passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Born to Serve Her - Rozdział #7 - autor Nina Soelian

Born to Serve Her

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Trzy dni w drodze, z Vivien jadącą przodem, a mną za nią, oboje nie wspominając o tym, co wydarzyło się w tamtym korytarzu. Trzy dni jej profilu na tle linii drzew i mojego palącego ust od pocałunku, który złożyłem na jej kłykciach, zamiast na ustach.

Dimgrove wyrasta z krajobrazu niczym nagrobek—czarny granit przecięty żyłami o barwie ciemnej krwi, wieże drapiące posiniaczone niebo. Kopyta mojego konia dudnią zbyt pusto na dziedzińcu, jakby pod kamieniem było tylko echo.

"Urocze miejsce." Przeszukuję wzrokiem blanki. "Naprawdę oddaje klimat 'może tu umrzesz'."

Usta Vivien drgają, ale nie patrzy na mnie. "Postaraj się brzmieć mniej jakbyś rozpoznawał szlaki inwazyjne." Milknę, gdy kobieta schodzi po schodach—blond włosy, błękitny jedwab, uśmiech ostry jak nóż do otwierania listów.

"Lady Vivien Winthrope." Ciepło sączy się z każdego słowa, ale nie dociera do jej oczu. "Jestem Cecil Atwood. Witajcie w Dimgrove."

"To przyjemność." Vivien dorównuje jej uśmiechem. Dwie kobiety dygną, jakby salutowały przed pierwszym wypadem na szpady.

"Niespodziewana narzeczona." Cecil rejestruje każdy szczegół—pył podróży, skromną świtę, mnie. "To zaskakujące dla dworu."

"Niespodziewane bywa szczęśliwe," odpowiada Vivien. Uwaga Cecil ześlizguje się na mnie, jak ostrze szukające szpary w pancerzu.

"A oddany gwardzista?" Jej spojrzenie zatrzymuje się na przestrzeni między moim ramieniem a Vivien. "Dwór mówi o takich sprawach. Rycerze i ich damy. Jestem pewna, że poradzicie sobie z tym znakomicie."

"Doceniam powitanie, Lady Atwood." Głos Vivien mógłby zmrozić szkło. Cecil skłania głowę i odpływa, zostawiając w powietrzu truciznę jak perfumy.

"Ona poluje," mówię cicho. "Zauważyła nas w trzydzieści sekund."

Dłoń Vivien odnajduje moją za fałdą jej płaszcza—krótko, mocno, potem znika. "Więc nie damy jej nic."

Wieczór przynosi uroczystą kolację i króla. Alastair wchodzi ostatni—wysoki, szerokoramienny, poruszający się z łatwością człowieka, który nigdy nie musiał walczyć o uwagę w pokoju. Bierze dłoń Vivien i kłania się.

"Lady Vivien. Jesteś jeszcze piękniejsza, niż zapamiętałem ze szczytu." Prawdziwe ciepło, i nienawidzę, że je słyszę.

Ona dyga—w pełni opanowana narzeczona. "Wasza Wysokość. To dla mnie zaszczyt."

"Alastair, proszę." Prowadzi ją do miejsca obok siebie. "Zanim zaczniemy—jestem ci winien szczerość. Przyspieszyłem ślub. Odbędzie się jutro, nie za dwa tygodnie, jak ustaliliśmy." Jutro. Ta liczba uderza mnie w pierś jak pięść.

"Jutro." Vivien zachowuje spokój, ale widzę, jak zaciska palce na kieliszku wina. "To znacznie szybciej, niż ustalono. Mogę zapytać, co się zmieniło?"

"Północna granica." Alastair pochyla się bliżej, a jego głos przechodzi z dworskiego ciepła w coś poważniejszego. "Aktywność najeźdźców podwoiła się w ostatnim miesiącu. Moi generałowie naciskają na zjednoczoną odpowiedź."

"A królowa u twojego boku wzmacnia tę odpowiedź." Głos Vivien jest idealnie równy, ale jej kłykcie bieleją wokół nóżki kieliszka.

"Król rządzący samotnie wygląda na podatnego. Król z królową sygnalizuje trwałość." Szczerość w jego oczach sprawia, że zaciskam szczękę. "Chcę, by dwór zobaczył stabilizację. Twój ojciec przybędzie rano—wysłałem posłańców. I przepraszam za pośpiech."

"Obowiązki królowej zaczynają się, zanim pojawi się korona, jak widać." Bierze powolny łyk wina, i tylko ja widzę puls bijący jej w gardle.

"Zamierzam wynagrodzić ci tę ofiarę, Lady Vivien." Uśmiech Alastaira niemal staje się żałosny, i boli mnie, że mu wierzę.

Stoję za jej krzesłem, ściskając rękojeść miecza, bo trzymanie czegoś powstrzymuje mnie przed sięgnięciem po nią. Dwa dni, zanim będzie należeć do korony, a dystans między nami zapadnie się do szerokości przysięgi.

"Powiedz mi," mówi Alastair, zmieniając temat na lżejszy, "co sądzisz o północnych szlakach handlowych? Słyszałem, że twój ojciec ma na ten temat silne opinie."

– Obserwowałabym cechy rzemieślników. – Vivien robi pauzę. – Gdy już ustanowią monopol, to tylko krok do przejęcia kontroli nad sąsiednimi dostawami. Kontroluj dostawy, kontrolujesz władzę.

– Nie rozważałem tego z tej strony. – Jego oczy rozbłyskują. – Dlatego właśnie chciałem królową z głową na karku.

Dotyka jej dłoni przez stół – krótko, z szacunkiem – a moje pięści zaciskają się w rękawicach.

Ona śmieje się z czegoś, co mówi dalej, i znam ten śmiech. Od dzieciństwa katalogowałem każdą jego odmianę – uprzejmy, zaskoczony, ten prawdziwy, przy którym marszczy nos. Ten jest uprzejmy, na pokaz. Wiedzieć to, kiedy on nie potrafi, to szczególny rodzaj tortury.

– Kobieta o twojej inteligencji nie powinna marnować się na haftowanie – ciągnie Alastair. – Potrzebuję partnerki – kogoś, kto doradzi, podważy, będzie rządzić u mego boku.

Każde słowo jest szczere. Nie potrafię go za to nienawidzić. Oferuje jej królestwo, podczas gdy ja obiecywałem siedem ogrodów. Ale to mnie wybrała, mimo że miała do wyboru króla, a to nie jest niczym bez znaczenia.

Kolacja dobiega końca. Alastair odprowadza ją korytarzami, pokazując gobeliny i rodową zbroję. Idę trzy kroki z tyłu, śledząc jego palce na jej rękawie, wyćwiczone nachylenie jej uśmiechu.

Przy jej drzwiach unosi jej dłoń do ust – przeciągle, celowo – a echo mojego własnego pocałunku pali mnie od środka. – Nie mogę się doczekać naszego ślubu, moja pani. Śpij dobrze.

– I ty, Alastair. – Jej policzki rumienią się w świetle pochodni. On się uśmiecha, skinieniem głowy wita się ze mną – rycerz przy rycerzu – i odchodzi.

Gdy tylko jego kroki cichną, każdy mięsień w moim ciele się napina. Vivien otwiera drzwi do swojej komnaty, nie patrząc za siebie. – Wejdź, Jasper. Zamknij drzwi.

Pokój tonie w blasku świec, ciężki od zapachu nieznanych kwiatów. Stoi przy oknie, obejmując się ramionami. Gdy się odwraca, znikają wszystkie maski z kolacji.

– Zanim powiesz to, co już się w tobie zbiera – musisz coś usłyszeć. – Jej głos jest cichy, zmęczony. – To, co dziś widziałeś, to był obowiązek. Każdy uśmiech, każdy śmiech. To była walka o przetrwanie. Nie pożądanie.

– Zarumieniłaś się, gdy pocałował twoją dłoń. – Słowa wymykają mi się, zanim zdążę je powstrzymać, drobne, rozpaczliwe i niemożliwe do przełknięcia.

– Bo panna młoda powinna się rumienić. – Jej głos się wyostrza. Chcę być drobny, odpyskować, że rumieńca nie da się udawać, ale… – Trzy dni temu twoje usta były na mojej skórze, a jego pocałunek nie znaczył nic. – Subtelne przypomnienie, że wtedy o mnie pamiętała, warte jest milczenia.

– Musisz to zrozumieć, zanim Puszcza Mgieł nas pochłonie. – Podchodzi bliżej, jej głos staje się ostry i cichy. – Królowi daję przedstawienie. Tobie daję prawdę. Musisz nauczyć się je rozróżniać, Jasperze.

Przełykam ślinę. Rozkazuje mi – tak jak zawsze, jakby coś się wtedy we mnie uspokajało, choć jednocześnie boli.

– Potrafisz to? – Szuka odpowiedzi w mojej twarzy. – Patrzeć, jak gram królową, i wiedzieć, że wszystko prawdziwe należy do ciebie?

– Tak. – Słowo wychodzi chropowate jak żwir, wyciągnięte przez każdą godzinę patrzenia, jak inny mężczyzna dotyka jej dłoni. – Ale będzie mnie to kosztować.

– Oboje za to zapłacimy. – Złość łagodnieje w coś delikatniejszego. Przyciska dłoń płasko – nasz gest. – Jutro. Potem będę jego żoną i twoją królową, i razem będziemy się przez to przedzierać.

Przykrywam jej rękę swoją. Jej puls bije pod stalą. Światło świec podkreśla linię jej szczęki, zagłębienie gardła, i jest tak blisko, że mogę policzyć jej rzęsy, czuć jej oddech ciepły na moim podbródku.

– Jasper. – Moje imię w jej ustach, niskie i surowe. – Jutro stanę przy ołtarzu i oddam się mężczyźnie, którego nie kocham. Uśmiechnę się, nie mając tego na myśli i każdą noc swojego małżeństwa spędzę, pamiętając ten pokój.

Jej palce zaciskają się na skórzanym pasku na mojej piersi. Jej wzrok zjeżdża na moje usta i wraca, a pragnienie w nim jest tak nagie, że odbiera mi oddech.

– Ale dziś nie jestem jego królową. Dziś jestem tylko twoja. – Jej głos łamie się na ostatnim słowie. – Jeśli masz mnie pocałować, zrób to teraz. Zanim jutro mi to odbierze.

Odległość między jej ustami a moimi to szerokość oddechu, a każda przysięga, którą składałem – koronie, jej ojcu, honorowi samemu – spala się na popiół w przestrzeni pomiędzy nami.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

[Perspektywa Vivien]

On mnie całuje. Nie jest to zderzenie, na które się przygotowałam—jego dłonie obejmują moją twarz z taką delikatnością, że moje kolana się uginają, a on przyciska usta do moich, jakbym była czymś świętym, czego boi się złamać. Każdy nerw w moim ciele staje w ogniu.

Wzdycham w jego usta, a moje palce zaciskają się na jego koszuli. Smakuje winem i solą, a kiedy jego język przesuwa się po linii moich ust, otwieram się dla niego—świat poza tym pokojem przestaje istnieć.

„Vivien.” Czoło opiera o moje, głos zdarty. „Jeśli to zrobimy—” Chwytam pasek jego zbroi, zanim dokończy. „Nie. Nie myśl o jutrze. Potrzebuję, żeby tej nocy była tylko nasza.”

Jego szczęka się napina. Dłonie drżą, gdy trzyma moją twarz—ten mężczyzna, który nie mruga w bitwie, drży, bo moje usta były na jego. Coś zaborczego i dzikiego podnosi się we mnie na ten widok.

„Odwróć się,” szepcze. Jego palce odnajdują moje sznurowania, drżą jeszcze mocniej. Odwracam się, dłonie płasko na chłodnym kamieniu, i czuję każde pociągnięcie jak puls, jego kostki muskają mój kręgosłup. „Wyobrażałem sobie to,” mruczy do tyłu mojej szyi. „Każdej nocy przez pięć lat.”

Suknia się luzuje, zsuwa. Chłodne powietrze na moich ramionach. Jego dłonie obejmują moją talię przez koszulę, szorstkie dłonie palą przez len, a on obraca mnie z powrotem. Jego wzrok przesuwa się po mnie, a jego usta się rozchylają. „Przez pięć lat bałem się, że zapomnę, jak wyglądasz. Ale okazałaś się jeszcze piękniejsza, niż kiedy odchodziłem.”

„Dobrze.” Moje palce odnajdują jego sprzączki. „Zdejmij to.” Pomaga mi, prowadząc moje dłonie, i kawałek po kawałku zbroja dźwięcznie opada na kamień. Gdy zdejmuję mu koszulę przez głowę, światło świec rysuje jego blizny—postrzępioną linię pod obojczykiem, rozbłysk gwiazdy na żebrach, wściekłe cięcie przez brzuch.

„Blackmere.” Jego głos szarzeje, gdy kładę dłoń na najgorszej z nich. „Myślałem o tobie, gdy chirurg ją zszywał.” Całuję bliznę i całe jego ciało drży. Moje usta przesuwają się do następnej, śledząc mapę każdego momentu, w którym prawie go straciłam.

Podnosi mnie i kładzie na łóżku z takim szacunkiem, że oczy mi wilgotnieją. Klęka między moimi nogami i powoli podnosi koszulę—szorstkie dłonie suną po moich łydkach, wnętrzu kolan, wyżej. Materiał zbiera się w talii, a jego spojrzenie przesuwa się po nagiej skórze jak dotyk.

„Powiedz, jeśli mam przestać.” Kciuki rysują powolne kręgi na wewnętrznej stronie moich ud, a nawet ten lekki dotyk sprawia, że mój oddech się rwie. „W każdej chwili. Mówię poważnie.”

„Nigdy mnie nie skrzywdzisz.” Przyciągam go za szyję. „Jesteś jedyną osobą w tym zamku, która nie mogłaby.”

Całuje moją szyję. Obojczyk. Dolinę między piersiami. Gdy jego dłoń obejmuje mnie przez len, kciuk przesuwając się po szczycie, doznanie przeszywa mnie tak mocno, że głośno wzdycham, aż jęczy.

Ściąga koszulę przez moją głowę i jestem naga pod nim. Jego oddech zamiera. Zastyga. „Jesteś każdym snem, z którego się wycofałem. Każdą modlitwą na tamtym polu bitwy.” Jego głos łamie się.

Pochyla usta do mojej piersi i przestaję myśleć. Językiem okrąża szczyt, powoli i mokro, a gdy bierze go między wargi, to uczucie przeszywa mnie słodkim bólem prosto między udami. Wyginam plecy. Przechodzi do drugiej, a jego dłoń przesuwa się w dół brzucha—celowo, dając mi czas.

Nie zatrzymuję go. Moje biodra unoszą się ku jego dotykowi, zanim umysł nadąży. Jego palce najpierw suną wzdłuż zgięcia uda, drażniąc, zataczając kręgi. Gdy wsuwa się między wilgotne fałdki, wydaję z siebie odgłos surowy, rozpaczliwy, zupełnie nie damy. Jęczy w moją pierś.

„Taka mokra.” Wypowiada to jak modlitwę, przesuwając się we mnie, aż znajduje miejsce, które sprawia, że moje biodra drgają. Zatacza tam kręgi—wolno, mocno—a rozkosz uderza tak mocno, że oślepia mnie na chwilę.

„Tam—nie przestawaj—” Buduje rytm, który sprawia, że trzęsą mi się uda, jego usta wciąż przy mojej piersi, a gdy wsuwa we mnie jeden palec, wzdycham z powodu rozciągnięcia. Mocno. Niewygodnie wręcz. Zastyga, czoło opierając o mój mostek.

„Oddychaj.” Szorstko i czule jednocześnie. „Oddychaj dla mnie.” Wypuszczam powietrze i napięcie ustępuje. Rusza tym palcem powoli, zakrzywiając, szukając, a gdy znajduje miejsce, od którego wyginam się w łuk, zostaje tam. Cierpliwy. Gładząc.

Dodaje drugi palec dopiero, gdy unoszę biodra naprzeciw jego dłoni i rozciągnięcie zmienia się w głęboki, falujący głód. Dwa palce i kciuk powyżej, a ja się rozpadam—ostrożny sposób, w jaki mnie otwiera, rozciąga, cofa się, gdy się spinam, wnika głębiej, gdy się rozluźniam.

„Potrzebuję—” Mój głos się łamie. Sięgam do jego pasa. „Jasper, proszę—” Zdejmuje resztę i zasycha mi w ustach. Twardy, gruby, napięty ku brzuchowi. Jest większy, niż sobie wyobrażałam, a wyobrażałam sobie więcej, niż kiedykolwiek wyznam.

Układa się między moimi nogami i czuję, jak naciska tam, gdzie były jego palce—gorący, twardy, niewiarygodnie szeroki. Ale jego palce zrobiły swoje. Jestem śliska, spragniona i rozciągnięta na tyle, że gdy napiera do przodu, to pieczenie jest głębokim, powolnym wsunięciem, nie rozdarciem.

„Spójrz na mnie.” Obejmuję jego twarz. Jego oczy są zaczerwienione, pełne pożądania, aż rozdziera mi się serce. „Wybrałam ciebie. Bo nigdy nie było nikogo innego.”

Wsuwa się do końca, a ja drżę wokół niego—pełnia przytłacza, ciało się kurczy, dostosowuje. Zastyga, szczęka zaciśnięta, każdy mięsień drży od wysiłku, by się nie ruszyć.

„Nie przestawaj.” Przechylam biodra i biorę go głębiej, a dźwięk, który z siebie wydaje, jest tak zdarty, że niemal nabożny. „Porusz się. Proszę.” Moje paznokcie wbijają się w jego ramiona.

Porusza się z bolesną powolnością. Każde pchnięcie to pytanie, na które odpowiadam ciałem—biodra unoszą się, paznokcie suną po jego plecach, oddech rwie się w jego rytmie. Pieczenie przechodzi w coś głębszego, gorętszego, napięcie zwija się ciasno pod pępkiem.

„Mój.” Wyszeptane w zagłębienie jego szyi, przy bijącym pulsie. „Jesteś mój. Powiedz to.”

„Twój.” Złamane, natychmiastowe—słowo wyrwane z niego, jakby istniało przed językiem. Jego usta odnajdują moją szyję, szczękę, kącik ust. „Zanim dostałem imię. Gdy już włożono mnie do grobu.”

Przyciągam jego twarz i całuję go przez to—przez rozkosz narastającą falami, przez pięć lat milczenia, przez świadomość, że za kilka godzin pójdę ku ołtarzowi, a on będzie patrzył, jak odchodzę.

Jego dłoń sunie między nami, odnajduje spuchnięte miejsce, które już zna jego kciuk, i rozpadam się—krzycząc w jego usta, ciało wygina się, zaciska wokół niego w rytmicznych pulsach. On podąża za mną z dreszczem, który przechodzi przez całe ciało, a moje imię łamie się w jego gardle jak coś świętego.

Upadamy splątani. Jego ramię obejmuje mnie, twarz w moich włosach, oboje drżący. Przesuwam palcami po jego bliznach, podczas gdy świece dogasają.

Przyjdzie świt. Suknia zamknie się wokół mnie, a ja pójdę ku królowi, niosąc dowód tej nocy ukryty pod jedwabiem. Ta myśl powinna mnie przerażać. Nie przeraża—bo tej nocy jestem jego, a niektóre wybory płoną zbyt jasno, by je żałować.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Świt wschodzi zimny i olśniewający, światło tnie przez okno jak ostrze. Łóżko obok mnie jest puste, prześcieradła wciąż ciepłe tam, gdzie jeszcze kilka godzin temu leżał Jasper.

Pulsujący ból między udami narasta z każdym oddechem. Jego odciski palców płoną niewidoczne na moich biodrach, a ja kładę dłoń na duchu jego ust, odciśniętym na moim obojczyku.

Służące pojawiają się zbyt wcześnie. Mary, dworska służąca przydzielona mi przez dwór, prowadzi je do środka, sprawne ręce już sięgają po jedwab i gorset. "Ręce do góry, moja pani. Nie mamy wiele czasu, zanim zacznie się ceremonia."

Posłusznie unoszę ramiona, krzywiąc się, gdy gorset zaciska się na skórze wciąż wrażliwej od uścisku Jaspera. Suknia ślubna osiada ciężko—złota nić, herb Erdoru wyszyty na gorsecie niczym piętno własności.

"Wyglądasz przepięknie," szepcze Mary, poprawiając perłowaną koronę na mojej głowie. "Cała jesteś królową, moja pani. Król oniemieje."

"Cała jestem kłamstwem," szepczę tak cicho, że nikt tego nie słyszy.

Moje odbicie patrzy na mnie—porcelanowe, doskonałe, drżące w jedwabnych rękawiczkach. Pod suknią moje ciało wibruje od wspomnienia Jaspera. Delikatność między nogami pulsuje w rytm mojego serca, sekretny bunt wszyty w samo ciało.

Godzinę później Ojciec bierze mnie pod ramię przy drzwiach katedry, jego uścisk jest tak mocny, że zostawi siniaki. Zgromadzeni wstają, setki twarzy zlewają się w jedną, surowo oceniającą masę.

"Dobrze sobie radzisz, kochanie," mówi cicho. "Podnieś głowę. Patrz przed siebie. Uśmiechaj się tak, jakbyś naprawdę chciała, a nikt niczego nie zauważy."

"Nie czuję nóg, Ojcze." Mój głos jest zduszony, ledwo się nie łamie. "Nie dam rady… Nie sądzę, żebym mogła."

"Dasz radę." Jego dłoń zaciska się w rozpaczliwej pewności. "Jeden krok, potem drugi. Na tym polega całe małżeństwo, kochanie."

To wcale nie pocieszające.

Nawa wydaje się nieskończona, kamień, światło świec i ciężar królestwa. Na jej końcu czeka Alastair, w ceremonialnym aksamicie i srebrze—olśniewający, dostojny, uśmiechający się ciepło.

W połowie drogi widzę Jaspera. Sztywny wśród szeregu rycerzy, hełm skrywa wszystko poza tymi brązowo-zielonymi oczami płonącymi przez wąski otwór wizjera.

Podkrążone, zaczerwienione. Zniszczone. Płonące tym samym głodem, który sprawił, że drżał nade mną zeszłej nocy, szepcząc, że jestem jego, zawsze jego.

Zatrzymuję się w pół kroku, świat przechyla się, a uścisk Ojca szarpie mnie naprzód.

"Spokojnie," syczy. "Każdy szlachcic w tym królestwie cię obserwuje, Vivien."

"Wiem." Gardło ściska mi się tak mocno, że każde słowo kosztuje krew. "Wierz mi, Ojcze. Doskonale wiem, kto teraz na mnie patrzy."

Zmuszam się, by spojrzeć na Alastaira. Uśmiecha się szerzej, a poczucie winy skręca mi żołądek jak powoli obracający się nóż.

Przy ołtarzu Ojciec cofa się, pozwalając Alastairowi ująć moją dłoń—lekko, z szacunkiem, ciepło. Nie czuję nic prócz ducha szorstkich dłoni Jaspera na moich udach, jego urywanego oddechu przy mojej szyi.

"Wyglądasz olśniewająco, Vivien." Alastair mówi cicho, tylko do mnie. "Jestem najszczęśliwszym człowiekiem w tej katedrze."

"Jesteś zbyt łaskawy, Wasza Wysokość." Mój uśmiech jest porcelanowy—doskonały, namalowany, pusty. Modlę się do wszystkich bogów, by nie przejrzał tej maski.

Z pierwszych ławek Cecil Atwood patrzy z drapieżną nieruchomością, lustrując moją twarz w poszukiwaniu pęknięć w masce. Nie daję jej nic. Spokojna i ślubna. Wydrążona ze wszystkiego poza bólem, jaki Jasper we mnie wyrzeźbił.

Kapłan podchodzi w ceremonialnych szatach, wznosi stare dłonie, a kadzidło gęstnieje w powietrzu, aż oddychanie przypomina tonięcie.

"Zgromadziliśmy się tutaj, by być świadkami świętego związku króla Alastaira Beaumonta i lady Vivien Winthrope, w obecności Boga i Jego wiernych sług."

Kciuk Alastaira kreśli powolne kręgi na moich kostkach—delikatnie, cierpliwie, nie tak jak powinien. Każdy nerw krzyczy, bo jego dotyk nie jest dość rozpaczliwy, dość szorstki, nie jest Jasperem.

"Małżeństwo to przymierze ustanowione przez boskość," intonuje kapłan, "łączące dwie dusze w obowiązku i oddaniu dla dobrobytu królestwa."

Zeszłej nocy Jasper szepnął, że jestem jego.

Zeszłej nocy drżał we mnie, jakbym była święta.

Zeszła noc była jedyną prawdą, jaką kiedykolwiek znałam.

"Zanim padną przysięgi," mówi kapłan, zwracając się do króla, "czy Wasza Wysokość ślubuje czcić i chronić tę kobietę oraz związać—"

"Czekaj." Głos Alastaira przecina ceremonię czysto i ostro.

To jedno słowo spada w ciszę katedry jak kamień rozbijający gładką wodę. Kapłan zastyga w pół gestu. "Wasza Wysokość? Czy coś się stało? Czy mam kontynuować obrzędy?"

Alastair puszcza moją rękę. Jego wyraz twarzy zmienia się na formalny i nieczytelny.

"Powołuję się na dawny przywilej korony. Zanim padną przysięgi, żądam potwierdzenia czystości panny młodej."

Szok rozdziera tłum. Szepty wzbierają—syczące, żarłoczne. Każda twarz zwraca się ku mnie z ciekawością, litością i nagim, głodnym osądem.

Serce wali mi w żebra tak mocno, że czuję smak żelaza. Wzrok bieleje, zwęża się do jednego punktu rozpalonego strachu.

"Wasza Wysokość, muszę zauważyć, że ten zwyczaj nie był egzekwowany od wielu lat," mówi kapłan ostrożnie, splatając chude dłonie z widocznym niepokojem.

"Wciąż mam do niego prawo i zamierzam z niego skorzystać." Ton Alastaira nie znosi sprzeciwu. "Legalność przyszłych dziedziców nie może budzić żadnych wątpliwości."

"Alastair, nie możesz być poważny…" Mój głos drży tak bardzo, że słyszę jak pęka w kamiennej ciszy dla wszystkich zgromadzonych.

"Nie mam zamiaru cię obrażać, Vivien." Jego spojrzenie zatrzymuje moje z okrutną, wyczekującą cierpliwością. "To chroni nas oboje. Na pewno to rozumiesz."

"Rozumiem tylko, że mnie upokarzasz." Słowa rozbijają się na moim języku jak roztrzaskane szkło. "Na oczach wszystkich rodów tego królestwa. W dzień naszego ślubu."

"To tradycja, Vivien. Nie upokorzenie." Mówi to prosto, bez cienia złośliwości, jakby tradycja usprawiedliwiała wszystko, czego dotknie.

Dłoń Ojca ląduje na moim ramieniu z tyłu, drżąca widocznie przez jedwab. "Wasza Wysokość, to wysoce nieregularne i muszę zaprotestować w imieniu mojej córki—"

"Lordzie Winthrope, darzę Pański ród wielkim szacunkiem." Podnosi podbródek. "Właśnie dlatego chcę usunąć wszelki cień wątpliwości z tego świętego związku."

Uśmiech Cecil wyostrza się w moim peryferyjnym spojrzeniu—nóż łapiący blask pochodni. Wie. Albo podejrzewa. Tak czy inaczej, już czuje smak mojej zagłady na języku.

"Moja pani." Kapłan zwraca się do mnie starczymi, pełnymi współczucia oczami. "Czy wyrazisz zgodę na badanie? Wybór, jak zawsze, należy do ciebie."

Przerażenie zalewa mnie lodowatymi falami. Uda wciąż bolą od Jaspera. Jego ciepło wciąż mnie znaczy—dowód wypalony w ciele, którego żaden kapłan nie potrzebuje świętej mądrości, by odkryć.

Szukam Jaspera wśród rycerzy. Nieruchomy. Ale przez hełm czuję jego panikę, uderzającą we mnie jak fizyczny cios po całej katedrze.

"Vivien." Głos Alastaira łagodnieje, niemal tkliwie, niemal uprzejmie. "Prosta formalność. Powiedz tak, i idziemy dalej. Powiedz tak, i zostaniesz królową."

Wszystkie oczy są zwrócone na mnie. Cisza napina się jak drut, ostra, gotowa rozciąć krew i zmiażdżyć kości, jeśli ktoś odważy się odetchnąć.

Odmów—przyznaj się do winy. Zgódź się—zniszcz się. Ucieknij—potwierdź wszystkie szepty. Umysł pędzi niemożliwymi korytarzami, a każdy koniec znaczy inną barwę ruiny.

Kapłan czeka. Alastair czeka. Ojciec drży za mną. Cecil krąży nade mną jak jastrząb wypatrujący zranionej, niezdolnej do lotu ofiary.

Stoję nieruchomo na stopniach ołtarza, sekret dzielony z Jasperem przyciśnięty do żeber jak jego sztylet—zimny, ostry i zdolny zniszczyć wszystko.

Cały dwór wstrzymuje oddech, a ja nie mam żadnej odpowiedzi, która nie podpali mojego świata i nie spali go na popiół.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Born to Serve Her

Born to Serve Her

46 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

46

Treść

Aa