BrennaOgromny biały wilk musiał coś im powiedzieć w ich Pakietowym Umyśle, bo trzy wilki skinęły głowami. Następnie podszedł do wilczycy. Jego ciało zamigotało, zmieniając się, aż przybrał ludzką postać.
"Marcia?" zagruchał, klękając przy niej. Kobieta spojrzała na niego w swojej wilczej formie, leżąc w kałuży własnej krwi, gdy ich oczy się spotkały. Potem jej ciało zamigotało i zmieniło się, aż przybrała ludzką postać - piękna kobieta z długimi, śnieżnobiałymi włosami pokrytymi krwią.
Położyła dłoń na jego policzku, podczas gdy wokół nas toczyła się bitwa. Nie powiedziała nic, ale jej ręka opadła z jego twarzy, gdy wzięła ostatni oddech.
"Nie!" krzyknął mężczyzna o białych włosach, odrzucając głowę do tyłu, niemal wyjąc. Następnie ostrożnie podniósł jej bezwładne ciało i zaczął ją odnosić. Nagle znieruchomiał, najwyraźniej przypominając sobie o mnie.
"Ty!" warknął, mrużąc oczy. "Zapłacisz za to! Dopilnuję, żebyś doznała ostatecznego upokorzenia... Księżniczko!"
Gryzłam moich napastników, ale powstrzymywali mnie... i nie mogłam nic zrobić, tylko patrzeć, jak jego Wataha morduje moich ludzi.
W desperacji przeskoczyłam nad jednym z wilków, odbijając się od jego grzbietu. Rzuciłam się do miejsca, gdzie leżał mój miecz. Gdy byłam blisko, pozwoliłam czerwonej mgle z czerwonymi krawędziami wypełnić mój wzrok i skoczyłam w powietrze, lądując w ludzkiej formie.
Pobiegłam po schodach, a mój miecz był w zasięgu ręki. Pochyliłam się... sięgając... prawie tam... gdy ludzka stopa przygniotła ostrze. Spojrzałam w górę - to był mężczyzna o białych włosach, biały wilk.
Ugryzłam go w kostkę, ale nie puścił miecza, mimo że krew spływała po jego stopie. Następnie pociągnął mnie za ramiona i chwycił za gardło, wpatrując się w moje oczy, jego twarz centymetry od mojej.
"Powinienem wyrwać ci gardło za to, co zrobiłaś! Właśnie zabiłaś moją Partnerkę!"
"Ona pierwsza mnie zaatakowała!" krzyknęłam, patrząc mu prosto w oczy. "Kim jesteś i dlaczego zaatakowałeś moją Watahę?"
Zaśmiał się bez humoru. "Zapytaj swojego ojca," warknął, lekko przekręcając moją głowę, wyraźnie oceniając towar. "Nie, przyniesiesz wysoką cenę na Czarnorynkowej Aukcji... wśród ludzi!"
"Nie!" To była największa zniewaga dla wilka - zostać oddanym ludziom. "Najpierw cię zabiję!" Szybka jak błyskawica, sięgnęłam w górę i przejechałam paznokciami po jego twarzy, zostawiając trzy głębokie zadrapania, gdy zawył z bólu.
Poluzował uchwyt na moment... ale to wszystko, czego potrzebowałam. Pobiegłam w stronę wielkich szklanych okien i wyskoczyłam przez nie w ludzkiej formie, zwijając się w kłębek dla ochrony. Naga, wylądowałam na dłoniach i kolanach, gdy przeszywający ból rozdarł moje ciało.
"Ojcze!" krzyczałam biegnąc w stronę schodów, ale nie byłam już w wilczej formie i nie mogłam go usłyszeć, gdyby mnie wołał. "Ojcze! Zed! Gdzie jesteście?"
Biegłam w kierunku klatki schodowej po lewej, ale silne ramiona złapały mnie od tyłu. "Nigdzie nie idziesz," warknął mi do ucha. Podniósł mnie, kopiącą i krzyczącą, gdy ciągnął mnie poza bramę, mijając ciała członków mojej Watahy leżące na ziemi.
"Dlaczego to zrobiłeś?" Łzy spływały po moich policzkach, gdy niósł mnie do bagażnika białego samochodu. "Dlaczego?"
"Twój ojciec wie." Następnie założył srebrną bransoletkę na mój lewy nadgarstek, która natychmiast wbiła się w moją skórę.
"Co zrobiłeś?" krzyczałam, uderzając pięściami w jego plecy.
Ktoś otworzył bagażnik samochodu i wrzucił mnie do środka. "To powstrzyma cię od przemiany, dopóki nie oddam cię ludziom!"
"Nie!" krzyczałam, gdy zatrzasnął klapę bagażnika, zostawiając mnie z pytaniami o to, co się właśnie stało... i co ma nastąpić.
Kiedy przestałam krzyczeć i się uspokoiłam, zaczęłam nasłuchiwać. Ludzie chodzili wokół samochodu, byli ubrani, nosili buty. Żwir chrzęścił pod ich stopami.
Potem samochód ruszył i wycofał. Rozejrzałam się po bagażniku, szukając drogi ucieczki, ale nie było gdzie iść.
Wtedy wpadłam na pomysł. Oderwałam tył bagażnika w pobliżu miejsca, gdzie powinny być światła tylne i pociągnęłam z całej siły. Wkrótce czerwona osłona światła była odsłonięta. Wybiłam ją i wysunęłam palce, próbując zwrócić czyjąś uwagę.
Samochód nie zwolnił i nie słyszałam jeszcze syren, więc obmacałam bagażnik w poszukiwaniu czegoś, co mogłabym wyrzucić. Przez małą dziurę widziałam, że zaczyna się ściemniać. Nie miałam więc dużo czasu.
Znalazłam plastikową torbę, która nie była mi do niczego potrzebna. Spojrzałam przez otwór po światle i zobaczyłam mężczyznę w pickupie za nami.
Dobrze.
Przeszukałam bagażnik najlepiej jak mogłam w ograniczonej przestrzeni... i miałam szczęście. Były stare gazety i plastikowa butelka oleju silnikowego. Podarłam kawałki papieru i zaczęłam je wypychać przez dziurę.
Nic.
Potem odkręciłam olej silnikowy i zaczęłam go wylewać przez otwór po światle, mając nadzieję, że ktoś to zauważy. Gdy odsunęłam butelkę, mężczyzna w pickupie rozmawiał przez telefon komórkowy, próbując zobaczyć, co się dzieje w naszym samochodzie.
Dobrze. Zobaczył mnie.
Wkrótce w oddali rozległy się syreny, ale mężczyzna w pickupie trzymał się tuż za nami. Syreny zbliżały się, a ja odetchnęłam z ulgą. Co ten szalony Alfa mógł zrobić przeciwko ludziom? Przeciwko ludzkiej policji? Miałam tylko nadzieję, że mężczyzna w pickupie nie ucierpi.
Syreny zbliżały się, wyją,c gdy słońce zaczęło zachodzić w oddali. W końcu za nami rozbłysły niebieskie światła, a mężczyzna w pickupie zjechał na bok, by ich przepuścić. Pomachałam palcami przez otwór po światle, mając nadzieję, że to zauważył.
Zawdzięczałam mu życie.
***
P.S.: Czy myślisz, że Brenna zostanie uratowana, czy będzie musiała uratować się sama?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Chociaż syreny stawały się coraz głośniejsze, samochód nie zatrzymał się. W rzeczywistości kierowca zaczął przyspieszać. Nagle przez otwór po światłach tylnych za mną rozbłysły niebieskie światła. Przecisnęłam przez niego palce i pomachałam nimi, mając nadzieję, że policjant zauważy.
Nagle radiowóz wyminął nas, gdy niebieskie światła przesunęły się przez otwór i całkowicie zniknęły, ale syreny wciąż wyły. W końcu samochód zaczął zwalniać, gdy w oddali rozległy się kolejne syreny. Niespodziewanie auto zjechało na pobocze i zatrzymało się.
Odetchnęłam z ulgą, wiedząc, że zostanę uratowana. Na pewno nie zrobi niczego przy ludziach.
"Powoli wysiądź z samochodu i trzymaj ręce tak, żebym je widział!" rozkazał męski głos... policjant. "Już!"
Usłyszałam chrzęst żwiru pod ciężkimi stopami. "W czym problem, funkcjonariuszu?" Drzwi samochodu otworzyły się i zamknęły.
"Ty! Ręce na maskę i nie ruszaj się!"
Mężczyzna westchnął. "Naprawdę, Szefie? Zamierzasz w to brnąć?" Ten głos dobiegał z prawej strony... od strony pasażera.
"Powtarzam, w czym problem, funkcjonariuszu?" powiedział mężczyzna z lewej... kierowca. To był Alfa... rozpoznałam jego głos.
"Otwórz bagażnik! Natychmiast!"
"Jak sobie życzysz." W jego głosie brzmiał sarkazm, ale przynajmniej miałam zostać uratowana. Jeszcze tylko minuta...
Nagle klapa bagażnika uniosła się i policjant sapnął, gdy zobaczył mnie nagą, leżącą w środku.
Białowłosy Alfa uśmiechnął się złośliwie, wyciągając pistolet... i wszystko zdawało się dziać w zwolnionym tempie, gdy wycelował broń w tył głowy funkcjonariusza.
"Uważaj!" krzyknęłam, próbując odepchnąć go na bok, ale było za późno.
Alfa pociągnął za spust, a jego twarz i krew obryzgały mnie, gdy bezwładne, martwe ciało opadło na ziemię. Uśmiechając się, pochylił się blisko. "Możesz winić tylko siebie. To tak, jakbyś sama pociągnęła za spust, Księżniczko."
"Nie!" krzyknęłam, przepychając się obok niego.
Ale złapał mnie za ramię i popchnął w stronę drugiego mężczyzny, który uśmiechał się, wyraźnie ciesząc się przedstawieniem. "Wsadź ją z powrotem do bagażnika i upewnij się, że pozostanie nietknięta. Nie wpadaj na żadne pomysły."
Mężczyzna skinął głową, gdy jego sadystyczne oczy przesunęły się po moim ciele. "Masz szczęście, że cię mi nie oddał." Potem wepchnął mnie do bagażnika i zatrzasnął klapę, zanim zdążyłam cokolwiek zrobić.
Jechaliśmy długo, ale nie odważyłam się już dawać sygnałów komukolwiek innemu. Ludzie nie dorównywali szalonej sile tego Alfy, nawet w jego ludzkiej formie.
Noc się dłużyła. Wkrótce pomarańczowe i czerwone smugi na niebie ustąpiły miejsca granatowi, niemal czerni. Kiedyś był to mój ulubiony kolor... do teraz. Teraz ten kolor zawsze będzie przypominał mi tę chwilę. Ten przerażający dzień.
Instynktownie wiedziałam, że moi rodzice nie żyją, tak samo jak mój brat. Gdyby żyli, słyszałabym ich w mojej głowie w wilczej formie. Ale nie byłam w wilczej formie i nie mogłam się przemienić. Musieli być martwi, bo inaczej wytropiliby mnie i uratowali. Łzy napłynęły mi do oczu, gdy myślałam o mojej rodzinie, żałując, że nie mogłam zrobić więcej, by ich ocalić.
Trzymając bransoletkę przed twarzą, próbowałam ją zerwać, ale przestałam, gdy przeszywający ból rozdarł moje ramię i ciało. Przygryzłam dolną wargę i pociągnęłam, próbując ponownie. Krew sączyła się wokół srebrnej opaski, ale nie chciała zejść. Jedynym sposobem na jej zdjęcie było zdarcie skóry razem z nią. Ale jeśli to był jedyny sposób na jej usunięcie, niech tak będzie. Przygotowałam się i zaczęłam ciągnąć... ale wtedy bagażnik się otworzył. Samochód się zatrzymał, a ja byłam tak pochłonięta próbą jej zdjęcia, że tego nie zauważyłam.
"Co ty, do cholery, wyprawiasz?" krzyknął pomagier Alfy, wyciągając mnie z samochodu. "Prędzej oderwiesz sobie rękę, niż zdejmiesz tę rzecz!" Zatrzasnął bagażnik i pociągnął mnie w stronę magazynu.
"Puść mnie, ty zwierzę!" krzyknęłam, próbując wyrwać jego rękę, ale na próżno. Był o wiele za silny. Wtedy szybko wbiłam zęby w jego nadgarstek, a on krzyknął z bólu, puszczając mnie. Pobiegłam przez parking w ludzkiej formie, ale wtedy sześciu uzbrojonych mężczyzn w czarnych garniturach i białych koszulach stanęło przede mną, blokując mi drogę.
Głośne kroki rozbrzmiewały za mną, zbliżając się. "To było naprawdę głupie z twojej strony!" Alfa złapał moje ramię i obrócił mnie, chwytając za ramiona obiema rękami. "Gdybyś nie miała przynieść tak wysokiej ceny, pozwoliłbym moim ludziom zrobić z tobą, co chcą, a potem obdarłbym cię żywcem ze skóry... albo ugotował w oleju za to, co zrobiłaś!"
"Nie, nie zrobisz tego." Mężczyzna z czarnymi włosami podszedł szybko. "Dam ci dwadzieścia procent tego, co za nią dostaniesz."
Alfa zaśmiał się. "Chyba sobie żartujesz!" Spojrzał mu w oczy. "Siedemdziesiąt procent."
Potrząsnął głową. "Pięćdziesiąt procent i to moja ostateczna oferta." Wzruszył ramionami. "Jeśli ci nie odpowiada, zabierz ją na inną aukcję."
Alfa warknął, trzymając mnie.
"Puść mnie!"
Czarnowłosy mężczyzna wzruszył ramionami. "W porządku, więc. Zabierz ją gdzie indziej." Zaczął odchodzić.
"Proszę! Musisz mi pomóc!" krzyknęłam, mówiąc szybko, zanim zdążył mnie uciszyć. "On wymordował mój Pack i jestem jedyną, która została!"
"Zamknij się!" Alfa uniósł rękę i uderzył mnie w twarz grzbietem dłoni.
Mężczyzna zatrzymał się i odwrócił, uśmiechając się. "Więc wygląda na to, że sprawiła ci sporo kłopotów. Mam ją zabrać, czy zabierzesz ją na inną aukcję?"
Złowieszczy uśmiech wykrzywił usta Alfy. "A co, jeśli po prostu ją tu zabiję?"
Brunet wzruszył ramionami. "Dla mnie to bez różnicy." Machnął lekceważąco ręką. "Rób, co chcesz. Zaoszczędzi mi to czasu na doprowadzenie jej do porządku." Spojrzał na moje ciało, pokryte krwią i brudem, i znów zaczął odchodzić.
"Dobra!" warknął Alfa, popychając mnie do niego. "Bierz ją! Wrócę po odbiór po aukcji."
Wzruszył ramionami. "Nie ma potrzeby. Spotkamy się w zwykłym miejscu."
Alfa zacisnął szczękę, wpatrując się w niego morderczo. "Nie spóźnij się." Potem wrócił do białego samochodu i odjechał, zostawiając mnie na łasce tego człowieka.
"Kim jesteś i co ze mną zrobisz?" krzyknęłam, nie chcąc tak naprawdę znać odpowiedzi.
Zaśmiał się bez humoru, ciągnąc mnie w stronę magazynu. "Och, ja nie zamierzam nic ci zrobić, ani nikt inny. Ale nie mogę tego samego powiedzieć o twoim kupcu."
"Moim kupcu?" Nie mogłam uwierzyć w to, co się dzieje. Tego ranka obudziłam się jako księżniczka Packu Wysokiego Pazura. Dziś wieczorem zostanę zamieniona w zwykłą dziwkę.
Kiwnął głową, gdy złowieszczy uśmiech rozświetlił jego usta. "Ale nie martw się. Mężczyźni, którzy uczestniczą w tych aukcjach są bogaci... więc będziesz miała życie swoich marzeń."
"Już miałam życie swoich marzeń," wymamrotałam, wiedząc, że mój los spoczywa w rękach mężczyzn, których nawet nie znałam. Ale zaczęłam planować ucieczkę... zamierzałam uciec przy pierwszej nadarzającej się okazji.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Adan "Panie, nalegam, abyś rozważył udział w Aukcji dziś wieczorem," powiedział Mason po raz siódmy tego dnia. "Albo to, albo mógłbyś wziąć Hailey jako swoją Towarzyszkę i mieć to z głowy." Hailey Sims była członkinią Stada, znałem ją od lat. W rzeczywistości wszyscy spodziewali się, że po śmierci mojego ojca ożenię się z nią i wezmę ją jako swoją Towarzyszkę. "Po raz setny, nie kocham jej!" Waliłem szklanką bourbona o stół i wstałem na nogi. "Odrzucam wzięcie kobiety, która nie jest moją Towarzyszką." Mason wypuścił głęboki oddech. "Alpha Cole, po prostu wybierz Towarzyszkę! To nie tak, że—" "Powiedziałem nie!" warknąłem, wracając do baru, aby napełnić swoją szklankę. Następnie odwróciłem się w stronę kominka, obserwując, jak pomarańczowe, czerwone i żółte płomienie łapczywie liżą pień na dalszej ścianie. "Ona tam jest. Moja Towarzyszka. Wiem, że jest." Wziąłem kolejny łyk. "Panie... Alpha Cole... możesz być Donem Mafii dla ludzi, ale nie muszę ci przypominać, że po śmierci ojca jesteś teraz Królem Stada Cienia Księżyca. Alfą. A każdy Król musi wziąć Królową lub zrzec się swojego Stada, zgodnie z Prawem Stada." "Masz rację. Nie muszę być przypominany. Rada Stada przypominała mi to wystarczająco." W naszym świecie Król musi wziąć Królową, albo ryzykuje utratę tronu, jak powiedział Mason. Ale odmówiłem wzięcia jakiejkolwiek kobiety jako mojej Towarzyszki. Mason zaśmiał się. "Cóż, jedna dobra rzecz to, że nadchodzi Krwawy Księżyc." Moja głowa uniosła się, a oczy zwęziły się. "Co do diabła ma to znaczyć? I jak to jest szczęście?" Wzruszył ramionami, popijając swój napój. "Jeśli nie wybierzesz Towarzyszki do Krwawego Księżyca, wtedy instynkt parowania przejmie kontrolę i będziesz zmuszony wybrać Towarzyszkę, czy tego chcesz, czy nie." Zaśmiał się. "Twoje hormony przejmą kontrolę, a będziesz z każdą kobietą, która zbliży się do ciebie. Problem rozwiązany." "Zamknij się!" Wypiłem resztę swojego napoju i odstawiłem szklankę. Chociaż nienawidziłem myśli o pójściu na aukcję ludzi, mogłem pomyśleć o lepszych alternatywach niż pozwolić losowi wybrać dla mnie Towarzyszkę. Chciałem sam wybrać swoją Towarzyszkę... tę, której oddam swoje serce, która urodzi moje dzieci. Ale mimo że widziałem każdą kobietę w moim Stadzie i we wszystkich sąsiadujących Stadach, nadal jej nie znalazłem. "Dobrze! Chociaż nienawidzę myśli o pójściu na aukcję ludzi, jest to lepsze niż stanie tutaj i słuchanie twoich narzekań przez całą noc!" Ale nie było sposobu, żeby znaleźć moją Towarzyszkę tej nocy. Nie wśród ludzi. To było wirtualnie niemożliwe. Wilkołaki nie współdziałają z ludźmi, chyba że jest to absolutnie konieczne. Lata temu nasz lud przybył do stanu Nowy Jork, aby uciec od ludzi i stworzyć własne społeczeństwo. Jednak im bardziej rasa ludzka rosła, tym więcej budowali, a my mieliśmy coraz mniej ziemi. Niedługo potem znaleźliśmy się w bliskim sąsiedztwie ludzi w interesach i związkach towarzyskich, znacznie bliżej niż chcieliśmy. Zamiast więc próbować wyjaśnić nasze Stada ludziom, udawaliśmy, że jesteśmy Rodzinami Mafijnymi. Ale w rzeczywistości byliśmy indywidualnymi Stadami. Każde Stado miało swoją własną Rodzinę Królewską. Każdy Alfa to Król. Jego Towarzyszka to Królowa, i tak dalej. Nienawidziłem kłamać o tym, kim jestem, komukolwiek, ale żeby przetrwać, nie mieliśmy wyboru. Mason poklepał mnie po ramieniu i dał męski uścisk. "Nie martw się. Pójdę z tobą, zabiorę też twoich strażników. Przy pierwszym znaku kłopotów, wychodzimy stamtąd." Zaśmiałem się, kręcąc głową. "Nigdy nie unikałem kłopotów z ludźmi wcześniej i nie zamierzam teraz." Ruszyłem w stronę schodów. "Powiedz Douglasowi, żeby przygotował limuzynę. Zajmę się strażnikami. Będę na dole za minutę." Wszedłem na schody, nie czekając na jego odpowiedź. Szybko wziąłem prysznic, przeczesałem swoje ciemnobrązowe włosy do ramion i ogoliłem się. Jeśli miałem spotkać swoją Towarzyszkę, chciałem wyglądać najlepiej. Ale nie było sposobu, żeby znaleźć ją wśród ludzi. Niemożliwe. Nie, większość ludzi zostawiała nas w spokoju. Czuli, że jest w nas coś niebezpiecznego, kiedy zbliżali się zbyt blisko i trzymali się z dala. Owinąłem biały ręcznik wokół talii i przeszedłem przez swoją sypialnię do garderoby. Wybrałem smoking, białą koszulę i swoje czarne buty, które lśniły do perfekcji. Remy, mój lokaj, zawsze je polerował, ponieważ, jak to ujął, "Nigdy nie wiesz, kiedy będziesz musiał uczestniczyć w spotkaniu na ostatnią chwilę." Dziś wieczorem miał rację. To nie było spotkanie z ludzkimi Donami Mafii czy Liderami Rady Stada, ale nadal było to spotkanie, tak czy inaczej. Jeśli spotkam swoją Towarzyszkę dziś wieczorem, to będzie spotkanie. W przeciwnym razie będzie to niekończący się ciąg ludzkich kobiet, które zostały zabrane z ich domów i prezentowane przed mężczyznami za cenę. To było obrzydliwe. Żadna kobieta nie powinna musieć znosić takiego poniżającego wydarzenia, dlatego rzadko tam bywałem. Jednak Don Fletcher Reed zawsze mnie zapraszał. Oczywiście myślał, że potrzebuję żony. Ale decyzja, czy pójdę, czy nie, to inna sprawa. Ale słyszałem, że do miasta przychodzi nowy klub seksualny i miałem nadzieję, że to może zatrzymać problem z handlem. Na ostatniej aukcji, na której byłem, miałem pokusę zabicia wszystkich mężczyzn, uwolnienia kobiet i pozwolenia im wrócić do ich rodzin. Ale nie byłoby dobrze, gdybym wymordował wszystkie Mafijne Rodziny Przestępcze, biznesmenów, polityków, gwiazdy filmowe i innych wysoko postawionych klientów obecnych na aukcji. Więc Mason wyprowadził mnie stamtąd. Fletcher próbował powstrzymać mnie przed wyjściem, ale byłem tak wściekły, że po prostu oddałem swój numer i wyszedłem. Byłem pewien, że dzisiejsza noc nie będzie inna... albo może tym razem zniszczę wszystkich. Uśmiechnąłem się na tę myśl. Kiedy byłem gotowy, wysłałem wiadomość do Harley. "Idę dziś wieczorem na aukcję. Musisz iść ze mną. Również, zbierz Maximus i Brian. Chcę ich ze mną. Również przynieś moją Maserati, na wszelki wypadek. Ale jeśli coś jej się stanie, to twoja głowa." Była przerwa, a potem odpisał, "Zrobię to, Szefie." Włożyłem telefon do wewnętrznej kieszeni marynarki i zszedłem na dół. Mason uśmiechnął się z aprobatą, ubrany i gotowy do wyjścia. "Aukcja zaczyna się o ósmej." Spojrzał na zegarek. "Nie mamy dużo czasu—" "Mam mnóstwo czasu," warknąłem, przerywając mu. "Cierpliwość nigdy nie była jedną z twoich mocnych stron, Mason." Zadrwił. "Dealing with you, I have to have plenty of patience." My head snapped up, and I narrowed my eyes at him. "Don't forget. I'm still your boss." Mason glared at me but said nothing more. I checked my watch. "You and the boys meet me there." "But Boss—" My eyes flared when I turned around, and he backed right down. That was the way it usually was. As the Alpha, just one look could stop a man in their tracks… and usually did. *** A/N: What do you think will happen at the auction? Do you think Adan will kill everyone or find his Mate?
Przesuń w górę, aby kontynuować