Taylor Portwalt
2 lata później..
"Co?!" Wykrzyknąłem z niedowierzaniem na swoją sekretarkę.
"Ona to odwołała" powtórzyła, a ja spojrzałem na ubrania przed sobą.
"Zablokuj ją i nigdy więcej nie przyjmuj jej zamówień. Już pięć razy odwołała i kazała mi wszystko powtórzyć. Mam tego dość" powiedziałem, zostawiłem pracę i wszedłem do swojego biura. Wziąłem głęboki oddech i wypiłem kawę jednym haustem.
"Mam jej dość. Mam już dość" powiedziałem do siebie i próbowałem się uspokoić. Wziąłem torbę i wyszedłem z biura.
"Chodźmy odpocząć i zakończyć wszystko na dzisiaj!" powiedziałem moim pracownikom. Wsiadłem do windy i opuściłem się na siedzenie. Mam ostatnio dużo stresu z pracy. Nie mam wytchnienia, a teraz dużo osób się bierze za śluby i to mnie wkurza.
Pary się przechadzały, pary się pobierały, a ja tu jestem. Przeklęty singiel!
Tylko moje szczęście pewnie
Wyszłem z windy i zabrałem klucze do samochodu od woźnego. Potrzebowałem jazdy tak bardzo, praca mi się piętrzyła i nie ma końca widać. Więc nie będzie wakacji w te dni.
Włączyłem piosenkę "Despacito" na głośniku i zacząłem się bawić. Uwielbiam tę piosenkę i od razu poprawia mi nastrój. Pojechałem na przejażdżkę, od dłuższego już czasu tego nie robiłem. Nie ma nic lepszego niż samotny czas na regenerację. Tylko ty...
Zatrzymałem się na czerwonym świetle. Odpocząłem na fotelu, gdy nagle samochód za mną staranował mój samochód. Uderzyłem głową w kierownicę, bo zderzenie było dość mocne.
Odepchnąłem pasy i otworzyłem drzwi samochodu. Wyszedłem z samochodu, a głowa mi się kręciła. Bardzo mocno uderzyłem w kierownicę.
Obróciłem się, żeby zobaczyć tafarłupa, który staranował mój samochód. Jego twarz była przerażająca i patrzył na mnie tak, jakby miał mnie zabić lub coś w tym stylu. Poszedłem do tyłu mojego samochodu i nie mogłem uwierzyć, jak bardzo jest zniszczony.
Dzisiaj naprawdę miałem pecha
"Co zamierzasz z tym zrobić?" zapytałem, a on spojrzał na mnie ze złością.
"To ty nagle nacisnąłeś hamulec" powiedział, a ja uniosłem brwi.
"Zatrzymałem mój samochód pięć minut temu, a ty mnie oskarżasz?" zapytałem i zacząłem się złościć. Włożyłem ręce na biodra i spojrzałem na niego gniewnym wzrokiem.
"Więc myślisz, że to ja sobie wymyśliłem?" wybuchł.
"Sprawdźmy nagrania z kamer, tafarłupie" syczałem, a on spojrzał na mnie z wściekłością.
"To w pełni twoja wina, nadal o tym wątpisz?" wybuchł szalony i w tym momencie pojawiła się policja. Przerwali ruch na ulicy i zwróciłem się do policjanta.
"Zderzył się ze mną, proszę sprawdzić nagrania z kamer"
"Dobrze pani, uspokój się. Jak masz na imię?" zapytał gliniarz.
"Taylor Portwalt" powiedziałem, dalej gapiąc się na tego człowieka.
"A ty, panie?"
"Paul Sed" odpowiedział.
"Proszę więc opowiedzieć nam całą historię" zacząłem opowiadać mu historię, a staryemu, tafarłupemu człowiekowi opowiadał swoją. On całkowicie zmyślił historię. Jestem zmęczony i mogę kogoś zabić już teraz.
"Sprawdź nagrania z kamer, panie" powiedziałem do policjanta, a on kiwnął głową.
"Sprawdzimy" zaśmiałem się, a twarz tafarłupa spodobała się. Policjant odszedł, a nagle tafarłup westchnął.
"Dlaczego kłamiesz?" odważyłem się zapytać.
"Bo nie mam pieniędzy, a moja żona jest teraz w szpitalu" Moje oczy wydęły się, gdy wybuchł.
"Jak mogę ci zaufać w tej sprawie?" zapytałem, a on wyciągnął telefon, pokazując mi wiadomości ze swoim synem. Wybałuszyłem oczy, widząc wiadomość. Jego żona ma wymienić pierścień w swoim sercu. Czekała na niego, żeby przybył pierwszy. Westchnąłem.
"Nie mam czasu" błagał mnie i jego twarz stała się bardziej niewyraźna. Wcześniej był zakłopotany i rozzłoszczony, bo myślał o swojej żonie.
"Taylor, co się stało?" Odwróciłem się na bok i moje oczy rozejrzały się, widząc Christiana stojącego tam. Co do diabła on tutaj robi?
"Kim jesteś?"
"Jej narzeczonym, jadłem w tym właśnie restauracji, kiedy zobaczyłem samochód mojej narzeczonej" powiedział Chris do tafarłupa. Spojrzałem na niego z niedowierzaniem.
"Przykro mi" powiedział ten tafarłup.
"Spłacę i zrobimy, jak wymaga tego prawo, ale pozwól mi najpierw odebrać żonę do operacji" powiedział do mnie, błagając, a ja spojrzałem na niego kiwając głową.
"Zostaw tu samochód i możesz iść" powiedziałem.
"Taylor.. co się dzieje?" Christian trzymał tafarłupa za ramię.
"Puść go, Christian, opowiem ci potem" Złapałam jego rękę, aby uwolnić starygo mężczyznę od uścisku.
"Przykro mi i dziękuję!" powiedział do mnie i zgubił się w oddali. Policjant pobiegł za nim, a ja zatrzymałam ich. Powiedziałam im prawdziwą historię, a jeden zespoł policjantów zdecydował się go śledzić.
"Jak mogłeś go puścić?" zapytał Chris, a ja odwróciłam się w jego stronę.
"Czym się tu zajmujesz? Udajesz mojego narzeczonego? Co do licha!" zapytałem, a on uniosł brwi.
"Widziałem cię z tamtej restauracji. Więc wiedziałem, co się stało, kiedy zobaczyłem twój samochód"
"To moja sprawa, więc nie wtrącaj się w moje sprawy" powiedziałem i planowałem porozmawiać z policją, ale Christian złapał moje nadgarstek.
"Kim jesteś?" zapytał policjant.
"Oh, on jest moim prz-"
"Narzeczonym" przerwał Christian i odwróciłem się do niego z przerażeniem. Policjant kiwnął głową i poprosił o moje dane, aby rozpocząć sprawę. Potem muszę czekać, aż stary człowiek wróci. Stanęłam na boku, a Christian stał obok mnie. Byłam bardzo niekomfortowa z jego obecnością.
Szczególnie po tej nocy.. którą dzieliliśmy dwa lata temu.
"Minęły dwa lata, jak się masz?" Christian zaczął rozmowę, ale naprawdę nie chciałam rozmawiać z nim.
"Po prostu idź, dobrze? To moja sprawa" powiedziałem mu zimno, ale nie odpowiedział mi, ani nie odszedł.
"Wciąż zadziorna i mnie nienawidzisz, co? Nawet po tamtej nocy?" zapytał, uśmiechając się, ale jego twarz nie patrzyła na mnie. Spojrzał prosto, a ja patrzyłem na niego z niedowierzaniem.
"Jaka noc? Gadasz głupoty" wybuczałem.
"Przewidziałem.. Będziesz udawać, że o tym nie pamiętasz" Do licha!
Przesuń w górę, aby kontynuować
Taylor Portwalt
"Dlaczego zawsze jesteś wokół?!" Odwróciłam się do Christiana, a on przestał i zmarszczył brwi.
"Co?"
"Przestań mnie śledzić" powiedziałam.
"Kto mówi, że cię śledzę?" zapytał i co?
"Co?" Wyjął kluczyki do samochodu i nacisnął. Odwróciłam się, żeby zobaczyć, że jego samochód był tuż obok mnie. Westchnęłam, nie mogąc powstrzymać się od uderzenia się w głowę, bo właśnie się ośmieszyłam.
"Chcesz, żebym cię zawiózł do domu?" zaoferował, a ja nie chciałam być w jednym miejscu z nim. Unikałam go przez 2 lata, żeby nie poruszał naszej przeszłości.
"Dzięki, wezmę tylko moje papiery i wezmę taksówkę" powiedziałam, nie ryzykując spojrzenia na niego. Poszłam do swojego samochodu i otworzyłam go. Wzięłam swoją torbę pełną papierów dotyczących życzeń mojego klienta i innych rzeczy.
To był naprawdę szalony dzień, spojrzałam na zegarek i było już 21:00. Jeszcze nic nie jadłam. Po prostu zrobię szybki postój w Starbucks później.
"Taylor" wołał Christian i sekretnie tupnąłem nogą. Boże, nie chcę się z nim użerać.
"Co?" udawałam, że jestem zajęta moją torbą.
"Taylor" Christian wołał ponownie i spojrzałam się na niego.
"Huh? Co?" zapytałam, ale nie ośmielając się spojrzeć mu w oczy.
"Zamknij jeszcze raz samochód" powiedział i przeklinałam siebie za to, że jestem taka niezdarna. Uderzyłem się w głowę i skrzywiłem się. Kontynuowałem spacer do budynku, ale ktoś złapał mnie za nadgarstek. Odwróciłam się do Christiana w przerażeniu.
"Co? Huh? Przestraszyłeś mnie!" krzyknąłem na niego.
"Pozwól, że cię przewiozę do domu"
"Dzięki, nie chcę być w jednym samochodzie z nieznajomym" Tak, zaczęłam mówić dziwne rzeczy.
"Nieznajomym? Jesteśmy przyjaciółmi od dziecka, Taylor" stwierdził oczywiste i szeroko się do niego uśmiechnąłem.
"Tak, pewnie"
"Oh... jesteś zdenerwowany, bo spaliśmy ze sobą 2 lata temu?" Chciałem go przemordować tak bardzo teraz. Odpłaciłem mu się śmiechem.
"Chris, prawie się do siebie nie widzimy. Jak moglibyśmy ze sobą spać?" powiedziałem, próbując się uspokoić. Uśmiechnąłem się nieswojo.
"Jeśli prawie się nie widzimy, dlaczego nie chcesz, żebym cię zawiózł do domu? Jesteśmy przyjaciółmi, prawda?" zapytał i odwróciłem się do niego, uśmiechając się szeroko.
"Muszę iść gdzie indziej" usprawiedliwiłam się.
"Zawiozę cię tam" powiedział i pokręciłem głową.
"Idę do mojego chłopaka" Dlaczego to powiedziałem? Przeklinałem siebie w środku głowy.
"Wyimaginowanego chłopaka?" Moje oczy rozszerzyły się, a ja oczywiście na niego spojrzałem.
"Jak możesz tak powiedzieć? To jest niegrzeczne!"
"Czy masz jakiegoś prawdziwego chłopaka? Wątpię, że masz" uśmiechnął się i wsadził ręce do kieszeni, a ja westchnąłem.
"Popatrz Christian, jestem zmęczony i miałem dzisiaj dużo stresu. Czy możesz zostawić mnie w spokoju?" zapytałem.
"Dlatego pozwól mi cię zawieźć do domu, żebyś mogła się odpocząć"
"Dobrze, spoko, jedziemy" syknąłem, a on uśmiechnął się, bo wygrał argument. Otworzył samochód, a ja poszedłem za nim. Wsiadł do środka i sygnalizował mi, żebym też wsiadł.
"Więc, pokaż drogę, piękności" Dzięki Bogu, że wtedy nic nie jadłem ani nie piłem, bo bym się dusił, słysząc, jak to powiedział.
"Po co jesteś w LA?" zapytałem, patrząc przez okno.
"Oczywiście praca" odpowiedział.
"Oh" Niewygodnie. Niewygodnie.
Nagle mój żołądek przerwał nas, zagręczał. Obwiniałem go za wydawanie dźwięków, gdy jestem z Christianem. To tak żenujące. Przeklinałem siebie ponownie.
"Głodny?"
"Nie" Kłamstwa.
"Mcdonald's? Burger King? In-n-out?" pytał, wymieniając wszystkie śmieciowe jedzenie.
"Nie jestem gło-"
"Więc jedziemy do in-n-out" przerwał mi i skręcił swoim samochodem do in-n-out. Spojrzałem na niego z niedowierzaniem.
"Po co pytasz?" syczałem, a on odwrócił się do mnie, uśmiechając się.
"Bo to zabawne" powiedział i wysiadł z samochodu. Włożyłem swoją torbę do jego samochodu i wyszedłem też. Szliśmy obok siebie do in-n-out. Oboje spoglądaliśmy na menu.
"Frytki Animal 1" powiedziałem, a on się do mnie odwrócił.
"Tylko to?" zapytał, a ja skinąłem głową.
" Mam mały żołądek. Nie mogę jeść dużo jedzenia" Napiłem się coli, bo jestem tak spragniony.
"Niewątpliwie dlatego masz seksowny płaski brzuch" Dusiłem się przy piciu, słysząc to, co powiedział. Christian poklepał mnie po plecach.
"Nie mam seksownego płaskiego brzucha. Jest zdrowy" spojrzałem na niego z wrogością i nazwałem go stalkerem (śledzącym) zamiast płaskim brzuchem. Cały czas kaszlałem. Zamówił to samo co ja i zapłacił za to.
"To jak się masz? Jak radzi sobie Portwalt?" zapytał, kiedy usiedliśmy przy naszym stole. Usiadł naprzeciwko mnie, a ja zaczęłam objadać się frytkami.
"Są dobrze" powiedziałem.
"A ty?" Chris zapytał, patrząc na mnie z ciekawością.
"Jestem dobrze, ostatnio po prostu dużo się stresuję" powiedziałem, nie ośmielając się spojrzeć mu w oczy.
"Jesteś projektantką, prawda?" zapytał, a ja kiwnąłem głową.
"Dobrze wiedzieć."
"Skąd wiesz o mojej pracy?" zapytałem, bo dopiero 6 miesięcy temu zaczęłam być projektantką.
"Mam swoje źródła, piękności" znów się dusiłem i Christian się śmiał.
"Nie nazywaj mnie tak, obrzydliwe to brzmi, kiedy to wypływa z twoich ust. Wiesz, że od dziecka nigdy nie byliśmy przyjaciółmi" powiedziałem prawdę, i to prawda. Nigdy nie przestajemy się kłócić, zawsze powodujemy chaos, walcząc i rzucając w siebie różnymi rzeczami.
"Dlaczego obrzydliwe? Spędziliśmy razem jedną noc" spojrzałem na niego z niedowierzaniem. Jak on aż tak mógł to powiedzieć głośno?
"Christian, zaczynasz coś wyobrażać. Chcesz, żebym cię zabrał do terapeuty?" zapytałem, a on uniosł brwi.
"Czy to nie powinno być na odwrót? Ty miałaś amnezję z naszej nocy" uśmiechnął się szyderczo i odwróciłem wzrok.
"Christian, jesteś dziwny" powiedziałem, próbując zatuszować swoje wyrażenie.
"Jaki dziwny? Wciąż pamiętam twoje znamie na lewym biodrze" spojrzałem na niego z niedowierzaniem. Jak on mógł to tak głośno powiedzieć?
"Christian, przestajesz mieć iluzje. Jesteś chory?" zapytałem, a on się śmiał.
"Bawisz mnie, Taylor. Ale podoba mi się, jak wymawiasz moje imię i nazwisko. Tak jak zawsze krzyczałaś tamtej nocy" To nie do wiary!
Przesuń w górę, aby kontynuować
