Perspektywa Kaeli
Znów się włóczyłam.
Siedzenie w miejscu oznaczało myślenie. Myślenie oznaczało głos Naeve’a. Głos Naeve’a oznaczał jego dłonie na mojej talii, a to oznaczało ból głowy, na który nie miałam lekarstwa.
"Znowu uciekasz?" Azriel opierał się o kolumnę na końcu korytarza, z założonymi rękami.
"Tylko spaceruję," odpowiedziałam.
"Spacerowanie z taką miną to zamyślenie. Chodź, chcę ci coś pokazać."
Powinnam była odmówić. Ale jego towarzystwo było proste. Bez zagadek, bez obelg ukrytych pod pozorem obserwacji, bez dłoni, które mówiły coś innego niż usta.
Azriel był ciepły, uważny i nieskomplikowany. Po dniach rozbijania się o mur Naeve’a, nieskomplikowanie było jak świeży oddech.
Zaprowadził mnie do starszego skrzydła, mijając korytarze, których wcześniej nie widziałam. Kamień tutaj był ciemniejszy, szorstki, wyryty symbolami, których nie umiałam odczytać.
Podczas spaceru rozmawialiśmy o zamku, o jego historii, o dwóch światach nałożonych na siebie jak strony książki.
"A więc ta klątwa," powiedziałam w końcu. "Co się właściwie stanie, jeżeli nie zostanie złamana?"
Azriel rzucił na mnie spojrzenie. "Umieramy powoli. Przemiana przejmuje nad nami kontrolę. Naeve staje się coraz bardziej smokiem, ja coraz bardziej... głodny. W końcu nie zostaje nic z tego, kim byliśmy."
"Jak długo trwa przemiana?"
"Trudno powiedzieć. Miesiące, może krócej. Przyspiesza z czasem."
Przetwarzałam to. Naeve, tracący siebie kawałek po kawałku. Zmieniał się w coś, co nie potrafi myśleć, nie potrafi się zatrzymać, nie rozpoznaje osoby stojącej przed nim.
"A picie krwi," powiedziałam, bo mój mózg najwyraźniej uznał, że subtelność już nie żyje. "To część tego? Część tego, kim jesteś?"
"To sposób, w jaki się odżywiam." Powiedział to po prostu, bez dramatyzmu. "Ale jest też połączenie. Kiedy piję od kogoś, ta osoba też to czuje. To... intymne."
Przełknęłam ślinę. "Intymne w jaki sposób?"
Azriel przystanął. Dotarliśmy do małego saloniku, stare meble spowite półcieniem, fotel przy oknie.
Odwrócił się do mnie, a jego wyraz twarzy stał się bardziej skupiony.
"Chcesz, żebym ci powiedział," rzekł, "czy pokazał?"
Serce mi zamarło.
"Ja..." Mądra odpowiedź: nie. Oczywista odpowiedź: nie. Odpowiedź, którą wypowiedziały moje usta: "Tak. Proszę, pokaż mi."
Azriel podszedł bliżej, coraz bliżej, aż moje plecy dotknęły fotela. Jego dłonie odnalazły moje biodra i delikatnie posadził mnie w nim, nie odrywając ode mnie wzroku.
Chwyciłam za podłokietniki. Ukląkł między moimi nogami. Jego palce odnalazły rąbek mojej sukni i zaczęły ją powoli podnosić, kostki muskały moje łydki, potem kolana, potem wyżej. Materiał zebrał się na moich udach. Chłodne powietrze dotknęło nagiej skóry i zadrżałam.
"T-tutaj?.."
"Tak." Jego kciuk śledził wnętrze mojego uda. Mój oddech zadrżał i kolana niemal automatycznie chciały się zamknąć. Przytrzymał je obiema dłońmi i spojrzał na mnie z dołu. "Myślałem o tym miejscu od kilku dni."
Bogowie…
Był mężem Giselle. To było złe. Mój własny mąż był gdzieś w tym zamku.
Ale wtedy usta Azriela dotknęły miękkiej skóry mojego uda od wewnątrz i zapomniałam o każdym z tych powodów.
Usta Azriela przesuwały się wyżej. Jego oddech był gorący i wilgotny, a każdy wydech wysyłał puls prosto do mojego środka. Poczułam jego język — płaski, powolny, smakujący — i moje biodra przesunęły się naprzód na fotelu.
Wtedy jego kły przebiły skórę.
Ból był jasnym błyskiem, pojawił się i zniknął, a to, co go zastąpiło…
Nie byłam przygotowana. Gorąco rozlało się po moich żyłach, płynne, narkotyczne, rozprzestrzeniające się od ugryzienia jak ciepły miód.
Głowa opadła mi na oparcie fotela. Z gardła wydobył się dźwięk, niski i mimowolny, i nawet nie miałam w sobie wstydu, by się przejmować.
Azriel pił powoli. Każde pociągnięcie jego ust wywoływało kolejną falę we mnie. Przyjemność zaczynała się przy ugryzieniu i rozchodziła na brzuch, klatkę piersiową, między moje nogi.
Moje uda drżały. Moje palce odnalazły jego włosy i ścisnęły. Wydobył z siebie dźwięk przy mojej skórze — mruknięcie, zadowolone i aprobatyjne — które przeszło przeze mnie dreszczem.
Byłam nieobecna . Całkowicie, żenująco nieobecna, rozłożona w tym fotelu z zamkniętymi oczami i rozchylonymi ustami. Każda myśl w mojej głowie wyparowała.
Nie usłyszałam, jak drzwi się otwierają.
"Azriel!"
Głos Naeve’a przeciął mgłę.
Moje oczy otworzyły się szeroko. Usta Azriela wciąż były na moim udzie, sukienka zgarnięta wokół bioder, moje palce splątane w jego włosach.
Byłam zarumieniona i dyszałam w fotelu jak... jak dokładnie to, na co wyglądało.
Naeve stał w progu, z kamienną twarzą. Ale jego dłonie zdradzały coś innego.
Jego pazury były wysunięte, całkowicie rozciągnięte, wbite w framugę drzwi. Małe pęknięcia rozchodziły się po kamieniu pod jego uściskiem. Jego skrzydła były napięte i ściśle przylegały do pleców.
— Twoja żona cię szuka — powiedział do Azriela równym tonem. — Pytała każdego służącego w zamku, gdzie jest jej mąż. Może powinieneś pójść i nim być.
Azriel odsunął się od mojego uda bez pośpiechu. Otarł usta kciukiem, wstał i spojrzał na brata z czymś pomiędzy rozbawieniem a wyzwaniem.
To nie mogło się potoczyć jeszcze gorzej. Ale jednak tak się stało.
— Naeve, nie skończyłam! Bądź dżentelmenem i pomóż mi znaleźć mojego...
Giselle pojawiła się za Naevem.
Jej wzrok najpierw odnalazł mnie — sukienka podciągnięta, twarz zarumieniona, Azriel stojący między moimi kolanami. Potem spojrzała na Azriela. Jej wyraz twarzy stwardniał.
Azriel obrócił się tak płynnie, że to było niemal sztuką.
— O, jesteś tu, moja miłości. — Całe ciepło, cała uwaga, w jednej chwili skierowana na Giselle. — Właśnie miałem cię poszukać. Mam coś, co od dawna chciałem ci pokazać.
Wyciągnął rękę. Giselle ujęła ją bez słowa, ale jej oczy nie odrywały się ode mnie, zimne i obiecujące.
I wtedy zostaliśmy tylko ja i Naeve.
Szarpnęłam sukienkę w dół i wstałam. Nogi mi się trzęsły, ale wolałam upaść twarzą na ziemię niż siedzieć w tym fotelu choćby sekundę dłużej.
— Nie — powiedziałam zanim zdążył zacząć.
— Nie co?
— Nie pouczaj mnie. Nie mów mi, co mam robić. Nie stój tam z taką miną, jakbyś miał jakiekolwiek prawo...
— Jakiekolwiek prawo? — Zrobił krok bliżej. Jeden krok, a zniknęła połowa dystansu między nami. — On jest moim bratem.
— A ty jesteś moim mężem, który nie znosi być ze mną w jednym pokoju! — Wyszło głośniej, niż chciałam. — Odsuwasz mnie przy każdej okazji, nie rozmawiasz ze mną, nie patrzysz na mnie, a kiedy tylko ktoś inny to zrobi, pojawiasz się jak...
— Jak co?
— Jakbyś się przejmował! Chociaż oczywiście tego nie robisz!
Byliśmy zbyt blisko jak na ludzi, którzy twierdzą, że nie chcą mieć ze sobą nic wspólnego. Czułam ciepło bijące od ciała Naeve'a, ten żar.
— Wciąż czuję jego zapach na tobie — powiedział Naeve. Jego głos był cichy, ale nozdrza mu się rozszerzyły. Jego złote oczy zsunęły się na moje udo, gdzie sukienka nadal przylegała wilgotna po ustach Azriela. — Jego zapach jest na skórze mojej żony.
Zawirowało mi w żołądku od tego, jak powiedział "mojej żony". Jakby słowa były z niego wyrywane wbrew jego woli.
— Rozmawiaj z kim chcesz — dodał cicho, nisko. — Ze służącymi, z siostrą, ze ścianami, wszystko mi jedno. Ale nie z Azrielem.
— Dlaczego? Bo "tak powiedziałem" to za mało, Naeve. Nie możesz mnie ignorować tygodniami, a potem decydować, z kim spędzam czas. To tak nie działa.
Jego szczęka zacisnęła się jeszcze mocniej. — Nie masz pojęcia, jak to wszystko działa.
— To mi wytłumacz! Daj mi jeden dobry powód, żebym cię posłuchała.
Jego wzrok spoczął na moich oczach i trwał tam zbyt długo. Wystarczająco długo, żebym zapomniała, o co pytałam, wystarczająco długo, bym uświadomiła sobie, jak blisko jego klatka piersiowa była mojej, jak jego oddech poruszał luźne kosmyki włosów przy mojej skroni.
Jego spojrzenie spadło na moją szyję. Na miejsce, gdzie usta Azriela były na moim udzie, potem na blade ślady, które jego własne usta zostawiły na moim gardle w noc naszego ślubu.
— Chcesz powodu? — Zlikwidował dystans. Jego dłoń odnalazła mój biodro i przyciągnęła mnie do siebie, mocno i nagle.
Zadrżałam. Jego ciało było ścianą gorąca przy moim, czułam każdy jego centymetr wciśnięty we mnie. Jego usta zjechały do mojego ucha.
— Bo jesteś moja. I wszystko, czego on dotyka, ja czuję. Każdy ślad, jaki zostawia, widzę. I to sprawia, że chcę spalić każdy jego ślad z twojej skóry i zastąpić go własnym.
Jego uścisk na moim biodrze się wzmocnił. Jedno uderzenie serca. Drugie. Nie mogłam oddychać. Nie mogłam myśleć. Moje dłonie spoczywały płasko na jego piersi i wcale go nie odpychałam.
Wtedy odsunął się, odwrócił i wyszedł.
Idealnie. Znowu uciekł! Och, jak bardzo chciałabym uderzyć w tę jego przystojną twarz.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Kaeli
Byłam na wpół uśpiona, kiedy zaczęły się te dźwięki — skrobanie, głębokie i rytmiczne, jakby pazury sunęły po kamieniu. Potem trzask. Potem coś ciężkiego uderzyło o podłogę na tyle mocno, że ściana między naszymi pokojami zadrżała.
O rany, co tym razem? Kolejny egzystencjalny kryzys mojego brutalnego smoka?
Usiadłam, ledwo otworzyłam oczy i nasłuchiwałam. Kolejny trzask, a potem dźwięk, którego nigdy wcześniej nie słyszałam — niski, gardłowy, coś pomiędzy warczeniem a krzykiem tłumionym przez zaciśnięte zęby.
Zesztywniałam i zastygłam na łóżku, serce waliło mi jak oszalałe. Nie, to zdecydowanie nie był żaden egzystencjalny kryzys, ale coś o wiele, o wiele gorszego.
Stopy dotknęły zimnej podłogi. Zakradłam się korytarzem w nocnej koszuli, podążając za hałasami do drzwi Naeve'a. Były uchylone. Przez szczelinę sączyło się światło świec, migocząc dziko.
Ostrożnie popchnęłam drzwi, najpierw wychyliłam głowę… I zamarłam.
Naeve leżał na podłodze — osunął się, półprzykucnięty, jedną ręką opierał się o kamień, drugą szarpał własną pierś.
Jego skrzydła były całkowicie rozłożone, uderzając o meble przy każdym mimowolnym skurczu. Jego pazury wydrapały głębokie bruzdy w podłodze.
Koszula była rozdarta, zwisała z jednego ramienia, a pod materiałem jego ciało toczyło wojnę samo ze sobą. Łuski rozprzestrzeniały się, znikały, znów wracały, kości przesuwały się pod skórą, jakby próbowały się wydostać.
Pot zbiegał mu po klatce piersiowej, podkreślając bruzdy mięśni napinających się i rozluźniających falami.
Jego brzuch był napięty, każda wypukłość widoczna, unosił się i opadał, jakby oddech był z niego wyrywany siłą.
Szczęki miał zaciśnięte tak mocno, że mięśnie szyi wyraźnie odcinały się jak liny. Jego złote oczy były szeroko otwarte, rozognione, przeskakujące pomiędzy ludzkim a smoczym spojrzeniem.
Cokolwiek zwalczał, to coś wygrywało.
A mimo to, nawet teraz, nawet w tym stanie, złamany i szarpiący się na podłodze, był najbardziej uderzającą istotą, jaką kiedykolwiek widziałam. Nienawidziłam siebie za to, że to zauważyłam.
Serce waliło mi jak młot, panika zalewała mi umysł.
Co powinnam zrobić? Wezwać służbę, czy może lepiej obudzić Azriela?
A może nic nie mówić nikomu i pozwolić Naeve'owi samemu sobie z tym poradzić?
Czy to w ogóle normalne? Co powinnam zrobić?!
I wtedy, pod warstwą strachu, pod instynktem, który wrzeszczał, abym uciekała, wypłynęła inna myśl. Zimna, jasna, praktyczna.
To moja idealna szansa, żeby go zabić.
Naeve był bezbronny, rozproszony i ledwo się trzymał. Jeśli kiedykolwiek miałam wykonać swoją misję, to był właśnie ten moment.
Potrzebowałam tylko jednego, czystego ciosu, podczas gdy jego ciało rozdzierało się od środka.
Na ścianie przy drzwiach wisiał sztylet, dekoracyjny i stary, ale ostrze wyglądało na prawdziwe. Chwyciłam go. Rękojeść była cięższa, niż się spodziewałam, zimna w mojej dłoni.
Wolno przeszłam przez pokój, omijając gruzy, płytko oddychając.
Stanęłam tuż nad nim, ale mnie nie widział. Oczy miał mocno zaciśnięte, żyły pod skórą były czarne i pulsowały, skrzydła szarpały się.
Wydobył z siebie dźwięk, zduszony i niski, który normalnie zadusiłaby jego duma.
Ostrze zawisło nad jego szyją, tam, gdzie łuski się przerzedzały, gdzie skóra była niemal... ludzka. Tam pulsował, szybki i desperacki, pod ciemną skórą.
Widziałałam bijącą żyłę. Widziałałam pot zgromadzony w zagłębieniu jego gardła. Drżała mi ręka i nie była to tylko wina ciężaru sztyletu.
Zamachnęłam się mocniej. Mogę go zabić jednym ciosem.
Mogłabym to tu zakończyć, wyjść, powiedzieć Ojcu, że wszystko skończone. Może nawet spojrzałby na mnie inaczej. Może, po raz pierwszy w tym nędznym życiu, powiedziałby coś miłego.
Moja ręka nie drgnęła. Nie mogłam tego zrobić, po prostu nie mogłam.
Stojąc nad Naevem, patrząc, jak jego ciało go torturuje, słuchając dźwięków wyrywanych z jego gardła, po prostu... nie mogłam.
Już nie był moją misją. Był istotą walczącą z czymś w sobie z całych sił i wciąż przegrywał.
Wiedziałam, jak to jest. Ten moment, gdy się rozpadasz i nie ma nikogo, kto by to zobaczył, i sama nie wiesz, czy znajdziesz litość.
Sztylet z brzękiem upadł na podłogę.
Usiadłam obok niego. Wystarczająco blisko, by dotknąć, ale na tyle daleko, żeby jego skrzydła mnie nie zahaczyły. "Naeve, co mam zrobić? Proszę, powiedz mi, jak mogę ci pomóc."
Jego oczy nagle się otworzyły. Złote, dzikie, ledwie mnie rozpoznające.
"Wyjdź." Słowa wyszły przez szczękę, która nie była już do końca ludzka, zniekształcona i ciężka.
"Nie zostawię cię w takim stanie!"
"WYJDŹ."
Zaryczał to. Dźwięk zatrząsł resztkami mebli. Bardziej bestia niż człowiek, jego głos był przesycony czymś tak głębokim i pradawnym, że każda część mojego ciała chciała uciekać.
"NIE!" Odkrzyknęłam, tak głośno, że zaskoczyłam nas oboje. "Nigdzie się nie wybieram, więc albo powiedz mi, co mam zrobić, albo się zamknij i pozwól mi dojść do tego sama!"
Jego twarz wykrzywiła się — ból, wściekłość, coś, co mogło być szokiem, że wciąż tu jestem. Jego ciało znowu się spazmatycznie napięło, łuski eksplodowały na ramionach.
Bez zastanowienia sięgnęłam do niego. Moja dłoń wylądowała na jego nagiej piersi, tuż nad sercem. Jego skóra była tak gorąca, że niemal parzyła mi dłoń.
Pod spodem jego serce waliło, dziko i nierówno, a łuski pod moimi palcami były gładkie, twarde i żywe.
Naeve znieruchomiał. Tylko na sekundę. Jego złote oczy odnalazły moje i coś w nich zamigotało, coś ludzkiego przebijającego się na powierzchnię.
Potem to zniknęło.
Jego ogon zamachnął się szeroko i uderzył mnie w żebra.
Poleciałam na bok i uderzyłam barkiem o kamienną podłogę. Potem moja głowa roztrzaskała się o krawędź... może biurka, może ramy łóżka.
Białe światło zalało mi oczy. Potem mokre ciepło zaczęło spływać po czole, do brwi, kapieć na kamień.
Krew. Dużo krwi.
Mrugnęłam i pokój zawirował. Moja ręka powędrowała do czoła i wróciła czerwona.
Naeve zastygł w połowie przemiany, skrzydła wpół rozpostarte, pazury wysunięte, pierś unosiła się i opadała. Ale jego oczy były utkwione we mnie. W krwi spływającej po mojej twarzy.
A wyraz na jego twarzy... Nigdy nie widziałam czegoś takiego.
Surowy, pękający horror. Dla... mnie?
Spojrzał na własne pazury. Potem na mnie. Potem na krew zbierającą się na kamieniu między nami. Skrzydła powoli się złożyły. Otworzył usta, ale nic nie powiedział.
Wyciągnął do mnie rękę. Jedną, drżącą, pazury cofnięte tak daleko, jak się dało, wyciągniętą w stronę mojej twarzy. Jego palce zatrzymały się cal od mojego policzka.
Nie mógł pokonać tej odległości. Patrzył na swoją rękę i nie ufał jej już przy mojej skórze. Chciałam ująć tę dłoń i przycisnąć ją do swojej twarzy.
"Nic mi nie jest," zaczęłam, dociskając dłoń do rozcięcia. "To nic, Naeve, tylko zadrapanie."
Zanim zdołałam się do niego doczołgać, cała drżąca ze strachu, ramiona podwinęły się pod moje i odciągnęły mnie do tyłu.
Azriel pojawił się znikąd. Czy podsłuchiwał pod drzwiami?
"Chodź. Chodź ze mną. Nie patrz na niego, po prostu chodź."
Półciągnął mnie korytarzem do salonu z wciąż płonącym kominkiem. Posadził mnie na dywanie przed nim i ukląkł obok, przechylając mi głowę, żeby obejrzeć ranę. Jego palce były ostrożne, ale szczęka zaciśnięta.
"Jest głęboka," mruknął, przykładając do czoła kawałek materiału. Krew wciąż płynęła, przesiąkając przez tkaninę, spływając w dół skroni. "Przytrzymaj to."
Przytrzymałam, choć ręce wciąż mi się trzęsły. Wszystko było zbyt głośne, zbyt jasne, zbyt blisko. Ogień grzał mi plecy.
Twarz Azriela była tuż przy mnie, czerwone oczy badały rozcięcie, czoło zmarszczone.
Odjął materiał, spojrzał na ranę, pochylił się. Jego język przesunął się po rozcięciu, zbierając krew, która nie chciała przestać płynąć.
"Tak szybciej się zagoi," powiedział cicho. Potem, jeszcze łagodniej: "Przepraszam. Nie mogłem się powstrzymać."
Jego usta wciąż były blisko. Czułam jego oddech na skórze, na mokrym śladzie, który zostawił. Pulsowałam wszędzie — w gardle, nadgarstkach, w rozcięciu na czole.
Każdy nerw wciąż płonął po tym, co wydarzyło się w pokoju Naeve'a, od krwi, od strachu i trzasku mojej czaszki o kamień. A teraz Azrielowe usta, ciepłe i wilgotne, zawisły tuż nad moją skórą.
Wszystko z dzisiejszej nocy — strach, sztylet, którego nie potrafiłam użyć, twarz Naeve'a, gdy zobaczył moją krew, ból wciąż pulsujący w mojej czaszce — wszystko to przelało się w pragnienie, by go pocałować.
W oczach Azriela zobaczyłam to samo i rzuciliśmy się na siebie w namiętnym pocałunku.
Przesuń w górę, aby kontynuować
