passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Blood Moon - Rozdział #4 - autor Sophie Salde

Blood Moon

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Chociaż syreny stawały się coraz głośniejsze, samochód nie zatrzymał się. W rzeczywistości kierowca zaczął przyspieszać. Nagle przez otwór po światłach tylnych za mną rozbłysły niebieskie światła. Przecisnęłam przez niego palce i pomachałam nimi, mając nadzieję, że policjant zauważy.

Nagle radiowóz wyminął nas, gdy niebieskie światła przesunęły się przez otwór i całkowicie zniknęły, ale syreny wciąż wyły. W końcu samochód zaczął zwalniać, gdy w oddali rozległy się kolejne syreny. Niespodziewanie auto zjechało na pobocze i zatrzymało się.

Odetchnęłam z ulgą, wiedząc, że zostanę uratowana. Na pewno nie zrobi niczego przy ludziach.

"Powoli wysiądź z samochodu i trzymaj ręce tak, żebym je widział!" rozkazał męski głos... policjant. "Już!"

Usłyszałam chrzęst żwiru pod ciężkimi stopami. "W czym problem, funkcjonariuszu?" Drzwi samochodu otworzyły się i zamknęły.

"Ty! Ręce na maskę i nie ruszaj się!"

Mężczyzna westchnął. "Naprawdę, Szefie? Zamierzasz w to brnąć?" Ten głos dobiegał z prawej strony... od strony pasażera.

"Powtarzam, w czym problem, funkcjonariuszu?" powiedział mężczyzna z lewej... kierowca. To był Alfa... rozpoznałam jego głos.

"Otwórz bagażnik! Natychmiast!"

"Jak sobie życzysz." W jego głosie brzmiał sarkazm, ale przynajmniej miałam zostać uratowana. Jeszcze tylko minuta...

Nagle klapa bagażnika uniosła się i policjant sapnął, gdy zobaczył mnie nagą, leżącą w środku.

Białowłosy Alfa uśmiechnął się złośliwie, wyciągając pistolet... i wszystko zdawało się dziać w zwolnionym tempie, gdy wycelował broń w tył głowy funkcjonariusza.

"Uważaj!" krzyknęłam, próbując odepchnąć go na bok, ale było za późno.

Alfa pociągnął za spust, a jego twarz i krew obryzgały mnie, gdy bezwładne, martwe ciało opadło na ziemię. Uśmiechając się, pochylił się blisko. "Możesz winić tylko siebie. To tak, jakbyś sama pociągnęła za spust, Księżniczko."

"Nie!" krzyknęłam, przepychając się obok niego.

Ale złapał mnie za ramię i popchnął w stronę drugiego mężczyzny, który uśmiechał się, wyraźnie ciesząc się przedstawieniem. "Wsadź ją z powrotem do bagażnika i upewnij się, że pozostanie nietknięta. Nie wpadaj na żadne pomysły."

Mężczyzna skinął głową, gdy jego sadystyczne oczy przesunęły się po moim ciele. "Masz szczęście, że cię mi nie oddał." Potem wepchnął mnie do bagażnika i zatrzasnął klapę, zanim zdążyłam cokolwiek zrobić.

Jechaliśmy długo, ale nie odważyłam się już dawać sygnałów komukolwiek innemu. Ludzie nie dorównywali szalonej sile tego Alfy, nawet w jego ludzkiej formie.

Noc się dłużyła. Wkrótce pomarańczowe i czerwone smugi na niebie ustąpiły miejsca granatowi, niemal czerni. Kiedyś był to mój ulubiony kolor... do teraz. Teraz ten kolor zawsze będzie przypominał mi tę chwilę. Ten przerażający dzień.

Instynktownie wiedziałam, że moi rodzice nie żyją, tak samo jak mój brat. Gdyby żyli, słyszałabym ich w mojej głowie w wilczej formie. Ale nie byłam w wilczej formie i nie mogłam się przemienić. Musieli być martwi, bo inaczej wytropiliby mnie i uratowali. Łzy napłynęły mi do oczu, gdy myślałam o mojej rodzinie, żałując, że nie mogłam zrobić więcej, by ich ocalić.

Trzymając bransoletkę przed twarzą, próbowałam ją zerwać, ale przestałam, gdy przeszywający ból rozdarł moje ramię i ciało. Przygryzłam dolną wargę i pociągnęłam, próbując ponownie. Krew sączyła się wokół srebrnej opaski, ale nie chciała zejść. Jedynym sposobem na jej zdjęcie było zdarcie skóry razem z nią. Ale jeśli to był jedyny sposób na jej usunięcie, niech tak będzie. Przygotowałam się i zaczęłam ciągnąć... ale wtedy bagażnik się otworzył. Samochód się zatrzymał, a ja byłam tak pochłonięta próbą jej zdjęcia, że tego nie zauważyłam.

"Co ty, do cholery, wyprawiasz?" krzyknął pomagier Alfy, wyciągając mnie z samochodu. "Prędzej oderwiesz sobie rękę, niż zdejmiesz tę rzecz!" Zatrzasnął bagażnik i pociągnął mnie w stronę magazynu.

"Puść mnie, ty zwierzę!" krzyknęłam, próbując wyrwać jego rękę, ale na próżno. Był o wiele za silny. Wtedy szybko wbiłam zęby w jego nadgarstek, a on krzyknął z bólu, puszczając mnie. Pobiegłam przez parking w ludzkiej formie, ale wtedy sześciu uzbrojonych mężczyzn w czarnych garniturach i białych koszulach stanęło przede mną, blokując mi drogę.

Głośne kroki rozbrzmiewały za mną, zbliżając się. "To było naprawdę głupie z twojej strony!" Alfa złapał moje ramię i obrócił mnie, chwytając za ramiona obiema rękami. "Gdybyś nie miała przynieść tak wysokiej ceny, pozwoliłbym moim ludziom zrobić z tobą, co chcą, a potem obdarłbym cię żywcem ze skóry... albo ugotował w oleju za to, co zrobiłaś!"

"Nie, nie zrobisz tego." Mężczyzna z czarnymi włosami podszedł szybko. "Dam ci dwadzieścia procent tego, co za nią dostaniesz."

Alfa zaśmiał się. "Chyba sobie żartujesz!" Spojrzał mu w oczy. "Siedemdziesiąt procent."

Potrząsnął głową. "Pięćdziesiąt procent i to moja ostateczna oferta." Wzruszył ramionami. "Jeśli ci nie odpowiada, zabierz ją na inną aukcję."

Alfa warknął, trzymając mnie.

"Puść mnie!"

Czarnowłosy mężczyzna wzruszył ramionami. "W porządku, więc. Zabierz ją gdzie indziej." Zaczął odchodzić.

"Proszę! Musisz mi pomóc!" krzyknęłam, mówiąc szybko, zanim zdążył mnie uciszyć. "On wymordował mój Pack i jestem jedyną, która została!"

"Zamknij się!" Alfa uniósł rękę i uderzył mnie w twarz grzbietem dłoni.

Mężczyzna zatrzymał się i odwrócił, uśmiechając się. "Więc wygląda na to, że sprawiła ci sporo kłopotów. Mam ją zabrać, czy zabierzesz ją na inną aukcję?"

Złowieszczy uśmiech wykrzywił usta Alfy. "A co, jeśli po prostu ją tu zabiję?"

Brunet wzruszył ramionami. "Dla mnie to bez różnicy." Machnął lekceważąco ręką. "Rób, co chcesz. Zaoszczędzi mi to czasu na doprowadzenie jej do porządku." Spojrzał na moje ciało, pokryte krwią i brudem, i znów zaczął odchodzić.

"Dobra!" warknął Alfa, popychając mnie do niego. "Bierz ją! Wrócę po odbiór po aukcji."

Wzruszył ramionami. "Nie ma potrzeby. Spotkamy się w zwykłym miejscu."

Alfa zacisnął szczękę, wpatrując się w niego morderczo. "Nie spóźnij się." Potem wrócił do białego samochodu i odjechał, zostawiając mnie na łasce tego człowieka.

"Kim jesteś i co ze mną zrobisz?" krzyknęłam, nie chcąc tak naprawdę znać odpowiedzi.

Zaśmiał się bez humoru, ciągnąc mnie w stronę magazynu. "Och, ja nie zamierzam nic ci zrobić, ani nikt inny. Ale nie mogę tego samego powiedzieć o twoim kupcu."

"Moim kupcu?" Nie mogłam uwierzyć w to, co się dzieje. Tego ranka obudziłam się jako księżniczka Packu Wysokiego Pazura. Dziś wieczorem zostanę zamieniona w zwykłą dziwkę.

Kiwnął głową, gdy złowieszczy uśmiech rozświetlił jego usta. "Ale nie martw się. Mężczyźni, którzy uczestniczą w tych aukcjach są bogaci... więc będziesz miała życie swoich marzeń."

"Już miałam życie swoich marzeń," wymamrotałam, wiedząc, że mój los spoczywa w rękach mężczyzn, których nawet nie znałam. Ale zaczęłam planować ucieczkę... zamierzałam uciec przy pierwszej nadarzającej się okazji.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Adan "Panie, nalegam, abyś rozważył udział w Aukcji dziś wieczorem," powiedział Mason po raz siódmy tego dnia. "Albo to, albo mógłbyś wziąć Hailey jako swoją Towarzyszkę i mieć to z głowy." Hailey Sims była członkinią Stada, znałem ją od lat. W rzeczywistości wszyscy spodziewali się, że po śmierci mojego ojca ożenię się z nią i wezmę ją jako swoją Towarzyszkę. "Po raz setny, nie kocham jej!" Waliłem szklanką bourbona o stół i wstałem na nogi. "Odrzucam wzięcie kobiety, która nie jest moją Towarzyszką." Mason wypuścił głęboki oddech. "Alpha Cole, po prostu wybierz Towarzyszkę! To nie tak, że—" "Powiedziałem nie!" warknąłem, wracając do baru, aby napełnić swoją szklankę. Następnie odwróciłem się w stronę kominka, obserwując, jak pomarańczowe, czerwone i żółte płomienie łapczywie liżą pień na dalszej ścianie. "Ona tam jest. Moja Towarzyszka. Wiem, że jest." Wziąłem kolejny łyk. "Panie... Alpha Cole... możesz być Donem Mafii dla ludzi, ale nie muszę ci przypominać, że po śmierci ojca jesteś teraz Królem Stada Cienia Księżyca. Alfą. A każdy Król musi wziąć Królową lub zrzec się swojego Stada, zgodnie z Prawem Stada." "Masz rację. Nie muszę być przypominany. Rada Stada przypominała mi to wystarczająco." W naszym świecie Król musi wziąć Królową, albo ryzykuje utratę tronu, jak powiedział Mason. Ale odmówiłem wzięcia jakiejkolwiek kobiety jako mojej Towarzyszki. Mason zaśmiał się. "Cóż, jedna dobra rzecz to, że nadchodzi Krwawy Księżyc." Moja głowa uniosła się, a oczy zwęziły się. "Co do diabła ma to znaczyć? I jak to jest szczęście?" Wzruszył ramionami, popijając swój napój. "Jeśli nie wybierzesz Towarzyszki do Krwawego Księżyca, wtedy instynkt parowania przejmie kontrolę i będziesz zmuszony wybrać Towarzyszkę, czy tego chcesz, czy nie." Zaśmiał się. "Twoje hormony przejmą kontrolę, a będziesz z każdą kobietą, która zbliży się do ciebie. Problem rozwiązany." "Zamknij się!" Wypiłem resztę swojego napoju i odstawiłem szklankę. Chociaż nienawidziłem myśli o pójściu na aukcję ludzi, mogłem pomyśleć o lepszych alternatywach niż pozwolić losowi wybrać dla mnie Towarzyszkę. Chciałem sam wybrać swoją Towarzyszkę... tę, której oddam swoje serce, która urodzi moje dzieci. Ale mimo że widziałem każdą kobietę w moim Stadzie i we wszystkich sąsiadujących Stadach, nadal jej nie znalazłem. "Dobrze! Chociaż nienawidzę myśli o pójściu na aukcję ludzi, jest to lepsze niż stanie tutaj i słuchanie twoich narzekań przez całą noc!" Ale nie było sposobu, żeby znaleźć moją Towarzyszkę tej nocy. Nie wśród ludzi. To było wirtualnie niemożliwe. Wilkołaki nie współdziałają z ludźmi, chyba że jest to absolutnie konieczne. Lata temu nasz lud przybył do stanu Nowy Jork, aby uciec od ludzi i stworzyć własne społeczeństwo. Jednak im bardziej rasa ludzka rosła, tym więcej budowali, a my mieliśmy coraz mniej ziemi. Niedługo potem znaleźliśmy się w bliskim sąsiedztwie ludzi w interesach i związkach towarzyskich, znacznie bliżej niż chcieliśmy. Zamiast więc próbować wyjaśnić nasze Stada ludziom, udawaliśmy, że jesteśmy Rodzinami Mafijnymi. Ale w rzeczywistości byliśmy indywidualnymi Stadami. Każde Stado miało swoją własną Rodzinę Królewską. Każdy Alfa to Król. Jego Towarzyszka to Królowa, i tak dalej. Nienawidziłem kłamać o tym, kim jestem, komukolwiek, ale żeby przetrwać, nie mieliśmy wyboru. Mason poklepał mnie po ramieniu i dał męski uścisk. "Nie martw się. Pójdę z tobą, zabiorę też twoich strażników. Przy pierwszym znaku kłopotów, wychodzimy stamtąd." Zaśmiałem się, kręcąc głową. "Nigdy nie unikałem kłopotów z ludźmi wcześniej i nie zamierzam teraz." Ruszyłem w stronę schodów. "Powiedz Douglasowi, żeby przygotował limuzynę. Zajmę się strażnikami. Będę na dole za minutę." Wszedłem na schody, nie czekając na jego odpowiedź. Szybko wziąłem prysznic, przeczesałem swoje ciemnobrązowe włosy do ramion i ogoliłem się. Jeśli miałem spotkać swoją Towarzyszkę, chciałem wyglądać najlepiej. Ale nie było sposobu, żeby znaleźć ją wśród ludzi. Niemożliwe. Nie, większość ludzi zostawiała nas w spokoju. Czuli, że jest w nas coś niebezpiecznego, kiedy zbliżali się zbyt blisko i trzymali się z dala. Owinąłem biały ręcznik wokół talii i przeszedłem przez swoją sypialnię do garderoby. Wybrałem smoking, białą koszulę i swoje czarne buty, które lśniły do perfekcji. Remy, mój lokaj, zawsze je polerował, ponieważ, jak to ujął, "Nigdy nie wiesz, kiedy będziesz musiał uczestniczyć w spotkaniu na ostatnią chwilę." Dziś wieczorem miał rację. To nie było spotkanie z ludzkimi Donami Mafii czy Liderami Rady Stada, ale nadal było to spotkanie, tak czy inaczej. Jeśli spotkam swoją Towarzyszkę dziś wieczorem, to będzie spotkanie. W przeciwnym razie będzie to niekończący się ciąg ludzkich kobiet, które zostały zabrane z ich domów i prezentowane przed mężczyznami za cenę. To było obrzydliwe. Żadna kobieta nie powinna musieć znosić takiego poniżającego wydarzenia, dlatego rzadko tam bywałem. Jednak Don Fletcher Reed zawsze mnie zapraszał. Oczywiście myślał, że potrzebuję żony. Ale decyzja, czy pójdę, czy nie, to inna sprawa. Ale słyszałem, że do miasta przychodzi nowy klub seksualny i miałem nadzieję, że to może zatrzymać problem z handlem. Na ostatniej aukcji, na której byłem, miałem pokusę zabicia wszystkich mężczyzn, uwolnienia kobiet i pozwolenia im wrócić do ich rodzin. Ale nie byłoby dobrze, gdybym wymordował wszystkie Mafijne Rodziny Przestępcze, biznesmenów, polityków, gwiazdy filmowe i innych wysoko postawionych klientów obecnych na aukcji. Więc Mason wyprowadził mnie stamtąd. Fletcher próbował powstrzymać mnie przed wyjściem, ale byłem tak wściekły, że po prostu oddałem swój numer i wyszedłem. Byłem pewien, że dzisiejsza noc nie będzie inna... albo może tym razem zniszczę wszystkich. Uśmiechnąłem się na tę myśl. Kiedy byłem gotowy, wysłałem wiadomość do Harley. "Idę dziś wieczorem na aukcję. Musisz iść ze mną. Również, zbierz Maximus i Brian. Chcę ich ze mną. Również przynieś moją Maserati, na wszelki wypadek. Ale jeśli coś jej się stanie, to twoja głowa." Była przerwa, a potem odpisał, "Zrobię to, Szefie." Włożyłem telefon do wewnętrznej kieszeni marynarki i zszedłem na dół. Mason uśmiechnął się z aprobatą, ubrany i gotowy do wyjścia. "Aukcja zaczyna się o ósmej." Spojrzał na zegarek. "Nie mamy dużo czasu—" "Mam mnóstwo czasu," warknąłem, przerywając mu. "Cierpliwość nigdy nie była jedną z twoich mocnych stron, Mason." Zadrwił. "Dealing with you, I have to have plenty of patience." My head snapped up, and I narrowed my eyes at him. "Don't forget. I'm still your boss." Mason glared at me but said nothing more. I checked my watch. "You and the boys meet me there." "But Boss—" My eyes flared when I turned around, and he backed right down. That was the way it usually was. As the Alpha, just one look could stop a man in their tracks… and usually did. *** A/N: What do you think will happen at the auction? Do you think Adan will kill everyone or find his Mate?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Wybiegłem na zewnątrz i zbiegłem po schodach, a strażnicy na ganku zamknęli za mną drzwi. Douglas stał przy limuzynie z otwartymi tylnymi drzwiami. "Dobry wieczór, Alfo Cole!"

"Nie zapomnij. Przy ludziach jestem Don Cole albo Adan," odpowiedziałem, posyłając mu lekki uśmiech, wsuwając się do limuzyny.

"Tak jest." Douglas zamknął moje drzwi i chwilę później byliśmy w drodze. "Więc Eastern Canyon Resort, proszę pana?" Uniósł brew, gdy nasze spojrzenia spotkały się w lusterku wstecznym.

Przytaknąłem, nie mówiąc ani słowa, patrząc przez okno na przesuwające się krajobrazy, pogrążony w myślach. Byłem Alfą Watahy Moon Shadow od roku i kończyły mi się dni na znalezienie Partnerki.

Mój ojciec zginął w walce rok wcześniej, a ja natychmiast przejąłem dowodzenie. Moim pierwszym zadaniem było zabicie odpowiedzialnego za to Alfy. Inni mówili, że powinienem był zdziesiątkować całą Watahę w odwecie, ale nie wierzyłem w to. W końcu to Alfa wydał rozkaz, więc to on musiał zapłacić. Jego ludzie tylko wykonywali rozkazy.

Początkowo Alfowie z Rady byli wyrozumiali i powiedzieli, że dadzą mi rok na znalezienie Partnerki, bym miał czas na żałobę i zorganizowanie Watahy Moon Shadow. Teraz ich cierpliwość się kończyła, ale odmawiałem wzięcia pierwszej lepszej kobiety. Albo znajdę swoją Partnerkę, albo nikogo.

Wkrótce Douglas wjechał na długi podjazd Eastern Canyon Resort. Powoli czekaliśmy, aż wszyscy dokonają swojego wielkiego wejścia. Nienawidziłem publicznych pokazów towarzyskich, ale konieczne było pokazywanie się, przypominanie ludziom, kto wciąż jest u władzy.

Kiedy nadeszła nasza kolej, Douglas się zatrzymał, a Mason otworzył moje drzwi. On i pozostali mężczyźni podążyli za mną do środka. Nie miałem pojęcia, jak dotarli tu przede mną, ale to nie miało znaczenia. Byli na miejscu.

"Dobry wieczór, Don Cole!" jeden ze strażników przywitał mnie przy drzwiach, wręczając mi tabliczkę z numerem. Spojrzałem na nią - widniała liczba sześćdziesiąt dziewięć. Zaśmiałem się z ironii. "Proszę bardzo! Aukcja jest na górze po tych schodach. Życzymy miłej zabawy!" Wskazał na prywatne, złote schody z ludzkimi strażnikami u podstawy.

Ruszyłem w ich kierunku, a oni odstąpili, kiwając głowami, ale zatrzymali Masona i moich ludzi. "Nie wy."

Westchnąłem głęboko. Fletcher ostatnio zaostrzył środki bezpieczeństwa. Ostatnio były jakieś problemy wśród ludzi i nie chciał ryzykować. Szczerze mówiąc, nie winiłem go.

"Mason, zaczekaj tu z ludźmi. Dam sobie radę."

"Tak jest, Szefie." Z wyrazu jego twarzy wynikało, że mu się to nie podobało, ale wiedział, że lepiej nie przeciwstawiać się mnie, mimo że był moim Zastępcą.

"Adan!" Fletcher przywitał mnie na szczycie schodów i wyciągnął rękę. "Cieszę się, że przyszedłeś!"

Przytaknąłem, posyłając mu lekki uśmiech. "Zostałem przekonany."

Zaśmiał się. "Cieszę się, że się udało." Uśmiech rozświetlił jego usta, gdy spojrzał na tabliczkę, którą trzymałem. "Widzę, że spotkałeś Stana."

Przytaknąłem.

Fletcher położył mi rękę na ramieniu, prowadząc mnie do sali. Na środku pomieszczenia znajdowały się prywatne loże, okrągła scena i krzesła wokół krawędzi.

"Adan, czuj się jak u siebie w gościnie! Mogę cię przedstawić, jeśli chcesz, albo możesz się sam rozejrzeć." Wskazał na jedną z prywatnych lóż. "Albo możesz skorzystać z loży, jeśli wolisz."

Przytaknąłem, odwzajemniając jego uśmiech. "Dziękuję. Chyba tak zrobię."

Uścisnął mi dłoń, a na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech. "Cóż, idę się przywitać z innymi!" Wzruszył ramionami. "Ale jesteś w samą porę. Show zaraz się zaczyna."

Kiwnąłem głową. "Dzięki, Fletcher. Dam sobie radę."

Pożegnał się i ruszył witać kolejnych gości.

Wziąłem kieliszek szampana od przechodzącego kelnera i ruszyłem w kierunku jednej z prywatnych lóż, gdy złapałem zapach.

Rozejrzałem się, ale nie zobaczyłem żadnych innych Alf ani wilkołaków, poza moimi ludźmi, którzy byli na dole. Nie, zdecydowanie był tu wilk... i była blisko. Podążyłem za zapachem w kierunku zaplecza, ale jeden ze strażników podniósł rękę. "Przepraszam, proszę pana, ale nikt nie może wchodzić na zaplecze do pań."

Przytaknąłem. "Mój błąd."

Mam nadzieję, że Fletcher nie porwał wilczycy, albo któryś z jego ludzi jej nie porwał. Jeśli tak, wilkołaki lada moment mogły zacząć szturmować to miejsce. Skierowałem się do pustej loży i usiadłem. Właśnie wtedy światła przygasły, a wszyscy zajęli miejsca, gdy zapadła cisza.

Nagle jasne światła rozświetliły scenę, gdy zaczęła grać cicha muzyka. "Wszyscy, dziękuję za przybycie dziś wieczorem!" powiedział Fletcher do tłumu, wchodząc na środek sceny. "Mamy zaplanowany świetny pokaz z wieloma pięknymi kobietami... i mężczyznami dla pań!"

Wszyscy się zaśmiali.

"Więc, wiecie jak działa aukcja. Jeśli zobaczycie kogoś, kogo chcecie, podnieście swój numer, a licytator zapisze waszą ofertę. Najwyższa oferta wygrywa! Ponadto, będziecie musieli zapłacić pełną kwotę za swoje zakupy pod koniec wieczoru, zanim odbierzecie swój towar. Więc, weźcie drinka, zrelaksujcie się i cieszcie się pokazem!" Fletcher przekazał mikrofon mężczyźnie w białym smokingu, odwrócił się i pomachał do małego tłumu, po czym ruszył na swoje miejsce.

Im dłużej trwała noc, tym więcej kobiet wyprowadzano. Ale żadna nie była wilczycą, którą wyczułem. Krew się we mnie gotowała na myśl o wilku poddanym takiemu upokorzeniu.

Kiedy je wyprowadzano, kobiety były ubrane w negligee i paradowały po scenie. Większość z nich wyglądała na przerażone. Inne stały nieugięte. Zrobiłem mentalną notatkę, żeby później porozmawiać z Fletcherem o zaprzestaniu tego. Gdy klub erotyczny zostanie otwarty w mieście, nie będzie potrzeby organizowania tych aukcji.

"A teraz, clou programu," powiedział spiker, przykuwając uwagę wszystkich. "Dziś mamy dla was specjalną niespodziankę! To brunetka bogini! Jej piękno nie ma sobie równych wśród żadnej kobiety tutaj dziś wieczorem!"

Przez tłum przeszedł szmer.

"Ale ostrzegam panów...." Spiker szeroko się uśmiechnął. "Może i jest przepiękna, ale ma temperament, który dorównuje jej urodzie!"

Wszyscy się zaśmiali.

"Została również uznana za czystą."

Tłum wydał z siebie okrzyki zachwytu.

"Więc bez zbędnej zwłoki, przedstawiam wam... Brennę!"

Przepiękna młoda brunetka ubrana w strój haremowy została wyciągnięta na scenę w złotych kajdankach i łańcuchach. Na jej nadgarstku była też jasna srebrna bransoletka, wtopiona w skórę. Warknąłem, wiedząc dokładnie, czym to było. To był srebrny magiczny artefakt, który uniemożliwiał zmiennokształtnym przemianę. Ktokolwiek oddał ją ludziom, wiedział, że jest wilkiem.

"Puśćcie mnie! Poczekajcie tylko! Gdy moi ludzie dowiedzą się, co mi zrobiliście, pożałujecie!" Ktoś włożył jej do ust niebieski jedwabny knebel pasujący do jej stroju, co sprawiło, że krew się we mnie zagotowała.

Ale gdy odwróciła się w moją stronę, moje serce się zatrzymało. Bo to była ona, kobieta, na którą czekałem całe życie... moja Partnerka.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Blood Moon

Blood Moon

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa