passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Bonded to My Enemy autor itsvlada

Bonded to My Enemy

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Perspektywa Odette

Przysięgam na bogów, dziś kogoś zabiję.

"Kain!" Moja pięść załomotała w drzwi wspólnej łazienki tak mocno, że zawiasy aż się zatrzęsły. "Egzamin zaczyna się za niecałe dwie godziny! Otwieraj!"

To chyba najważniejszy dzień w moim życiu, a pukałam już tysiąc razy, zanim zaczęłam walić, a ten drań wciąż odmawia mi wejścia.

Wtedy sobie przypomniałam — zapasowy klucz. Sięgnęłam za kinkiet i gdy zamek kliknął, popchnęłam drzwi – tylko po to, by ostre jak cios uderzenie widoku półnagiej Elowyn wbiło mi się w świadomość.

Ze wszystkich ludzi…

Oczywiście wybrał tę dziewczynę, która uczyniła z mojego dzieciństwa piekło. Która dręczyła mnie na każdym przyjęciu i spotkaniu, odkąd miałam dziewięć lat. Przed którą kiedyś mnie chronił.

A teraz uwielbia ranić mnie w najgorszy możliwy sposób.

Zamarłam w miejscu i patrzyłam, jak wygina się na blacie łazienki. Kain jedną dłonią mocno ściskał jej pierś, drugą obejmował szczękę, odchylając jej gardło do swojego zachłannego, nieprzyzwoitego ust.

Jej nogi oplatały jego biodra, pozwalając mu poruszać się powoli, ocierać się o nią, jakby mieli na to całą wieczność.

Żadne z nich nie przestało na mój widok.

"Och," westchnęła Elowyn, jej wzrok spotkał mój ponad ramieniem Kaina. Na jej twarzy pojawił się ten okropny uśmiech, który znam aż za dobrze. "Patrzcie, kto przyszedł."

Nie mogłam się ruszyć. Nie mogłam też przestać na nich patrzeć. Nie mogłam powstrzymać niechcianego gorąca rozlewającego się po moim ciele.

Przestań. Już go nie chcesz, nienawidzisz go, pamiętasz?

"Co jest nie tak, Odette?" Pociągnęła Kaina za włosy, odchylając mu głowę, żebym mogła zobaczyć jego twarz – zaczerwienioną, z wilgotnymi ustami, czarne półprzymknięte oczy. "Chcesz dołączyć? Śliniłaś się na jego widok od… ilu, siedmiu lat? Ta mała fascynacja nigdy nie umarła, prawda?"

"Zamknij się, El," powiedział Kain, ale nawet się nie odsunął. Nawet na mnie nie spojrzał.

"Mówię tylko to, co oczywiste." Wydęła usta, poruszając biodrami na nim. "Patrzysz, jak co noc przyprowadza do domu dziewczyny… Musi cię to zabijać. Gapienie się w ścianę, gdy słyszysz, jak pieprzy kogoś tuż obok. Założę się, że to cię nakręca każdej nocy, biedna, dziewicza istotko…"

"Elowyn," warknął niemal w jej usta, chwytając ją za włosy na karku.

"Co? To twoja przyrodnia siostra, nie z krwi. Jej tatuś się o to postarał, gdy podbił Icevalley swoją smoczą armią i założył twojej matce smycz. Może warto wykorzystać okazję i pozwolić temu draniowi posmakować własnej medycyny."

Kain uderzył ją w udo, a dźwięk rozdarł łazienkę. Elowyn jęknęła, lecz nie z bólu.

"Do mojego pokoju," powiedział. "Dość tego gadania. Zaraz dobrze go wykorzystasz."

Zsunęła się z blatu i przeciągnęła palcami uwodzicielsko wzdłuż jego linii szczęki, przechodząc do drzwi po przeciwnej stronie niż moje. To brudne spojrzenie, którym mnie obrzuciła, powiedziało wszystko. Gdy drzwi się zamknęły, cisza, która nastała, była gorsza niż wszystko, co mogłaby powiedzieć.

Kain oparł się o blat, muskularne ramiona skrzyżował na szerokiej, nagiej piersi, i nienawidziłam, że to zauważam. Nienawidziłam, że wciąż to zauważam.

Ostry zarys mięśni na jego potężnym torsie, tatuaże wijące się od obojczyków do nadgarstków, tusz zdobyty tylko dlatego, że mógł. Złote pierścienie na niemal każdym palcu. W zagłębieniu jego gardła odpoczywał zawieszony Czarny Smok, unosząc się i opadając z każdym powolnym oddechem.

Jego ciemne włosy były wciąż potargane od palców Elowyn, wargi spuchnięte, a nawet tak – obrzydliwy i bezwstydny – wyglądał jak coś wyrzeźbionego z obsydianu i grzechu.

Patrzył na mnie, jakbym była czymś przyklejonym do podeszwy jego buta, ale odezwałam się pierwsza.

"Jesteś obrzydliwy," powiedziałam. Mój głos zabrzmiał pewniej, niż się czułam. "Wspólna łazienka, szósta rano… W dzień egzaminu!"

"Powinnaś mi dziękować." Głos Kaina zniżył się, i wiem, że chciał, by każde słowo trafiło tam, gdzie zaboli najmocniej. "Seks mnie męczy. Więc jak dziś stanę naprzeciwko ciebie na tym polu do sparingów, może nie połamię ci każdej kości w twoim żałosnym ciele w pierwszych kilku sekundach. Nie ma za co, siostro."

Chciałam go uderzyć, chciałam krzyczeć. Zamiast tego patrzyłam na niego, a przez jedną duszącą sekundę jego ciemne oczy zatrzymały moje o ułamek zbyt długo.

Coś przemknęło za nimi i nie należało do osoby, którą się stał. Przebłysk. Duch. Chłopiec, który co lato odwiedzał Seadrift, który trzymał mnie za rękę na klifach nad pływowymi basenami i mówił: „Nie pozwolę, żeby ktoś cię skrzywdził, Odie. Nigdy.” Chłopiec z nieśmiałym uśmiechem i kieszeniami pełnymi muszli, które zbierał dla mnie.

Ten chłopiec nie żył.

Zabity przez wojnę między naszymi klanami, krew i wszystko, co nasze rodziny zdecydowały się zniszczyć.

Szczęka Kaina zacisnęła się, jakby on też to poczuł i nienawidził siebie za to.

„Wiesz, co twoja matka by pomyślała,” powiedział cicho, „gdyby zobaczyła, co zrodziła jej krew?” Odepchnął się od blatu. „Marudząca suka, która nie potrafi zdać podstawowego egzaminu wstępnego. Byłaby taka dumna.”

Z tymi słowami wyszedł, a ja stałam tam drżąca, paznokcie wbijały się w moje dłonie, oddychałam, aż znów mogłam myśleć.

Dwie godziny. Egzamin zacznie się za dwie godziny, moja pogoń, by udowodnić ojcu, że się myli.

Większość dzieci z Wysokich Domów, takich jak mój, nie wchodziła do Akademii Drakharion aż do osiemnastki — mieli pieniądze na prywatnych nauczycieli, luksus przygotowań. Niższe kasty trenowały tam wcześniej, już od trzynastego roku życia. To była ich jedyna droga.

Ale córka Feolana Norwooda, lorda Wysokiego Domu Niebieskiego Smoka, nie miała żadnej drogi. Nie wtedy, gdy ojciec wierzył, że twoje przeznaczenie zaczyna się i kończy między łożem porodowym a grobem.

Więc trenowałam sama.

Lata ćwiczeń na mokrym piasku naszego dziedzińca przed świtem. Uderzenia w manekiny treningowe, które sama zbudowałam z dryfującego drewna i liny. Moja matka była legendarną jeźdźczynią smoków, a ja studiowałam jej stare dzienniki, aż kartki kruszyły mi się w palcach, zapamiętywałam techniki, które szkicowała na marginesach.

Dwie szanse po osiemnastce — taka była zasada. Po dwudziestce drzwi Akademii zamykały się na zawsze dla tych, którzy chcieli związać się ze smokiem. Za dwa miesiące kończę dziewiętnaście lat, to moja pierwsza szansa i zamierzam ją wykorzystać.

***

„Następni: Odette Norwood i Kain Bittencourt. Zajmijcie pozycje!”

Oczywiście, że to będzie on.

Już przeszłam przez dwa pierwsze etapy, zanim losowano pary.

Archstone, starożytny artefakt, który odczytuje potencjał magiczny, zapłonął jasno pod moją dłonią. Egzamin teoretyczny ledwie zaliczyłam. Zabrakło mi tak niewiele, że egzaminator liczył punkty dwa razy. Mój ojciec się dowiedział, jak zawsze.

Siniaki od jego ręki ledwo zdążyły zniknąć, zanim przystąpiłam do kolejnego etapu. Przypomnienie, jak wygląda prawie niezdanie w Wysokim Domu Niebieskiego Smoka. Ale teraz to nie miało znaczenia. Trzeci i ostatni test: walka jeden na jednego.

Zdasz — Akademia stoi otworem.

Przegrasz — wszystko, co było wcześniej, umiera.

Kain wszedł na arenę, rozgrzewając ramiona. Ta jego leniwa pewność siebie unosiła się wokół niego jak gorąco. Do Akademii wysłano go lata temu. Trenował tu od jedenastego roku życia, szlifując się wśród najlepszych wojowników.

Według wszelkich miar był najniebezpieczniejszą osobą na tej arenie.

A ja nie miałam prawie nic.

„Spróbuj wytrzymać dłużej niż minutę.” Rozległ się dzwonek, a Kain przekręcił kark, lustrując mnie wzrokiem, jakby już się nudził. „Opuściłem śniadanie dla tego i wstałem z łóżka z El ledwie pół godziny temu — najmniejsze, co możesz zrobić, to mnie zabawić.”

Zignorowałam jego prowokację, skupiłam się na treningu, na tym, czego się nauczyłam, na tym, co…

Pierwszy cios przyszedł błyskawicznie, gdy pięść Kaina uderzyła mnie w bok, a on krążył wokół mnie, cierpliwy i drapieżny, podczas gdy zwijałam się, łapiąc oddech.

Boże na wysokościach, nawet nie zdążyłam zareagować!

Gdy się podniosłam i zamachnęłam, Kain złapał mnie za nadgarstek i wykręcił go, zbliżając usta do mojego ucha.

„Już po tobie,” szepnął tak, by tylko ja słyszała. „Ale stój dalej, lubię patrzeć, jak udajesz. To mnie nakręca.” Jego oddech był gorący na mojej szyi. „Prawie tak bardzo jak Elowyn dzisiaj rano.”

Wyrwałam się, uderzyłam łokciem, ale on odbił to jakby odganiał muchę.

Ramiona, które kiedyś mnie obejmowały, teraz zacisnęły się na mojej szyi. Głos, który kiedyś szeptał pocieszenie, teraz szeptał obrzydliwości, mające mnie upokorzyć przed każdym na trybunach.

„Drżysz,” wyszeptał mi do ucha, zaciskając mocniej. „To ze strachu, czy ci się to podoba? Trudno powiedzieć w twoim przypadku. Zawsze lubiłaś ostrzej, prawda, Odie?”

Wciąż się podnosiłam, a on znów mnie powalał.

Przed ostatecznym ciosem przyciągnął mnie blisko. Jedną ręką ścisnął mój kołnierz, czoło prawie stykało się z moim. Bliskość do pocałunku. Bliskość do śmierci.

„Pozdrów ode mnie swoją zmarłą matkę.”

Gdy przerzucił mnie przez ramię, trzask moich żeber był najgłośniejszym dźwiękiem na arenie.

Przegrałam. Moja szansa została skradziona przez chłopca, którego kiedyś kochałam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Perspektywa Odette

* Rok później *

Dziś znalazłam Kaina w moim pokoju, mającego na sobie jedynie ręcznik przewiązany wokół bioder. Stał przy mojej komodzie z wysuniętą górną szufladą, tą z moją bielizną, trzymając w ręku jedną parę, jakby oceniał jej jakość.

„Co ty kurwa robisz?!”

Nawet nie drgnął. Po prostu się odwrócił, machając majtkami na jednym palcu. „Szukam swoich ubrań. Nie mogę znaleźć połowy swoich rzeczy, a biorąc pod uwagę, że byłaś mną zafascynowana od dzieciństwa, jesteś oczywistą podejrzaną.”

Nie przesadzaj, opanuj się, nie pozwól mu wejść ci na głowę, Odette.

Wyrzuć go i odnajdź spokój. Za mniej niż tydzień nie będziesz już musiała znosić bliskości tego drania.

Przeniesiesz się do internatu klanu wybrzeża i zapomnisz o nim. Przynajmniej do następnego lata.

Powtarzałam sobie te słowa w głowie w kółko, żeby nie zwariować.

Odkąd nie dostałam się do Akademii Drakharion przez mojego cholernego przyrodniego brata, każdy poranek w minionym roku był ciężki. Budziłam się o świcie, trenowałam aż do krwawych kostek i bólu ciała, powtarzałam sobie, że ten rok będzie inny.

Mam już prawie dwadzieścia lat i to moja ostatnia szansa na Akademię.

Zostało mi tylko kilka dni, by stać się kimś, kogo ojciec nie nazwie bezużyteczną.

Gorzka ironia nigdy nie przestawała wbijać noża. W tym samym roku, w którym nie zdałam pierwszej próby, Kain osiągnął szczyt rankingu uczniów i połączył się więzią z czarnym smokiem — jednym z najrzadszych gatunków, rodzącym się może raz na pokolenie.

Nie powinnam się dziwić. Terytorium Icevalley słynie z gniazd brązowych smoków, które czasem rodzą czarne smoki. W końcu tak rządząca rodzina zdobyła nazwę Wysoki Dom Czarnego Smoka. To była jego ojczyzna.

Ale i tak nie mogłam w to uwierzyć.

Bo każdy zna legendy: jaja czarnych i białych smoków pojawiają się tylko w czasach największej potrzeby, czekając, aż najgodniejszy spośród jeźdźców smoków je odnajdzie i nawiąże więź.

Więc jak, do cholery, czarny smok wybrał kogoś takiego jak Kain?

Nigdy nie był ani najmądrzejszy, ani najbardziej honorowy, a oczywiście to tylko jeszcze bardziej podsyciło jego nieskończone ego. W dniu, w którym wrócił do domu ze świeżo wypalonym znakiem więzi na skórze, ojciec wciągnął mnie za włosy do swojego gabinetu.

„Co za bezużyteczna hańba!” wypluł, wpychając mnie w ścianę. „Dla tego Wysokiego Domu, dla mnie, dla pamięci twojej matki! Jeźdźczyni, która mogła palić królestwa, a zamiast tego urodziła się ty!”

Nie płakałam. Gdy to jest całe twoje życie, w końcu się tego uczysz.

Ojciec nigdy nie był dla mnie naprawdę dobry, bo byłam codziennym przypomnieniem o dziedzicu, którego pragnął, a nigdy nie dostał. Ale śmierć matki zdawała się coś w nim złamać i stworzyć kogoś jeszcze bardziej brutalnego.

Na początku ciężko było znosić jego gniew, rzeczywiście. Jednak zadziwiłoby cię, jak szybko można się do czegoś przyzwyczaić, gdy nie ma się alternatywy.

Nie spodziewałam się natomiast pukanie do moich drzwi tego samego wieczoru. Edith stała w korytarzu z filiżanką herbaty i przepraszającym uśmiechem. Matka Kaina, mądra wdowa po Wysokim Lordzie Icevalley, Wysoka Pani Domu Czarnego Smoka i Kapłanka Gniazda.

Moja macocha.

Pamiętam, jak usiadła na brzegu mojego łóżka, jak delikatnie dotknęła mojej posiniaczonej twarzy i powiedziała: „Myli się co do ciebie, Odette. Feolan zawsze się mylił.”

Nie rozumiałam jej. Nadal nie rozumiem.

Z każdego powodu ta kobieta powinna nienawidzić mnie najbardziej.

Nasze rodziny kiedyś były sojusznikami — Wysokie Domy Niebieskiego i Czarnego Smoka, związane handlem i przyjaźnią. Ojciec Kaina i mój byli przyjaciółmi, moja matka i Edith także były sobie bliskie, wychowywały swoje dzieci razem podczas letnich wizyt w Seadrift.

A potem, cztery lata temu, wybuchła rebelia pod wodzą ojca Kaina — Wysokiego Lorda Warrika.

A po śmierci mojej matki w jednej z bitew wszystko ostatecznie zamieniło się w wojnę.

Ojciec podbił Icevalley, zabił Warrika, a by uspokoić klan górski, który nigdy nie zaakceptowałby obcego panowania, poślubił Edith. Polityczna smycz udająca małżeństwo.

Edith miała wszelkie powody, by patrzeć na mnie i widzieć krew Feolana. Zamiast tego patrzyła na mnie, jakbym była po prostu córką jej zmarłej przyjaciółki. I to niepokoiło mnie tak samo, jak pocieszało.

Ale Kain z kolei nie był wcale litościwy.

Z chłopca, który potrafił mnie rozśmieszyć, chętnie zamienił się w tę nienawistną wersję kogoś, kogo kochałam, i sprawił, że to bolało, stając się moim osobistym dręczycielem.

Jestem mu za to prawie wdzięczna, bo dzięki temu łatwiej go nienawidzić i zapomnieć o przeszłości.

Mimo wszystko połączenie naszych rodzin pod jednym dachem na Seadrift było… wyzwaniem. Kain spędził całe wakacje, by upewnić się, że nigdy nie zapomnę, jak bardzo mnie nienawidzi.

Dziewczyny przychodziły na zmianę. Zawsze te z historią: Elowyn albo ktoś z jej kręgu, córki rodzin z Icevalley, które otwarcie gardziły wszystkim, co wiązało się ze mną lub nazwiskiem mojego ojca. Zawsze ktoś, kto mnie nienawidził.

Przyprowadzał je wieczorem, a o północy dźwięki zza ścian uniemożliwiały sen. Popełniłam błąd, pytając go kiedyś.

„Możesz chociaż być ciszej?! Niektórzy z nas próbują…”

„Próbują co?” Stał oparty w futrynie drzwi, bez koszulki, a zza niego dobiegał śmiech dziewczyny. „Spać? Trenować? Udawać, że tym razem zdasz?” Przechylił głowę. „Będę cicho, gdy dasz mi powód, bym cię szanował. Czyli… raczej nigdy.”

Tamtej nocy było najgłośniej. Dupek.

A kiedy przestałam się skarżyć, znalazł inny sposób, by mnie prowokować.

Dłoń muskająca moje biodro, gdy mijał mnie na korytarzu. Palce przesuwające się po moim nagim ramieniu, kiedy sięgał po szklankę. Zawsze mimochodem. Zawsze do wyparcia. I zawsze, zawsze zakończone czymś, co miało zranić.

„Rumienisz się za każdym razem, gdy cię dotykam”, powiedział wczoraj, po tym jak jego knykcie musnęły moje biodro w kuchni.

Opierał się o blat, jedząc jabłko i patrząc na mnie, jakbym była eksperymentem.

„Ciekawe, że wciąż reagujesz tak jak wtedy, gdy byliśmy dziećmi… kiedy chciałaś się ze mną ożenić. Pamiętasz?” Ugryzł, przeżuwał powoli. „Miałaś ile… czternaście lat? Zapisałaś to w tym swoim małym pamiętniku. Ciekawe, czy nadal masz to żałosne coś.”

Ale dziś ten drań przeszedł samego siebie.

„Wynoś się. Z mojego pokoju, dziwaku.”

„Zmuś mnie.” Wrzucił z powrotem majtki i grzebał głębiej, celowo powoli, wyciągając kolejną rzecz i przyglądając się jej pod światło. „Ciekawy gust, swoją drogą. Dla kogo to nosisz — dla lustra?”

Przeszłam przez pokój i zatrzasnęłam szufladę.

O mało nie przytrzasnęłam mu palców, a on roześmiał się tym niskim, niedbałym śmiechem, który sprawiał, że miałam ochotę coś zniszczyć. „Ostrożnie, potrzebuję tych rąk.”

„Do czego? Do zadowalania Elowyn w wspólnych łazienkach?”

Przez jego twarz przemknął cień zaskoczenia, potem wrócił ten leniwy uśmieszek, teraz ostrzejszy. „Słuszna uwaga. Ale jeśli ukradłaś moje rzeczy”, sięgnął po materiał zawiązany w pasie, „tylko po to, by wreszcie spełnić swoje zboczone fantazje… mogę ci go dać.”

„Nie. Waż się.”

Powoli rozwiązywał supeł, patrząc mi cały czas w twarz. Materiał poluzował się o centymetr, potem dwa, odsłaniając linię mięśni pod pępkiem, ostre V jego bioder. Kolejny centymetr…

Zaschło mi w gardle, ale chwyciłam pierwszą rzecz, którą miałam pod ręką — szczotkę do włosów z toaletki — i rzuciłam nią w jego głowę.

„Agresywna.” Złapał ją bez mrugnięcia okiem i zrobił krok bliżej, uśmiechając się kpiąco. „Lubię to.”

Cofnęłam się, plecami dotknęłam ściany. Kain pokonał dystans jednym krokiem, opierając dłoń płasko o ścianę obok mojej głowy.

Tak blisko czułam jego zapach: mydło, skóra, coś ciepłego pod spodem, co moje ciało rozpoznawało szybciej niż mózg zdołał to zatrzymać. Jego tors był kilka centymetrów od mojego, widziałam każdą linię tuszu, każdy zarys mięśni, powolny ruch oddechu.

„Serce ci wali”, wymruczał, patrząc na moją szyję. „Widzę to właśnie tutaj.” Jego wolna ręka uniosła się, jeden palec przesunął się tuż nad miejscem pulsu. „Tak szybko bije, Odie. Dlaczego?”

„Bo myślę o tym, jak satysfakcjonujące będzie, jak złamię ci nos.”

Uśmiechnął się szeroko, pochylił bliżej. Jego usta musnęły moje ucho, a oddech posłał gorąco wzdłuż kręgosłupa do miejsca, którego nie chciałam rozpoznać. „Kłamczucha.”

Gdy utkwiłam wzrok w suficie, tylko się zaśmiał, nisko i ciemno.

„O, jest. Dziewczyna, która nie może spojrzeć. Wiesz, czym różnisz się od Elowyn?”

„Mam szacunek do siebie?”

„Elowyn nie udaje.” Jego głos stał się cichy jak ostrze. „Chce czegoś — bierze to. Widzi mnie — nie wpatruje się w sufit i nie gra zranionej dziewicy. A ty?”

Odepchnął się od ściany i cofnął, pozwalając materiałowi opaść o kolejny centymetr.

„Ciągle jesteś tą małą dziewczynką chowającą się za spódnicą mamy. Tyle że mama nie żyje, nie masz się już za kim chować.” Jego wzrok zjechał po moim ciele jeszcze raz — powoli, bezwstydnie, upewniając się, że to czuję. „Nawet nie potrafisz spojrzeć na mężczyznę bez ucieczki. Ona była wojowniczką, a ty jesteś tchórzem. Musisz mieć krew ojca, w końcu.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Bonded to My Enemy

Bonded to My Enemy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa