passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Between the Monster and the Sea autor Tessa Kelwyn

Between the Monster and the Sea

/

Rozdział 1

Rozdział 1

POV: Liora

Spotkaliśmy się tam, gdzie skały ukrywały nas przed wioską, jego plecy oparte o kamień, a moja dłoń w jego dłoni. Przypływ nadchodził i żadne z nas się nie poruszyło.

"Kocham cię aż do dna morza i z powrotem," powiedział Jorin, głaszcząc kciukiem mój nadgarstek. "Każda fala, która dotyka brzegu, to tyle razy o tobie myślę."

Moje usta drgnęły. Słowa były niezgrabne i zbyt wielkie jak na chłopaka, który je wypowiadał, ale jego oczy patrzyły prosto w moje, a jego dłoń była ciepła.

"To bardzo dużo myślenia," powiedziałam. "Kiedy znajdujesz czas, by pracować w kuźni?"

"Nie znajduję." Przyciągnął mnie bliżej i oparł czoło o moje. "Ojciec mówi, że od tygodni jestem bezużyteczny. Wini upał, ale ja winię ciebie."

"Powinieneś winić siebie," powiedziałam, ale piersi miałam pełne i ściśnięte, i schowałam twarz w jego szyi, bo nie chciałam, żeby zobaczył, jak bardzo tego potrzebuję. "To ty wybrałeś, by pójść za mną na plażę tej pierwszej nocy."

"Wybrałbym to znowu." Jego słowa były ciche i pewne. "Każdej nocy, Lioro. Wybierałbym ciebie każdej pojedynczej nocy."

Wierzyłam mu przez jego ramiona wokół mnie, ciepło jego skóry, szorstką pewność w głosie. Trzymałam to wszystko i nie przyglądałam się zbyt uważnie, bo kiedy jest się głodnym wystarczająco długo, nie ogląda się chleba.

"Zbliża się dzień swatania," powiedział, jego usta przy moich włosach. "Gdy przyjdę do drzwi twego ojca, wszystko się zmieni. Koniec z ukrywaniem się na skałach."

"Mój ojciec ci nie ułatwi." Odchyliłam się, by zobaczyć jego twarz. "Nie uważa mnie za wartość dla kogokolwiek."

"Więc jest ślepy." Jorin ujął moją szczękę, a szorstkość jego dłoni rozpaliła ciepło aż do mojej krtani. "Sprawię, że przejrzy, obiecuję ci."

Zostaliśmy, aż przypływ zalał nam kostki. Potem odprowadził mnie do miejsca, gdzie zaczynało się światło lamp, a kończyła tajemnica. Jego dłoń puściła moją przy ostatnim domu, a zimno wpełzło tam, gdzie były jego palce.

Wracałam do domu z jego słowami ciepłymi w piersi. Wieś była ciemna, poza blaskiem bijącym z domu Starszego — domu mojego ojca, choć większość dni wydawał się bardziej jego salą niż moim domem.

Śmiech dotarł do mnie, zanim dotknęłam drzwi. W środku ciepło nie było dla mnie.

"Calla nauczyła się na pamięć całej tabeli pływów w jedno popołudnie," mówiła moja matka, jej głos rozjaśniony tą szczególną dumą, którą zachowywała tylko dla mojej siostry. "Portowy mistrz powiedział, że nigdy nie widział, by ktoś uczył się tak szybko."

"Ma dar do wszystkiego, czego się dotknie," dodał mój ojciec. "Tkanie, księgowość, sposób, w jaki radzi sobie z handlarzami."

Calla siedziała między nimi, złotowłosa i bystra, przyjmując pochwały tak, jak brzeg przyjmuje fale — jakby jej się należały i były nieuniknione. Miała dziewiętnaście lat i już była centrum każdego pomieszczenia, do którego weszła, swobodna w sposób, który sprawiał, że aż bolały mnie zęby.

Zamknęłam za sobą drzwi, a pokój przesunął się tak, jak zawsze, gdy wchodziłam. Uśmiech matki się spłaszczył, a szczęka ojca zacisnęła.

"Jesteś spóźniona," powiedziała matka. "Gdzie byłaś?"

"Na spacerze," odpowiedziałam. "Brzeg był dziś cichy."

"Brzeg jest zawsze cichy, gdy na nim jesteś," rzuciła Calla, nie podnosząc wzroku. "Nic ciekawego nigdy się przy tobie nie dzieje, Lioro."

Usiadłam na skraju stołu, bo tam właśnie stół mnie chciał. Moje krzesło było najdalej od ognia i już lata temu przestałam walczyć o bliższe.

"Chłopak Harrenów pytał dziś o ciebie," powiedziała matka do Calli, pochylając się do przodu. "Jego matka mówi, że nie może przestać o tobie mówić."

"Liora mogłaby się czegoś nauczyć od swojej siostry," powiedział ojciec, zerkając na mnie spojrzeniem pełnym dobrze znanego rozczarowania. "Calla nie przynosi do tego domu kłopotów i nie wszczyna awantur na rynku."

"Calla nie musi." Słowa wymknęły mi się, zanim zdążyłam je połknąć. "Wszyscy się z nią zgadzają, zanim otworzy usta."

"Bo zasługuje na ich szacunek," powiedział ojciec. "A ty zasługujesz na ich skargi."

Nie byłam niczym, czym była moja siostra. Tam, gdzie Calla jaśniała, ja się rozmywałam. Moje włosy były ciemne i potargane od morskiego powietrza, rysy miękkie, podczas gdy jej były wyraziste. Blizna na moim obojczyku po dziecięcym upadku była jedyną ostrą rzeczą w moim wyglądzie.

"Znowu masz ten wyraz," powiedziała Calla, przechylając głowę z wyćwiczoną troską. "Ten nadąsany, zraniony wyraz. Babcia też taki robiła, siedząc w swojej chacie, nucąc swoje dziwne piosenki."

"Nie mów o niej." Moje pięści zacisnęły się pod stołem.

"Czemu nie? Wszyscy mówią, że jesteś taka sama." Uśmiech Calli się rozszerzył. "Trudna, dziwna i zawsze otoczona kłopotem, który sama sobie stworzyła."

"Dość." Ojciec położył dłoń płasko na stole. "Nie rozmawiamy o mojej matce w tym domu."

Odsunęłam się od stołu i wyszłam bez pytania o pozwolenie. Powietrze w tym domu zamieniło się w kamień i nie mogłam już dłużej w nim oddychać.

Chata stała na skraju ziemi ojca, mała i wysłużona, zepchnięta na margines, jak wszystko niewygodne w tej rodzinie. W oknie paliła się jedna świeca.

Znalazłam ją w fotelu, szczuplejszą niż w zeszłym tygodniu, z palcami zaciśniętymi na kocu na kolanach. Uśmiechnęła się na mój widok, a ciepło tego uśmiechu rozluźniło ciasny pas, jaki stół rodzinny zaciągnął mi na żebrach.

"No jesteś," powiedziała. "Usiądź ze mną, dziecko."

"Powinnaś odpoczywać." Uklękłam obok niej i ujęłam jej dłoń. "Wyglądasz gorzej niż wczoraj, babciu."

"Wyglądam dokładnie tak, jak wygląda ktoś, kto odchodzi." Jej głos był spokojny, ale uścisk na moich palcach się wzmocnił. "Posłuchaj mnie teraz. Dziś jest ostatni raz."

"Nie mów tak." Słowa utknęły mi w gardle. "Mówiłaś tak w zeszłym miesiącu, a rano wciąż tu byłaś."

"W zeszłym miesiącu kłamałam, żebyś mogła zasnąć." Jej oczy patrzyły w moje, jasne, dzikie i gasnące. "Dziś mówię prawdę."

Sięgnęła pod koc i wyciągnęła medalion na cienkim łańcuszku, złoty, ciepły i stary. "To należało do mojej siostry. Była szamanką tej wioski, zanim wraz z jej imieniem pogrzebali wszystko inne."

Wpatrywałam się w niego. Nigdy nie mówiła o siostrze. "Czemu nigdy mi nie powiedziałaś?"

"Bo niektóre rzeczy są bezpieczniejsze jako tajemnice." Włożyła medalion w moją dłoń i zacisnęła mi na nim palce. "Nie pozwól im go zobaczyć ani dotknąć."

"Babciu, proszę." Oczy mnie piekły, a głos mi się załamał. "Powiedz mi, co robić. Powiedz mi, jak cię tu zatrzymać."

"Nie możesz mnie zatrzymać, dziecko." Jej dłoń sięgnęła mojej twarzy, sucha, łagodna i drżąca. "Ale możesz zatrzymać to. Przysięgnij."

"Przysięgam," wyszeptałam. Medalion był ciepły w mojej dłoni — ciepły od jej uścisku, mówiłam sobie, choć jej palce już wystygły.

Zaczęła nucić — trzy dźwięki, melodię, którą śpiewała mi, odkąd byłam tak mała, że mieściłam się na jej kolanach. Dołączyłam do niej, a nasze głosy splątały się w blasku świecy, i trzymałam jej dłoń i nie puszczałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

POV: Liora

Owinęli Babcię w białe płótno i solne kwiaty, i ponieśli ją o świcie na brzeg. Wieś przyszła, bo zwyczaj tego wymagał, nie dlatego, że opłakiwała.

Odeszła w nocy, trzymając moją dłoń, jej oddech słabł do niczego między jednym pomrukiem a drugim.

Mój ojciec szedł na przedzie, z suchymi oczami. Moja matka trzymała Callę pod ramię, a Calla nosiła żałobę tak, jak wszystko inne — pięknie, dla widowni.

Szłam za nimi wszystkimi i nikt nie obejrzał się, czy nadążam.

Rybacy położyli jej ciało w małej łodzi i popchnęli ją w pianę. Prąd porwał ją i uniósł ku morzu, wolno i pewnie, jakby woda czekała na nią od zawsze.

„Dobrze żyła” — powiedział mój ojciec do zgromadzonych, jego głos miał tę powagę, którą mylił z uczuciem. — „Jest już w spokoju.”

Chciałam krzyczeć, że nie odwiedzał jej od miesięcy, że zamknął ją w tej chacie i zaryglował drzwi, że spokój to słowo, którego używa się, gdy nie chce się przyznać, że czuje się ulgę.

„Była gotowa” — dodała matka, kładąc dłoń na ramieniu Calli. — „To był jej czas.”

„To nie był jej czas.” Słowa przecięły szmer tłumu i twarze się odwróciły. „Zmarła w chacie, do której ją wsadziliście, bo was zawstydzała.”

„Liora.” Ostrzeżenie ojca miało ciężar zaciśniętej pięści. „To nie miejsce.”

„Nigdy nie ma miejsca” — odparłam. „Nie dla niej i nie dla mnie.”

Łódka malała na tle szarej wody, patrzyłam na nią, aż piekły mnie oczy i jej kształt rozpuścił się w linii, gdzie morze spotykało niebo. Medalion wisiał mi na piersi pod sukienką, ostatnia rzecz, której dotknęła.

Następne dni były puste. Posprzątałam chatę, bo nikt inny tego nie zrobił, składałam jej koce, zamiatałam podłogę, przez którą już nigdy nie przejdzie. Jej fotel przy oknie wciąż miał jej kształt.

A potem nadszedł dzień swatania, a wieś przystroiła się w girlandy i oczekiwanie.

Od świtu stałam w oknie domu ojca, patrząc na drogę. Zwyczaj był prosty — młodzi mężczyźni przychodzili do drzwi dziewczyny i prosili jej rodziców o jej rękę. Te, których nie wybrano, stawały w linii Ofiary.

Rodziny przyszły po Callę, zanim słońce w pełni wzeszło. Najpierw syn Harrenów, potem syn kupca z wschodniej dzielnicy, potem rybak z srebrem przy kołnierzu. Matka przyjmowała każdego promiennie, a ojciec ważył ich dary.

„Już trzech” — powiedziała matka, mijając moje drzwi nawet się nie zatrzymując. — „Calla będzie miała wybór.”

Nic nie powiedziałam, tylko patrzyłam na drogę. Jorin obiecał. Obejmował moją szczękę swoją szorstką dłonią i mówił, że będzie tu przed wschodem słońca, a ja wierzyłam, bo byłam głodna, a on był chlebem.

W południe droga była pusta. Po południu słońce przeszło nad dachem, a cień domu wydłużył się przez podwórze, i nikt nie zapukał do drzwi mojego ojca po mnie.

„Ciągle czekasz?” Calla zatrzymała się w korytarzu, ramiona pełne kwiatów od zalotników. — „Chodź, pomóż mi je posegregować. Tyle ich, że nie dam rady sama.”

„Ktoś przyjdzie” — powiedziałam, nie odwracając się od okna. — „Obiecał mi to.”

Calla zmiękła w coś gorszego niż okrucieństwo — w litość. — „Och, Liora. Kto miałby przyjść po ciebie? Pomyśl.”

Słońce zaszło, a droga pozostała pusta. Położyłam dłoń płasko na medalionie i poczułam tylko metal, chłodny na skórze.

Tego wieczoru ojciec zwołał wieś na plac. Płonęły pochodnie na obrzeżach, a tłum gromadził się z niecierpliwością ludzi oczekujących ogłoszenia. Stałam na skraju, zaciśniętymi pięściami przy bokach.

Zobaczyłam Jorina, zanim zrozumiałam, co widzę. Stał z przodu obok mojego ojca, szerokie ramiona wyprostowane, twarz z tą ostrożną pustką człowieka, który podjął decyzję i zamknął ją na głucho.

Calla wystąpiła i wsunęła ramię pod jego, a oddech uciekł mi z piersi, zanim umysł to pojął.

„Jorin.” Jego imię wydobyło się ze mnie złamane. — „Obiecałeś mi.”

Spojrzał, a jego wyraz twarzy był uprzejmy, daleki, oczyszczony ze wszystkiego, czym dzieliliśmy się na skałach. — „Liora” — powiedział, a sposób, w jaki to powiedział — płasko, ostrożnie, ostatecznie — powiedział mi wszystko.

„Och, Liora, nie słyszałaś?” Calla zwróciła się do mnie, a w jej uśmiechu była cicha satysfakcja kogoś, kto właśnie kładzie ostatni kamień w murze. — „Ojciec i kowal ustalili to już kilka dni temu. Jorin się zgodził, zanim ogłoszono dzień swatania.”

Kilka dni temu. Przed skałami. Przed jego dłonią na moim nadgarstku i jego głosem w ciemności, gdy mówił mi, że będzie mnie wybierał każdej nocy. Już wybrał, a mimo to trzymał mnie i pozwolił mi wierzyć.

„Nie możesz.” Słowa drżały, a paznokcie wbijały się w dłonie, zostawiając półksiężyce. — „Był mój. Powiedział mi, że jest mój.”

„Twój?” — powtórzyła Calla z miękkim śmiechem, palcami muskając ramię Jorina. — „Naprawdę wierzyłaś, że syn kowala wybierze ciebie, gdy może mieć mnie?”

Głos ojca rozległ się po placu. — „Jak wiecie, zostaliśmy obdarzeni dwiema córkami. Dziś z dumą ogłaszam, że Calla zostaje zaręczona z Jorinem, synem kowala. To połączenie wzmacnia naszą rodzinę i przynosi zaszczyt naszej wsi.”

Tłum wybuchł aprobatą — pomruki, skinienia głową, kilka uniesionych kubków. Przebiłam się naprzód, rozbijając ciszę.

„Ojcze, jestem najstarsza.” Szukałam wśród twarzy w świetle pochodni choć jednej osoby, która by się odezwała. — „To ja powinnam mieć ten wybór.”

Spojrzenie ojca stwardniało w blasku pochodni. — „Calla nadaje się lepiej. Jest szanowana, zaradna i nie sprawia kłopotów tej rodzinie.”

„Zrobiłam wszystko.” Słowa rosły, a nie mogłam ich już zatrzymać. — „Pracowałam, milczałam, byłam —”

„Dość.” Jego dłoń przecięła powietrze między nami. — „Nie ośmieszaj siebie ani tej rodziny.”

„To nic osobistego, Liora.” Ton Calli wybrzmiał słodko i śmiertelnie. — „Niektóre z nas są po prostu przeznaczone do większych rzeczy.”

Jorin spojrzał na moją siostrę i pocałował ją w czoło, a czułość tego gestu zniszczyła cząstkę mnie, która już nie odrośnie. Trzy noce temu te usta były na mojej skórze, a jego głos wypowiadał moje imię w ciemności.

Odwróciłam się od placu, ramiona napięte, wzrok zamglony. Tłum rozstąpił się bez wysiłku, bo robienie dla mnie miejsca na odejście zawsze wychodziło tej wsi najlepiej.

Matka złapała mnie za ramię na skraju światła pochodni. Pochyliła się blisko i jej szept dotarł tam, gdzie nikt inny nie mógł usłyszeć.

„Potrzebowaliśmy tylko jednej córki, która się liczy” — powiedziała. — „Nie utrudniaj tego bardziej, niż musi być.”

Wyrwałam się i szłam dalej, mijając domy, mijając chatę, która wciąż pachniała moją babcią, mijając wszystko, co kiedykolwiek udawało, że jest moje. Medalion przyciskał się zimno do piersi, a morze ryczało czarne i bezkresne za klifami.

Jutro była Ofiara i nie zostało już nikogo, kto mógłby mnie stracić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Between the Monster and the Sea

Between the Monster and the Sea

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa