Samantha
„Wszystkiego najlepszego, Sam!” Uniosłam czerwony plastikowy kubek w górę i wybuchnęłam dzikim śmiechem, gdy moi przyjaciele wiwatowali na moją cześć. To zdecydowanie były moje najlepsze urodziny. Moi znajomi zorganizowali dla mnie prawdziwą imprezę w lesie tuż za naszym małym miasteczkiem Greenswood. Płonęło ognisko, a kilka beczek piwa już zostało otwartych. Byłam w świetnym nastroju, lekko wstawiona i szczęśliwa, tańcząc do muzyki lecącej z czyjegoś pick-upa. W końcu skończyłam osiemnaście lat. Kobieta! Przyszłość należała do mnie – albo jakieś sentymentalne bzdety tego typu. Nieważne. Jeszcze nie musiałam o tym myśleć. Chciałam po prostu cieszyć się imprezą i zapomnieć o całej reszcie.
Uśmiechając się, obróciłam się w miejscu i wykrzyczałam słowa piosenki, która właśnie leciała. Nagle zauważyłam znajomą sylwetkę wyłaniającą się spomiędzy drzew. Był wysoki, miał potargane blond włosy i znajome złociste oczy. Oczy, które były takie jak moje. Zatrzymałam się. Potrzebowałam kilku chwil, żeby obraz się wyostrzył, ale gdy tak się stało, pisnęłam z radości.
– Jason!
Rzuciłam kubek na ziemię i pobiegłam do niego.
– Przyszedłeś!
Zachichotał, rozkładając ramiona, gdy rzuciłam mu się na szyję.
– Oczywiście, że przyszedłem – powiedział. – Przecież nie mógłbym przegapić urodzin mojej małej siostry, prawda?
Patrzyłam na niego szeroko otwartymi oczami.
– Nie mów mamie i tacie! Nie mogą się dowiedzieć, że piję!
Szturchnął mnie pod brodę.
– Spokojnie. Nic nie powiem. Tylko nie rób żadnych głupot, dobra?
– Głupot? Co niby mogłabym zrobić głupiego?
Zanim Jason zdołał odpowiedzieć, ktoś jeszcze podszedł do niego. Zaskoczona, spojrzałam w tamtym kierunku i zamarłam.
– Co… co ty tutaj robisz? – wymamrotałam.
Towarzysz mojego brata posłał mi delikatny uśmiech. Często śnił mi się ten uśmiech, a także jego błyszczące, niebieskie oczy patrzące na mnie. Był trochę wyższy od mojego brata, miał ciemnobrązowe włosy i szerokie ramiona. Był najprzystojniejszym mężczyzną, jakiego kiedykolwiek widziałam, i byłam nim kompletnie zauroczona od dwunastego roku życia.
– Nie bądź niemiła, Sam – droczył się Jason i lekko pacnął mnie w głowę. – Ryan chciał złożyć ci życzenia. Powiedz dziękuję.
Przełknęłam ślinę i spojrzałam na Ryana Carsona, najlepszego przyjaciela mojego brata i mojego od lat skrywanego obiektu westchnień.
– D-dziękuję – wymamrotałam, nagle speszona, mimo że alkohol buzował mi w żyłach. Zawsze się przy nim peszyłam. To było niesamowicie frustrujące, bo z natury nie byłam nieśmiała. Byłam otwarta, towarzyska. Dusza towarzystwa, serio, ale jeśli chodziło o Ryana… zamieniałam się w roztrzęsioną, niezdarną kupkę nerwów.
– Wygląda na to, że dobrze się bawisz – powiedział Ryan z figlarnym uśmiechem, patrząc na mnie w sposób, który sprawiał, że topniałam.
Zarumieniłam się i nerwowo odgarnęłam kosmyk włosów za ucho.
– T-tak – wyjąkałam, usta same ułożyły mi się w głupkowaty uśmieszek. – Impreza jest świetna. Naprawdę fajnie.
– Miło słyszeć.
Zachichotał. Przełknęłam ślinę. Było coś, o co chciałam go zapytać. Coś, co od dawna miałam ochotę powiedzieć, ale nigdy nie starczyło mi odwagi. W tej chwili jednak słowa były już na końcu języka, gotowe wyskoczyć z ust, zanim zdążę je powstrzymać. Na szczęście, zanim cokolwiek powiedziałam, Jason klepnął Ryana po ramieniu i powiedział:
– Chodźmy po drinka. Będę go potrzebować, żeby wytrzymać z tymi wszystkimi dzieciakami.
Ryan zaśmiał się i skinął głową, posyłając mi jeszcze jeden uśmiech.
– Nie pozwól, żebyśmy przeszkodzili ci w zabawie – rzucił z mrugnięciem.
Oniemiała, patrzyłam, jak razem z Jasonem odchodzą w kierunku jednej z beczek. Nie mogłam oderwać od niego wzroku. Był po prostu taki… idealny. Wydobył się ze mnie niekontrolowany chichot.
– Sam! Co ty wyprawiasz? Ocknij się, kosmonautko!
Mrugając, odwróciłam się w samą porę, żeby zobaczyć moją przyjaciółkę, Jessicę, pędzącą do mnie z szerokim uśmiechem. Rzuciła mi się na szyję i zaśmiała.
– Co? Przepraszam! – zawołałam, kręcąc głową. – Chyba jestem bardziej wstawiona, niż myślałam.
Jessica zerknęła w kierunku, w którym patrzyłam, i jej usta się rozdziawiły, gdy dotarło do niej, o co chodzi.
– Aaaa, rozumiem.
Uśmiechnęła się szeroko. Odwróciła się z powrotem do mnie i poruszyła znacząco brwiami.
– Widzę, że twój książę z bajki się zjawił. Myślałam, że on i Jason wciąż są na studiach?
– Przerwa jesienna – wymamrotałam, ponownie kierując wzrok na Ryana. – Wiedziałam, że wracają do domu, ale nie przyszło mi do głowy, że pojawią się tutaj.
Jessica puściła mnie i stanęła obok. Przez kilka chwil patrzyłyśmy w milczeniu na dwóch starszych chłopaków.
– Zamierzasz mu powiedzieć? – zapytała Jessica po chwili.
Parsknęłam śmiechem.
– Żartujesz sobie? Nie ma mowy!
– Dlaczego nie? – dopytywała Jessica. – To idealna noc! Jesteś już pełnoletnia, trochę wstawiona, on tu jest i nie jest zajęty.
– Skąd wiesz, że nie jest zajęty? Może ma dziewczynę na studiach.
Na samą myśl poczułam ukłucie zazdrości i zacisnęłam pięści po bokach.
Jessica prychnęła.
– Jasne, wątpię, żeby miał tylko jedną dziewczynę – odpowiedziała. – Pewnie już ma cały harem.
Zmarszczyłam się na nią.
– Nie mów tak. On nie jest takim facetem.
– Tak, tak, jest idealny – zaśmiała się Jessica i wzruszyła ramionami. – Wcale nie jest babiarzem, mimo tych wszystkich plotek. Ale to nie ma znaczenia. Jeśli chcesz zrobić pierwszy krok, musisz to zrobić dziś wieczorem. Więcej takiej okazji nie będzie!
– Nie wiem, czemu sądzisz, że mam jakiekolwiek szanse! – wykrzyknęłam. – On ledwie wie, że istnieję. Gdyby nie był kumplem Jasona, byłabym dla niego zupełnie niewidzialna.
– To nieprawda – upierała się Jessica. – Widziałam, jak na ciebie patrzy. Jest tobą zainteresowany.
Spojrzałam na nią sceptycznie.
– Bzdura.
Jessica pokręciła głową.
– Nie! Przysięgam. Widziałam to. Kilka razy u ciebie w domu przyłapałam go na tym, jak cię obserwował, kiedy nie patrzyłaś.
Zamrugałam, zaskoczona.
– Czemu nigdy mi o tym nie powiedziałaś?
– Nie chciałam cię nakręcać – wyjaśniła Jessica. – Ale szczerze, myślę, że dziś masz szansę. No dalej. Zrób to! Na urodziny!
Nerwowo przygryzałam wargę, pozwalając, by mój wzrok znów powędrował w stronę Ryana i mojego brata.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Samantha
Tłoczyli się wokół jednego z beczek, z kubkami w dłoniach, rozmawiając ze sobą, jakby nie zwracali uwagi na dziewczyny kręcące się wokół i patrzące na nich z wyraźnym zainteresowaniem. Wyglądał tak swobodnie i pewnie siebie. Zaczęłam się zastanawiać, czy powinnam mu powiedzieć, co czuję. Może Jessica miała rację… kiedy miałabym lepszą okazję? Może byłam bardziej pijana, niż myślałam. Cokolwiek. Alkohol może był właśnie tym, czego potrzebowałam, żeby zyskać odwagę, żeby z nim porozmawiać.
„Okej.” Skinęłam głową. Jessica wydawała się zaskoczona.
„Okej?”
„Tak!” Klasnęłam w dłonie, próbując się nakręcić. „Tak, zrobię to. Masz rację! Dlaczego nie? Dlaczego miałabym mu nie powiedzieć, co czuję?”
„No jasne!” zadeklarowała Jessica. „To moja dziewczyna! Co dokładnie zamierzasz zrobić?”
Zastanowiłam się chwilę nad tym pytaniem, zanim odpowiedziałam:
„Nie jestem pewna. Myślę, że po prostu polecę na żywioł?”
Jessica skinęła z aprobatą.
„Podoba mi się. Perfekcyjnie. No to idź tam i zdobądź swojego faceta.” Popchnęła mnie do przodu. Po kilku sekundach potykania się odzyskałam równowagę i ruszyłam w stronę Ryana. Jason był zajęty rozmową z jakąś dziewczyną, więc bez przeszkód podeszłam prosto do Ryana, który nalewał sobie więcej piwa z beczki.
„Cześć!” zawołałam, zatrzymując się obok niego.
Zmarszczył brwi i uśmiechnął się nieco zdezorientowany.
„Cześć, co tam?”
„Niewiele,” odpowiedziałam z wzruszeniem ramion, tłumiąc kolejny napad śmiechu, który narastał we mnie. „A u ciebie?”
„Też niewiele,” odparł. „Cieszysz się, że jesteś w domu?”
Na jego twarzy mignął dziwny wyraz. Nie byłam w stanie go rozpoznać, bo pojawił się i zniknął tak szybko, ale nie był to szczęśliwy wyraz.
„Jest okej.” Wzruszył ramionami, jego ton był lekko napięty.
Zmarszczyłam brwi z troską i bezwiednie położyłam dłoń na jego ramieniu. Przez chwilę rozproszyła mnie twardość jego bicepsa i lekko go ścisnęłam. Spojrzał na moją dłoń z rozbawionym uśmiechem, po czym uniósł wzrok na mnie.
„Ćwiczę ostatnio,” zażartował. „Widać?”
Mrugnęłam i uświadomiłam sobie, że właściwie po prostu obmacywałam jego ramię. „Przepraszam,” wymamrotałam, choć nie zabrałam ręki. „Próbuję cię pocieszyć.”
Zaśmiał się cicho.
„Doceniam troskę, ale obiecuję, że wszystko w porządku.”
„Na pewno? Masz tę zmarszczkę na czole, którą zawsze masz, kiedy coś cię trapi.”
„Naprawdę? Nie wiedziałem, że tak się dzieje.”
Skinęłam głową.
„To też się pojawia, kiedy się koncentrujesz albo coś knujesz.”
„Knuję? Wyglądam, jakbym coś knuł?”
„Czasami.”
Zaczepnym tonem zapytał:
„Wygląda na to, że sporo o mnie wiesz. Jestem ciekaw, co myślisz, że mógłbym knuć.”
„Dominację nad światem.”
Co ja wygaduję? Pleciłam głupoty. Ale rozmawiałam z Ryanem z większą swobodą niż kiedykolwiek wcześniej. To już coś.
Wybuchnął szczerym śmiechem.
„Jestem teraz czarnym charakterem z Jamesa Bonda?”
Przewróciłam oczami.
„Nie, oczywiście, że nie. Nie bądź śmieszny. Po prostu masz niesamowitą determinację i skupienie. Wygląda na to, że mógłbyś osiągnąć wszystko, co sobie postanowisz. Wiesz?”
Patrzył na mnie przez dłuższą chwilę, lekko oszołomiony.
„Wow, Sam,” powiedział. „Naprawdę mnie znasz, co? Nie wiedziałem, że tak uważnie mnie obserwujesz.”
Skinęłam głową, nagle brakło mi tchu od żaru w jego oczach. Nigdy wcześniej tak na mnie nie patrzył. Serce zaczęło mi walić i na moment straciłam zdolność mówienia. W końcu zdołałam wykrztusić:
„Tak… obserwowałam.”
Ryan milczał przez dłuższą chwilę, patrząc na mnie. Nie mogłam odgadnąć, o czym myśli, co sprawiało, że czułam się niespokojna. Zwykle nie był dla mnie taki trudny do rozgryzienia.
„Dorosłaś,” wymruczał, jakby do siebie. „Kiedy to się stało?”
Zmarszczyłam brwi i spojrzałam w dół na moje szczupłe, płaskie ciało. O czym on mówił?
Jakby wybudzony z transu, zamrugał i odchrząknął, gwałtownie odwracając ode mnie wzrok.
„Chciałaś o czymś porozmawiać?” zapytał szorstkim tonem.
„Um, zastanawiałam się, czy mogłabym z tobą pogadać,” powiedziałam. „Na osobności.”
Spojrzał na mnie z zaskoczeniem, ale powoli skinął głową.
„W porządku. Jasne, chyba tak.”
Z sercem bijącym jak szalone odwróciłam się, by odprowadzić go z dala od imprezy. Nie mogłam uwierzyć, że naprawdę za mną idzie i że to naprawdę się dzieje. Próbowałam wymyślić, co właściwie mam mu powiedzieć. W głowie kłębiło mi się mnóstwo myśli, ale żadna nie wydawała się sensowna, żadna nie brzmiała ani trochę mniej głupio i żałośnie.
Skręciliśmy coraz głębiej w las. Odgłosy imprezy ucichły, a gdy zapadła cisza, w końcu się zatrzymałam. Powoli odwróciłam się do niego. Było ciemno, poza promieniami księżyca przesączającymi się przez korony drzew. Patrzył na mnie z ciekawością, a pod jego spojrzeniem poczułam się nieśmiało. Odchrząknęłam i nerwowo podrapałam się po policzku.
„No dobrze, wyciągnęłaś mnie tutaj.”
Zaśmiał się niskim głosem, od którego przeszły mnie ciarki.
„O czym chciałaś porozmawiać?”
Biorąc głęboki oddech, wymamrotałam:
„Cóż, chciałam ci powiedzieć… to znaczy chciałam cię zapytać… um… mam życzenie urodzinowe.”
Jego brwi powędrowały w górę.
„Życzenie urodzinowe?”
Skinęłam głową.
„Tak. Mam życzenie urodzinowe i tylko ty możesz je spełnić.”
„Tak? No to jestem zaciekawiony. Jakie to życzenie?”
„Pocałunek,” wypaliłam.
Ryan wyglądał na zszokowanego i przez chwilę trwała napięta cisza, gdy po prostu się we mnie wpatrywał. W końcu wykrztusił:
„Ty… ty chcesz co?”
„Pocałunek,” powtórzyłam cichszym głosem. „Tylko jeden. Proszę?”
Ryan zamrugał i pokręcił głową z napiętym śmiechem.
„To słodkie, Sam, ale przykro mi, nie mogę.”
Przesuń w górę, aby kontynuować