passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Bound By Blood autor Passion Master

Bound By Blood

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Powóz toczył się wąską, spowitą mgłą drogą, a skrzypienie jego starych drewnianych kół rozbrzmiewało w ciszy nocy. Każda nierówność na ścieżce wstrząsała wnętrznościami Elli, której palce zaciskały się na krawędziach siedzenia, jakby trzymała się życia. Cisza była przytłaczająca, przerywana jedynie sporadycznym krakaniem wrony dochodzącym z gęstych drzew okalających drogę. Zadrżała, owijając się ciaśniej cienkim płaszczem, choć niewiele to pomogło w ochronie przed chłodem, który zdawał się sączyć z samej ziemi pod nią.

Zapłata za dług. Towar, sprzedany przez tych, którzy mieli ją chronić. Przed oczami przemknęły jej blade, beznamiętne twarze rodziny, gdy przekazywali ją ciemno odzianym mężczyznom. Wciąż słyszała cichy szloch matki w tle, ale nawet on brzmiał pusto — jak wszystko inne w jej życiu.

Wciąż słyszała pusty głos ojca, gdy mówił jej o porozumieniu. Jego oczy były nieobecne, a ręce drżały. "Klan zażądał czegoś, czego nie mogliśmy odmówić, Ella. To przekracza nasze możliwości."

Ella chciała krzyczeć, walczyć, ale co by to dało? Rządzący klan wampirów kontrolował ich księstwo od stuleci — bezwzględny, potężny i wieczny. Byli nietykalni. Jej rodzina wybrała przetrwanie zamiast jej wolności, a teraz była w drodze, by służyć wampirom, nie tylko jako pokojówka, ale także jako lalka krwi — źródło pożywienia dla ich nienasyconego głodu.

Zaparło jej dech na tę myśl. Klan de Vallière rządził księstwem od wieków, a ich wpływy rosły z każdym rokiem. Niewielu mówiło o nich otwarcie, ale wszyscy znali opowieści — szepty o rozlewie krwi, tajemniczych zniknięciach i niepokojącym poczuciu, że zawsze obserwują. Słyszała te historie jako dziecko, ale nigdy nie wyobrażała sobie, że zostanie zmuszona do wpadnięcia w ich szpony.

Powóz zwolnił i zatrzymał się gwałtownie, jej serce zaczęło walić w piersi. Dłonie były wilgotne od potu, choć nerwowo wycierała je o suknię. Muszę być silna, mówiła sobie. Ale co znaczyła siła w obliczu potworów?

Usłyszała kroki woźnicy, chrzęst jego butów na żwirze, gdy szedł. Milcząca i ponura postać otworzyła drzwi i pomogła jej wysiąść.

"Przybyliśmy." Jego twarz była zasłonięta nisko opuszczonym rondem kapelusza, a głos był szorstki, gdy gestem wskazał jej, by wysiadła.

Nogi Elli były słabe, gdy stanęła na żwirowej ścieżce, jej oczy śledziły kontury rozległej, starożytnej posiadłości.

Przy wejściu czekał na nią lokaj, wysoki, chudy mężczyzna o bladej skórze i głęboko osadzonych oczach, które sprawiały, że czuła dreszcze. Ukłonił się lekko, ale bez ciepła. Gdy to zrobił, jego twarz była zasłonięta nisko opuszczonym rondem kapelusza, a jego głos był szorstki, gdy gestem wskazał jej, by wysiadła.

"Eleanor Alonso?" Jego głos był gładki, ale zimny.

Przytaknęła, przełykając ciężko. "Tak."

"Witamy w Posiadłości Blackthorn. Proszę za mną" powiedział po prostu i bez słowa więcej odwrócił się i ruszył w kierunku wejścia. Ella podążyła za nim, zaciskając dłonie w pięści. Nie załamie się. Bez względu na to, co czekało na nią w środku, nie pozwoli im zobaczyć swojego strachu.

Posiadłość wznosiła się przed nią, ogromna i złowroga, cień na tle rozświetlonego księżycem nieba. Jej gotycka architektura była niepodobna do niczego, co kiedykolwiek widziała — strzeliste wieże, poszarpane dachy i zaciemnione okna, które zdawały się obserwować ją niewidzialnymi oczami. Kamienne ściany były zniszczone przez czas, jednak miejsce zachowało upiorną, ponadczasową piękność.

Wielkie drzwi posiadłości otworzyły się ze skrzypieniem, odsłaniając ogromny hol wejściowy ozdobiony ciemnym drewnem, wysokimi łukowymi sufitami i migoczącym światłem świec. Cienie tańczyły na ścianach, a powietrze było gęste od zapachu starych książek, kurzu i czegoś jeszcze — metalicznego posmaku, który wywracał jej żołądek.

Wewnątrz posiadłość była tak samo ogromna i upiorna jak z zewnątrz. Ciemne drewniane belki krzyżowały się na wysokich sufitach, a żyrandole ozdobione migoczącymi świecami rzucały długie cienie na ściany. Gotyckie gobeliny i portrety bladych, surowych postaci zdobiły korytarze — niewątpliwie przodkowie klanu de Vallière. Ich zimne oczy śledziły ją, gdy szła, przyprawiając ją o dreszcze.

W końcu dotarli do dużych podwójnych drzwi. Lokaj zapukał dwukrotnie, zanim je otworzył, odsłaniając elegancki salon z wysokimi oknami zasłoniętymi ciężkimi aksamitnymi zasłonami. W kominku trzaskał ogień, rzucając ciepły blask na ciemne, wypolerowane podłogi.

Na środku pokoju stał mężczyzna. Był wysoki i imponujący, jego czarne włosy opadały miękkimi falami na ramiona. Blada skóra, niemal przezroczysta, a jego oczy — ostre, lodowato niebieskie — utkwiły w Elli w momencie, gdy weszła. Emanował aurą władzy, taką, która jasno dawała do zrozumienia, że przywykł do bezwzględnego posłuszeństwa.

"Eleanor Alonso" oznajmił lokaj, odsuwając się na bok, gdy Ella weszła do pokoju. "Pozwolę sobie przedstawić dziedzica klanu — Jego Wysokość, Księcia Adriana de Vallière."

Elli zaparło dech w piersi, gdy spojrzenie Księcia omiotło ją. Był piękny w sposób niemal nieludzki, jego rysy ostre i idealne, jednak w jego oczach było coś, co sprawiło, że zadrżała. Coś niebezpiecznego.

"A więc to jest ta dziewczyna," powiedział. Głos był głęboki i gładki, jak aksamit przepleciony stalą. Zrobił krok w jej stronę, lekko mrużąc oczy. "Zostałaś tu sprowadzona, by służyć i od teraz — należysz do tej posiadłości. Należysz do nas. Czy to jasne?"

Jej serce waliło w piersi. Należeć do nich? Sama myśl sprawiała, że żołądek skręcał się z mieszaniny wściekłości i bezradności. Zacisnęła pięści, zdecydowana nie pokazać mu swojego strachu.

Zmusiła się do mówienia, choć jej głos był ledwie szeptem. "Tak, mój panie."

Usta mężczyzny wygięły się w lekkim uśmiechu, choć bez ciepła. "Dobrze. Posłuszeństwo jest oczekiwane, Eleanor."

Coś w niej domagało się, by krzyknąć na niego, powiedzieć mu, że nie jest bezmyślną służącą. Ale wiedziała lepiej. Ten mężczyzna — ten wampir — miał całą władzę. Jej życie było teraz w jego rękach i dla własnego przetrwania musiała grać według jego zasad.

Książę Adrian studiował ją przez chwilę dłużej, zanim skinął na kamerdynera. "Zaprowadź ją do jej kwatery."

Po tych słowach odwrócił się, odprawiając ją, jakby była niczym więcej niż meblem. Ella zacisnęła szczękę i podążyła za kamerdynerem z pokoju, jej myśli pędziły. To był dopiero początek, a już czuła ciężar łańcuchów wiążących ją z tym miejscem.

"Nazywam się pan Hawke, jestem kamerdynerem tej posiadłości," zaczął mężczyzna, gestem wskazując, by podążała za nim przez kręte korytarze dworu, mijając kolejne portrety, kolejne zamknięte drzwi kryjące kto wie jakie tajemnice. "Będziesz dokładnie wykonywać moje instrukcje i z czasem poznasz zasady tego domu. Czy rozumiesz?"

"Tak," odpowiedziała Eleanor, jej głos był ledwie szeptem. Bała się powiedzieć cokolwiek więcej. Jakie zasady?

"To będzie twój dom od teraz," powiedział pan Hawke, prowadząc ją długim korytarzem. "Oczekuje się od ciebie służby panom domu. Posłuszeństwo jest najważniejsze. Musisz wykonywać każdy rozkaz bez pytania, kiedykolwiek zostanie wydany. Nigdy nie wejdziesz do żadnych pokoi bez pozwolenia, ani nie będziesz kwestionować życzeń swoich panów."

Elara ponownie przełknęła ciężko ślinę. "A... na czym dokładnie polegają moje obowiązki?" zapytała.

Pan Hawke spojrzał na nią z lekkim uśmieszkiem. "Nie jesteś tylko służącą, Eleanor. Jesteś także... pożywieniem." Jego oczy na moment zatrzymały się na jej szyi, zanim odwrócił wzrok, jego wyraz twarzy znów neutralny. "Panowie będą się tobą żywić, kiedy uznają to za stosowne. Jesteś tu, by służyć ich potrzebom, jakiekolwiek by one nie były."

Eleanor poczuła zimny dreszcz przebiegający wzdłuż kręgosłupa. Wiedziała — oczywiście, że wiedziała — że będzie wykorzystywana dla swojej krwi. Ale usłyszenie tego tak wprost czyniło to jeszcze bardziej przerażającym.

"Nie stawiaj im oporu," kontynuował pan Hawke surowym tonem. "Przekonasz się, że uległość uczyni twój pobyt tutaj znacznie znośniejszym. Panowie są... szczególni w swoich potrzebach, ale nie są okrutni — dopóki im się nie sprzeciwiasz."

Korytarz zdawał się ciągnąć w nieskończoność, gdy szli coraz głębiej w głąb dworu. W końcu dotarli do wąskich schodów prowadzących w dół do kwater służby. Powietrze stało się zimniejsze, gdy schodzili, a skóra Elli pokryła się gęsią skórką z niepokoju.

U dołu schodów kamerdyner otworzył drzwi do małego, słabo oświetlonego pokoju. Był skromny — proste łóżko, szafa i miska do mycia. Kamienne ściany były gołe, a pojedyncze okno znajdowało się wysoko, przepuszczając jedynie wąski strumień księżycowego światła.

"To będzie twój pokój," powiedział kamerdyner obojętnym głosem. "Utrzymuj swoje kwatery w czystości i zawsze bądź gotowa do służby, gdy zostaniesz wezwana. Jestem pewien, że niedługo zostaniesz przywołana."

Eleanor stała zamrożona w drzwiach, jej myśli pędziły ze strachu i niepewności. "Kiedy...?"

"Wkrótce," przerwał jej pan Hawke ostatecznym tonem. "Odpocznij teraz, póki możesz. Panowie przyjdą po ciebie, gdy będą gotowi. Gdy nadejdzie czas, załóż suknię, którą pan tak łaskawie dla ciebie wybrał. Pokojówka przyniesie ci ją przed wizytą i pomoże ci się przygotować."

Po tych słowach odwrócił się na pięcie i zniknął w ciemności korytarza, zostawiając ją samą w zimnym, cichym pokoju.

Ella skinęła głową, choć jej serce było ciężkie od rozpaczy. Nie miała pojęcia, co ją czeka jutro, ale na tę noc była sama. Stała tam, wpatrując się w zamknięte drzwi, czując ciężar swojej nowej rzeczywistości przytłaczający ją jak duszący całun. To teraz moje życie, pomyślała gorzko. Więzień. Służąca. Lalka do krwi.

Przeszła przez pokój i usiadła na brzegu łóżka, jej myśli wirowały wokół ucieczki, buntu, znalezienia jakiegoś sposobu na wydostanie się z tego koszmaru. Ale w głębi duszy wiedziała, że nie ma ucieczki. Wampiry były zbyt potężne, ich wpływy sięgały daleko poza mury dworu. Była uwięziona w ich świecie i jedyna droga prowadziła przez to wszystko.

Gdy się położyła, w końcu poddając się zmęczeniu, jej ostatnie myśli dotyczyły braci, których jeszcze nie spotkała. Jeśli książę Adrian był tak zimny i władczy jak się wydawał, jacy będą pozostali? Czy będą równie okrutni? Czy może któryś okaże jej miłosierdzie?

Nie miała odpowiedzi, tylko narastające przerażenie tym, co ma nadejść.

Ale nawet gdy próbowała się przygotować na nadchodzące koszmary, mała, buntownicza iskra migotała w jej piersi. Przetrwa to. Musiała. Wytrzyma, i może — być może — znajdzie sposób na ucieczkę.

Albo, pomyślała z dreszczem, rozglądając się po ciemnym pokoju, znajdzie coś gorszego niż śmierć w objęciach wampirów, którzy teraz byli jej właścicielami.

Jutro rozpocznie się jej nowe życie. A wraz z nim bitwa o jej serce i duszę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Następnego dnia, tak jak noc wcześniej, blade światło księżyca sączyło się przez wysokie, wąskie okno pokoju Elli, rzucając długie cienie na kamienną podłogę. Było zimno. Ten rodzaj zimna, który przenikał do kości i sprawiał, że kończyny stawały się ciężkie i zdrętwiałe. Zadrżała, pocierając ramiona, gdy usiadła na małym łóżku, próbując otrząsnąć się z niespokojnego snu pełnego pokręconych, prześladujących ją koszmarów.

Dziś spotka ich. Braci. Wampiry.

Serce waliło jej w piersi na samą myśl. Choć spotkała przelotnie Adriana, jego lodowate spojrzenie i dominująca obecność wystarczyły, by przypomnieć jej, że jest tu tylko ofiarą — jagnięciem wrzuconym do jaskini wilków. A wilki jeszcze nie ujawniły swojej pełnej, przerażającej natury.

Pukanie do drzwi sprawiło, że podskoczyła i szybko wstała, wygładzając dłońmi prostą sukienkę. Nie była na to gotowa, ale czy kiedykolwiek będzie?

Drzwi zaskrzypiały, ukazując pana Hawke'a, kamerdynera, jego twarz zimna i niewzruszona jak zawsze. "Czas," powiedział głosem pozbawionym emocji jak kamień. "Panowie oczekują."

Ella przełknęła ciężko i skinęła głową. Nie miała wyboru. Była tu, by służyć, by wytrwać, by przeżyć.

Dwie pokojówki kręciły się wokół niej, poprawiając sukienkę, układając włosy i zapinając delikatną biżuterię, ich twarze bez wyrazu, ale ruchy szybkie i precyzyjne.

Suknia była jak nic, co Ella kiedykolwiek wyobrażała sobie nosić. Była głębokiego, bogatego granatowego koloru, uszyta z najdelikatniejszego jedwabiu, który połyskiwał przy każdym ruchu jej ciała, łapiąc słabe światło pokoju w swych fałdach. Gorset był ciasny, ściśle przylegający do jej sylwetki, z subtelnym dekoltem w kształcie serca, odsłaniającym skórę obojczyków. Materiał przylegał do jej talii, podkreślając krągłości, zanim spływał w długą, elegancką spódnicę muskającą podłogę, ciągnącą się za nią jak ogon ciemnej gwiazdy.

Delikatny srebrny haft zdobił brzeg sukni i spiralnie wspinał się po gorsecie w skomplikowane, niemal nadprzyrodzone wzory, przypominające wijące się pnącza i ciernie. Była piękna, zapierająca dech w piersiach, ale było w niej coś złowrogiego — jakby suknia została stworzona nie tylko by ją przyozdobić, ale by przywiązać ją do tego miejsca.

Gdy jedna z pokojówek poprawiała dopasowanie sukni, druga zaczęła zapinać naszyjnik wokół szyi Elli. Biżuteria była równie oszałamiająca: choker z lśniących czarnych diamentów osadzonych w srebrze, każdy kamień błyszczący nienaturalnym, niemal drapieżnym blaskiem. Ciążył na jej skórze, zarówno wagą jak i znaczeniem. Zwisał z niego pojedynczy, krwistoczerwony rubin, kamień łapiący światło i błyszczący jak kropla świeżo rozlanej krwi. Pasujące kolczyki kołysały się w jej uszach, zimny metal muskał szyję.

Jej włosy, zwykle opadające w niedbałych ciemnobrązowych falach, zostały upięte przez pokojówki w luźny, elegancki kok, z kilkoma miękkimi pasmami okalającymi twarz. Transformacja była niemal szokująca — wyglądała jakby należała do najwspanialszych dworów, szlachcianka raczej niż służąca. Kontrast między jej wyglądem a rolą w posiadłości niepokoił ją.

Jedna z pokojówek cofnęła się, wygładzając ostatnią zmarszczkę na sukni, zanim spotkała spojrzenie Elli w lustrze. W oczach pokojówki błysnęło coś — może litość, a może zrozumienie — ale zniknęło w mgnieniu oka, gdy odsunęła się na bok.

"Jest gotowa," powiedziała pokojówka cicho, tonem płaskim, ale pełnym szacunku.

Ella patrzyła na siebie, wstrzymując oddech. Suknia, biżuteria, elegancka fryzura — wszystko to wydawało się maską, przebraniem, które nie mogło ukryć strachu tlącego się pod jej skórą. Nie czuła się sobą. Czuła się jak pionek w grze, której ledwo rozumiała, wystrojona na pokaz.

Przełknęła ciężko, jej palce musnęły zimny, gładki rubin na szyi. Cokolwiek ją czekało, stawi temu czoła z całą siłą, jaką mogła zebrać. Suknia mogła sprawić, że wyglądała jak ktoś inny, ale pod nią wciąż była Ellą i musiała przetrwać.

"Dobra robota," powiedział kamerdyner, zwracając się do pokojówek, obrzucając Ellę badawczym spojrzeniem od stóp do głów. "Teraz wygląda odpowiednio."

Jego głos nieco się obniżył, jakby powaga sytuacji w końcu przebiła jego zimne zachowanie. "Teraz spotkasz się z panami."

Podążała za nim przez długie, kręte korytarze Blackthorn Manor, jej kroki odbijały się echem w przytłaczającej ciszy. Posiadłość była labiryntem ciemnego drewna, kamiennych ścian i niepokojących portretów. Cienie lgnęły do kątów, sprawiając wrażenie, jakby sam dom był żywy, obserwując ją niewidzialnymi oczami.

"Pamiętaj, co ci mówiłem — posłuszeństwo jest najważniejsze. Nie odzywaj się, dopóki nie zostaniesz zapytana, i nie okazuj im braku szacunku. Twoje życie może od tego zależeć."

Serce Elli zadrżało w piersi, gardło miała suche. Skinęła głową, choć nogi miała słabe.

"Książę Adrian jest najstarszy i tym samym przyszłą głową tego znamienitego rodu." Zaczął pan Hawke, "Będziesz zwracać się do niego 'Wasza Książęca Mość'. Oczekuje niczego mniej niż absolutnego posłuszeństwa i skuteczności. Jego cierpliwość jest znana z krótkości, i nie toleruje niekompetencji."

Kamerdyner mówił cicho, jakby ściany miały uszy i w każdej chwili mogły wchłonąć cenne informacje, które teraz przekazywał Elli, jednak jego słowa były jasne i ostre; było oczywiste, że nie będzie się powtarzał. Czy próbował pomóc młodej dziewczynie w trudnej sytuacji, czy po prostu chronić siebie przed potencjalnymi problemami spowodowanymi przez nową służącą — Ella nie mogła powiedzieć.

"Lord Lucien jest drugim najstarszym." kontynuował, "Jego umysł jest jego największą bronią, i spędza większość czasu na nauce. Jeśli zostaniesz wezwana do służenia mu, upewnij się, że robisz to cicho i skutecznie."

Kontynuując wędrówkę długim korytarzem, mężczyzna spojrzał przez ramię na Eleonor, by upewnić się, że uważnie słucha i zapamiętuje cenne szczegóły, którymi tak łaskawie postanowił się z nią podzielić.

"Dobrze," odpowiedziała krótko, szybko kiwając głową.

Zadowolony, odpowiedział cichym mruknięciem i wrócił do instrukcji. "Lord Sebastian jest trzecim z kolei. Jest... być może najbardziej czarujący z braci. Ale nie myl jego beztroskiej natury z nieszkodliwością. Pod jego dowcipem kryje się ostra krawędź." Kamerdyner zatrzymał się na moment, szybko poprawił ramę małego portretu, który mijał, i kontynuował, "Lord Vincent. Jest czwartym z kolei, i jego siła jest niezrównana. Nie wystawiaj jego cierpliwości na próbę i nie interpretuj jego milczenia jako obojętności."

Po tym, co wydawało się wiecznością, dotarli do wysokich podwójnych drzwi. Pan Hawke zatrzymał się, odwrócił do niej, poprawił brzegi marynarki i klapy, po czym powiedział na zakończenie: "Lord Raphael — najmłodszy. Jest uprzejmy, może uprzejmiejszy niż jego bracia, ale nie bierz jego łagodności za słabość."

Po raz kolejny rzucił skrupulatne spojrzenie na dziewczynę, unosząc podbródek i jedną brew, jakby w milczeniu zadawał jej jedyne pytanie — czy zrozumiała wszystko?

"Tak, panie Hawke. Zapamiętam," odpowiedziała Ella, po czym dodała ciszej, "Dziękuję..."

W odpowiedzi pan Hawke po prostu odwrócił się bez słowa w stronę drzwi i otworzył je z powolnym skrzypieniem.

Pomieszczenie było wspaniałe, jeszcze bardziej imponujące niż salon, gdzie po raz pierwszy spotkała Adriana. Wysokie okna zasłonięte ciemnym aksamitem przepuszczały wąskie smugi bladego światła, rzucając niesamowite wzory na kamienną podłogę. Z sufitu zwisał wielki żyrandol, jego świece migotały jak odległe gwiazdy w przyćmionym świetle. Powietrze było przesycone zapachem starych książek, skóry i czegoś jeszcze, czego nie potrafiła dokładnie określić — ostrego, metalicznego zapachu, który wywołał mdłości.

Wtedy ich zobaczyła.

Pięciu braci siedziało wokół dużego, ozdobnego stołu, ich skóra delikatnie lśniła w słabym świetle, oczy utkwione w niej, jakby była nagrodą przedstawioną do inspekcji.

"Eleanor Alonso," oznajmił lokaj, jego głos przeciął ciszę jak ostrze. "Pozwólcie, że będę miał zaszczyt przedstawić pięciu dziedziców rodu de Vallière, waszych panów."

Na szczycie stołu siedział Adrian, jego ostre rysy były tak samo imponujące jak poprzedniej nocy. Jego ciemne włosy były starannie związane, wyraz twarzy wyrażał chłodną obojętność, gdy opierał się w krześle, jego palce rytmicznie stukały w podłokietnik. Jego lodowato niebieskie oczy przelotnie przesunęły się po niej, jakby już znudzony.

"Jego Łaskawość, Książę Adrian de Vallière." Lokaj zaczął formalnie przedstawiać każdego z lordów, kłaniając się lekko przed każdym z nich podczas prezentacji.

Obok Księcia siedział Lucien z otwartą książką przed sobą. Ledwie podniósł wzrok, gdy weszła, jego ciemne włosy opadały mu na oczy, gdy przewracał stronę. Jego skóra była jeszcze bledsza niż Adriana, a rysy bardziej kanciaste, nadając mu niemal posągowy wygląd. Nosił druciane okulary osadzone nisko na nosie, które tylko podkreślały aurę cichej inteligencji, która go otaczała.

Dalej był Sebastian, rozparty niedbale w krześle z leniwym uśmiechem. Jego złote włosy były potargane, oczy błyszczały figlarnie, gdy otwarcie prześlizgiwał po niej wzrokiem. Był najbardziej zewnętrznie przystojny z braci, z beztroską postawą, która sprawiała, że wydawał się niemal przystępny — prawie. Ale pod jego żartobliwą powierzchownością było coś niebezpiecznego w sposobie, w jaki się do niej uśmiechał, jak drapieżnik, który lubi bawić się swoją ofiarą przed zabiciem.

Vincent siedział z boku, z rękami skrzyżowanymi na piersi, jego ciemne oczy patrzyły na nią z niezamaskowaną pogardą. Był szerszy od pozostałych, z muskularną sylwetką sugerującą, że przemoc nie jest mu obca. Jego czarne włosy były krótko przycięte, a na twarzy malował się permanentny grymas, jakby sama jej obecność go obrażała. Wyglądał, jakby był gotowy do skoku, jak zwinięty wąż czekający na pretekst do ataku.

I wreszcie Raphael. Siedział cicho, z dłońmi elegancko złożonymi na kolanach, jego miękkie brązowe włosy opadały w delikatnych falach wokół twarzy. Jego wyraz twarzy był uprzejmy — prawie zbyt uprzejmy — a jego zielone oczy zdawały się kryć smutek, który chwytał za serce. Był jedynym, który się do niej uśmiechnął, choć był to mały, niemal żałosny uśmiech, jakby współczuł jej losu, który ją spotkał.

Stała zamrożona, jej serce biło jak szalone. Ciężar ich spojrzeń był duszący.

"Eleanor Alonso," powiedział Książę Adrian, jego głos przeciął ciszę. "Od dzisiaj jesteś związana z tym domem, z nami," kontynuował, tonem zimnym i władczym jak zawsze. "Będziesz służyć każdemu z nas w sposób, jaki uznamy za stosowny, a w zamian pozwolimy ci żyć dalej pod naszą ochroną. Czy rozumiesz to?"

Gardło Elli zacisnęło się ze strachu zmieszanego ze zdenerwowaniem, ale zdołała skinąć głową. "Tak, Wasza Łaskawość," wyszeptała głosem ledwie słyszalnym.

"Dobrze," powiedział Adrian, lekko mrużąc oczy. "Szybko się nauczysz, że nieposłuszeństwo nie będzie tu tolerowane."

Zapanowała napięta cisza, zanim Sebastian przerwał ją śmiechem. "Och, Adrian, czy musisz być zawsze taki poważny?" Wstał, podchodząc do Elli z nonszalancką gracją, która maskowała jego prawdziwą naturę. "Straszysz biedną dziewczynę."

Zatrzymał się tuż przed nią, tak blisko, że mogła wyczuć słaby zapach dymu i skóry, który się za nim ciągnął. Wyciągnął rękę, odgarniając kosmyk włosów z jej twarzy, jego dotyk zaskakująco delikatny. "Nie ma powodu do strachu, ptaszyno," powiedział miękko, podczas gdy jego oczy błyszczały rozbawieniem. "Nie ugryziemy... jeszcze."

Serce Elli opuściło uderzenie i cofnęła się o krok, jej skóra mrowiła w miejscu, gdzie dotknęły jej jego palce. Czuła żar jego spojrzenia, intensywność jego obecności. Był niebezpieczny — wszyscy byli — ale Sebastian zdawał się czerpać przyjemność z igrania z tym niebezpieczeństwem.

"Wystarczy, Sebastian," powiedział Lucien, jego głos cichy, ale stanowczy. Wciąż nie podniósł wzroku znad książki. "Jesteś nieznośny."

Sebastian zaśmiał się, ale cofnął się, unosząc ręce w udawanym poddaniu. "Dobrze, dobrze. Będę grzeczny — na razie."

Ciemne spojrzenie Vincenta przewiercało ją na wylot, jego warga wykrzywiła się z pogardą. "Ta długo nie pociągnie," mruknął pod nosem, choć wystarczająco głośno, by wszyscy usłyszeli. "Jest słaba."

Policzki Elli zapłonęły gniewem, ale ugryzła się w język, odmawiając połknięcia przynęty. Wiedziała, że lepiej go nie prowokować.

"Vincent," powiedział łagodnie Raphael, jego głos niósł cichą władzę, która ją zaskoczyła. "Nie bądź okrutny. Nawet nie dałeś jej szansy."

Spojrzenie Vincenta przeniosło się na Raphaela, ale nic nie powiedział, tylko prychnął pod nosem.

Adrian wstał ze swojego miejsca, skutecznie kończąc dyskusję. Podszedł do niej odmierzonymi krokami, jego przeszywające oczy wpatrywały się w jej.

Ella przełknęła ciężko, jej ciało drżało, gdy ponownie skinęła głową. Zauważyła ironicznie, że to była chyba jedyna rzecz, do której była zdolna podczas rozmów w ostatnich dniach.

Spojrzenie Adriana zatrzymało się na niej jeszcze przez chwilę, zanim odwrócił się i wyszedł z pokoju, zostawiając ją samą z czterema pozostałymi braćmi.

Lucien w końcu podniósł wzrok znad książki, jego spojrzenie chłodne i analityczne. "Nie pozwól im się przestraszyć," powiedział, choć w jego głosie nie było ciepła. "To miejsce... ma swoje zasady. Naucz się ich szybko, a może przeżyjesz."

Ella stała zamrożona, niepewna jak odpowiedzieć. Sebastian uśmiechał się do niej złośliwie, podczas gdy Vincent wciąż ciskał w jej kierunku mordercze spojrzenia. Raphael ofiarował jej uprzejmy uśmiech, ale nawet to niewiele zrobiło, by rozluźnić węzeł strachu w jej piersi.

To było jej nowe życie. Musiała to znieść. Musiała przeżyć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Bound By Blood

Bound By Blood

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa