passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Brace Face Betty - Rozdział #2 - autor itsvlada

Brace Face Betty

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Betty

Stałam w marmurowym holu Riverside Prep University, ściskając telefon jak linę ratunkową. Wszystko wokół krzyczało: pieniądze—kryształowe żyrandole nad głową, wypolerowane marmurowe podłogi pod moimi trampkami, studenci przemykający obok z designerskimi torbami i nieskazitelnymi fryzurami.

To było to. Chwila, o której marzyłam od lat. Ale gdy rozejrzałam się dookoła, coś ciężkiego ścisnęło mi żołądek. Nie pasowałam tutaj.

Mimo to wymusiłam promienny uśmiech i włączyłam nagrywanie na telefonie, próbując wydobyć z siebie pewność siebie. Moje aparaty błyszczały w świetle lamp.

"Mój pierwszy dzień na najlepszej uczelni w stanie! Zobaczcie tylko, jak wszyscy tu są stylowi…"

Odwróciłam kamerę, pokazując korytarz pełen studentów, którzy wyglądali, jakby wyszli prosto z katalogu. Poruszali się, jakby to miejsce należało do nich. Szczerze mówiąc, pewnie tak właśnie było.

Wtedy ją zobaczyłam—idealnie ułożone blond włosy, ramiona wyciągnięte, jakby pędziła, żeby mnie przytulić. Serce mi podskoczyło. Może się myliłam. Może jednak mogłabym tu pasować.

Rozłożyłam ramiona.

A ona przeszła prosto obok mnie, potrącając mnie mocno.

„Hej, uważaj!” pisnęłam, próbując utrzymać równowagę.

Telefon wyślizgnął mi się z rąk i z głośnym brzękiem uderzył o podłogę. Gapiłam się za nią, oszołomiona, gdy rzuciła się w ramiona kogoś za mną.

"Kate!" zapiszczała. "Idealnie w porę!"

Stacey.

Oczywiście.

Moja przyrodnia siostra. Królowa Riverside Prep. Królowa wszystkiego.

Boże, jakbym chciała, żeby wzięła mnie pod swoje skrzydła…

Ale kiedy odwróciła się do mnie z tym swoim perfekcyjnym, konkursowym uśmiechem, wiedziałam, co się święci. Ten uśmiech zawsze oznaczał kłopoty.

„Szczęśliwego pierwszego dnia, kochanie!” zaćwierkała, przyciągając mnie do jednego ze swoich sztucznych, zbyt mocnych bocznych uścisków. „Ale jeśli naprawdę chcesz się tu wpasować, musisz najpierw przejść małą inicjację…”

Nim zdążyłam zapytać, o co jej chodzi, podsunęła mi okulary na czoło i przeciągnęła coś jedwabistego przez moje oczy.

„Nie martw się,” szepnęła, a w jej głosie dźwięczała rozbawiona nuta. „Będzie fajnie…”

Poczułam dłonie prowadzące mnie naprzód. Moje kroki odbijały się teraz inaczej. Ruszyliśmy. Gwar rozmów zamienił się w stłumione chichoty i odgłos wody.

Drzwi zaskrzypiały. Powietrze się zmieniło—wilgotne, ciepłe, z nutą chloru.

„Jesteśmy na miejscu,” powiedziała słodko Stacey. Potem trzask drzwi.

„Dziewczyny…?” Mój głos zabrzmiał cicho.

Nic. Tylko kapanie wody i niski pomruk męskich głosów.

O nie.

Zrobiłam krok, wyciągając ręce przed siebie, i palcami musnęłam coś solidnego, ciepłego… i jak najbardziej żywego. Mięśnie klatki piersiowej. Brzuch. Goła skóra. Złapałam oddech: „O mój Boże—” i cofnęłam rękę, jakbym się poparzyła. „Mogę już zdjąć opaskę?”

Ktoś poruszył się za mną. Potem—dłonie. Opaska została gwałtownie zerwana.

I przede mną, jak na dłoni, stał wysoki, zupełnie nagi chłopak z mokrymi, ciemnymi włosami. I niczym więcej.

„Co to ma być? Już się robisz taka odważna, kochanie?” zawołał głos. Wcale nieprzyjazny.

Wybuchł śmiech. Chłopcy. Zdarłam opaskę z oczu.

Półnadzy chłopcy.

Szafki na ścianach. Para unosząca się w powietrzu. Kafelkowa podłoga. Pot. Ręczniki.

Zastygłam.

Jeden z nich stał tuż przede mną. Bez koszulki. Wysoki. Szerokie ramiona. Pot spływał mu po szyi, jakby właśnie wyszedł z reklamy Gatorade. Włosy miał rozczochrane w ten specjalny sposób, a szczęka ostra jak brzytwa. Jego oczy—lodowato niebieskie—przeszywały mnie na wylot, jakbym w ogóle nie istniała.

Ktoś krzyknął: „Hej Vel, przynieś jej krzesło—chyba chce tu zostać dłużej!”

Telefony w dłoniach. Migające flesze aparatów. Salwy śmiechu. Ktoś zaczął jęczeć. Jeden z chłopaków zawył jak wilk.

Moje okulary spadły, roztrzaskując się o kafelki.

„Aaaaaa!!”

Za drzwiami usłyszałam Stacey i jej koleżanki, które wyły ze śmiechu.

„Boże,” westchnęła Stacey teatralnie, „mój ulubiony dźwięk na świecie—dźwięk upokorzenia.”

***

Odwróciłam się, zasłaniając oczy. „O Boże, to okropne!”

„Hej!” odezwał się chłopak z urażonym tonem. „Uważaj na słowa! Co ci się niby nie podobało?!”

Padłam na kolana, gorączkowo obmacując podłogę w poszukiwaniu okularów. Wszystko było rozmazane—tylko cieliste kształty i głosy odbijające się echem od ścian.

„Szukasz tego?”

Kolejny głos. Zadziorny. Kiedy zmrużyłam oczy, dostrzegłam kogoś trzymającego moje okulary. Miał ręcznik przewieszony nisko na biodrach i bezczelny uśmiech, który przebijał się nawet bez moich szkieł.

„Kim ty w ogóle jesteś?!” warknęłam.

Jego brwi powędrowały w górę, jakbym popełniła zbrodnię.

Odwrócił się do swoich kumpli. „Kim jestem?! Słyszeliście to, chłopaki?”

Wokół mnie wybuchł śmiech. Wszyscy w połowie ubrani. Wszyscy uśmiechnięci. Wszyscy boleśnie atrakcyjni.

„Nie wiesz, kim jestem?”

Szczerze mówiąc, nie obchodziło mnie to. Miałam dość. Upokorzona, prawie ślepa i dość.

„Tak, już się domyśliłam—jesteś typem, który czuje się fajny tylko dlatego, że otacza się idiotami.”

Cisza.

Mrugnęłam. Pokój zamarł. Jego koledzy przestali się śmiać.

„Stary, Marcus,” ktoś szepnął, „ona właśnie—”

„Słyszałem, co powiedziała,” warknął.

Zadrżała mu szczęka, oczy pociemniały, gdy zrobił krok bliżej.

„Nie powinnaś była tego mówić, metalowa.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Betty biegła przez nieskazitelne korytarze Riverside Prep, ściskając ręcznik Marcusa i połamane fragmenty swoich okularów. Bez nich wszystko było rozmazaną plamą kolumn z marmuru i złotych ozdób. Numery sal były nie do odczytania, a każdy korytarz wyglądał identycznie.

Biegła już, jak się jej wydawało, całą wieczność, sprawdzając na telefonie godzinę pomiędzy spanikowanymi spojrzeniami na tabliczki, których i tak nie mogła rozczytać. Biologia 101, Profesor Hamilton, sala 304. Gdzie, do cholery, była sala 304?

Studenci wpatrywali się w nią, gdy przebiegała obok, niektórzy wskazywali ją palcami i szeptali. Wieść o incydencie w szatni już się rozniosła. Słyszała urywki rozmów: "...zabrała mu ręcznik..." "...totalna wariatka..." "...kim ona w ogóle jest?"

W końcu zauważyła rozmazane "304" na drzwiach. Betty zatrzymała się na zewnątrz, próbując złapać oddech i wygładzić włosy. Już była spóźniona dwadzieścia minut. Przez matowe szkło widziała, że lekcja już trwa.

Otworzyła drzwi najciszej, jak potrafiła, i wsunęła się do środka.

Wszystkie głowy się obróciły. Klasa zamilkła.

Betty serce zamarło, gdy rozpoznała kilka twarzy z szatni — w tym Vela, który uśmiechał się złośliwie z trzeciego rzędu. Oni mieli dość czasu, by się ubrać i dotrzeć na lekcję, podczas gdy ona błąkała się po korytarzach.

"No proszę," odezwał się profesor Hamilton z przodu. "Miło, że do nas dołączyłaś, panna...?"

"Branson," wymamrotała Betty. "Przepraszam za spóźnienie, ja—"

"Proszę usiąść."

Betty rozejrzała się desperacko. Każde krzesło wydawało się zajęte, studenci celowo odwracali wzrok lub kładli torby na wolnych miejscach obok siebie. Nawet Stacey, siedząca w drugim rzędzie, unikała jej spojrzenia, gdy Betty patrzyła na nią z nadzieją.

Jedynym wolnym miejscem był róg z tyłu sali — tuż obok Marcusa.

Siedział tam z założonymi rękami, ciemne włosy wciąż lekko wilgotne, miał na sobie dopasowaną czarną koszulkę, która podkreślała tors, którego wcześniej niechcący dotknęła. Jego wyraz twarzy był nie do odczytania, ale oczy nie spuszczały jej z twarzy.

Betty ruszyła w stronę wolnego miejsca, starając się ignorować szepty śledzące jej każdy ruch.

"Ostrożnie," szepnęła teatralnie Kate do Stacey, gdy Betty mijała ich rząd.

Betty była już prawie przy miejscu, gdy to się stało. Noga Kate wystrzeliła pod jej nogi, akurat gdy Stacey przesunęła torbę na środek przejścia. Nogi Betty zaplątały się, a ona upadła ciężko na podłogę z głośnym hukiem.

Klasa wybuchła śmiechem.

"Ups," powiedziała Stacey z udawaną troską. "Tak mi przykro!"

Twarz Betty zapłonęła, gdy podniosła się z podłogi, z rąk wypadł jej ręcznik Marcusa. Kolejna fala śmiechu przetoczyła się przez salę.

Profesor Hamilton klasnął głośno w dłonie. "Dość! Panno Branson, proszę usiąść. Natychmiast."

Betty chwyciła ręcznik i niemal rzuciła się na miejsce obok Marcusa, który obserwował ją z czymś, co mogło być rozbawieniem.

"Jak mówiłem," kontynuował profesor Hamilton, "wasz projekt na semestr zaliczeniowy to czterdzieści procent oceny. Będziecie pracować w parach, tworząc szczegółowe rysunki anatomiczne i prezentując wyniki dotyczące struktury mięśniowej człowieka."

Zaczął czytać nazwiska z listy. "Thompson i Rivera... Morrison i Chen... Mitchell i Branson..."

Betty żołądek podskoczył. Szczęka Marcusa się zacisnęła.

"Panie profesorze," Marcus podniósł rękę, jego głos był gładki i pewny siebie. "Wolałbym pracować sam."

"To nie wchodzi w grę, panie Mitchell. Zadanie wymaga współpracy."

"W takim razie proszę mnie przydzielić do kogoś innego."

Oczy profesora Hamiltona zwęziły się. "Pary są ostateczne. I przypominam, panie Mitchell, że niezaliczenie tego projektu skutkuje zawieszeniem w prawach studenta, a to oznacza utratę funkcji kapitana drużyny koszykówki."

Groźba zawisła w powietrzu. Dłonie Marcusa zacisnęły się w pięści na ławce, ale milczał.

Dzwonek zadzwonił, a krzesła zgrzytnęły po podłodze, gdy studenci zaczęli się zbierać.

"Pamiętajcie," zawołał profesor Hamilton, "prezentacje za dwa tygodnie. Nie zawiedźcie mnie."

Gdy studenci wychodzili, Marcus pozostał na miejscu. "Wszyscy wyjść," powiedział cicho, ale w jego głosie było tyle autorytetu, że wszyscy posłuchali. "Teraz."

Stacey i Kate zwlekały przy drzwiach, ale jedno spojrzenie Marcusa sprawiło, że się ulotniły. Nawet Vel i jego koledzy szybko się wynieśli.

Wkrótce w pustej klasie zostali tylko Betty i Marcus.

Betty zaczęła wstawać. – Powinnam chyba—

– Siadaj.

To nie była prośba. Betty opadła z powrotem na krzesło, gdy Marcus powoli wstał i przeszedł na jej stronę biurka. Czuła zapach jego perfum – czegoś drogiego i męskiego, co mimo wszystko przyspieszyło jej puls.

– Gdzieś się wybierasz, aparatko?

Betty próbowała się odsunąć, ale krzesło już opierało się o ścianę. Marcus cały czas się zbliżał, aż stanął tuż przed nią, tak blisko, że musiała odchylić głowę, by spojrzeć mu w oczy.

– Naprawdę nie wiesz, kim jestem? – Jego głos był cichy, niemal szeptem.

Betty pokręciła głową, nie ufając własnemu głosowi.

Marcus pochylił się, opierając jedną rękę o biurko obok niej. Jego twarz była teraz zaledwie kilka centymetrów od jej twarzy, a ona czuła bijące od niego ciepło.

– Wiem, że się podniecasz – wyszeptał, jego oddech był ciepły przy jej uchu. – Powiedz mi, jak masz na imię, aparatko.

Policzki Betty zapłonęły. – Betty – wyszeptała, nienawidząc tego, jak bardzo zabrzmiała na zdyszaną.

– Betty. – Powtórzył to imię, jakby go smakował. – Cóż, Betty, jeśli chcesz, żebym zrobił z tobą ten projekt – a uwierz mi, potrzebujesz mnie bardziej, niż ja ciebie – najpierw musisz coś zrobić.

– Co? – Ledwo zdołała wydusić to słowo.

Marcus wyprostował się i spojrzał na swoje drogie, markowe sneakersy. – Pocałuj je.

Betty spojrzała na niego zszokowana. – Co?

– Słyszałaś mnie. Uklęknij i pocałuj moje buty. Okaz mi szacunek, na jaki zasłużyłem w tamtej szatni.

Przez chwilę Betty po prostu siedziała, targana upokorzeniem i złością. Potrzebowała tego projektu. Musiała zaliczyć ten przedmiot. Musiała udowodnić, że tu należy.

Powoli zsunęła się z krzesła i kucnęła przed nim.

Marcus triumfalnie się uśmiechnął. – Tak lepiej. Teraz—

Betty zebrała ślinę w ustach i splunęła prosto na jego nieskazitelnie białe sneakersy.

– Pocałuj to – warknęła, zrywając się na równe nogi.

Marcus spojrzał na swoje buty w szoku, potem na Betty, w której oczach płonęła wściekłość.

Ale Betty już uciekała, chwyciła torbę i rzuciła się do drzwi. Wypadła na korytarz i biegła dalej, nie oglądając się, nawet gdy usłyszała jego przekleństwo za sobą.

Była już w połowie korytarza, gdy niemal zderzyła się z wysokim mężczyzną w drogim garniturze.

– Przepraszam – powiedział uprzejmie mężczyzna, łapiąc ją delikatnie za ramiona, by ją ustabilizować.

– Przepraszam – wymamrotała Betty, mijając go w pośpiechu i kierując się w stronę wyjścia.

Mężczyzna patrzył, jak odchodzi, po czym wszedł do klasy, gdzie Marcus wciąż wpatrywał się w zrujnowane buty.

– Synu.

Marcus podniósł głowę i zobaczył w drzwiach ojca, Harry'ego Mitchella, z rozbawionym wyrazem twarzy.

– Tato? Co tu robisz?

– Byłem w okolicy. Pomyślałem, że zobaczę, jak ci idzie pierwszy dzień. – Oczy Harry'ego spoczęły na ślinie na butach Marcusa. – Ciekawy poranek?

– Jakaś psycholka. Nie zawracaj sobie tym głowy.

Harry podszedł i położył dłoń na ramieniu Marcusa. – Właśnie powinieneś się tym przejąć. Tak naprawdę powinieneś uczynić to swoim priorytetem.

– O czym ty mówisz?

– Zdobądź jej serce, Marcus.

Marcus spojrzał na ojca, jakby ten oszalał. – Po co miałbym to robić?

Harry uśmiechnął się tym swoim biznesowym uśmiechem. – Bo jej ojciec to twój najszybszy bilet do NBA. Spraw, by ta dziewczyna się w tobie zakochała. – Wzruszył ramionami. – I tak robisz to dla zabawy.

Marcus zmarszczył brwi. – Jej ojciec?

– Betty Branson. Coś ci to mówi?

Imię faktycznie brzmiało znajomo, ale Marcus nie mógł sobie przypomnieć, skąd.

– Richard Branson – powiedział cierpliwie Harry. – Agent sportowy połowy NBA. Człowiek, który może sprawić, że zostaniesz wybrany prosto z college'u, a nie będziesz grzał ławy w jakiejś podrzędnej lidze.

Marcusowi rozjaśniło się w oczach. – Chcesz, żebym ją uwiódł dla interesu?

– Chcę, żebyś był mądry w kwestii swojej przyszłości. Ta dziewczyna właśnie stała się najważniejszą osobą w twoim życiu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Betty

Siedziałam po turecku na łóżku, z laptopem opartym o kolana, wpatrując się w swoje odbicie na ciemnym ekranie. Otworzyłam moją tajną folder z vlogami, ten, którego nikt nigdy nie zobaczy, i nacisnęłam nagrywanie.

Wpis vlogowy: Prywatny – TYLKO OFFLINE

Moja twarz pojawiła się w małym okienku, bez okularów, z włosami opadającymi niechlujnie na ramiona.

"Dzień pierwszy w Riverside Prep," zaczęłam cicho, "i już zrobiłam z siebie największą idiotkę, jaką się dało." Dotknęłam niepewnie policzka. "Czy ja w ogóle… czy ja w ogóle jestem seksowna? Zwróciłby na mnie uwagę, gdybym wyglądała jak Stacey?"

Pytanie zawisło w powietrzu. Wstałam i podeszłam do lustra, krytycznie przyglądając się swojemu odbiciu. Moje ciało nie było takie jak u innych dziewczyn tutaj, nie idealnie wyrzeźbione, nie jak z okładki magazynu. Nigdy wcześniej się nad tym nie zastanawiałam, ale teraz…

Przyciemniłam główne światło i zapaliłam lampkę na biurku, rzucając łagodniejsze cienie. Niemal odruchowo ściągnęłam przez głowę mój za duży kaptur, stając tam w samej prostej, bawełnianej staniku i dżinsach.

"Nawet nie wiem, co to znaczy być seksowną," wyszeptałam do kamery w telefonie, kierując ją na lustro. Niepewnie dotknęłam obojczyka, potem niżej, a oddech mi się zatrzymał. "Czy to właśnie chcą widzieć chłopcy?"

Zrobiłam kilka zdjęć, większość od razu skasowałam, zostawiłam tylko jedno, gdzie światło sprawiało, że wyglądałam prawie… ładnie. Może.

Wtedy ostry stukot do drzwi sprawił, że podskoczyłam.

"Cholera," mruknęłam, szukając nerwowo bluzy. "Już idę!"

Narzuciłam bluzę i pobiegłam do drzwi, zupełnie zapominając, że mój telefon nadal nagrywa na łóżku.

Marcus stał na korytarzu, irytująco idealny w ciemnych dżinsach i dopasowanym szarym t-shircie, z podręcznikiem do biologii pod pachą.

"Gotowa do pracy nad projektem, partnerko?"

Wpatrywałam się w niego z niedowierzaniem. "Ty… co ty tu robisz?"

"Biologia. Budowa mięśni. Coś ci to mówi?" Wszedł do pokoju, nie czekając na zaproszenie. "Fajne miejsce. Bardzo… skromne."

Mój pokój nagle wydał się mniejszy z Marcusem w środku. Zdominował przestrzeń, jego obecność sprawiała, że wszystko inne wydawało się nieważne.

"Skąd w ogóle wiesz, gdzie mieszkam?"

"Mam swoje sposoby." Usiadł na krześle przy biurku, wyciągając długie nogi. "A co do projektu. Myślałem sobie."

Nerwowo usiadłam na brzegu łóżka, bardzo świadoma tego, że mój telefon gdzieś za mną wciąż nagrywa. "I co wymyśliłeś?"

"Musimy zrozumieć budowę mięśni, prawda? Sama teoria to za mało." Marcus położył podręcznik na kolanach i zaczął przeglądać strony z anatomicznymi diagramami. "Czasem potrzeba czegoś bardziej… praktycznego."

Coś w jego tonie sprawiło, że serce zabiło mi szybciej. "Co masz na myśli?"

Marcus powoli wstał, nie spuszczając ze mnie wzroku. "Mam na myśli," powiedział, sięgając po dolny brzeg koszulki, "że jeśli mamy narysować ludzki układ mięśniowy, powinniśmy mieć odpowiedni wzorzec."

Ściągnął koszulkę jednym, płynnym ruchem.

Zabrakło mi tchu. Widziałam go już bez koszuli w szatni, ale to był chaos i panika. Teraz było inaczej. To było celowe, intymne, i nie mogłam oderwać wzroku.

Jego ciało było idealne, wyrzeźbione mięśnie i gładka skóra, sylwetka, która powstała przez lata ciężkich treningów. Kropelki wody po wcześniejszym prysznicu dawno zniknęły, zastąpione ciepłym blaskiem lampki na biurku.

"Twój podręcznik pokazuje główne grupy mięśni," powiedział Marcus swobodnie, jakby nie stał półnagi w moim pokoju w akademiku. "Ale nie pokazuje, jak się łączą, jak razem pracują."

Sięgnął po zmywalny marker z biurka i podał mi go.

"Narysuj je. Użyj mojego ciała jako płótna."

Wpatrywałam się w marker, jakby miał mnie ugryźć. "Nie mogę—"

"Możesz." Marcus podszedł bliżej, tak blisko, że znów poczułam jego perfumy. "Zacznij od mięśni piersiowych. Wiesz, gdzie są, prawda?"

Ręka mi drżała, gdy brałam marker. To było szaleństwo. To był mój projekt z biologii. To był Marcus Mitchell, który rano mnie upokorzył i kazał całować swoje buty.

Ale moje ciało nie słuchało rozumu.

"Tutaj," Marcus poprowadził moją dłoń do swojej klatki piersiowej, prosto nad sercem. "Najpierw poczuj strukturę mięśni. Zrozum, co rysujesz."

Moja dłoń dotknęła jego ciepłej skóry i poczułam bicie jego serca—mocne i spokojne. Moje własne serce szalało.

"Teraz obrysuj to." Jego głos był niższy, bardziej szorstki. "Podążaj za linią mięśnia."

Moje palce poruszały się niemal odruchowo, śledząc kontury jego klatki piersiowej. Marcus wciągnął gwałtownie powietrze przy moim dotyku, jego brzuch się napiął.

"Marker," przypomniał, głosem napiętym.

Odkręciłam go drżącymi palcami i zaczęłam rysować, podążając za liniami, które właśnie wyczułam dłonią. Marker gładko sunął po jego skórze, wyznaczając granice grup mięśniowych z anatomiczną precyzją.

"Niżej," polecił Marcus. "Mięśnie brzucha."

Moja dłoń przesunęła się niżej, po wypukłościach jego brzucha. Każdy dotyk sprawiał, że on się napinał, a mnie brakowało tchu. Ledwo mogłam utrzymać marker.

"Betty." Moje imię na jego ustach brzmiało inaczej niż w klasie. Mniej szyderczo, bardziej… coś innego.

Spojrzałam na niego, marker wciąż zawieszony nad jego skórą, i zobaczyłam, że patrzy na mnie z taką intensywnością, że aż ugięły mi się kolana.

"Nie masz pojęcia, co ze mną robisz," wyszeptał.

Marker wypadł mi z palców.

Drzwi się rozwarły.

To była Stacey.

"Betty, zapomniałam mojej—co do cholery?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Brace Face Betty

Brace Face Betty

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa