POV Noelle
Od dwóch tygodni daję z siebie wszystko.
Króciutkie szorty, topy odsłaniające brzuch, strategiczne schylanie się, przypadkowe dotknięcia.
Rzucam uwagi balansujące na granicy przyzwoitości, używam perfum, które prawdopodobnie łamią kilka międzynarodowych traktatów, i schylam się tak często, że zaczynam mieć permanentny ból w krzyżu.
I, kurwa, to działa.
Wczoraj, gdy „przypadkiem” musnęłam go, sięgając po kawę, jego szczęka zacisnęła się tak mocno, że pomyślałam, że zaraz pęknie mu ząb.
A dziś rano, kiedy schyliłam się, żeby podnieść kolczyk w tej sukience, która ledwo cokolwiek zakrywała, przyłapałam go, jak gapi się na mój tyłek przez pełne trzy sekundy, zanim przypomniał sobie, że powinien zachowywać się profesjonalnie.
Trzy sekundy może nie brzmią imponująco, ale dla Owena Tate’a? To praktycznie owacja na stojąco.
To zwycięstwo jest odurzające.
Każda rysa na jego opanowaniu, każdy chwilowy brak tej irytującej kontroli sprawia, że przechodzi mnie dreszcz ekscytacji – mocniejszy, niż powinien.
Kiedy jego wzrok zatrzymuje się na moich nogach, kiedy jego oddech staje się odrobinę płytszy, kiedy ten mięsień na jego szczęce pulsuje jak bomba zegarowa — czuję się potężna. Niebezpieczna. Żywa.
I cholernie podniecona.
Co absolutnie nie jest celem.
Ale mój zdradziecki mózg wciąż podsuwa mi obrazy tych ostrożnych, opanowanych rąk, które tracą całą tę profesjonalność.
Jego, przyciskającego mnie do ściany, gdy w końcu puszczają mu nerwy.
Tego, jak brzmi Owen Tate, kiedy przestaje być idealnym ochroniarzem.
Wyobrażam sobie, że byłby szorstki. Wymagający. Taki facet, który przejmuje kontrolę i sprawia, że zapominam własne imię. Te ręce, które tak uważnie opatrują moje rany, pewnie dokładnie wiedziałyby, jak mnie dotknąć.
Jak mnie całkowicie zrujnować.
Te usta, które zwykle są zaciśnięte w wąską linię, pewnie czułyby się niesamowicie na mojej skórze, na moich ustach, między moimi…
Nie. Przestań.
To jest o wolności. O wyrzuceniu pieska tatusia z mojego życia. O udowodnieniu, że nie potrzebuję niańki.
To zdecydowanie nie jest o tym, jak mój puls przyspiesza, kiedy patrzy na mnie tak, jakby chciał mnie pożreć w całości.
To nie o tym, że zastanawiam się, jak by to było, gdyby cała ta opanowana siła skupiła się tylko na mnie. Nie o fantazjowaniu, co by się stało, gdybym zaszła za daleko i on w końcu by pękł.
Ale Chryste, ten facet jest zachwycający, kiedy walczy sam ze sobą.
A ja najwyraźniej jestem masochistką, która podnieca się torturowaniem nas obojga.
„Mam spotkanie,” mówił mi wcześniej Owen, poprawiając spinki do mankietów z tą wkurzającą precyzją, którą wnosi do wszystkiego. „Nie zajmie mi to długo. Zachowuj się.”
„Mmmrrrhhh,” wydaję długi, dezaprobujący dźwięk, który pewnie zostałby zarejestrowany na skali Richtera.
„To nie jest odpowiedź.”
„To jedyna odpowiedź, jaką dostaniesz.”
Usta Owena robią to coś, kiedy prawie się uśmiechają, ale jednak nie do końca. „Spróbuj nie spalić domu, kiedy mnie nie będzie.”
„Nic nie obiecuję.”
W chwili, gdy jego samochód znika za bramą, ruszam do akcji.
Dzisiejsza noc to ta, kiedy uwolnię się od pieprzonego Owena Tate’a.
Idę na całość z moim wyborem stroju. Czarna skórzana mini-sukienka, która jest bardziej sugestią niż ubraniem, kozaki za kolano, które wręcz krzyczą „problemy z ojcem”, i czerwona szminka, która mogłaby zatrzymać ruch na ulicy.
Idealnie.
Chwytam kopertówkę, pakuję do niej gotówkę i tyle prezerwatyw, by zaopatrzyć małą armię. Nie żebym zamierzała ich używać, ale dziewczyna musi być przygotowana.
Dziś chodzi o wolność, nie o pieprzenie się.
Klub jest dokładnie taki, jakiego się spodziewałam. Głośny, ciemny i pełen ludzi, którzy zdecydowanie nie mają ochroniarzy. Jamie już zajął miejsce przy barze, wyglądając jak seks na dwóch nogach w obcisłych dżinsach i siateczkowej koszuli.
„Udało ci się!” Przyciąga mnie do uścisku, który pachnie drogimi perfumami i buntem. „I naprawdę uciekłaś.”
„Wolność smakuje jak tequila,” oznajmiam, dając znak barmanowi. „Sześć shotów. Tylko najlepsza.”
Alkohol uderza jak płynna odwaga, wypalając każdą zahamowaną we mnie barierę. Jeden kieliszek zamienia się w dwa, dwa w cztery, i nagle świat wydaje się jasny, niebezpieczny i absolutnie doskonały.
"Zatańcz ze mną," łapię Jamiego za rękę, ciągnąc go na zatłoczony parkiet.
Muzyka dudni w moich kościach, bas jest tak ciężki, że czuję go jak własne tętno. Poruszam się, jakbym miała dwadzieścia dwa lata i była nie do pokonania, jakbym nie miała nic do stracenia i wszystko do udowodnienia.
Skórzana sukienka lepi się do mojej spoconej skóry, a ja czuję na sobie wzrok wszystkich w tym miejscu, śledzących każdy mój ruch.
Tak smakuje wolność.
"Jesteś niesamowita!" Jamie krzyczy ponad muzyką, obracając mnie aż kręci mi się w głowie od śmiechu.
Dostrzegam stolik na środku parkietu i nagle wiem dokładnie, co muszę zrobić.
Wspinam się na niego, skórzane buty ślizgają się po lepkiej powierzchni, i nagle jestem ponad tłumem, boginią swojego małego królestwa.
Okrzyki publiczności są upajające. Poruszam się, jakbym występowała przed tysiącami, potrząsając tyłkiem jakby to było religijne przeżycie.
Sukienka podjeżdża wyżej z każdym ruchem, a ja mam to gdzieś.
Nie obchodzi mnie nic poza tą chwilą, tym uczuciem, tą doskonałą chwilą buntu.
Wtedy go widzę.
Owen stoi na skraju parkietu, w ciemnym garniturze wygląda jak uosobienie śmierci. Jego oczy odnajdują moje po drugiej stronie zatłoczonej sali i nawet z tej odległości widzę, jak fala wściekłości bije od niego.
Idealnie.
Facet o barczystych ramionach pływaka i łóżkowym spojrzeniu przedziera się przez tłum, wyciągając rękę w moją stronę. "Zejdź tutaj, piękna."
"A może to ty wejdziesz tutaj?" mruczę, wyciągając dłoń, ale wzrok mam cały czas utkwiony w Oweni.
Wspina się na stolik, i nagle zaczynamy się ocierać o siebie, jakbyśmy brali udział w castingu do teledysku.
Ale nie tańczę dla niego.
Tańczę dla Owena.
Każdy ruch ma doprowadzić go do szaleństwa. Każde kołysanie biodrami, każde wygięcie mojego kręgosłupa, za każdym razem, gdy odchylam głowę w udawanym uniesieniu — wszystko to robię dla niego.
Chcę, żeby dokładnie zobaczył, co traci.
Chcę, żeby pamiętał, jak to jest pragnąć czegoś, czego nie może mieć.
Ręce faceta stają się coraz śmielsze, zsuwają się coraz niżej, a ja mu na to pozwalam. Szczęka Owena zaciska się tak mocno, że dziwię się, iż nie pęka.
Odwracam się w ramionach faceta, przyciskając do niego swój tyłek, nie odrywając wzroku od Owena. Dłonie faceta odnajdują moje biodra, a ja poruszam się tak, jakbym występowała dla jedynego widza.
Oczy Owena są ciemne, niebezpieczne i całkowicie skupione na mnie. Na tym, jak sukienka podjeżdża mi po udach. Na tym, jak moje ciało porusza się w rytmie przy innym mężczyźnie.
Na tym, jak celowo, metodycznie doprowadzam go do pieprzonego szaleństwa.
I Boże, pomóż mi, zaczyna mnie to podniecać.
Ręce faceta zsuwają się jeszcze niżej, ściskając mój tyłek z taką swobodą, która przekracza wszelkie granice.
— Mam prywatną lożę — szepcze mi do ucha.
— Pokaż mi.
Już mam schodzić ze stołu, gdy silne dłonie oplatają moją talię i podnoszą mnie lekko, jakbym nic nie ważyła.
Zanim zdążę zareagować, facet obraca mnie i próbuje mnie pocałować, jego usta opadają ku moim z alkoholową pewnością siebie.
Jeszcze chwilę temu facet był przy mnie, a już go nie ma — potyka się i cofa w tłum. Między nami stoi Owen, wyglądający jak uosobienie kontrolowanej przemocy w drogim garniturze.
— Czas wracać do domu — jego głos jest spokojny, opanowany i absolutnie wściekły.
— Jeszcze nie skończyłam tańczyć — mówię, ale mój głos się łamie.
— Skończyłaś. — Jego dłoń zaciska się na moim nadgarstku, nie na tyle mocno, by zabolało, ale wystarczająco pewnie, by nie zostawić miejsca na sprzeciw. — Wychodzimy.
Sposób, w jaki to mówi, niski i groźny, wywołuje u mnie dreszcz, który nie ma nic wspólnego z klimatyzacją. To nie jest profesjonalny Owen, który sprawdza mi kostki po urazie. To coś zupełnie innego.
Coś, co sprawia, że moje kolana miękną, a puls przyspiesza.
"Nie możesz mnie zmusić—"
"Patrz na mnie."
„Puść mnie!” krzyczę, okładając go pięściami po plecach, gdy przerzuca mnie przez ramię jak worek markowanych ziemniaków. „Puść mnie natychmiast!”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Owen
Wrzucam ją na miejsce pasażera, jakby była zrobiona z nitrogliceryny i złych decyzji.
Bo jest. A ja jestem o sekundę od detonacji.
"Nie." Mój palec przebija powietrze, gdy sięga po klamkę. "Nawet o tym kurwa nie myśl."
Wzdycha, jakby to JA był problemem.
Jakby przed chwilą nie ocierała się o jakiegoś typa, jakby był jej prywatnym rurkarzem.
Jakbym nie chciał oderwać tego drania od niej i pokazać jej, kogo naprawdę drażni od trzech tygodni.
Kliknięcie pasów rozlega się ostro, echem odbijając ostatnią nitkę mojej kontroli.
Jest unieruchomiona. Zamknięta.
Bo jeśli będzie dalej mówić, dalej patrzeć na mnie tymi wielkimi oczami, które zwiastują kłopoty, zniszczę nas oboje w taki sposób, że jej ojciec wpakowałby mi kulę w łeb.
„To jest porwanie,” mruczy, nadąsana jak bachor w designerskich szpilkach. „Mam dwadzieścia dwa lata, Owen. Mogę robić, co mi się kurwa podoba!”
„Oczywiście.” Przesiadam się za kierownicę, szczęka napięta tak mocno, że aż boli. „Bo te twoje dzisiejsze decyzje? Naprawdę zajebisty wybór."
"Nie jesteś moim ojcem," wypluwa, odwracając się w moją stronę.
Jej policzki są zaróżowione, źrenice rozszerzone, alkohol czyni ją śmiałą, niebezpieczną i absolutnie nieodpartą.
"Ale możesz być moim tatusiem, jeśli chcesz."
Prawie wciskam gaz w podłogę.
Kurwa.
Moje kostki bieleją na kierownicy, kiedy wjeżdżam na autostradę, próbując ignorować, jak to słowo uderza mnie jak fizyczny cios.
Jak sprawia, że mój kutas drga, a mózg się zawiesza.
Granica miała być jasna.
Pracuję dla jej ojca. Chronię jego córkę. Nie dotykam jej.
A jednak siedzę tu, wyobrażając sobie, jak jej usta wypowiadają to słowo jeszcze raz— tatusiu —ale nie w buncie. W uległości.
"Obiecałem twojemu ojcu, że będę cię chronił"—wymuszam przez zaciśnięte zęby. „Jeśli tylko spojrzę na ciebie nie tak, jak trzeba, zakopie mnie dziesięć stóp pod ziemią i posoli grunt."
„A jednak tu jesteś,” mruczy, uśmiechając się jak grzech w czerwonej szmince. „Ciągle patrzysz. Nadal ci zależy. Myślisz, że groźby tatusia mnie przestraszą? To on nauczył mnie manipulować, Owen. Uczyłam się od najlepszego."
Zerkam na nią kątem oka i natychmiast tego żałuję.
Rozsiadła się na siedzeniu, jakby to był jej samochód, nogi skrzyżowane, sukienka podjeżdża do góry, odsłaniając nieprzyzwoicie dużo uda. Jakby posiadała mnie.
I faktycznie mnie ma, oboje to wiemy.
Podwójna cholera.
"Wiesz, jaki masz problem?" ciągnie, głos lepki i rozmyty. "Myślisz, że jesteś lepszy od wszystkich. Taki opanowany. Taki kurwa idealny. Ale nie jesteś."
"Mój problem," syczę, "to trzymać cię bezpieczną i całą, żywą."
"Po prostu się bawiłam."
„Zaraz by cię wywlekł z tego klubu koleś z Glockiem za paskiem i fałszywym nazwiskiem.”
Śmieje się lekceważąco. „Był nieszkodliwy.”
„Był drapieżnikiem.”
„Nie wiesz tego.”
"Kurwa wiem. To moja praca, by wiedzieć." Zjeżdżam z autostrady do jej domu szybciej, niż powinienem. "Ten przystojniak miał w kieszeni piguły gwałtu, a pokój hotelowy już zarezerwowany."
Na sekundę jej pewność siebie gaśnie, ale zaraz wraca z podwójną siłą. „Zazdrosny?”
To słowo zawisa w powietrzu jak wyzwanie.
"Doskonale wiesz, kim jestem," cedzę przez zęby.
Wtedy dźga mnie palcem w policzek. Mocno. Drżę, jakby właśnie przyłożyła mi prąd do skóry.
"Ooo, słodziutki Owee," pieści, a ten pseudonim nie powinien mnie podniecać, ale kurwa, podnieca. "Jednak coś czujesz."
"Nie."
Mój głos wychodzi bardziej szorstki, niż zamierzałem.
"Dalej, przyznaj się. Chciałeś go dzisiaj zabić. Rozszarpać za to, że dotykał twojej własności."
"Nie jesteś moja."
"Nie?" Jej dłoń ląduje na moim udzie, palce rysują wzory przez materiał. "To dlaczego czuję, że jestem?"
Powinienem odsunąć jej rękę. Zachować profesjonalny dystans.
Powinienem pamiętać, że jest córką Michaela Morrisa i mam od niej szesnaście lat więcej. Zamiast tego pozwalam jej dotykać i wyobrażać sobie co chce.
„Mam na imię Owen.”
"Nie. Teraz jesteś mój. Mój Owee." Jej chichot jest zabójczy, a ręka sunie wyżej. "Lubię, jak się peszysz. To seksowne."
Jest cholernie odurzająca—pijana od wódki i buntu. Powinienem był wiedzieć, że będzie dokładnie taka jak ojciec. Manipulująca. Ostra w języku. Bezwzględna w dążeniu do kontroli.
Jedyna różnica? Jest wystarczająco piękna, by jej to uszło na sucho.
„Jesteś pijana,” syczę.
„Jestem oświecona.” Pochyla się bliżej, oddech ciepły przy moim uchu. Sukienka podwija się wyżej, a jej uda błyszczą w świetle księżyca.
Zaciskam dłonie na kierownicy tak mocno, że boli.
W końcu opada na skórzane siedzenie, gdy nie dostaje reakcji. „Wiesz, czego mi brakuje? Wolności. Możliwości wyboru. Pamiętasz to?”
„Podejmowałaś wybory. Złe.”
„Ale to były MOJE wybory.”
„Nie, jeśli narażały cię na niebezpieczeństwo.”
„Według was wszystko mnie naraża na niebezpieczeństwo.” Jej głos się łamie. „Spacer po ulicy. Zamawianie kawy. Oddychanie.”
„Twój ojciec chce cię tylko chronić.”
Odwraca wzrok. „On się boi. Że mnie straci. Tak jak stracił ją.”
Milczę. Wiem. Znam tę historię. Znam ten wypadek. Wiem, co ten strach z nim zrobił. Wiem, co robi ze mną.
„Moja mama,” mówi dalej cicho, „zginęła, gdy miałam dwanaście lat. Głupi wypadek samochodowy. Zły czas, złe miejsce. Po prostu... zniknęła.”
„Wiem.”
„Oczywiście, że wiesz,” gorzko się śmieje. „Pewnie wiesz o mnie wszystko. Każdy głupi błąd. Każdą żałosną chwilę.”
„To nie jest żałosne,” mówię niemal szeptem.
Odwraca się i patrzy na mnie.
„Wiesz, co jest najgorsze?” szepcze. „Lubię cię.”
Zastygam.
„A ty,” mówi, znów pochylając się blisko, jej oddech gorący przy mojej szczęce, „ty też mnie lubisz. Widzę to. W tym, jak na mnie patrzysz, kiedy myślisz, że nie patrzę.”
„Wydaje ci się.”
„Tak?” Jej głos jest jak jedwab.
Ale milczę, wiem lepiej.
„Chciałeś mnie stamtąd wyciągnąć, wrzucić na tylne siedzenie i ukarać. Prawda?” szepcze, usta ledwie kilka centymetrów od mojego ucha. „Pokazać mi, co się dzieje z niegrzecznymi córeczkami.”
„Przestań,” ostrzegam, głos niski, zachrypnięty.
"Dlaczego?" Jej palce suną wyżej, niebezpiecznie blisko granicy, której przekroczenie zakończyłoby tę rozmowę na zawsze. "Bojesz się, że zrobisz coś nieprofesjonalnego?"
"Przerażony."
"Czego?"
"Że zapomnę, kim jestem. Co obiecałem." Łapię ją za nadgarstek, zanim zdąży zniszczyć resztki mojego rozsądku. "Że zjadę na pobocze i pokażę ci, dlaczego grzeczne dziewczynki nie powinny drażnić niebezpiecznych mężczyzn."
Nie wygląda na przestraszoną. Wygląda na triumfującą. "Może nie chcę być grzeczną dziewczynką."
"Nie wiesz, o co prosisz."
"Nie?" Przysuwa się przez konsolę, jej usta niemal dotykają mojej szczęki. "Wiem, że mnie chcesz. Widzę to, gdy myślisz, że nie patrzę."
Mój kciuk sunie po jej nadgarstku, czując jej szybkie tętno. "Nie masz pojęcia, co chciałbym ci zrobić."
"Powiedz mi."
"Nie."
"Proszę, Owee?"
To zdrobnienie w połączeniu z tym szeptanym 'proszę' niemal mnie łamie. Wjeżdżam na posiadłość Morrisów, wdzięczny za rozpraszający szum bramy.
Ale kiedy parkuję na podjeździe, żadne z nas nie rusza się z miejsca.
"Chcesz znać prawdę?" mówię wreszcie. "Chcę cię przerzucić przez kolano i pokazać, co się dzieje z rozpuszczonymi księżniczkami, które nie znają umiaru."
Jej oddech się zmienia, staje się płytki i szybki. "Owen..."
"Chcę, żebyś krzyczała moje imię tak, że by mnie za to zabili. Chcę cię zrujnować dla każdego innego faceta, bo kiedy już cię naprawdę dotknę, aniołku, nie będziesz chciała nikogo innego."
Patrzy na mnie szeroko otwartymi oczami, usta rozchylone, i dociera do mnie, że powiedziałem za dużo. Za daleko.
"Czy to takie złe?" szepcze.
"Tak. Bo masz dwadzieścia jeden lat, a ja trzydzieści sześć. Bo jesteś córką mojego najlepszego przyjaciela i mam cię chronić, nie deprawować."
Nie wygląda na przestraszoną. Wygląda na triumfującą. „Masz gównianą robotę,” rzuca.
„Opowiedz mi coś nowego.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Noelle
Oficjalnie postradałam zmysły.
To jedyne wytłumaczenie tego, że stoję w swojej kuchni o 23:47 w szortach do spania, które ledwo można nazwać ubraniem, i podkoszulku bez stanika, polując na mojego ochroniarza niczym jakaś seksualnie sfrustrowana drapieżniczka.
Powinnam była iść spać godzinę temu.
Zamiast tego próbuję udawać, że przyszłam tu po szklankę wody, a nie po to, żeby prowokować faceta, który unika mnie jakbym miała dżumę—albo, co gorsza, osobowość.
Kuchnia jest ciemna, poza światłem spod szafek, rzucającym na wszystko złotawy blask, przez co czuję się, jakbym była w jakimś filmie o uwodzeniu.
Szczerze mówiąc, w zasadzie tak jest.
Mój podkoszulek przylega do skóry, a powietrze aż gęste od czegoś elektryzującego. To nie jest gorąco. Nie do końca. To on.
Owen.
Bez koszulki. Przy zlewie. Napięte przedramiona, zaciśnięta szczęka, trzyma kubek tak, jakby miał go zaraz zmiażdżyć samą siłą woli.
Chryste, ten facet ma niesamowite przedramiona.
To jest to. Mój wielki finał. Tygodnie wojny na garderobę, strategicznych rozciągnięć, „przypadkowych” muśnięć i perfekcyjnie zaplanowanych pokus—i dziś idę na całość.
„Nie mogłam spać”, oznajmiam, przechodząc boso po zimnych kafelkach.
Nie odwraca się. „Noelle.”
„Owen.” Podchodzę bliżej, wystarczająco blisko, by poczuć zapach jego perfum zmieszany z czymś, co jest tylko nim. „Późno już nie śpisz.”
„Wracaj do swojego pokoju.”
„Chce mi się pić.”
„W twojej łazience jest woda.”
„Chcę soku.”
„Sok jest w lodówce rano.”
Otwieram lodówkę mimo wszystko, upewniając się, że schylam się na tyle, by moje szorty podjechały wyżej. „Hmm. A mleko?”
„Noelle.” Jego głos to ostrzeżenie owinięte w ledwo powstrzymywaną powściągliwość. „Wracaj. Do. Swojego. Pokoju.”
Jego głos jest niski. Niebezpieczny. Powinnam się bać. Nie boję się.
Zamiast posłuchać, zamykam lodówkę i odwracam się do niego. Jego kostki są białe, tam gdzie ściska kubek, a mięsień w jego szczęce drga, przez co moje tętno przyspiesza.
„Dlaczego?” pytam, podchodząc bliżej. „Sprawiam ci dyskomfort, Owee?”
To do niego trafia.
Jego ramiona napinają się. Palce zaciskają wokół kubka. Powoli odstawia go i odwraca się. Jego wzrok sunie po mnie w sposób, przez który każda komórka mojej skóry staje się wyczulona.
Nawet nie musi mnie dotykać, ja to czuję.
„Grasz w niebezpieczną grę,” mówi.
Przechylam głowę, pozwalając, by włosy opadły mi na jedno ramię. „Brzmisz tak dramatycznie. Tylko chodzę po swoim domu.”
„W kawałku materiału, który ledwo można nazwać szortami.”
„Zabawne,” uśmiecham się złośliwie, „nie pamiętam, żebyś wcześniej przejmował się moją garderobą.”
„Wtedy na ciebie nie patrzyłem,” warczy.
„A teraz?” Robię jeszcze jeden krok, tak blisko, że czuję jego perfumy—czyste, ciemne, uzależniające. „Patrzysz na mnie teraz, Owee?”
Pęka.
Sekundę wcześniej droczę się, sekundę później moje plecy uderzają mocno o marmurowy blat.
Mój gwałtowny wdech więźnie w gardle. Stoi przede mną, górując nade mną, jego ramiona zamykają mnie w klatce. Całe jego ciało drży od powstrzymywanej siły, która jest o dwie sekundy od eksplozji.
„Chcesz grać w gierki, mała?” Jego głos to teraz chrapliwy szept, niski i niebezpieczny. „Przechadzasz się po tym domu jak pieprzone zaproszenie. Myślisz, że cię nie widzę? Każda krótka spódnica, każdy gest, każde spojrzenie, każdy cholerny dźwięk, który wydajesz celowo.”
Przełykam ślinę. „Nie wiem, o czym mówisz.”
„Myślisz, że nie wiem dokładnie, co robisz?” parska. „Myślisz, że nie czuję, jak bardzo chcesz być przelecona?”
Nie mogę oddychać. Nie naprawdę. Jego ciało jest tak blisko, że czuję bijące od niego ciepło, widzę złote drobinki w jego ciemnych oczach.
"Testujesz mnie od tygodni," warczy, jego twarz znajduje się zaledwie kilka centymetrów od mojej. "Sprawdzasz, jak daleko możesz się posunąć, zanim pęknę. Gratulacje, aniele. Wygrałaś."
Całe moje ciało drży, jakby miało zaraz się rozpaść. Tego właśnie chciałam. Tego—jego kontroli, jego furii, tej napiętej energii migoczącej między nami.
Ale teraz, kiedy to mam, trzęsę się.
„Nie wiem, o czym mówisz,” szepczę, ale nawet ja słyszę drżenie w swoim głosie.
On śmieje się ciemno, bez cienia humoru. „Nie udawaj niewinnej. Nie masz pojęcia, o co prosisz. Myślisz, że to jakaś powolnie rozpalająca się historia miłosna? Że pocałuję cię pod świetlnymi girlandami i powiem, jaka jesteś piękna?”
Pochyla się jeszcze bliżej i czuję jego oddech na swoich ustach.
„Nie jestem słodki, aniele. I na pewno nie jestem delikatny.”
Odbiera mi dech.
Jego dłoń unosi się, palce muskają moją szczękę. Potem obejmuje moją szyję—mocno, ale nie za mocno. Wystarczająco, bym znieruchomiała.
Wystarczająco, by ta iskra przeskoczyła prosto między moje uda.
„Nawet nie wiesz, czym kusisz,” mówi, a jego oczy są utkwione w moich. „Chcesz być zniszczona? No dalej, powiedz to.”
Ale nie mówię nic. Nie mogę, głos mi nie pozwala.
Jego dłoń zsuwa się z mojej szyi w dół po klatce piersiowej, zatrzymując się na wypukłości piersi. Potem niżej, na pasku moich szortów. Jego palce wsuwają się pod spód, powoli, celowo, wywołując dreszcz na moich plecach.
Moje uda zaciskają się mimowolnie. Jestem cała mokra. Żenująco bardzo.
"Nie bawię się w pocałunki, czułe słówka i delikatne dotyki." Jego głos przechodzi w szept. "To, co zrobiłbym z taką małą dziewicą jak ty, złamałoby cię na pół."
To słowo zawisa między nami niczym wyznanie, którego nigdy nie chciałam złożyć.
Dziewica.
Kurwa…
Moje oczy rozszerzają się, a ja patrzę, jak wyraz twarzy Owena zmienia się z gniewu w zrozumienie. Głód w jego oczach ustępuje czemuś innemu—zaskoczeniu, trosce, być może nawet nutce opiekuńczości.
"Jezus Maria," oddycha. "Ty naprawdę jesteś dziewicą."
To nie jest pytanie.
Nie mogę mówić. Nie mogę nawet mrugnąć.
Chcę temu zaprzeczyć. Chcę to wyśmiać, rzucić jakimś sarkastycznym komentarzem o założeniach. Ale słowa więzną mi w gardle, bo on patrzy na mnie, jakby widział mnie po raz pierwszy.
Dłoń Owena cofa się gwałtownie, jakbym go poparzyła. Odsuwa się, jeden, dwa, potem trzy kroki, jakby dystans mógł naprawić już wyrządzone szkody.
„Na litość boską…” mamrocze, przeczesując dłonią włosy. „Myślałem, że tylko udajesz niewinność. Ale ty naprawdę taka jesteś, prawda?”
Gorąco wpełza mi na szyję i mam ochotę zapaść się pod pieprzoną ziemię. „I co z tego?”
„Wszystko,” rzuca ostro. „Nie masz pojęcia, co próbujesz uwieść, aniołku. I z pewnością nie jesteś na to gotowa.”
„Nie wiesz, na co jestem gotowa.”
„Wiem, że masz dwadzieścia jeden lat i myślisz, że chcesz czegoś, czego nawet nie jesteś w stanie pojąć.”
Jego wzrok zatrzymuje się na moich ustach, i przysięgam, że mogę przestać oddychać.
„Wiem, że jesteś córeczką tatusia, której nigdy nie dotykały męskie dłonie. Nigdy nie byłaś dotykana przez kogoś, kto dokładnie wie, jak sprawić, by bolało tak dobrze, że będziesz błagać o więcej.”
Moje serce wali tak głośno, że dziwię się, iż on tego nie słyszy. „Owen…”
„Wiem, że myślisz, że chcesz, żebym był twoim pierwszym, ale nie rozumiesz, co to znaczy. Kim jestem.” Jego spojrzenie jest intensywne, przeszywające. „Chcesz kogoś, kto będzie czcił twoje ciało jak coś cennego.”
„A jeśli nie chcę?”
„To okłamujesz samą siebie.”
Cofa się jeszcze o krok i od razu czuję brak jego ciepła.
Powoli się prostuję, obejmując się ramionami. „Dlaczego to coś zmienia?”
Patrzy na mnie, jakbym powiedziała najgłupszą rzecz na świecie. „Bo nie jesteś grą, na którą mogę sobie pozwolić, żeby ją przegrać.”
Mój głos ledwo słychać. „Już mnie dotknąłeś.”
„Tak,” cedzi przez zęby. „I to był błąd. Jeden, którego nie popełnię ponownie.”
Wstyd zalewa mnie jak fala – gorący, piekący. Ale pod spodem tli się coś mroczniejszego.
Coś zranionego, wściekłego i żywego.
— Nie prosiłam cię, żebyś mnie niańczył — warknęłam. — Nie jesteś moim ojcem, nie jesteś moim opiekunem. Jesteś tylko facetem, który robi przysługę.
— Idź spać, Noelle. — Jego głos staje się twardszy. — Zanim zapomnę, dlaczego mam cię chronić, a nie deprawować.
Przesuń w górę, aby kontynuować