Samantha
Tłoczyli się wokół jednego z beczek, z kubkami w dłoniach, rozmawiając ze sobą, jakby nie zwracali uwagi na dziewczyny kręcące się wokół i patrzące na nich z wyraźnym zainteresowaniem. Wyglądał tak swobodnie i pewnie siebie. Zaczęłam się zastanawiać, czy powinnam mu powiedzieć, co czuję. Może Jessica miała rację… kiedy miałabym lepszą okazję? Może byłam bardziej pijana, niż myślałam. Cokolwiek. Alkohol może był właśnie tym, czego potrzebowałam, żeby zyskać odwagę, żeby z nim porozmawiać.
„Okej.” Skinęłam głową. Jessica wydawała się zaskoczona.
„Okej?”
„Tak!” Klasnęłam w dłonie, próbując się nakręcić. „Tak, zrobię to. Masz rację! Dlaczego nie? Dlaczego miałabym mu nie powiedzieć, co czuję?”
„No jasne!” zadeklarowała Jessica. „To moja dziewczyna! Co dokładnie zamierzasz zrobić?”
Zastanowiłam się chwilę nad tym pytaniem, zanim odpowiedziałam:
„Nie jestem pewna. Myślę, że po prostu polecę na żywioł?”
Jessica skinęła z aprobatą.
„Podoba mi się. Perfekcyjnie. No to idź tam i zdobądź swojego faceta.” Popchnęła mnie do przodu. Po kilku sekundach potykania się odzyskałam równowagę i ruszyłam w stronę Ryana. Jason był zajęty rozmową z jakąś dziewczyną, więc bez przeszkód podeszłam prosto do Ryana, który nalewał sobie więcej piwa z beczki.
„Cześć!” zawołałam, zatrzymując się obok niego.
Zmarszczył brwi i uśmiechnął się nieco zdezorientowany.
„Cześć, co tam?”
„Niewiele,” odpowiedziałam z wzruszeniem ramion, tłumiąc kolejny napad śmiechu, który narastał we mnie. „A u ciebie?”
„Też niewiele,” odparł. „Cieszysz się, że jesteś w domu?”
Na jego twarzy mignął dziwny wyraz. Nie byłam w stanie go rozpoznać, bo pojawił się i zniknął tak szybko, ale nie był to szczęśliwy wyraz.
„Jest okej.” Wzruszył ramionami, jego ton był lekko napięty.
Zmarszczyłam brwi z troską i bezwiednie położyłam dłoń na jego ramieniu. Przez chwilę rozproszyła mnie twardość jego bicepsa i lekko go ścisnęłam. Spojrzał na moją dłoń z rozbawionym uśmiechem, po czym uniósł wzrok na mnie.
„Ćwiczę ostatnio,” zażartował. „Widać?”
Mrugnęłam i uświadomiłam sobie, że właściwie po prostu obmacywałam jego ramię. „Przepraszam,” wymamrotałam, choć nie zabrałam ręki. „Próbuję cię pocieszyć.”
Zaśmiał się cicho.
„Doceniam troskę, ale obiecuję, że wszystko w porządku.”
„Na pewno? Masz tę zmarszczkę na czole, którą zawsze masz, kiedy coś cię trapi.”
„Naprawdę? Nie wiedziałem, że tak się dzieje.”
Skinęłam głową.
„To też się pojawia, kiedy się koncentrujesz albo coś knujesz.”
„Knuję? Wyglądam, jakbym coś knuł?”
„Czasami.”
Zaczepnym tonem zapytał:
„Wygląda na to, że sporo o mnie wiesz. Jestem ciekaw, co myślisz, że mógłbym knuć.”
„Dominację nad światem.”
Co ja wygaduję? Pleciłam głupoty. Ale rozmawiałam z Ryanem z większą swobodą niż kiedykolwiek wcześniej. To już coś.
Wybuchnął szczerym śmiechem.
„Jestem teraz czarnym charakterem z Jamesa Bonda?”
Przewróciłam oczami.
„Nie, oczywiście, że nie. Nie bądź śmieszny. Po prostu masz niesamowitą determinację i skupienie. Wygląda na to, że mógłbyś osiągnąć wszystko, co sobie postanowisz. Wiesz?”
Patrzył na mnie przez dłuższą chwilę, lekko oszołomiony.
„Wow, Sam,” powiedział. „Naprawdę mnie znasz, co? Nie wiedziałem, że tak uważnie mnie obserwujesz.”
Skinęłam głową, nagle brakło mi tchu od żaru w jego oczach. Nigdy wcześniej tak na mnie nie patrzył. Serce zaczęło mi walić i na moment straciłam zdolność mówienia. W końcu zdołałam wykrztusić:
„Tak… obserwowałam.”
Ryan milczał przez dłuższą chwilę, patrząc na mnie. Nie mogłam odgadnąć, o czym myśli, co sprawiało, że czułam się niespokojna. Zwykle nie był dla mnie taki trudny do rozgryzienia.
„Dorosłaś,” wymruczał, jakby do siebie. „Kiedy to się stało?”
Zmarszczyłam brwi i spojrzałam w dół na moje szczupłe, płaskie ciało. O czym on mówił?
Jakby wybudzony z transu, zamrugał i odchrząknął, gwałtownie odwracając ode mnie wzrok.
„Chciałaś o czymś porozmawiać?” zapytał szorstkim tonem.
„Um, zastanawiałam się, czy mogłabym z tobą pogadać,” powiedziałam. „Na osobności.”
Spojrzał na mnie z zaskoczeniem, ale powoli skinął głową.
„W porządku. Jasne, chyba tak.”
Z sercem bijącym jak szalone odwróciłam się, by odprowadzić go z dala od imprezy. Nie mogłam uwierzyć, że naprawdę za mną idzie i że to naprawdę się dzieje. Próbowałam wymyślić, co właściwie mam mu powiedzieć. W głowie kłębiło mi się mnóstwo myśli, ale żadna nie wydawała się sensowna, żadna nie brzmiała ani trochę mniej głupio i żałośnie.
Skręciliśmy coraz głębiej w las. Odgłosy imprezy ucichły, a gdy zapadła cisza, w końcu się zatrzymałam. Powoli odwróciłam się do niego. Było ciemno, poza promieniami księżyca przesączającymi się przez korony drzew. Patrzył na mnie z ciekawością, a pod jego spojrzeniem poczułam się nieśmiało. Odchrząknęłam i nerwowo podrapałam się po policzku.
„No dobrze, wyciągnęłaś mnie tutaj.”
Zaśmiał się niskim głosem, od którego przeszły mnie ciarki.
„O czym chciałaś porozmawiać?”
Biorąc głęboki oddech, wymamrotałam:
„Cóż, chciałam ci powiedzieć… to znaczy chciałam cię zapytać… um… mam życzenie urodzinowe.”
Jego brwi powędrowały w górę.
„Życzenie urodzinowe?”
Skinęłam głową.
„Tak. Mam życzenie urodzinowe i tylko ty możesz je spełnić.”
„Tak? No to jestem zaciekawiony. Jakie to życzenie?”
„Pocałunek,” wypaliłam.
Ryan wyglądał na zszokowanego i przez chwilę trwała napięta cisza, gdy po prostu się we mnie wpatrywał. W końcu wykrztusił:
„Ty… ty chcesz co?”
„Pocałunek,” powtórzyłam cichszym głosem. „Tylko jeden. Proszę?”
Ryan zamrugał i pokręcił głową z napiętym śmiechem.
„To słodkie, Sam, ale przykro mi, nie mogę.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Samantha
Brzmiał nagle nerwowo, jego głos załamał się na końcu zdania.
„Co?”
Poczułam przypływ paniki. Nie, nie! On miał powiedzieć „tak”. Czy myślał, że żartuję? To nie tak miało wyglądać. Sposób, w jaki wcześniej na mnie patrzył…
„Dlaczego nie?”
Ryan wypuścił z siebie długie, drżące westchnienie, zanim powiedział:
„Słuchaj, Sam, to naprawdę miłe, ale ty… ty jesteś tylko dzieckiem. Poza tym, jesteś siostrą mojego najlepszego przyjaciela! Są granice, których faceci po prostu nie przekraczają.”
„Przed chwilą powiedziałeś mi, że dorosłam.”
Zacisnął szczękę, a jego policzki przybrały lekko różowy odcień.
„Tak, powiedziałem,” zająknął się. „Słuchaj, jesteś piękną dziewczyną, ale twój brat…”
Ruszyłam naprzód, stając tuż przed nim. Sięgnęłam i chwyciłam go za przód koszuli.
„Ryan, proszę,” błagałam. „To jedyne, czego chcę.”
Złapał mnie za ramiona, ale nie odsunął mnie od razu. Jego palce wbiły się we mnie, jakby chciał się mnie uczepić. Patrzyłam mu w oczy, gdy spoglądał na mnie z góry, i niemal widziałam wewnętrzną walkę, którą ze sobą toczył. Czułam się winna, że tak nalegam, ale bałam się, że już nigdy nie dostanę takiej szansy. Poza tym, to tylko pocałunek. Co złego może się stać od jednego pocałunku?
„Dlaczego?” zapytał cicho, marszcząc brwi ze zdumieniem. „Dlaczego chcesz pocałunku ode mnie? Jest tylu chłopaków, którzy daliby wszystko, żeby zwrócić na siebie twoją uwagę. Ja… jestem zrzędliwy. Wybuchowy. Ludzie myślą, że jestem zimny i nieczuły. Czemu chciałabyś, żeby ktoś taki cię pocałował?”
Oblizałam wargi, spojrzałam na niego i zebrałam się na odwagę.
„Bo… bo cię lubię,” wyznałam miękkim głosem. „Podobasz mi się od bardzo dawna. Marzyłam o tym, żeby cię pocałować, odkąd byłam dziewczynką. Wiem, że nie jesteś zimny ani nieczuły. To tylko maska, którą zakładasz przed światem, ale ja widzę więcej. Jesteś ciepły i zabawny, i wiem, że zrobiłbyś wszystko dla mojego brata albo dla mnie. Nigdy nie spotkałam nikogo takiego jak ty, Ryan, i chyba nigdy nie spotkam.”
Wyglądał na oszołomionego, lekko rozchylił usta, ale nadal nie próbował mnie odepchnąć. Trzymał mnie mocno, zastanawiając się nad czymś w myślach. Wstrzymałam oddech, czekając na jego odpowiedź, zbyt przestraszona, by mieć nadzieję, ale rozpaczliwie pragnąc, żeby się zgodził. Jego palce zacisnęły się, a szczęka zesztywniała. Oblizał wargi, a ja patrzyłam, jak porusza się jego jabłko Adama.
„Wciąż jesteś taka młoda,” odpowiedział, kręcąc głową. „Może teraz tak o mnie myślisz, ale pójdziesz w świat i poznasz mnóstwo chłopaków, którzy będą o wiele ciekawsi ode mnie.”
„Wątpię w to.” Westchnęłam. „Nie sądzę, żeby było wielu chłopaków takich jak ty, Ryan.”
Milczał przez kilka chwil, patrząc na mnie. Jakby mnie studiował, lustrując wzrokiem, zanim wypuścił z siebie długie westchnienie. Skinął głową.
„Dobrze. Jeden pocałunek. I tyle.”
Oczy mi się rozszerzyły, a szczęka opadła.
„Naprawdę?”
„Tak,” powiedział. „Ale tylko jeden pocałunek, dobrze? I nigdy więcej o tym nie rozmawiamy. Gdyby Jason się dowiedział, zabiłby mnie. Rozumiesz?”
To było trochę gorzko-słodkie, ale byłam gotowa wziąć tyle, ile dostałam.
„Tak, rozumiem,” wyszeptałam. „Nie będę więcej o tym wspominać, obiecuję.”
„Okej,” mruknął.
Puścił moje ramiona, żeby móc ująć moją twarz w obie dłonie. Moje serce zaczęło walić tak mocno, że nie zdziwiłabym się, gdyby mógł je usłyszeć. Jego oczy błądziły po mojej twarzy przez kilka długich chwil, a jego wyraz był nieczytelny. Nie miałam pojęcia, o czym myśli.
Warknął: „Cholera.”
Opuścił głowę i przycisnął usta do moich. Gdy spróbował od razu się odsunąć, jęknęłam i oplótłam ramionami jego szyję, przyciągając go z powrotem do siebie. Poruszyłam ustami pod jego, pełna zapału i uporu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Samantha
Zamarł w bezruchu, ale nie próbował się uwolnić. To dało mi pewne poczucie ulgi, więc nie przestawałam go całować. W końcu wydał z siebie warkot, przycisnął swoje usta do moich i przejął kontrolę nad pocałunkiem, pogłębiając go. Objął tył mojej głowy i odchylił ją lekko. Drugą ręką przesunął się po moim torsie, oplótł mnie w talii i przyciągnął mocno do siebie. Wszystko rozmyło się w jednej wielkiej mgle, gdy nasze języki ścierały się ze sobą, a pocałunek zdawał się trwać bez końca. Byłam przytłoczona doznaniami, gdy Ryan mnie dotykał. Byłam tak oszołomiona, że nie potrafiłam myśleć jasno. Jedyną rzeczą, której byłam wtedy pewna, było to, że nie chciałam, by to się skończyło. Po prostu czułam się zbyt… dobrze.
Zawył jego imię, kiedy przesunął usta z moich na linię szczęki i w dół po boku szyi.
— Proszę, nie przestawaj.
— Nie sądzę, żebym mógł — wysyczał. — Cholera, Sam, czy wiesz, jak bardzo się starałem… starałem się…
— Starałeś się co, Ryan? — szepnęłam, muskając jego brodę opuszkami palców. — Powiedz mi.
Spojrzał na mnie spod zmarszczonych brwi i pokręcił głową.
— Nie — warknął. — Żadnych rozmów. Jesteśmy już daleko poza tym.
Zanim zdążyłam powiedzieć choć słowo, Ryan ponownie wpił się w moje usta, a w nas obojgu jakby obudziło się szaleństwo. Poczułam nagłą potrzebę bycia jeszcze bliżej niego. Nie chciałam, żeby cokolwiek nas dzieliło. Chciałam czuć jego skórę na swojej. Złapałam za dół jego koszulki i zaczęłam ją ściągać. Pomógł mi, podciągając ją i zdejmując, po czym rzucił na ziemię.
Zatrzymałam się na moment, by go podziwiać. Jego tors był twardy od mięśni. Zarysowane piersi i twarde jak skała mięśnie brzucha. Otworzyłam usta i niemal się rozpłynęłam z zachwytu. Unosząc ręce, przesunęłam palcami po zagłębieniach i wypukłościach jego klatki piersiowej i brzucha, nie mogąc się powstrzymać.
Ryan pozwolił mi przez chwilę eksplorować jego ciało, ale potem złapał moje dłonie i ułożył je po bokach tułowia. Patrzył mi w oczy, gdy powoli zaczął odpinać guziki z przodu mojej letniej sukienki. Oddychałam coraz ciężej, gdy mnie rozbierał. Kiedy rozpiął sukienkę do pasa, zsunął ramiączka z moich ramion i sukienka opadła na ziemię, tworząc kałużę u moich stóp.
Stojąc przed nim w samej bieliźnie, musiałam walczyć z odruchem zakrycia się dłońmi. Ryan cofnął się i ogarnął mnie wzrokiem od stóp do głów. Czy podobało mu się to, co widział? Czy czuł się do mnie zniechęcony? Byłam skrępowana z powodu małych piersi i braku kobiecych kształtów. Wiedziałam, że byłam chuda i wcale nie kobieca. Chłopcy wcześniej ze mnie żartowali, ale nigdy mnie to nie obchodziło. Tamci chłopcy nie mieli znaczenia, a ich opinie nie robiły na mnie wrażenia. Ryan jednak miał znaczenie, a jego opinia znaczyła dla mnie wszystko. Gdyby nie uznał mnie za atrakcyjną, byłabym zdruzgotana.
— Chryste, Sam — powiedział, pocierając dłonią usta. — Kiedy stałaś się taka cholernie piękna?
Mrugnęłam, zaskoczona jego komplementem i żarem w głosie.
— Ja… jestem? — wyszeptałam.
Spojrzał mi w oczy.
— Tak, jesteś. Jeśli ktoś mówi ci inaczej, jest pieprzonym głupcem.
Oniemiałam. Czy naprawdę to powiedział? Bałam się mieć nadzieję. Część mnie nie była pewna, czy to dzieje się naprawdę. Wydawało się nierealne, jak sen. Sen, z którego nie chciałam się obudzić.
— Ryan, ja…
— Przestań — rozkazał, zbliżając się do mnie. — Jeśli będziesz za dużo mówić, może zmienię zdanie.
Nie chciałam tego, więc przycisnęłam usta, by milczeć. Ryan objął mnie ramionami i przyciągnął do kolejnego pocałunku. Gdy jego usta przykryły moje, powoli ułożył mnie na ziemi. Zasiedliśmy na miękkim mchu, a Ryan ustawił nas tak, że leżałam na plecach, a on był nade mną, wsparty na rękach.
Przesunął usta z moich wzdłuż szczęki, szyi i niżej, do piersi. Ujął moje piersi przez biustonosz, a ja wygięłam się w łuk, zaskoczona tym, jak dobrze to było. Miałam już za sobą kilka spoconych sesji całowania na tylnych siedzeniach samochodów, z niezdarnym dotykaniem, ale to było z chłopcami równie niedoświadczonymi jak ja. Ryan był ewidentnie doświadczony i nigdy nie nazwałabym go chłopcem. Jego pocałunki były pewne, a dotyk zdecydowany.
Kiedy przeszedł do zdejmowania mojego biustonosza, z łatwością rozpiął zapięcie na przodzie. Bez wahania zsunął moje majtki w dół po nogach. Odruchowo ścisnęłam kolana, ale Ryan ujął je i delikatnie rozchylił.
— Pozwól, że cię zobaczę, kochanie — powiedział głębokim głosem.
Przełknęłam ślinę, skinęłam głową i pozwoliłam, by moje nogi się rozsunęły. Ryan przesunął dłońmi od kolan w dół po wewnętrznej stronie ud, wpatrując się we mnie. Nie powiedział ani słowa, ale pożądanie w jego oczach było oczywiste. Przygryzłam wargę, czekając, co zrobi dalej. Spojrzał mi w oczy, gdy jedną ręką przesunął do mojej kobiecości i przejechał palcami po moich wargach.
— O Boże — jęknęłam, unosząc biodra naprzeciw jego dotykowi.
Gdy Ryan dalej pieścił mnie palcami, całował moje piersi. Zatrzymał się przy jednym sutku, ujął go między zęby, mocno zassał i pieścił językiem. Jęknęłam i wygięłam się w łuk, mocniej wciskając pierś w jego usta. Gdy skończył z jednym sutkiem, przeszedł do drugiego, nie przestając ani na moment poruszać palcami między moimi nogami.
Nigdy wcześniej nie czułam czegoś tak niesamowitego. To było niemal za wiele, ale nie chciałam, żeby przestał. Wprost przeciwnie, chciałam więcej. Chciałam poczuć, jak jest we mnie głęboko, jak rozciąga mnie i dopasowuje moje ciało do siebie.
Zanurzając dłonie w jego włosach, wyszeptałam:
— Ryan, proszę, już bez drażnienia.
Podniósł głowę i spojrzał na mnie, nie mówiąc ani słowa. Gdy wyjął rękę spomiędzy moich nóg, wciągnęłam gwałtownie powietrze. Byłam jednocześnie podniecona i pełna niepokoju. Wiedziałam, że to prawdopodobnie będzie bolało, ale przekonywałam się, że nie potrwa to długo. Gdy minie pierwszy ból, będzie dobrze. Ryan o to zadba.
Patrząc mi w oczy, odchylił się do tyłu i rozpiął przód swoich dżinsów. Z fascynacją obserwowałam, jak zsuwa spodnie na uda, ukazując swoją erekcję. Zamarłam z wrażenia. Był większy, niż się spodziewałam. Poczułam ukłucie niepewności. Może będzie boleć bardziej, niż sądziłam.
Chwytając się u podstawy, ustawił się przy moim wejściu. Napięłam się, gdy zaczął we mnie wchodzić. Zacisnęłam zęby, syknęłam z bólu, który niemal mnie przerósł.
— Musisz się rozluźnić — warknął Ryan. — Inaczej nie będzie lepiej.
Opuścił jedną rękę i zaczął masować kciukiem mój łechtaczkę, jednocześnie wsuwając się coraz głębiej.
Przesuń w górę, aby kontynuować