passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Born to Serve Her autor Nina Soelian

Discover
/
Wyłączności Pasji
/
Born to Serve Her
Born to Serve Her

Born to Serve Her

Passion Exclusives

dot

Parno

dot
eye

310

Opis

Vivien Winthrope znalazla Jaspera, gdy miala jedenascie lat - na wpol wyglodzonego, dzikiego, zywiacego sie resztkami z domowego smietnika - i zrobila to, czego zadna rozsadna corka lorda absolutnie by nie zrobila: zatrzymala go. Nadala mu imie. Ofiarowala mu zycie obiema rekami i nigdy nie poprosila o nic w zamian, bo pragnac czegos tak bardzo od kogos, kto nie mial nic, wydawalo sie jej kradzieza. Przez lata krazyli wokol siebie na granicy tego, co dozwolone - ona, dziewczyna, ktora posiadala czastke niego, do ktorej nie miala prawa; on, chlopak, ktory oddalby ja dobrowolnie, gdyby tylko poprosila. Ale nie poprosila. A potem on odszedl, by zostac rycerzem, listy nigdy nie nadeszly, az pewnego szarego poranka zjawil sie jezdziec z krolewska pieczecia i wiescia, ktora calkowicie ja zburzyla - Jasper odszedl, a ona nigdy nie powiedziala mu, ze byl jej. Tylko ze, jak sie okazuje, zal nie jest jedyna rzecza, ktora czeka na nia w ruinach tego, czym byli. Krol przyjezdza odebrac swoja narzeczona. A przeszlosc, jak sie zdaje, nie skonczyla jeszcze z Vivien.

Wymuszona intymność
Królewski
Obsesja Królewska
Zdrada
Otwarty ślub
Jungfrau

Rozdział 1

Aug 21, 2026

[Perspektywa Vivien]

Pięć lat, trzy miesiące i jedenaście dni, odkąd Jasper wyjechał przez wschodnią bramę na pożyczonym koniu, w zbroi o dwa rozmiary za dużej i z wyrazem twarzy, jakbym to ja wysyłała go na śmierć. Nie ja—ten zaszczyt należał do mojego ojca.

To on zdecydował, że wygłodzony chłopak, którego wyciągnęłam z naszego śmietnika, gdy miałam jedenaście lat, zasługuje na coś więcej niż służbę w dworze lorda—even tak starym i szanowanym jak nasz. Winthrope’owie trzymają te ziemie od sześciu pokoleń. Ojciec ma swoje zdanie na temat tego, co stanowi o godnym życiu pod naszym dachem.

Prawdziwa przyszłość, tak to nazywał. Rycerstwo, honor, nazwisko, które Jasper mógłby nosić, nie będąc niczyim dłużnikiem. Bardzo szlachetne. Pewnie to pociecha dla wszystkich poza dwoma osobami, które to zniszczyło.

Od tamtej pory liczę dni—nie celowo. Mój umysł nie chce przestać, tak jak rana nie chce się zamknąć, gdy wciąż wbijasz w nią palce.

Tego ranka siedzę przy toaletce, szarpiąc szczotką włosy, które nie chcą się układać, i łapię się na tym, że zerkam w stronę okna. Wschodnia droga. Zawsze patrzę.

On kiedyś wróci—ubłocony, na wpół wygłodzony, bo ten idiota zapomina jeść, gdy się denerwuje—and spojrzy na mnie tak jak zawsze, jakbym była jedyną stałą rzeczą w jego świecie.

Powiem coś druzgocącego. Nie będę płakać. I na pewno nie powiem mu tego, co tkwi między moim gardłem a mostkiem, uciskając żebra za każdym razem, gdy oddycham.

Kiedyś powiedział mi, mając czternaście lat, śmiertelnie poważny, że się wzbogaci i zbuduje mi rezydencję dwa razy większą od tej, z ogrodem na każdy dzień tygodnia. Śmiałam się tak, że aż parsknęłam.

On się nie śmiał. Każde głupie, niemożliwe słowo miał na myśli, i to właśnie o tym nie umiem przestać myśleć.

Margaret wpada i zabija tę fantazję w zarodku. Jej twarz jest zapłakana, oczy zaczerwienione, fartuch skręcony w białych, zaciśniętych pięściach.

"Pani Vivien!" Jej głos łamie się na moim imieniu. "Ojciec żąda pani obecności w swoim gabinecie. Natychmiast, moja pani."

Szczotka zamiera. Nigdy nie widziałam Margaret w takim stanie—jakby prowadziła jagnię na rzeź i żałowała jagnięcia. Żołądek spada mi aż do stóp.

Gabinet ojca pachnie dymem tytoniowym i starymi decyzjami. Na biurku leży list jak oskarżenie, królewska pieczęć złamana, a ja nie mogę oderwać od niego wzroku.

"Vivien. Usiądź." Jego głos jest zbyt opanowany—ten, którego używa, gdy coś już jest zepsute i on decyduje, jak przedstawić rozbite kawałki.

"Wolę stać." Palce splatam za plecami, paznokcie wbijają się w dłonie, zostawiając półksiężyce. "Co się stało?"

Podnosi list dwoma palcami. "Dziś rano przybył posłaniec z północnej granicy. Oddział sir Renalda poniósł straty w Przełęczy Blackmere."

Sir Renald. Rycerz dowodzący Jasperem—człowiek, który zabrał chłopca służącego, ledwie potrafiącego utrzymać kopię, i obiecał uczynić z niego kogoś godnego. Gardło zaciska mi się na jego imieniu, zanim jeszcze je wypowiem.

"Jasper?" Imię wychodzi chrapliwie, a ręka leci mi do gardła, jakbym mogła powstrzymać kolejne słowa. "Czy jest ranny? Kiedy wróci do domu?"

Szczęka ojca napina się. Oczy ma przekrwione, a ta jedna rysa w jego opanowaniu przeraża mnie bardziej niż wszystko, co mógłby powiedzieć. "Osłaniał odwrót głównych sił." Pauza wystarczająco długa, by mnie pogrzebać. "Nie wrócił."

Podłoga się przechyla. Ogień w kominku staje się dekoracją. Zegar na gzymsie tyka jak młot rozbijający kości.

"Nie." To słowo wyrywa mi się z piersi, chwytam się krzesła, bo kolana odmówiły posłuszeństwa. "Myli się pan. Przeczytaj jeszcze raz!"

"Przykro mi, kochanie." Jego głos łagodnieje, stając się czymś gorszym niż złość. "Naprawdę mi przykro."

"Niech ci nie będzie przykro—sprawdź nazwisko! Na wojnie ludzie mylą nazwiska—" Głos rwie mi się na strzępy, ale ton ojca zapada z hukiem drzwi.

"Nie ma pomyłki. To oficjalna korespondencja od samego sir Renalda. Nie pomyliłby się co do własnego giermka."

"To kłamstwo!" Uderzam dłonią w biurko. List podskakuje. "Albo jest ślepy, albo ktoś—"

"Dość." Ojciec odkłada list, palce mu drżą. "Jasper poległ, broniąc północnej granicy. Sir Renald pochwalił jego męstwo. Zginął w służbie koronie."

"Męstwo." Pluję to jak truciznę. "Ładne zdania, jakby był tylko służącym, któremu się poszczęściło."

"To oddaje mu cześć." Głos ojca gęstnieje, a przez chwilę maska opada. "Chłopcu, którego przyjęliśmy. Mężczyźnie, którym się stał."

"Nie trzeba mu czci, on ma żyć!" Szloch, który tłumiłam, wydziera się na wolność. "Obiecał mi. Spojrzał mi w oczy i przysiągł, że wróci."

Czerwone oczy ojca spotykają moje. On też kochał Jaspera, na swój ostrożny, formalny, niewystarczający sposób. Ale maska wraca na miejsce, bo tak muszą czynić mężczyźni, gdy miękkość coś ich kosztuje.

"Nie wypada tak jawnie opłakiwać służącego." Cicho, niemal łagodnie pod stalą. "Pamiętaj o swoim miejscu."

Moje miejsce. Nic nie przypomina ci lepiej o dystansie między córką lorda a bezimiennym sierotą jak słowa, że nie zasłużyłaś, by go opłakiwać. Kłaniam się—ciało pamięta ruchy nawet, gdy umysł się rozpada—i wychodzę.

Korytarz się rozmazuje. Nogi niosą mnie jak zawsze—do starych stajni, szorstki kamień i zapach siana. Posłanie Jaspera wciąż tu jest, słoma spłaszczona tam, gdzie kiedyś leżał. Kazałam służbie nigdy go nie ruszać. Żałosne? Oczywiście. Dziewczynie wolno mieć swoje ołtarzyki.

Opadam przy nim, a żałoba wybucha—szlochy łamiące żebra, smakujące żelazem. Palce szarpią poduszkę i pod bawełną coś twardego haczy. Metal, zimny. Elegancki sztylet wysuwa się, rękojeść w ciemnej skórze, dopasowana do mojej dłoni.

Pasek papieru owija pochwę, brzegi pożółkłe. Jego pismo odbiera mi oddech—pochylone, staranne. Uczyłam go tych liter właśnie tu, w tej stajni, gdy córka lorda ucząca chłopca służącego pisać była tylko dziwactwem, jeszcze nie zagrożeniem.

'Vivien, oszczędzałem monety miesiącami. Nie jest okazały, ale to dobre żelazo. Poprosiłem płatnerza, by dopasował go do twojej dłoni. Zaśmiał się, gdy powiedziałem, że to dla damy, ale zrobił to mimo wszystko. Jeśli ktoś cię osaczy, gdy mnie nie będzie, nie będziesz bezbronna. Nigdy nie byłaś.'

On mnie widział. Każdą część, którą ukrywałam—złość, bunt, głód czegoś więcej niż te mury—on to dostrzegał.

'Chciałem dać ci go osobiście. Stałem pod twoimi drzwiami trzy razy i nie mogłem zapukać. Jestem tchórzem, jeśli chodzi o ciebie.'

"Stałeś pod moimi drzwiami," szepczę, "a ja byłam po drugiej stronie, z dłonią przyłożoną płasko do drewna, bo słyszałam twój oddech. Dwoje tchórzy rozdzielonych deską dębu. Zasłużyliśmy na siebie."

'Więc zostawię go tam, gdzie zawsze patrzysz. Gdzie go znajdziesz i będziesz wiedziała, że o tobie myślałem. Że zawsze o tobie myślę. Proszę, nie karć mnie. Po prostu'

Atrament kończy się w połowie zdania. Biała przestrzeń tam, gdzie powinny być jego słowa, jakby świat porwał go, zanim zdążył skończyć.

Przyciskam list do ust, wdychając kurz, starą skórę i ducha chłopca, który pachniał sianem i miedzianymi groszami. Chłopca, którego nazwałam, gdy miałam jedenaście lat, bo był zbyt złamany, by wypowiedzieć własne imię.

"Co chciałeś powiedzieć?" pytam pustą stajnię, przyciskając papier do piersi, aż krawędzie ranią skórę.

Zwiajm się wokół sztyletu i listu, leżąc w słomie tam, gdzie on kiedyś spał. Bo ja też nigdy mu nie powiedziałam—pięć lat milczenia, teraz milczenie jest wieczne, a jedyne słowa, jakie zostały między nami, to jego, niedokończone, czekające na dziewczynę, która przyszła za późno, by je odnaleźć.

________________

Born to Serve Her

Born to Serve Her

46 Rozdziały

close

book

46

Treść

add to library button

Zapisz

Passion Exclusives

Fight For Me, Alpha

Evelyn Parker jutro konczy dwadziescia jeden lat, a wciaz pozostaje jedyna wilczyca bez wilka w swojej watasze. Trzy lata temu lotry napadly na gale rocznicowa Sterling & Parker w noc jej pierwszej przemiany. Jej rodzice nigdy nie opuscili sali balowej. Jej wilk nigdy sie nie pojawil. Teraz dwa razy w tygodniu rozstrzyga spory watahy w dziale prawnym firmy swojego ojca. Polowa watahy rozmawia z nia tym ostroznym tonem. Jej biala sukienka wciaz wisi w pokrowcu z pralni. Nie moze jej zalozyc, ale nie potrafi tez wyrzucic. Dominic Sterling jest Alfa. Jest miliarderem zasiadajacym na czele zarzadu i najlepszym przyjacielem jej brata. Kochala go po cichu odkad pamieta. On nigdy nie spojrzal na nia dwa razy. Firma funkcjonuje juz trzy lata bez Luny, a inwestorzy chca, by do wiosny pojawila sie ktos idealnie przygotowany. Co wiec sie stanie, jesli jej wilk w koncu nadejdzie, a Bogini i Alfa nie zgodza sie, kto naprawde na niego zasluguje?

Czytaj

Fantazja

Fight For Me, Alpha

passion favicon

My Passion

Gatunki

O Nas

Kontakt

Polityka Prywatności

Warunki Użytkowania

Polityka Cookies

Zainstaluj Aplikację

get app on google play img
get app on app store img

Copyright © 2026 Passion

XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101

support@passionapp.co+1 501 651 0095