passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Blood Moon - Rozdział #2 - autor Sophie Salde

Blood Moon

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Brenna„Hi-yah!” krzyknęłam, rzucając się na Dane'a Halla, mojego przysięgłego mentora i obrońcę. Ale on uskoczył z drogi, ledwie unikając mojego ostrza. Zaśmiał się, stojąc gotowy, ale wyraźnie rozbawiony. „Świetnie, księżniczko Brenno! Coraz lepiej ci idzie!”„Cóż, jeszcze nie skończyłam!” Przewidując, że jego atak nadejdzie z prawej strony, rzuciłam się w lewo i zarysowałam jego ramię, przecinając jego koszulę. Krew pojawiła się na powierzchownej ranie.„Ojej! Bardzo przepraszam—”“Nigdy nie przepraszaj,” odpowiedział z brytyjskim akcentem, zerkając na ranę. „Bardzo dobrze, Brenno! Przewidziałaś to!” Znów przyjął pozycję obronną. Tym razem zaatakował mnie, a ja złapałam jego ostrze swoim i obróciłam się, potem zablokowałam jego miecz swoim, zatrzymując się twarzą w twarz.„Bardzo dobrze!” Dane odsunął się, przeczesał palcami włosy. „Ale myślę, że na dzisiaj wystarczy praktyki—”Nagle wilki przeskoczyły przez ogromny mur. Niektóre wskoczyły na szczyt, a potem zeskoczyły.„Atak!” krzyknął Dane, ciągnąc mnie za sobą. „Brenna, uciekaj!”„Nie!” krzyknęłam, przyjmując pozycję bojową. „Walczę!”Dane chwycił mnie za ramiona, patrząc mi w oczy. „Uciekaj!” Jego głos był wyższy niż kiedykolwiek wcześniej.„Nie! Nie zostawię cię!”Spojrzałam przez dziedziniec, a kilka wilków zmieniło się w ludzką postać, całkowicie nagie i kierujące się w stronę bramy. Część z nich została zabita przez Wojowników Wysokiego Pazura, ale biały wilk wyskoczył znikąd i rzucił się na szyję strażnika, urywając mu głowę. Krew trysnęła z jego ciała, a ja patrzyłam z przerażeniem.„Nie!” krzyknęłam. Wilk spojrzał przez dziedziniec, a ciało białego wilka zaczęło drżeć, błyszcząc, gdy stanął na nogach w swojej ludzkiej formie. Był całkowicie nagi z białymi włosami, chociaż jego twarz wyglądała młodo. Uśmiechnął się złośliwie, otwierając bramy. „Nie!”„Brenna, jest za późno, by uciekać.” Dane przyjął pozycję bojową, nie opuszczając mnie. Potem jego głowa uniosła się, a jego oczy wypełniły się zaniepokojeniem. „Jesteś na to gotowa?”Skinęłam głową. „Dawaj.”Właśnie wtedy wilk wskoczył na lądowisko, a ja odcięłam mu głowę jednym zamachem miecza, a następnie przebiłam innego, gdy wskoczył. Lądowisko było kamiennym gankiem, okrągłym ze schodami, ale bez poręczy... a frontowe drzwi Kompoundu były tuż za nami.Więcej wilków wbiegło po schodach, ale Dane przebił jednego swoim mieczem, a następnie odciął głowę drugiemu.„Za tobą!” krzyknął Dane, a ja obróciłam się, gdy wilk skoczył w moją stronę. Wbiłam miecz w jego klatkę piersiową, przebijając go, a następnie pozwoliłam, by jego szczątki spadły na zakrwawiony ganek. Natychmiast zmienił się z powrotem w ludzką postać. „Brenna, jesteśmy ostatnią linią obrony Kompoundu! Cokolwiek robisz, nie pozwól nikomu przejść!”„Nie pozwolę!” krzyknęłam, odcinając nogi kolejnemu wilkowi, a potem jego głowę, gdy ludzkie części upadły na kamienny ganek. Odepchnęłam je stopą za krawędź.Właśnie wtedy trzy wilki wskoczyły na lądowisko za Dane'em. „Dane!” Rzuciłam się na jednego z nich, ale wtedy wilk skoczył w moją stronę, a Dane stanął przede mną, przyjmując cios, który był przeznaczony dla mnie. Jego oczy były szeroko otwarte, patrząc mi w oczy, gdy upadł martwy na ziemię.„Nie!” Skoczyłam z ganku, gdy czerwony mglisty obłok z czarnymi krawędziami zasłonił moje widzenie, a błyski przeleciały po moim ciele. Wylądowałam na czterech srebrnych łapach i ruszyłam w stronę gigantycznego białego wilka. Jeśli miałam zginąć, zabieram go ze sobą. To on był odpowiedzialny za to, że jego wataha przeszła przez bramy, i miał za to zapłacić.„Brenna, gdzie jesteś?” zapytał mój ojciec w mojej głowie, najwyraźniej w swojej wilczej formie. Wilkołaki mogą komunikować się na długie dystanse przez Umysł Watahy tylko w swoich wilczych formach, jeśli są częścią tej samej watahy.„Ojcze! Mam się dobrze! Jesteśmy pod atakiem! Gdzie jesteście ty i mama? Gdzie jest Zed?” Zed, mój brat i wspaniały wojownik, sam w sobie wojownik. Pewnego dnia będzie wspaniałym Alfy, ale szybko odepchnęłam tę myśl z głowy. Teraz nie był czas. Wgryzłam się w gardło jednego z napastników i wyrwałam je. „Gdzie oni są?”„Porozmawiamy o tym później! Teraz chcę, byś uciekała!” krzyknął mój ojciec w Umysł Watahy, gdy wokół nas szalała wojna.„Nie zostawię cię!” krzyknęłam, wyrywając gardło kolejnego wilka. Czarny wilk ruszył w moją stronę, ale poszłam nisko i przewróciłam go na plecy. Potem nadepnęłam mu na gardło i oderwałam mu głowę moimi ostrymi jak brzytwa zębami.Wtedy spojrzałam w górę i zobaczyłam, jak biały wilk patrzy na mnie. Skoczyłam w jego stronę, celując w jego gardło, ale on przewrócił mnie na plecy, a ja wylądowałam na szczycie muru. Walczył z innym wilkiem, a jego plecy były zwrócone do mnie. Chwytając okazję, skoczyłam mu na plecy i wgryzłam się w jego ramię, powodując, że zawył z bólu, gdy czerwona krew spływała mu po plecach. Potem skoczyłam na niego ponownie i ugryzłam kawałek jego ramienia, gdy zaryczał z bólu.„Nie obchodzi mnie, czy muszę cię pokonać kawałek po kawałku,” pomyślałam w Umysł Watahy, chociaż on mnie nie słyszał, „ale padniesz!”Skoczyłam na niego ponownie, ale biała wilczyca uderzyła mnie, wysyłając mnie w ścianę. Potem stanęła na łapach, głośno warcząc, blokując moją drogę, z długimi włosami stojącymi na karku.„Cóż, mogę cię pokonać tak samo jak jego!” Wzruszyłam ramionami mentalnie. „Jeśli chcesz umrzeć, to dawaj!”Chociaż ona mnie nie słyszała, nie obchodziło mnie to. Skoczyłam na nią i wgryzłam się w tył jej szyi, wyrywając wierzchołek jej kręgosłupa, gdy zawyła z bólu. Właśnie wtedy trzy inne wilki podbiegły, otaczając mnie, blokując moją drogę. Ugryzłam je, warcząc, obnażając zęby... ale byłam osaczona.***A/N: Co myślicie, że wydarzy się dalej? Skomentujcie poniżej, aby dać mi znać!

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

BrennaOgromny biały wilk musiał coś im powiedzieć w ich Pakietowym Umyśle, bo trzy wilki skinęły głowami. Następnie podszedł do wilczycy. Jego ciało zamigotało, zmieniając się, aż przybrał ludzką postać.

"Marcia?" zagruchał, klękając przy niej. Kobieta spojrzała na niego w swojej wilczej formie, leżąc w kałuży własnej krwi, gdy ich oczy się spotkały. Potem jej ciało zamigotało i zmieniło się, aż przybrała ludzką postać - piękna kobieta z długimi, śnieżnobiałymi włosami pokrytymi krwią.

Położyła dłoń na jego policzku, podczas gdy wokół nas toczyła się bitwa. Nie powiedziała nic, ale jej ręka opadła z jego twarzy, gdy wzięła ostatni oddech.

"Nie!" krzyknął mężczyzna o białych włosach, odrzucając głowę do tyłu, niemal wyjąc. Następnie ostrożnie podniósł jej bezwładne ciało i zaczął ją odnosić. Nagle znieruchomiał, najwyraźniej przypominając sobie o mnie.

"Ty!" warknął, mrużąc oczy. "Zapłacisz za to! Dopilnuję, żebyś doznała ostatecznego upokorzenia... Księżniczko!"

Gryzłam moich napastników, ale powstrzymywali mnie... i nie mogłam nic zrobić, tylko patrzeć, jak jego Wataha morduje moich ludzi.

W desperacji przeskoczyłam nad jednym z wilków, odbijając się od jego grzbietu. Rzuciłam się do miejsca, gdzie leżał mój miecz. Gdy byłam blisko, pozwoliłam czerwonej mgle z czerwonymi krawędziami wypełnić mój wzrok i skoczyłam w powietrze, lądując w ludzkiej formie.

Pobiegłam po schodach, a mój miecz był w zasięgu ręki. Pochyliłam się... sięgając... prawie tam... gdy ludzka stopa przygniotła ostrze. Spojrzałam w górę - to był mężczyzna o białych włosach, biały wilk.

Ugryzłam go w kostkę, ale nie puścił miecza, mimo że krew spływała po jego stopie. Następnie pociągnął mnie za ramiona i chwycił za gardło, wpatrując się w moje oczy, jego twarz centymetry od mojej.

"Powinienem wyrwać ci gardło za to, co zrobiłaś! Właśnie zabiłaś moją Partnerkę!"

"Ona pierwsza mnie zaatakowała!" krzyknęłam, patrząc mu prosto w oczy. "Kim jesteś i dlaczego zaatakowałeś moją Watahę?"

Zaśmiał się bez humoru. "Zapytaj swojego ojca," warknął, lekko przekręcając moją głowę, wyraźnie oceniając towar. "Nie, przyniesiesz wysoką cenę na Czarnorynkowej Aukcji... wśród ludzi!"

"Nie!" To była największa zniewaga dla wilka - zostać oddanym ludziom. "Najpierw cię zabiję!" Szybka jak błyskawica, sięgnęłam w górę i przejechałam paznokciami po jego twarzy, zostawiając trzy głębokie zadrapania, gdy zawył z bólu.

Poluzował uchwyt na moment... ale to wszystko, czego potrzebowałam. Pobiegłam w stronę wielkich szklanych okien i wyskoczyłam przez nie w ludzkiej formie, zwijając się w kłębek dla ochrony. Naga, wylądowałam na dłoniach i kolanach, gdy przeszywający ból rozdarł moje ciało.

"Ojcze!" krzyczałam biegnąc w stronę schodów, ale nie byłam już w wilczej formie i nie mogłam go usłyszeć, gdyby mnie wołał. "Ojcze! Zed! Gdzie jesteście?"

Biegłam w kierunku klatki schodowej po lewej, ale silne ramiona złapały mnie od tyłu. "Nigdzie nie idziesz," warknął mi do ucha. Podniósł mnie, kopiącą i krzyczącą, gdy ciągnął mnie poza bramę, mijając ciała członków mojej Watahy leżące na ziemi.

"Dlaczego to zrobiłeś?" Łzy spływały po moich policzkach, gdy niósł mnie do bagażnika białego samochodu. "Dlaczego?"

"Twój ojciec wie." Następnie założył srebrną bransoletkę na mój lewy nadgarstek, która natychmiast wbiła się w moją skórę.

"Co zrobiłeś?" krzyczałam, uderzając pięściami w jego plecy.

Ktoś otworzył bagażnik samochodu i wrzucił mnie do środka. "To powstrzyma cię od przemiany, dopóki nie oddam cię ludziom!"

"Nie!" krzyczałam, gdy zatrzasnął klapę bagażnika, zostawiając mnie z pytaniami o to, co się właśnie stało... i co ma nastąpić.

Kiedy przestałam krzyczeć i się uspokoiłam, zaczęłam nasłuchiwać. Ludzie chodzili wokół samochodu, byli ubrani, nosili buty. Żwir chrzęścił pod ich stopami.

Potem samochód ruszył i wycofał. Rozejrzałam się po bagażniku, szukając drogi ucieczki, ale nie było gdzie iść.

Wtedy wpadłam na pomysł. Oderwałam tył bagażnika w pobliżu miejsca, gdzie powinny być światła tylne i pociągnęłam z całej siły. Wkrótce czerwona osłona światła była odsłonięta. Wybiłam ją i wysunęłam palce, próbując zwrócić czyjąś uwagę.

Samochód nie zwolnił i nie słyszałam jeszcze syren, więc obmacałam bagażnik w poszukiwaniu czegoś, co mogłabym wyrzucić. Przez małą dziurę widziałam, że zaczyna się ściemniać. Nie miałam więc dużo czasu.

Znalazłam plastikową torbę, która nie była mi do niczego potrzebna. Spojrzałam przez otwór po światle i zobaczyłam mężczyznę w pickupie za nami.

Dobrze.

Przeszukałam bagażnik najlepiej jak mogłam w ograniczonej przestrzeni... i miałam szczęście. Były stare gazety i plastikowa butelka oleju silnikowego. Podarłam kawałki papieru i zaczęłam je wypychać przez dziurę.

Nic.

Potem odkręciłam olej silnikowy i zaczęłam go wylewać przez otwór po światle, mając nadzieję, że ktoś to zauważy. Gdy odsunęłam butelkę, mężczyzna w pickupie rozmawiał przez telefon komórkowy, próbując zobaczyć, co się dzieje w naszym samochodzie.

Dobrze. Zobaczył mnie.

Wkrótce w oddali rozległy się syreny, ale mężczyzna w pickupie trzymał się tuż za nami. Syreny zbliżały się, a ja odetchnęłam z ulgą. Co ten szalony Alfa mógł zrobić przeciwko ludziom? Przeciwko ludzkiej policji? Miałam tylko nadzieję, że mężczyzna w pickupie nie ucierpi.

Syreny zbliżały się, wyją,c gdy słońce zaczęło zachodzić w oddali. W końcu za nami rozbłysły niebieskie światła, a mężczyzna w pickupie zjechał na bok, by ich przepuścić. Pomachałam palcami przez otwór po światle, mając nadzieję, że to zauważył.

Zawdzięczałam mu życie.

***

P.S.: Czy myślisz, że Brenna zostanie uratowana, czy będzie musiała uratować się sama?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Chociaż syreny stawały się coraz głośniejsze, samochód nie zatrzymał się. W rzeczywistości kierowca zaczął przyspieszać. Nagle przez otwór po światłach tylnych za mną rozbłysły niebieskie światła. Przecisnęłam przez niego palce i pomachałam nimi, mając nadzieję, że policjant zauważy.

Nagle radiowóz wyminął nas, gdy niebieskie światła przesunęły się przez otwór i całkowicie zniknęły, ale syreny wciąż wyły. W końcu samochód zaczął zwalniać, gdy w oddali rozległy się kolejne syreny. Niespodziewanie auto zjechało na pobocze i zatrzymało się.

Odetchnęłam z ulgą, wiedząc, że zostanę uratowana. Na pewno nie zrobi niczego przy ludziach.

"Powoli wysiądź z samochodu i trzymaj ręce tak, żebym je widział!" rozkazał męski głos... policjant. "Już!"

Usłyszałam chrzęst żwiru pod ciężkimi stopami. "W czym problem, funkcjonariuszu?" Drzwi samochodu otworzyły się i zamknęły.

"Ty! Ręce na maskę i nie ruszaj się!"

Mężczyzna westchnął. "Naprawdę, Szefie? Zamierzasz w to brnąć?" Ten głos dobiegał z prawej strony... od strony pasażera.

"Powtarzam, w czym problem, funkcjonariuszu?" powiedział mężczyzna z lewej... kierowca. To był Alfa... rozpoznałam jego głos.

"Otwórz bagażnik! Natychmiast!"

"Jak sobie życzysz." W jego głosie brzmiał sarkazm, ale przynajmniej miałam zostać uratowana. Jeszcze tylko minuta...

Nagle klapa bagażnika uniosła się i policjant sapnął, gdy zobaczył mnie nagą, leżącą w środku.

Białowłosy Alfa uśmiechnął się złośliwie, wyciągając pistolet... i wszystko zdawało się dziać w zwolnionym tempie, gdy wycelował broń w tył głowy funkcjonariusza.

"Uważaj!" krzyknęłam, próbując odepchnąć go na bok, ale było za późno.

Alfa pociągnął za spust, a jego twarz i krew obryzgały mnie, gdy bezwładne, martwe ciało opadło na ziemię. Uśmiechając się, pochylił się blisko. "Możesz winić tylko siebie. To tak, jakbyś sama pociągnęła za spust, Księżniczko."

"Nie!" krzyknęłam, przepychając się obok niego.

Ale złapał mnie za ramię i popchnął w stronę drugiego mężczyzny, który uśmiechał się, wyraźnie ciesząc się przedstawieniem. "Wsadź ją z powrotem do bagażnika i upewnij się, że pozostanie nietknięta. Nie wpadaj na żadne pomysły."

Mężczyzna skinął głową, gdy jego sadystyczne oczy przesunęły się po moim ciele. "Masz szczęście, że cię mi nie oddał." Potem wepchnął mnie do bagażnika i zatrzasnął klapę, zanim zdążyłam cokolwiek zrobić.

Jechaliśmy długo, ale nie odważyłam się już dawać sygnałów komukolwiek innemu. Ludzie nie dorównywali szalonej sile tego Alfy, nawet w jego ludzkiej formie.

Noc się dłużyła. Wkrótce pomarańczowe i czerwone smugi na niebie ustąpiły miejsca granatowi, niemal czerni. Kiedyś był to mój ulubiony kolor... do teraz. Teraz ten kolor zawsze będzie przypominał mi tę chwilę. Ten przerażający dzień.

Instynktownie wiedziałam, że moi rodzice nie żyją, tak samo jak mój brat. Gdyby żyli, słyszałabym ich w mojej głowie w wilczej formie. Ale nie byłam w wilczej formie i nie mogłam się przemienić. Musieli być martwi, bo inaczej wytropiliby mnie i uratowali. Łzy napłynęły mi do oczu, gdy myślałam o mojej rodzinie, żałując, że nie mogłam zrobić więcej, by ich ocalić.

Trzymając bransoletkę przed twarzą, próbowałam ją zerwać, ale przestałam, gdy przeszywający ból rozdarł moje ramię i ciało. Przygryzłam dolną wargę i pociągnęłam, próbując ponownie. Krew sączyła się wokół srebrnej opaski, ale nie chciała zejść. Jedynym sposobem na jej zdjęcie było zdarcie skóry razem z nią. Ale jeśli to był jedyny sposób na jej usunięcie, niech tak będzie. Przygotowałam się i zaczęłam ciągnąć... ale wtedy bagażnik się otworzył. Samochód się zatrzymał, a ja byłam tak pochłonięta próbą jej zdjęcia, że tego nie zauważyłam.

"Co ty, do cholery, wyprawiasz?" krzyknął pomagier Alfy, wyciągając mnie z samochodu. "Prędzej oderwiesz sobie rękę, niż zdejmiesz tę rzecz!" Zatrzasnął bagażnik i pociągnął mnie w stronę magazynu.

"Puść mnie, ty zwierzę!" krzyknęłam, próbując wyrwać jego rękę, ale na próżno. Był o wiele za silny. Wtedy szybko wbiłam zęby w jego nadgarstek, a on krzyknął z bólu, puszczając mnie. Pobiegłam przez parking w ludzkiej formie, ale wtedy sześciu uzbrojonych mężczyzn w czarnych garniturach i białych koszulach stanęło przede mną, blokując mi drogę.

Głośne kroki rozbrzmiewały za mną, zbliżając się. "To było naprawdę głupie z twojej strony!" Alfa złapał moje ramię i obrócił mnie, chwytając za ramiona obiema rękami. "Gdybyś nie miała przynieść tak wysokiej ceny, pozwoliłbym moim ludziom zrobić z tobą, co chcą, a potem obdarłbym cię żywcem ze skóry... albo ugotował w oleju za to, co zrobiłaś!"

"Nie, nie zrobisz tego." Mężczyzna z czarnymi włosami podszedł szybko. "Dam ci dwadzieścia procent tego, co za nią dostaniesz."

Alfa zaśmiał się. "Chyba sobie żartujesz!" Spojrzał mu w oczy. "Siedemdziesiąt procent."

Potrząsnął głową. "Pięćdziesiąt procent i to moja ostateczna oferta." Wzruszył ramionami. "Jeśli ci nie odpowiada, zabierz ją na inną aukcję."

Alfa warknął, trzymając mnie.

"Puść mnie!"

Czarnowłosy mężczyzna wzruszył ramionami. "W porządku, więc. Zabierz ją gdzie indziej." Zaczął odchodzić.

"Proszę! Musisz mi pomóc!" krzyknęłam, mówiąc szybko, zanim zdążył mnie uciszyć. "On wymordował mój Pack i jestem jedyną, która została!"

"Zamknij się!" Alfa uniósł rękę i uderzył mnie w twarz grzbietem dłoni.

Mężczyzna zatrzymał się i odwrócił, uśmiechając się. "Więc wygląda na to, że sprawiła ci sporo kłopotów. Mam ją zabrać, czy zabierzesz ją na inną aukcję?"

Złowieszczy uśmiech wykrzywił usta Alfy. "A co, jeśli po prostu ją tu zabiję?"

Brunet wzruszył ramionami. "Dla mnie to bez różnicy." Machnął lekceważąco ręką. "Rób, co chcesz. Zaoszczędzi mi to czasu na doprowadzenie jej do porządku." Spojrzał na moje ciało, pokryte krwią i brudem, i znów zaczął odchodzić.

"Dobra!" warknął Alfa, popychając mnie do niego. "Bierz ją! Wrócę po odbiór po aukcji."

Wzruszył ramionami. "Nie ma potrzeby. Spotkamy się w zwykłym miejscu."

Alfa zacisnął szczękę, wpatrując się w niego morderczo. "Nie spóźnij się." Potem wrócił do białego samochodu i odjechał, zostawiając mnie na łasce tego człowieka.

"Kim jesteś i co ze mną zrobisz?" krzyknęłam, nie chcąc tak naprawdę znać odpowiedzi.

Zaśmiał się bez humoru, ciągnąc mnie w stronę magazynu. "Och, ja nie zamierzam nic ci zrobić, ani nikt inny. Ale nie mogę tego samego powiedzieć o twoim kupcu."

"Moim kupcu?" Nie mogłam uwierzyć w to, co się dzieje. Tego ranka obudziłam się jako księżniczka Packu Wysokiego Pazura. Dziś wieczorem zostanę zamieniona w zwykłą dziwkę.

Kiwnął głową, gdy złowieszczy uśmiech rozświetlił jego usta. "Ale nie martw się. Mężczyźni, którzy uczestniczą w tych aukcjach są bogaci... więc będziesz miała życie swoich marzeń."

"Już miałam życie swoich marzeń," wymamrotałam, wiedząc, że mój los spoczywa w rękach mężczyzn, których nawet nie znałam. Ale zaczęłam planować ucieczkę... zamierzałam uciec przy pierwszej nadarzającej się okazji.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Blood Moon

Blood Moon

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa