taki był cały plan. Prosta, czysta, skuteczna zemsta. Teraz wyobrażam sobie pana Marshalla... robiącego rzeczy. Skomplikowane rzeczy."
"Tobie?"
Waham się, bo odpowiedź jest bardziej złożona niż zwykła zazdrość. "Jej. Nam obu. Czasami tylko patrząc. Nie wiem. To wszystko jest niewyraźne i popieprzone."
Daphne wybucha śmiechem, który odbija się echem od pustych budynków. "Fantastycznie. Teraz jesteś gwiazdą własnego thrillera psychologicznego."
"To nie jest śmieszne."
"Jest przezabawne. Potrzebujesz terapii. Albo księdza."
"Czytałam te książki, okej? Te, gdzie facet jest taki niebezpieczny i obsesyjny i moralnie wątpliwy, ale dziewczyna i tak się w nim zakochuje, bo on widzi ją całą. Każdy połamany kawałek. I ciągle wyobrażam sobie pana Marshalla z ręką w moich włosach i ustami na mojej szyi i—"
"Stella, Jezus Maria." Daphne całkowicie przestaje iść. "Wpadasz w spiralę."
"Wiem."
"Nie, jak, dosłownie wpadasz w spiralę. To podręcznikowy przykład niezdrowej obsesji."
"Wiem!"
"Zdajesz sobie sprawę, że oni są małżeństwem, prawda? Jako w związku prawnym, emocjonalnym, prawdopodobnie duchowym? Nie jesteś główną bohaterką w ich historii."
"Nie wiesz tego," warknęłam, jednocześnie defensywna i upokorzona. "Nie wiesz, co on myśli, kiedy na mnie patrzy."
"Wiem, że cię nie pocałował. Ani nie dotknął. Ani nie zaprosił do ich tajemnego świata czegokolwiek, co sobie wyobrażasz."
Zastygam w pół kroku. "Myślisz, że oni mają taki? Tajemny świat?"
Jej twarz wykrzywia się z niedowierzaniem. "O mój boże, ty chcesz, żeby mieli."
"Może."
"Jesteś kompletnie szalona."
Idziemy dalej. Milczę, bo nie ma sensu bronić tego, czego nie potrafię racjonalnie wytłumaczyć, nawet samej sobie.
"Myślę, że powinnaś zrezygnować z jego zajęć," mówi w końcu, jej głos jest teraz łagodniejszy.
"Nie."
"Dlaczego nie?"
"Bo lubię francuską literaturę."
"To dosłownie najgorsza wymówka, jaką kiedykolwiek od kogokolwiek słyszałam."
"To moja wymówka."
"Sama się prosisz o epickie złamane serce."
"Może chcę złamanego serca."
"Nie, ty chcesz kontroli. Jest ogromna różnica."
Kiedy docieram do domu, buzuję od niespokojnej energii. Mój mózg jest głośny, chaotyczny. Moja skóra swędzi od gorąca, którego nie mogę strząsnąć ani zaspokoić. Zamykam drzwi do mojego pokoju, opieram się o nie i próbuję normalnie oddychać.
Jestem zbyt głęboko, żeby teraz przestać. Potrzebuję tego mężczyzny i szczerze mówiąc, nie obchodzi mnie, że ma żonę.
To uświadomienie powinno mnie przerażać.
Zamiast tego sprawia, że pragnę go jeszcze bardziej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Stella
„Stella,” powiedział pan Marshall, gdy zarzuciłam plecak na jedno ramię.
Jego głos był niski, gładki, jakby nie tylko mnie wołał, ale zapraszał do czegoś więcej.
„Mogłabyś wpaść do mojego gabinetu około piątej? Chciałbym porozmawiać o twojej ostatniej pracy i może o kilku dodatkowych możliwościach na ocenę.”
Serce mi podskoczyło.
Porozmawiać. Jasne. Bo to przecież zupełnie normalny nauczycielski tekst, a nie coś, co sprawia, że mózg ci się gotuje.
„Jasne,” powiedziałam, próbując zabrzmieć swobodnie, chociaż mój umysł już się przegrzewał. „Piąta. Tak. Mogę.”
Uśmiechnął się tym swoim perfekcyjnym, uprzejmym uśmiechem. „Świetnie. Do zobaczenia.”
I tak po prostu resztę popołudnia spędziłam na spiralowaniu. Nie przez pracę domową. Nie przez Jake’a i Beccę. Ale przez to, co dokładnie oznaczały te „możliwości”, kiedy mówił o nich on.
I tak po prostu całe moje popołudnie zamieniło się w koszmar.
Przez następne cztery godziny spiralowałam, wyobrażając sobie bycie sam na sam z nim w jego gabinecie. Jak blisko stał podczas lekcji, jak jego głos zawsze łagodniał, gdy wypowiadał moje imię.
Może to było nic. Może to było wszystko.
O 16:59 stałam jak idiotka przed jego drzwiami, ćwicząc, jak powiedzieć „cześć”. Równo o 17:00 zapukałam.
„Wejdź,” powiedział ciepło.
Weszłam, a on wstał, wskazując na krzesło naprzeciwko swojego biurka, zanim zamknął drzwi. Ten gest miał w sobie taką swobodną pewność siebie, że zapominało się, że jest może tylko dziesięć lat starszy od nas, góra.
„Proszę, usiądź. Cieszę się, że mogłaś przyjść,” powiedział, rozsiadając się, jakbyśmy byli starymi znajomymi nadrabiającymi zaległości, a nie nauczycielem i uczennicą w czymś, co coraz bardziej przypominało sztukę performatywną. „Jak sobie radzisz z materiałem w tym semestrze?”
Opadłam na krzesło. „Jest… do ogarnięcia. Chyba. To znaczy, pana zajęcia są jednymi z trudniejszych, ale je lubię.”
„Zauważyłem,” powiedział, przechylając głowę. „Ostatnio jesteś bardziej zaangażowana. Bardziej… obecna. Dobrze to widzieć.”
Obecna. Sposób, w jaki to powiedział, brzmiał jak komplement, obserwacja i coś zupełnie innego.
Jego ton był wciąż przyjazny, wciąż profesjonalny, ale coś w sposobie, w jaki patrzył mi w oczy, sprawiało, że czułam się zbyt przejrzysta.
Rozmawialiśmy przez chwilę. O moich zajęciach, lekturach, ocenach. Jego głos był spokojny, cichy i stały, a sposób, w jaki słuchał—naprawdę słuchał—sprawiał, że żołądek mi się skręcał.
Za każdym razem, gdy mówiłam, pochylał się lekko, powoli kiwał głową, a te przenikliwe oczy wpatrywały się we mnie, jakby próbował rozłożyć mnie na części od środka.
Opowiedziałam mu więcej o moim głupim rozstaniu, którego kiedyś był świadkiem, jak wszystko jest od tamtej pory nie tak przez Jake’a. Nie chciałam mówić aż tyle, ale sprawiał, że czułam się bezpiecznie. Jakby rozumiał.
„To ciekawe,” powiedział, odchylając się na krześle, splatając palce, głos miał miękki. „Jak ból potrafi nas zaprowadzić w nowe miejsca. Nie sądzisz?”
Powoli przytaknęłam. „Tak. Chyba tak.”
„Ciekawość to potężna rzecz,” powiedział. „Popycha nas. Uczy. Ale czasem…” Jego oczy rzuciły szybkie spojrzenie na komputer. „Czasem prowadzi do konsekwencji, na które nie jesteśmy gotowi.”
Dziwna ciasnota ścisnęła mi brzuch. „Co pan ma na myśli?”
Nie odpowiedział od razu. Zamiast tego odwrócił się do ekranu. „Stella, co sądzisz o etyce… zabierania czegoś, co do ciebie nie należy?”
Zabrakło mi tchu. „Ja… co?”
Obrócił monitor w moją stronę.
To byłam ja. Na ziarnistym nagraniu z kamery. W pokoju, który rozpoznaję z tą horrorową wyrazistością, po której obraz zaczyna ciemnieć.
Nie było dźwięku, ale to nie miało znaczenia. Na nagraniu widać było wszystko.
Ja stojąca w czerwonym świetle. Ja dotykająca półek. Ja podnosząca zabawkę i obrożę, wsuwająca je do torebki. Całe moje ciało zesztywniało.
„W tym pokoju,” powiedział cicho, głos zanurzył się w czymś mroczniejszym, „są kamery.”
Wszystko we mnie zamarło. Płuca odmówiły posłuszeństwa. Obraz mi się zwęził. Dłonie zdrętwiały, zaciskając się na kolanach.
On widział. Wiedział przez cały czas.
Wszystkie te momenty na lekcjach, gdy myślałam, że sobie coś wyobrażam… już wiedział. Widział, jak to biorę. Obrożę. Wibrator. I milczał.
„Ja—” Mój głos załamał się pod ciężarem tej sytuacji. „Nie chciałam—”
„Ale jednak to zrobiłaś,” powiedział cicho. Stanowczo. Bez oceny, bez emocji, tylko fakt. „Powiedz mi, Stello. Co zrobiłaś z tym, co zabrałaś?”
Policzki mi płonęły. Wstyd, panika, pożądanie —wszystko skręciło się w imadle mojego wnętrza.
Nie mogłam się przyznać. Nie mogłam powiedzieć, że tego użyłam. Że założyłam obrożę na szyję jakbym do kogoś należała. Że rozłożyłam nogi dla tej zabawki, wyobrażając sobie, że to jego głos mi rozkazuje.
Spojrzałam w dół, usta mi drżały.
Powoli wstał, bez pośpiechu, jak drapieżnik krążący wokół ofiary. Obszedł biurko, każdy krok był zamierzony. Serce dudniło mi w gardle.
„Wiem, że o tym myślałaś,” powiedział, teraz niskim głosem—głębokim, bogatym, niebezpiecznym. „Widzę to w twoim spojrzeniu. W tym, jak ściskasz uda, gdy mówię. Jesteś ciekawa. Chcesz wiedzieć, prawda?”
„Ja… panie Marshall—”
„Dominic,” poprawił, jego oddech gorący przy moim uchu.
Stał już za moim krzesłem, tak blisko, że czułam ciepło jego ciała. Skóra mi się jeżyła od tej bliskości. Uda same mi się napięły, ale nie ze strachu.
Pochylił się, usta musnęły muszlę mojego ucha. „A teraz mi powiesz, co zrobiłaś z ulubioną zabawką mojej żony.”
Nic nie powiedziałam. Nie mogłam. Mózg mi się zawiesił.
„Pozwól, że zgadnę,” wyszeptał, palce musnęły moją gołą ramię, wsunęły się pod ramiączko topu. „Najpierw założyłaś obrożę, prawda? Sama w pokoju. Przesunęłaś ją wokół szyi, zapięłaś ciasno.”
Zadrżałam, zamykając oczy. Oddech mi się spłycił.
„Założę się, że patrzyłaś na siebie w lustrze,” ciągnął, opuszki palców muskały bok mojej szyi tam, gdzie leżałby skórzany pasek. „I wyobrażałaś sobie, że to ja ci ją zakładam, hm?”
Moje usta rozchyliły się w cichym westchnieniu, którego nie rozpoznałam jako swojego.
„A zabawka?” zapytał, głos już czystym grzechem.
Jego dłoń przesunęła się niżej, ledwo muskając górę mojego uda.
„Rozchyliłaś dla niej swoje śliczne nogi? Wsuwając ją między nie i wyobrażając sobie, jak na ciebie patrzę? Może wyobrażałaś sobie, co bym powiedział, gdybym cię przyłapał.”
Moje uda same się zacisnęły, próbując ukryć pulsujący ból, który we mnie obudził.
Całe ciało płonęło. Próbowałam patrzeć prosto przed siebie, drżąc. Każda komórka mojego ciała krzyczała o coś, czego jeszcze nawet nie potrafiłam nazwać.
I wtedy znów się odezwał.
„Masz dwie opcje, Stello. Możesz wyjść. Udawać, że to się nie wydarzyło. Przenieść się do innej grupy.”
Zawiesił głos.
„Albo możesz przyjąć konsekwencje swoich czynów.”
Powoli obróciłam się, by spojrzeć na niego. Jego twarz była spokojna. Opanowana. Ale oczy ciemniejsze, intensywne. I przerażająco piękne.
Mój głos ledwie się wydobył. „Jakie… konsekwencje?”
Jego słowa przecięły powietrze. „Wstań. Podejdź do biurka. Pochyl się przez nie.”
Nie mogłam się ruszyć. Nogi mi się trzęsły. Umysł krzyczał, żeby uciekać…
Ale ciało nie chciało.
„Wybieraj, Stello,” powiedział, głos jak rozkaz owinięty w aksamit. „Ale wybierz teraz.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
