passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Bonded to My Enemy - Rozdział #3 - autor itsvlada

Bonded to My Enemy

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Perspektywa Odette

* Rok później *

Dziś znalazłam Kaina w moim pokoju, mającego na sobie jedynie ręcznik przewiązany wokół bioder. Stał przy mojej komodzie z wysuniętą górną szufladą, tą z moją bielizną, trzymając w ręku jedną parę, jakby oceniał jej jakość.

„Co ty kurwa robisz?!”

Nawet nie drgnął. Po prostu się odwrócił, machając majtkami na jednym palcu. „Szukam swoich ubrań. Nie mogę znaleźć połowy swoich rzeczy, a biorąc pod uwagę, że byłaś mną zafascynowana od dzieciństwa, jesteś oczywistą podejrzaną.”

Nie przesadzaj, opanuj się, nie pozwól mu wejść ci na głowę, Odette.

Wyrzuć go i odnajdź spokój. Za mniej niż tydzień nie będziesz już musiała znosić bliskości tego drania.

Przeniesiesz się do internatu klanu wybrzeża i zapomnisz o nim. Przynajmniej do następnego lata.

Powtarzałam sobie te słowa w głowie w kółko, żeby nie zwariować.

Odkąd nie dostałam się do Akademii Drakharion przez mojego cholernego przyrodniego brata, każdy poranek w minionym roku był ciężki. Budziłam się o świcie, trenowałam aż do krwawych kostek i bólu ciała, powtarzałam sobie, że ten rok będzie inny.

Mam już prawie dwadzieścia lat i to moja ostatnia szansa na Akademię.

Zostało mi tylko kilka dni, by stać się kimś, kogo ojciec nie nazwie bezużyteczną.

Gorzka ironia nigdy nie przestawała wbijać noża. W tym samym roku, w którym nie zdałam pierwszej próby, Kain osiągnął szczyt rankingu uczniów i połączył się więzią z czarnym smokiem — jednym z najrzadszych gatunków, rodzącym się może raz na pokolenie.

Nie powinnam się dziwić. Terytorium Icevalley słynie z gniazd brązowych smoków, które czasem rodzą czarne smoki. W końcu tak rządząca rodzina zdobyła nazwę Wysoki Dom Czarnego Smoka. To była jego ojczyzna.

Ale i tak nie mogłam w to uwierzyć.

Bo każdy zna legendy: jaja czarnych i białych smoków pojawiają się tylko w czasach największej potrzeby, czekając, aż najgodniejszy spośród jeźdźców smoków je odnajdzie i nawiąże więź.

Więc jak, do cholery, czarny smok wybrał kogoś takiego jak Kain?

Nigdy nie był ani najmądrzejszy, ani najbardziej honorowy, a oczywiście to tylko jeszcze bardziej podsyciło jego nieskończone ego. W dniu, w którym wrócił do domu ze świeżo wypalonym znakiem więzi na skórze, ojciec wciągnął mnie za włosy do swojego gabinetu.

„Co za bezużyteczna hańba!” wypluł, wpychając mnie w ścianę. „Dla tego Wysokiego Domu, dla mnie, dla pamięci twojej matki! Jeźdźczyni, która mogła palić królestwa, a zamiast tego urodziła się ty!”

Nie płakałam. Gdy to jest całe twoje życie, w końcu się tego uczysz.

Ojciec nigdy nie był dla mnie naprawdę dobry, bo byłam codziennym przypomnieniem o dziedzicu, którego pragnął, a nigdy nie dostał. Ale śmierć matki zdawała się coś w nim złamać i stworzyć kogoś jeszcze bardziej brutalnego.

Na początku ciężko było znosić jego gniew, rzeczywiście. Jednak zadziwiłoby cię, jak szybko można się do czegoś przyzwyczaić, gdy nie ma się alternatywy.

Nie spodziewałam się natomiast pukanie do moich drzwi tego samego wieczoru. Edith stała w korytarzu z filiżanką herbaty i przepraszającym uśmiechem. Matka Kaina, mądra wdowa po Wysokim Lordzie Icevalley, Wysoka Pani Domu Czarnego Smoka i Kapłanka Gniazda.

Moja macocha.

Pamiętam, jak usiadła na brzegu mojego łóżka, jak delikatnie dotknęła mojej posiniaczonej twarzy i powiedziała: „Myli się co do ciebie, Odette. Feolan zawsze się mylił.”

Nie rozumiałam jej. Nadal nie rozumiem.

Z każdego powodu ta kobieta powinna nienawidzić mnie najbardziej.

Nasze rodziny kiedyś były sojusznikami — Wysokie Domy Niebieskiego i Czarnego Smoka, związane handlem i przyjaźnią. Ojciec Kaina i mój byli przyjaciółmi, moja matka i Edith także były sobie bliskie, wychowywały swoje dzieci razem podczas letnich wizyt w Seadrift.

A potem, cztery lata temu, wybuchła rebelia pod wodzą ojca Kaina — Wysokiego Lorda Warrika.

A po śmierci mojej matki w jednej z bitew wszystko ostatecznie zamieniło się w wojnę.

Ojciec podbił Icevalley, zabił Warrika, a by uspokoić klan górski, który nigdy nie zaakceptowałby obcego panowania, poślubił Edith. Polityczna smycz udająca małżeństwo.

Edith miała wszelkie powody, by patrzeć na mnie i widzieć krew Feolana. Zamiast tego patrzyła na mnie, jakbym była po prostu córką jej zmarłej przyjaciółki. I to niepokoiło mnie tak samo, jak pocieszało.

Ale Kain z kolei nie był wcale litościwy.

Z chłopca, który potrafił mnie rozśmieszyć, chętnie zamienił się w tę nienawistną wersję kogoś, kogo kochałam, i sprawił, że to bolało, stając się moim osobistym dręczycielem.

Jestem mu za to prawie wdzięczna, bo dzięki temu łatwiej go nienawidzić i zapomnieć o przeszłości.

Mimo wszystko połączenie naszych rodzin pod jednym dachem na Seadrift było… wyzwaniem. Kain spędził całe wakacje, by upewnić się, że nigdy nie zapomnę, jak bardzo mnie nienawidzi.

Dziewczyny przychodziły na zmianę. Zawsze te z historią: Elowyn albo ktoś z jej kręgu, córki rodzin z Icevalley, które otwarcie gardziły wszystkim, co wiązało się ze mną lub nazwiskiem mojego ojca. Zawsze ktoś, kto mnie nienawidził.

Przyprowadzał je wieczorem, a o północy dźwięki zza ścian uniemożliwiały sen. Popełniłam błąd, pytając go kiedyś.

„Możesz chociaż być ciszej?! Niektórzy z nas próbują…”

„Próbują co?” Stał oparty w futrynie drzwi, bez koszulki, a zza niego dobiegał śmiech dziewczyny. „Spać? Trenować? Udawać, że tym razem zdasz?” Przechylił głowę. „Będę cicho, gdy dasz mi powód, bym cię szanował. Czyli… raczej nigdy.”

Tamtej nocy było najgłośniej. Dupek.

A kiedy przestałam się skarżyć, znalazł inny sposób, by mnie prowokować.

Dłoń muskająca moje biodro, gdy mijał mnie na korytarzu. Palce przesuwające się po moim nagim ramieniu, kiedy sięgał po szklankę. Zawsze mimochodem. Zawsze do wyparcia. I zawsze, zawsze zakończone czymś, co miało zranić.

„Rumienisz się za każdym razem, gdy cię dotykam”, powiedział wczoraj, po tym jak jego knykcie musnęły moje biodro w kuchni.

Opierał się o blat, jedząc jabłko i patrząc na mnie, jakbym była eksperymentem.

„Ciekawe, że wciąż reagujesz tak jak wtedy, gdy byliśmy dziećmi… kiedy chciałaś się ze mną ożenić. Pamiętasz?” Ugryzł, przeżuwał powoli. „Miałaś ile… czternaście lat? Zapisałaś to w tym swoim małym pamiętniku. Ciekawe, czy nadal masz to żałosne coś.”

Ale dziś ten drań przeszedł samego siebie.

„Wynoś się. Z mojego pokoju, dziwaku.”

„Zmuś mnie.” Wrzucił z powrotem majtki i grzebał głębiej, celowo powoli, wyciągając kolejną rzecz i przyglądając się jej pod światło. „Ciekawy gust, swoją drogą. Dla kogo to nosisz — dla lustra?”

Przeszłam przez pokój i zatrzasnęłam szufladę.

O mało nie przytrzasnęłam mu palców, a on roześmiał się tym niskim, niedbałym śmiechem, który sprawiał, że miałam ochotę coś zniszczyć. „Ostrożnie, potrzebuję tych rąk.”

„Do czego? Do zadowalania Elowyn w wspólnych łazienkach?”

Przez jego twarz przemknął cień zaskoczenia, potem wrócił ten leniwy uśmieszek, teraz ostrzejszy. „Słuszna uwaga. Ale jeśli ukradłaś moje rzeczy”, sięgnął po materiał zawiązany w pasie, „tylko po to, by wreszcie spełnić swoje zboczone fantazje… mogę ci go dać.”

„Nie. Waż się.”

Powoli rozwiązywał supeł, patrząc mi cały czas w twarz. Materiał poluzował się o centymetr, potem dwa, odsłaniając linię mięśni pod pępkiem, ostre V jego bioder. Kolejny centymetr…

Zaschło mi w gardle, ale chwyciłam pierwszą rzecz, którą miałam pod ręką — szczotkę do włosów z toaletki — i rzuciłam nią w jego głowę.

„Agresywna.” Złapał ją bez mrugnięcia okiem i zrobił krok bliżej, uśmiechając się kpiąco. „Lubię to.”

Cofnęłam się, plecami dotknęłam ściany. Kain pokonał dystans jednym krokiem, opierając dłoń płasko o ścianę obok mojej głowy.

Tak blisko czułam jego zapach: mydło, skóra, coś ciepłego pod spodem, co moje ciało rozpoznawało szybciej niż mózg zdołał to zatrzymać. Jego tors był kilka centymetrów od mojego, widziałam każdą linię tuszu, każdy zarys mięśni, powolny ruch oddechu.

„Serce ci wali”, wymruczał, patrząc na moją szyję. „Widzę to właśnie tutaj.” Jego wolna ręka uniosła się, jeden palec przesunął się tuż nad miejscem pulsu. „Tak szybko bije, Odie. Dlaczego?”

„Bo myślę o tym, jak satysfakcjonujące będzie, jak złamię ci nos.”

Uśmiechnął się szeroko, pochylił bliżej. Jego usta musnęły moje ucho, a oddech posłał gorąco wzdłuż kręgosłupa do miejsca, którego nie chciałam rozpoznać. „Kłamczucha.”

Gdy utkwiłam wzrok w suficie, tylko się zaśmiał, nisko i ciemno.

„O, jest. Dziewczyna, która nie może spojrzeć. Wiesz, czym różnisz się od Elowyn?”

„Mam szacunek do siebie?”

„Elowyn nie udaje.” Jego głos stał się cichy jak ostrze. „Chce czegoś — bierze to. Widzi mnie — nie wpatruje się w sufit i nie gra zranionej dziewicy. A ty?”

Odepchnął się od ściany i cofnął, pozwalając materiałowi opaść o kolejny centymetr.

„Ciągle jesteś tą małą dziewczynką chowającą się za spódnicą mamy. Tyle że mama nie żyje, nie masz się już za kim chować.” Jego wzrok zjechał po moim ciele jeszcze raz — powoli, bezwstydnie, upewniając się, że to czuję. „Nawet nie potrafisz spojrzeć na mężczyznę bez ucieczki. Ona była wojowniczką, a ty jesteś tchórzem. Musisz mieć krew ojca, w końcu.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Kaina

Są rzeczy, których syn nigdy nie powinien oglądać. Takie jak jego matka składająca się w mniejszą wersję samej siebie.

Jej komnata pachniała smoczym zielem i woskiem świecowym. Ten sam zapach co wcześniej: przed wojną, zanim Icevalley upadło, zanim stała się duchem noszącym skórę kobiety, którą zapamiętałem.

Siedziała przy oknie, haftując coś, czego nigdy nie widziałem skończonego, pewnymi rękami. Zawsze były pewne, nawet wtedy, gdy reszta jej przestała się przejmować czymkolwiek poza tymi czterema ścianami i mną.

"Rozrysowałem zmiany straży", powiedziałem. "Trzy warty, przerwa między drugą a trzecią to jedenaście minut. To wystarczy."

Jej igła zawisła w powietrzu. "Wystarczy na co, Kain?"

" Wiesz na co ."

Odłożyła haft. Spojrzała na mnie tymi bladoniebieskimi oczami, które kiedyś lśniły, a teraz po prostu... istniały. "Jeśli zamierzasz wciąż przynosić to pod moje drzwi, miej przynajmniej odwagę wypowiedzieć te słowa na głos."

"Zamierzam zabić Feolana." Pochyliłem się do przodu, łokcie oparte na kolanach. "Nie jeśli — kiedy . I gdy to zrobię, odbiorę wszystko, co ukradł: tron, ziemię, gniazdo. Wszystko. Całe to , co zabrał nam twój mąż ."

"A potem co?" Jej głos nie podniósł się, w sumie nigdy tego nie robił. Ale teraz brzmiał pusto. "Zabijesz go przy kolacji? We śnie? Na oczach jego córki? A potem błękitni chorążowie smoka ruszą na północ, wybuchnie kolejna wojna, a ja pochowam cię obok twojego ojca?"

"To nie..."

" To się właśnie stanie." Wstała, podeszła do mnie i ujęła moją twarz w dłonie. Jej palce były zimne, ale uścisk mocny. "Już go straciłam... Nie stracę ciebie też."

Odciągnąłem się delikatnie, zawsze delikatnie z nią. "Ojciec nie przegrał, bo się mylił. Przegrał, bo zaufał niewłaściwym ludziom."

"A ty myślisz, że jesteś mądrzejszy od niego?"

To trafiło. Wiedziała, że tak będzie. Mój ojciec nie był głupcem, był człowiekiem honoru, co okazało się gorsze.

Domy Błękitnego i Czarnego Smoka były sojusznikami przez dekady. Handel, wspólne granice, dzieci bawiące się razem podczas letnich wizyt. Moja matka i matka Odette, Rosamond, były sobie na tyle bliskie, by nazywać się siostrami.

Aż pewnego dnia w naszym gnieździe pojawiło się białe jajo, pierwsze od tysiąca lat — święte, niezastąpione. I zniknęło w tym samym tygodniu, w którym Wysoki Lord Feolan z rodziną odwiedzili Icevalley.

Ojciec postąpił tak, jak zrobiłby to człowiek honoru — poszedł do Feolana bezpośrednio, poprosił o zwrot jaja. Najpierw próbował dyplomacji, potem formalnych żądań przez radę regionu.

Feolan zaprzeczył wszystkiemu. Ukrył informacje o jaju, zanim rozpowszechniły się plotki, i przekonał swoich ludzi, że Wysoki Dom Czarnego Smoka sfabrykował kradzież jako pretekst, by przejąć zasoby Seadrift.

Gdy mój ojciec w końcu ruszył na wojnę, nie robił tego z chęci podboju. To było odzyskiwanie skradzionego dziedzictwa.

Feolan zadbał, by świat zobaczył to inaczej.

Ojciec zginął na polu trzy mile od domu, gdy miałem siedemnaście lat. Moja matka, która była Wysoką Kapłanką naszego smoczego gniazda — promienna, uwielbiana, kobieta, przed którą każdy jeździec się kłaniał — przyjęła tę wieść i po prostu... zgasła. Coś w jej oczach zgasło jak świeca i nigdy nie zapłonęło na nowo.

Rok później przyjęła oświadczyny Feolana. Polityczna smycz, żeby uspokoić ludzi Icevalley, którzy nigdy nie uklekliby przed najeźdźcą, jeśli ich Wielka Pani im tego nie nakaże. Zrobiła to, by mnie ocalić, by przynieść pokój naszym ludziom. Wiedziałem o tym i i tak tego nienawidziłem.

A Odette została moją przyrodnią siostrą.

Odette .

Nie chciałem o niej myśleć, nigdy nie chciałem o niej myśleć. Ale mieszkała na tym samym piętrze, nasze pokoje były tak blisko, jakby ktoś specjalnie chciał nas torturować. Wspólna łazienka jak z kiepskiego żartu.

Miałem jedenaście lat, kiedy zdecydowałem, że się z nią ożenię — przez dzień, którego nie mogłem zapomnieć, jakkolwiek bym się starał.

Uczta między naszymi Domami, dziesiątki dzieci biegających po dziedzińcach, a ja popisywałem się przed starszymi chłopcami, desperacko chcąc udowodnić, że przynależę do ich grona. Schrzaniłem pokaz szermierki, a oni się śmiali. Nie złośliwie, ale na tyle, by zaboleć, kiedy masz jedenaście lat i cała twoja tożsamość opiera się na byciu wystarczająco dobrym.

Wszyscy poszli dalej. Poza nią.

Znalazła mnie później za stajniami, siedzącego w piachu, odmawiającego płaczu. Nie powiedziała nic pocieszającego. Nie powiedziała, że to nic takiego albo że nie mieli tego na myśli. Po prostu usiadła obok, wyjęła z kieszeni ukradzioną słodką bułkę i podzieliła ją na pół.

To wszystko, jeden gest, a coś w mojej piersi przestawiło się na zawsze.

Kochałem ją potem głupio, ślepo wręcz. Taką miłością, którą tylko dziecko jest na tyle głupie, by czuć: całkowitą, lekkomyślną, pewną.

Zrobiłbym dla niej wszystko. Zabiłbym dla niej, umarłbym dla...

Nie . Wojna pogrzebała tego chłopca. A mężczyzna, którego odkryła, widział rzeczy jasno.

Odette stała u boku ojca przez wszystkie lata okupacji, żyła wygodnie w domu zbudowanym na trupach mojej rodziny. Nigdy nie zakwestionowała oficjalnej wersji. Ani razu nie odezwała się po śmierci mojego ojca, by powiedzieć, że jej przykro, albo że wie, iż to było złe.

Przyjaciele nie stoją przy uzurpatorze. Przyjaciele nie jedzą przy stole człowieka, który zamordował twojego ojca, i milczą.

Ona była tylko córką Feolana. I tylko tym kiedykolwiek miała być.

W drzwiach przesunął się cień: drobny, zniknął w mgnieniu oka. Ale spędziłem lata, ucząc się wyłapywać to, co nie pasuje.

"Kain?" zawołała matka, ale już byłem w ruchu.

Nie odpowiedziałem. W pięciu krokach byłem na korytarzu, podążając za odgłosem bosych stóp na kamieniu — szybkie, ale nie dość. Złapałem ją za ramię i przycisnąłem do ściany tak mocno, że książka, którą niosła, huknęła o podłogę.

Platynowe blond włosy. Zielone oczy. Ta cholernie niewinna twarz .

"Co usłyszałaś?"

Szczęka Odette się zacisnęła, ale wzroku nie spuściła. Oddychała ciężko, klatka piersiowa unosiła się gwałtownie przy moim przedramieniu, którym ją przygwoździłem. Nienawidziłem, że to zauważam, nienawidziłem sposobu, w jaki jej koszula nocna zsunęła się z ramienia od uderzenia, nienawidziłem ciepła jej skóry przenikającego przez cienki materiał na mojej gołej ręce.

"Um... Nic?"

"Gówno prawda." Przycisnąłem mocniej, zmniejszając odległość, aż jej plecy całkiem przylgnęły do kamienia, a moje ciało było jedynym, co ją podtrzymywało. "Jak długo tam stałaś?"

"Nigdzie nie stałam, ty paranoiku." Nie odwróciła wzroku. "Wracałam do pokoju z biblioteki. Wierz lub nie, ale nie wszystko kręci się wokół ciebie."

"Naprawdę mam w to uwierzyć?"

"Oczekuję, że zabierzesz łapę zanim ją przegryzę!"

Coś w tym, jak to powiedziała, sprawiło, że mój uścisk zachwiał się przez pół sekundy. To nie była Odette, którą pokonałem rok temu. Ta miała pazury. "Uważaj," powiedziałem cicho. "Robisz się zbyt odważna."

"A ty się robisz przewidywalny." Uniosła podbródek, a ten ruch przybliżył jej usta do moich bardziej, niż się spodziewaliśmy. "Za każdym razem, gdy czujesz zagrożenie, przyciskasz kogoś do ściany. To nudne, Kain. Wymyśl coś nowego."

Zacisnąłem szczękę. Pulsowała jej żyła na szyi, widziałem to — szybka i dzika, zdradzająca wszystko, co jej kamienna twarz próbowała ukryć. Przesunąłem ciężar ciała naprzód, dociskając ją mocniej. Patrzyłem, jak jej usta rozchylają się przy gwałtownym wdechu.

"Myślisz, że to sztuczka?" Mój głos zabrzmiał niżej.

"Myślę, że się czegoś boisz i wyładowujesz na najbliższym ciele." Jej głos zszedł do szeptu. Intymnego. Jadowitego. "Jak zawsze. Jak twój ojciec, z tego co słyszałam."

Powietrze między nami zamarło. Puściłem ją, jakby parzyła, i cofnąłem się. Ręce mi się trzęsły, więc wsunąłem je do kieszeni, zanim mogła to zauważyć.

Schyliła się po książkę i poprawiła ramiączko koszuli nocnej. Potem odeszła, nie oglądając się za siebie, a ja stałem tam. W piersi miałem ciasno, krew płynęła w kierunkach, których nie chciałem znać.

Zapłaci za to. Za każde słowo. I przypomni sobie, czemu kiedyś się mnie bała.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Odette

Droga do Akademii wydawała się tym razem dłuższa w dniu egzaminu wstępnego. Każdy krok był cięższy od poprzedniego, jakby sama ziemia próbowała powiedzieć mi, żebym zawróciła.

Dwadzieścia. Za dwa miesiące kończyłam dwadzieścia lat. Ostatnia szansa.

Członek Wielkiego Domu, który nie potrafił przejść selekcji, był plamą na nazwisku rodziny, której nie zmyje żadne bogactwo ani polityka. Żaden chorąży nie podąży za rządzącym Domem z niegodnym dziedzicem.

Mój ojciec uprościł sprawę: jeśli znowu zawiodę, stanę się żywym dowodem, że Feolan Norwood wydał coś bezwartościowego. Bez Akademii, bez smoka, nie miałam niezależności, przewagi, żadnej przyszłości, której nie kontrolowałby mój ojciec.

Albo żadnego życia wcale, jeśli mój ojciec…

„Hej.” Czyjeś ramię uderzyło o moje. „Przestań się nakręcać, słychać to aż stąd.”

Maren dołączyła do mnie krokiem — opalona słońcem, piegowata, w treningowej skórze Niebieskiego Smoka już ciasno zapiętej. Za nią Dorian dogonił nas, poprawiając zębami pasek swoich rękawic do sparingu.

„Ona się nie nakręca,” powiedział Dorian. „To jej wojenny wyraz twarzy.”

„To jej mina na 'zaraz zwymiotuję',” wzruszyła ramionami Maren.

„W sumie to to samo.” Dorian wzruszył ramionami.

Prawie się uśmiechnęłam. Maren i Dorian byli najbliższym, co miałam do przyjaciół w dywizji Niebieskiego Smoka. Dorastaliśmy w tej samej orbicie — matka Maren dowodziła jedną z nadbrzeżnych garnizonów mojego ojca, a ojciec Doriana prowadził zwiadowców Niebieskiego Smoka przy południowej granicy.

Przecinaliśmy się na każdym oficjalnym zgromadzeniu od dzieciństwa, ale dopiero w zeszłym roku stali się kimś więcej niż tylko znajomymi twarzami.

Maren naprawdę nie przejmowała się polityką Domów. Dorian także oblał swój pierwszy egzamin dwa lata temu i rozumiał ciężar drugiej szansy.

„Posłuchaj mnie.” Maren chwyciła mnie za ramię, zatrzymując. Jej brązowe oczy lśniły zawziętością. „Przez ostatni rok trenowałaś ciężej niż ktokolwiek, kogo widziałam. Jesteś gotowa. Zdasz dziś, dostaniesz swojego smoka, a potem będziemy w tym samym dormitorium — będziemy uczyć się razem, latać razem, wszystko razem. Taki jest plan.”

„Kain ci tego tym razem nie zepsuje,” dodał Dorian. „Jesteś lepsza niż w zeszłym roku, dużo lepsza.”

„A jeśli znowu mnie z nim sparują?” wyszeptałam, gdy strach pełzł mi po kręgosłupie.

„Wtedy spuścisz lanie temu aroganckiemu dupkowi.” Maren ścisnęła moje ramię. „I to raczej mało prawdopodobne, zwykle uczestników łączy się ze sobą. Żeby drugoroczniak załapał się na pojedynek jeden na jednego, to prawie niemożliwe.”

Powiedziała to, jakby to było proste. Jakby to było logiczne i oczywiste, nic, czym warto się przejmować. Jakby chłopak, który ostatnio połamał mi żebra i szeptał o mojej martwej matce, był tylko kolejną przeszkodą do przeskoczenia i już tego nie zrobi.

Chciałam mieć jej wiarę.

Przez kilka godzin tkwiłam w pierwszych dwóch egzaminach, które w tym roku były dla mnie łatwiejsze niż w zeszłym. Kamień Łuku pulsował i pokazał mój potencjał magiczny. Teoria — zaliczona. Trzeci i ostatni etap: pojedynek jeden na jednego.

Arena była wypełniona po brzegi. Kamienne siedzenia pięły się aż do sklepionego sufitu, pełne instruktorów, członków komisji, starszych roczników, którzy przyszli patrzeć, jak nowi krwawią.

Stałam w rzędzie kandydatów, obracając nadgarstkami, próbując powstrzymać drżenie rąk, gdy losowano pary.

W chwili, gdy wywołali moje imię razem z Kainem, żołądek mi się zacisnął.

Chyba sobie żartujecie…

Maren szepnęła „Kurwa” tak głośno, że kilka osób się odwróciło. Nie tracąc zimnej krwi, Maren odwróciła się do jakiegoś chłopaka za nami i bardzo przekonująco syknęła na niego, przykładając palec do ust.

Uśmiechnęła się do mnie pokrzepiająco, kiedy wyszłam na krąg do sparingu, a Kain już tam był. Rozluźniał ramiona z tą swoją nieznośną swobodą — znak więzi świeży na przedramieniu. Spojrzał na mnie i ten powolny, usatysfakcjonowany uśmiech rozlał mu się po twarzy, jakby właśnie dostał prezent.

„Runda druga, siostrzyczko.” Strzelił palcami. „Spróbuj nie płakać tym razem. W zeszłym roku było nam obojgu wystarczająco wstyd.”

„Jedyną żenadą jest twoja obsesja na punkcie walki z kimś o połowę mniej doświadczonym. Coś sobie rekompensujesz?”

Jego uśmiech stał się ostrzejszy. „Przekonamy się.”

Zabrzmiał gong. Był szybszy niż w zeszłym roku, silniejszy. Bardziej precyzyjny. Pierwszy cios trafił w moje żebra — te same, które dopiero co się zrosły po ostatniej lekcji z ojcem — i przygryzłam wargę, żeby nie krzyknąć. Nacierał dalej, bezlitosny, jak broń stworzona właśnie do tego.

"Nie wstawaj," powiedział, po tym jak po raz drugi rzucił mnie na ziemię. Stał nade mną, nawet się nie zasapał. "Serio, zostań tam. To jest żałosne."

Kiedy wstałam, uderzył mnie znowu, mocniej, i tym razem poczułam w ustach smak miedzi.

"Co próbujesz udowodnić?" Krążył wokół mnie jak drapieżnik. "Myślisz, że to czyni cię odważną? Myślisz, że twoja matka byłaby dumna, widząc, jak czołgasz się na czworakach?"

Wstałam. Znowu.

"Jesteś złamana, Odette." Jego głos zniżył się, tylko dla mnie. "Byłaś złamana, zanim cię dotknąłem. Ja tylko kończę to, co zaczął twój ojciec."

Coś eksploduje mi wtedy w piersi.

Nie myślałam. Moje ciało ruszyło instynktownie: lata ćwiczeń na drewnianych kukłach, lata z dziennikami mojej matki, lata wstawania po pobiciu przez mężczyznę, który miał mnie kochać.

Zasymulowałam ruch w lewo, obserwowałam jak przenosi ciężar ciała, i wbiłam kolano w jego udo. Zachwiał się, pół sekundy utraty równowagi — i wykorzystałam to.

Mój łokieć trafił Kaina w szczękę. Jego głowa odskoczyła w bok, a ja podcięłam mu nogi, zanim zdołał się pozbierać. Runął na ziemię z hukiem, dźwięk jego pleców uderzających o kamień poniósł się echem po cichym arenie — to było najdoskonalsze, co przeżyłam.

Stałam nad nim, krwawiąc, trzęsąc się, ledwo łapiąc oddech, podczas gdy on patrzył na mnie z czymś, czego nigdy wcześniej nie widziałam na jego twarzy. Nie gniew, nie nienawiść. Coś bliższego szokowi.

A pod tym, ukryte tak głęboko, że prawie tego nie uchwyciłam, błysk czegoś, co przerażająco przypominało szacunek.

Kiedy zadzwonił dzwonek, arena wybuchła.

Wygrałam. Naprawdę… pokonałam Kaina.

Bogowie, to jest niesamowite. Naprawdę mi się udało, zdałam egzamin. Zasłużyłam na swoje miejsce i w końcu mam szansę pokazać wszystkim swoją wartość.

Ale moje słodkie zwycięstwo trwało dokładnie czterdzieści pięć sekund.

"Chciałbym zgłosić się jako jej mentor." Głos Kaina przeciął hałas.

Stał już na nogach, ocierając krew z rozciętej wargi, zwracał się do Głównego Instruktora Vossa, jakby przed chwilą nie leżał na ziemi. Voss uniósł brew, "Chcesz zostać mentorem kandydatki, która właśnie cię pokonała?"

"Ona mnie nie pokonała. Zobaczyłem potencjał i chciałem sprawdzić, jak daleko się posunie," powiedział Kain bez mrugnięcia. "Jest surowa, niezdyscyplinowana, ale jest w niej coś. Przy odpowiednim prowadzeniu może być świetną jeźdźczynią, kapitanie Voss."

Zimna krew odpłynęła mi z żył.

Rok śniłam o tej chwili — dostać się do Akademii i wreszcie oddalić się od Kaina. Akademia miała być miejscem, gdzie przestanę być jego celem, a zacznę być sobą.

A teraz chciał mnie w swojej dywizji. W swoim dormitorium. Na swoim terytorium. Pod jego władzą, bez nikogo z mojego klanu, kto mógłby być świadkiem czegokolwiek, co postanowi zrobić. Każdego dnia, każdy posiłek, każdy trening — on.

"Zaleciłbym też przeniesienie jej do dywizji Czarnego Smoka," kontynuował Kain, nonszalancko i jakby z góry przygotowany. "Będzie trenować z naszymi jeźdźcami, mieszkać w naszym dormitorium… W końcu jesteśmy rodziną, więc ma sens, żeby była blisko."

Voss wydawał się zachwycony. "To wyjątkowo hojnie z twojej strony, Bittencourt."

"Jestem hojną osobą." Rzucił na mnie spojrzenie, a ten uśmiech na jego twarzy… Ten sam, który miał, zanim w zeszłym roku złamał mi żebra.

Ten, który mówił: ‘To jest moje, a ty mi to właśnie oddałaś.’

"Nie," powiedziałam stanowczo. "Jestem Niebieski Smok. Trenuję i mieszkam z moim klanem."

"Przydziały mentorskie mają pierwszeństwo przed zakwaterowaniem klanowym. Jeśli Bittencourt jest gotów wziąć odpowiedzialność za twój rozwój, zostaniesz przydzielona pod jego opiekę," powiedział Voss, już coś zapisując na swoim pergaminie. Spojrzał w górę, uśmiechnął się tak, jakby robił mi przysługę. "Uważaj się za szczęściarę. Większość pierwszorocznych dałaby się za taką okazję pokroić."

Odwróciłam się, a twarz Maren w tłumie była biała, Dorian miał zaciśnięte pięści przy bokach. Żadne z nich nie mogło się odezwać — taki był protokół Akademii, nie do podważenia.

Kain podszedł bliżej, na tyle blisko, że tylko ja mogłam usłyszeć.

"Witaj na moim terytorium, siostrzyczko," wyszeptał. "Mam nadzieję, że podobał ci się twój ostatni dzień wolności."

Wpatrywałam się w niego, chłopaka, który właśnie przegrał ze mną na tym polu i jakoś mimo to wygrał.

Pozwolił mi się pokonać. Zaplanował to od momentu, gdy rozlosowano pary, a może i wcześniej. Walka, porażka, szlachetna oferta mentorstwa… wszystko. Klatka zbudowana z hojności, do której weszłam prosto sama.

Jego ciemne oczy trzymały moje — rozbawione, cierpliwe. Głodne.

"To nie jest mentorstwo," powiedziałam cicho.

"Nie," zgodził się. "To będzie dla ciebie piekło na ziemi. Gwarantuję ci to, siostrzyczko."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Bonded to My Enemy

Bonded to My Enemy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa