Perspektywa Ellie
Śmierć uczyniła moich rodziców sławnymi.
Ta myśl krąży po mojej głowie, gdy głos księdza monotonnie rozbrzmiewa, jego słowa wzbijają się ku niebu zbyt błękitnemu jak na pogrzeb. Pismo Święte przepływa obok mnie we fragmentach—proch do prochu, popiół do popiołu—ale przestałam słuchać gdzieś przy trzecim wersecie.
Dwie zamknięte trumny stoją przede mną, wypolerowany mahoń lśni w późnomajowym słońcu. Oklahoma odmawia dania mi deszczu, na jaki zasługuje ta chwila. Zamiast tego dostaję śpiew ptaków, świeżo skoszoną trawę, idealne popołudnie, które należy do europejskiej wycieczki, jaką rodzice mi obiecali i której nigdy nie spełnią.
"Najpierw będzie Paryż", powiedziała mama, jej głos trzeszczał przez telefon, gdy siedziałam sama w naszym mieszkaniu, jedząc płatki na kolację. "Wieża Eiffla nocą, Ellie. Pokochasz to."
"I Rzym", dodał tata gdzieś w tle, pewnie sznurując łyżwy. "Koloseum. Lody codziennie. Będziemy mieć dwa całe tygodnie tylko dla siebie."
"Po egzaminach", obiecała mama. "Jak skończymy ten ostatni cykl lodowych pokazów. Nadrobimy wszystkie zapomniane urodziny, kochanie. Wszystkie."
Wierzyłam jej. To było żałosne—po osiemnastu latach złamanych obietnic i pustych mieszkań, nadal jej wierzyłam.
Myśli uciekają mi wstecz, przewijają się do nagrania, którego nie mogę przestać oglądać. Tablica wyników, która się zawala. Krzyki. Moi rodzice znikający pod stalą i betonem w kilka sekund.
Wideo stało się viralem w ciągu kilku godzin. Widziałam ich śmierć już setki razy—w pętli, w zwolnionym tempie, w filmikach z reakcjami obcych ludzi, z ich przerażonymi twarzami w rogu ekranu.
Najgorsze były komentarze. Nie powinnam była ich czytać, ale palce wciąż przewijały dalej.
"OMG, dosłownie krzyczałam jak to zobaczyłam. Taka szkoda."
"Ma ktoś ocenzurowaną wersję? Pytam dla kolegi lol."
"I tak nigdy nie byli tacy dobrzy. Ledwo przechodzili regiony większość lat."
"Córka jest całkiem ładna. Ktoś zna jej social media?"
Rzuciłam telefonem przez pokój po tym ostatnim. Nie rozbił się. Nic się nie psuje, kiedy tego potrzebujesz.
Ktoś dotyka mojego ramienia—obca osoba z mokrymi oczami i drżącymi ustami, mamrocze kondolencje, które zlewają się w bezsensowne dźwięki. Kiwnęłam głową, bo tak robią sieroty na pogrzebach.
Kochałam moich rodziców. Ale byli duchami, które przemykały przez moje życie między trasami po lodowiskach.
Nauczyłam się gotować, gdy miałam dziewięć lat. Przestałam oczekiwać ich na szkolnych wydarzeniach w wieku dwunastu. Wychowałam się sama, gdy oni gonili za marzeniem, które nigdy się nie spełniło.
Teraz odeszli na zawsze, a ja jestem wściekła na siebie, że nie płaczę. Że czuję ulgę, iż już nigdy nie będę musiała na nich czekać.
Trumny opuszczają się do ziemi. Mały tłum się rozchodzi, ich czarne ubrania zamieniają się w punkciki na trawniku cmentarza. Ja zostaję zakorzeniona przy grobach, niezdolna się ruszyć.
Słyszę kroki za sobą. Odwracam się i widzę Christophera Bucknera—menedżera moich rodziców, jedyną znajomą twarz tutaj.
Wygląda, jakby postarzał się o dziesięć lat w ciągu ostatniego tygodnia, głębokie zmarszczki wokół ust, zwykle nienaganny garnitur wisi na nim luźno.
"Ellie." Bierze moje dłonie w swoje, delikatnie ściska. "Przykro mi. Twoi rodzice byli niezwykłymi ludźmi. Świat łyżwiarstwa stracił dwoje najbardziej oddanych artystów."
"Dziękuję, że przyszedłeś, Christopher." Mój głos brzmi obco, jakby należał do kogoś innego. "Wiem, jak bardzo jesteś zajęty."
"Nie mogłem być nigdzie indziej." Zawiesza głos, spogląda przez ramię. "Jest tu ktoś, kto przyjechał z daleka, żeby cię poznać. Poprosił mnie, żebym cię przedstawił, ale myślę, że lepiej, żeby wyjaśnił to sam."
"Kto?" Niepokój przebiega mi po kręgosłupie.
"Rodzina," odpowiada po prostu Christopher. Jeszcze raz ściska moje dłonie, przeprasza i odchodzi, zanim zdążę zapytać o cokolwiek więcej.
Rodzina. Rodzice nigdy nie wspominali o żadnych krewnych.
Unoszę wzrok—i napotykam spojrzenie nieznajomego po drugiej stronie cmentarza.
Stoi z dala od reszty żałobników. Wysoki—dobrze ponad metr osiemdziesiąt—z ciemnymi włosami siwiejącymi na skroniach i twarzą wyrzeźbioną jak z granitu.
Jego grafitowy garnitur leży na nim idealnie, oczywiście szyty na miarę, oczywiście drogi. Ale to jego oczy mnie przykuwają: stalowe, szare i ostre jak rozbite szkło.
Nie mogę oderwać wzroku. Idzie w moją stronę, każdy krok spokojny. Gdy się zatrzymuje, jest tak blisko, że muszę unieść głowę, by spojrzeć mu w oczy.
"Ellie." Jego głos jest głęboki, donośny. "Jestem Zack McKinney. Przyrodni brat twojego ojca."
Te słowa nie mają sensu. Otwieram usta, zamykam, próbuję ponownie. "Mój ojciec nigdy nie wspominał o żadnej rodzinie."
"Nie miał powodu." Wyraz twarzy Zacka się nie zmienia. "Nigdy się nie dogadywaliśmy. Nasi rodzice pobrali się, gdy byliśmy nastolatkami, a twój ojciec wyjechał, gdy tylko skończył osiemnaście lat. Od ponad dwudziestu lat nie rozmawialiśmy."
"To dlaczego tu jesteś?"
"Widziałem wiadomości." Mówi to po prostu, jakby to było najbardziej oczywiste na świecie. "Więc przyjechałem."
Czekam na więcej—wyjaśnienie, motywację, jakiś znak, czego ode mnie chce.
"Twoi rodzice mieli prawnika," kontynuuje.
Potem sięga do marynarki i wyciąga śnieżnobiała wizytówkę, podając ją mi. Biorę ją bez zastanowienia—Harrison & Associates, prawo spadkowe.
"Nie wiedziałam, że mieli prawnika," słyszę siebie.
"Nazywa się Gerald Harrison. Skontaktował się ze mną trzy dni temu. Najwyraźniej twój ojciec zostawił instrukcje na wypadek—" Zawiesza głos, dobiera słowa. "—nieprzewidzianych okoliczności."
Wiedziałeś, że umrzesz, tato? Czułeś to, tak jak niektórzy twierdzą, że czują nadchodzącą burzę w kościach?
"Mam dom w Kalifornii," kontynuuje Zack. "Mieszkam z dwoma synami, mniej więcej w twoim wieku. To miłe miejsce na spędzenie lata. Ale jesteś już dorosła i na pewno masz tutaj życie, w Oklahomie." Zawiesza głos, jego szare oczy zatrzymują się na moich. "Nie będę nalegał."
Nie mam tutaj życia. Mam mieszkanie, które stracę z końcem miesiąca, i pracę na pół etatu w barze, która ledwie wystarcza na jedzenie. Ale nie ufam uprzejmościom bez warunków.
"Doceniam to, ale nie sądzę..."
Bramy cmentarza otwierają się z metalicznym zgrzytem. Dziennikarze wdzierają się do środka, fala kamer, mikrofonów i wykrzykiwanych pytań atakuje mnie z każdej strony.
"Ellie! Jak to jest stracić oboje rodziców naraz?"
"Oglądałaś wideo? Jaka była twoja reakcja?"
"Zamierzasz pozwać arenę?"
Błyski aparatów. Ciała napierają coraz bliżej. Obraz mi się zawęża, brzegi robią się ciemne i rozmazane. Nie mogę oddychać. Nie mogę się ruszyć. Pytania nie ustają, bezlitosne i nachalne.
Wtedy Zack staje przede mną.
Jego szerokie ramiona zasłaniają kamery. Jego ciało staje się murem między mną a chaosem. Nagle pytania zmieniają się i mnożą.
"Panie McKinney! Jakie ma pan powiązania z Harmanami?"
"Czy ona zamieszka z panem?"
"Jak długo zna pan rodzinę?"
Znają go.
To znaczy, że ten człowiek jest kimś. Ma władzę. A w tej chwili ta władza mnie chroni.
Jego dłoń odnajduje moje lędźwie i odprowadza mnie od tłumu bez słowa. Przy krawędzi cmentarza czeka czarny SUV z przyciemnianymi szybami, silnik już pracuje.
Zack otwiera drzwi, a ja wsiadam bez wahania. Drzwi zamykają się, odcinając hałas. Cisza wypełnia pustkę.
Siedzimy naprzeciw siebie w przyciemnionym wnętrzu. Moje dłonie wciąż się trzęsą. Skórzane siedzenia są miększe niż cokolwiek, czego kiedykolwiek dotykałam, gładkie jak masło pod moimi drżącymi palcami.
Powinnam pytać. Powinnam żądać wyjaśnień. Powinnam być podejrzliwa wobec tego mężczyzny. Ale gdy nasze oczy się spotykają, między nami przechodzi decyzja, którą już podjęłam.
Pojadę z nim i oboje o tym wiemy.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kalifornia przesuwa się za oknem w urywkach—kołyszące się palmy na tle ciemniejącego nieba, autostrady szersze niż wszystkie, które widziałam, billboardy reklamujące rzeczy, na które nie byłoby mnie stać nawet przez trzy życia.
Lot był moim pierwszym. Klasa ekonomiczna, ciasne siedzenia, przetworzone powietrze. Większość czasu udawałam, że śpię, a Zack był na tyle uprzejmy, by mi nie przeszkadzać.
Przywileje żałoby: ludzie zostawiają cię w spokoju.
Teraz ta cisza swędzi mnie pod skórą. Zerkam kątem oka na Zacka za kierownicą—studiuję linię jego szczęki, sposób, w jaki jego dłonie swobodnie spoczywają na skórzanej kierownicy, cichą pewność bijącą z postawy.
Pierwsza się łamię.
„Dziękuję”—mówię, mój głos przecina szum silnika. „Za to, co zrobiłeś tam. Z tymi dziennikarzami.”
Spogląda na mnie, po czym wraca wzrokiem na drogę. „Nie musisz mi dziękować.”
„Znali twoje nazwisko.” Obserwuję jego profil, sposób w jaki mijające latarnie uliczne podkreślają ostre rysy twarzy. „Rozpoznali cię, zanim cokolwiek powiedziałeś.”
„Zazwyczaj tak.” odpowiada, gdy autostrada szumi pod nami.
Kim jest ten człowiek? Co robi, że dziennikarze ustępują mu jak skarcone dzieci? Jest ewidentnie bogaty, ale lecieliśmy klasą ekonomiczną.
Jest chciwy? Praktyczny? Testuje mnie w jakiś sposób?
„Często ci się to zdarza?” pytam zamiast tego. „Ludzie z aparatami śledzą cię wszędzie?”
„Wystarczająco często.” Zmienia pas płynnie, jedną ręką na kierownicy. „Można się przyzwyczaić. Albo nauczyć się to ignorować.”
„Nie wiem, co brzmi gorzej,” przyznaję. „Przyzwyczaić się do bycia ściganym, czy udawać, że cię to nie rusza.”
Kącik jego ust drga—prawie uśmiech, ale nie do końca. „To drugie wymaga praktyki. To pierwsze dzieje się bez względu na to, czy tego chcesz, czy nie.”
Ta swoboda mnie niepokoi. Przyjechałam z obcym człowiekiem, owszem, ale nie pojęłam do końca, że ten obcy żyje w świecie, gdzie dziennikarze krążą wokół niego.
Zastanawiam się nagle, czy nie zamieniłam jednego rodzaju ekspozycji na inny—czy uciekłam ze światła reflektorów tylko po to, by wejść w cudze.
To tylko na lato, przypominam sobie. Trzy miesiące. Potem studia, potem moje własne życie, potem już nigdy nie będę musiała widzieć tych ludzi.
Cisza się przeciąga, ale już mniej mnie dusi. Obserwuję, jak krajobraz za oknem się zmienia—billboardy ustępują miejsca drzewom, centra handlowe—osiedlom zamkniętym.
Wszystko robi się większe, cichsze. Jakby świat robił miejsce dla bogactwa, które dotąd widziałam tylko w magazynach.
Tym razem to on przerywa ciszę.
„Pan Harrison wspominał, że zdałaś egzaminy.” Jego ton jest niespieszny, rozmowny w sposób, który niczego nie wymaga. „Jakieś plany na przyszłość?”
„Złożyłam papiery na kilka uczelni.” Skubię nitkę przy jeansach, patrząc jak rozplątuje się pod moimi palcami. „Jeszcze czekam na odpowiedzi.”
Prawda jest bardziej zawiła. Złożyłam papiery do pięciu szkół—trzech pewniaków, dwóch marzeń—and każdą aplikację wysyłałam z bibliotecznego komputera.
Moi rodzice byli w trasie, gdy mijały terminy. Poradziłam sobie sama, jak zawsze.
„Czym się zajmujesz?” pytam, bo mam dość bycia jedyną odkrytą. „Zawodowo, znaczy.”
„Restauracje, głównie. Trochę inwestycji. Nieruchomości.” Wylicza to tak, jak ktoś inny mógłby wymieniać zakupy—po prostu fakty, które są. „Moi synowie są teraz bardziej zaangażowani w codzienność. Poznasz ich na miejscu.”
Czekam na więcej—opisy, ostrzeżenia, cokolwiek—ale nie dostaję nic. To niedopowiedzenie wydaje się celowe, jakby zostawiał mi przestrzeń na własne wnioski.
Na zewnątrz rezydencja wyłania się z ciemności. Białe ściany łapią blask księżyca, okna od podłogi do sufitu odbijają gwiazdy, a cała konstrukcja stoi nad Pacyfikiem, jakby wyrosła wprost ze skały.
Trzy piętra architektonicznej perfekcji, otoczone wypielęgnowanymi ogrodami, które ledwie widzę w ciemności. Fontanna połyskuje przy wejściu.
Wychowałam się w mieszkaniach, gdzie ogrzewanie nie zawsze działało, gdzie dywan pachniał papierosami poprzednich lokatorów, gdzie nauczyłam się spać przy syrenach i krzyczących sąsiadach. To inna planeta.
„To jest twój dom?” pytam, czując jak rozszerzają mi się oczy.
„Dom,” poprawia cicho. „To dom. Czy stanie się domem, zależy od ludzi w środku.”
„Jasne.” Wypuszczam oddech, pół śmiech, pół niedowierzanie. „A myślałam, że lot ekonomiczny znaczył, że jesteś skromny.”
Kącik jego ust unosi się. „Pierwsza klasa nie dowiezie cię szybciej.”
Jest już po północy. Dom jest ciemny, poza kilkoma światłami na parterze. Zack parkuje w garażu, do którego zmieściłby się cały mój blok w Oklahomie. Wchodzimy bocznymi drzwiami, a ja zbieram się w sobie—na co, sama nie wiem.
Postać rzuca się w naszą stronę. Wysoki, miodowo-brązowe loki, uśmiech za szeroki na tę porę. Obejmuje mnie, zanim zdążę zareagować, oplatając ramionami, jakbyśmy znali się od lat, nie sekund.
„Siostro!” ogłasza z radością. „W końcu. Zawsze chciałem mieć siostrę.”
Zastygam w jego objęciach. Moje ręce wiszą niezręcznie po bokach. Spoglądam na Zacka przez jego ramię, pół oczekując ratunku. Wyraz twarzy Zacka pozostaje nieczytelny.
Przytulający puszcza mnie, cofa się, patrzy na mnie z góry, jak na najlepszą niespodziankę w życiu. Ma wzrost ojca, ale nic z jego powściągliwości—wszystko w nim emanuje ciepłem.
„Jestem Derek,” mówi, wyciąga rękę do uścisku, po czym chyba zmienia zdanie i znowu obejmuje mnie na szybko. „Ten przystojny, czarujący, ten, którego polubisz.”
To kogo mam nie polubić?
„Derek,” mówi Zack. To może ostrzeżenie. Albo po prostu zmęczenie.
„Co? Jestem gościnny.” Derek zarzuca mi ramię na ramiona, już prowadzi mnie w stronę schodów. „Chodź, pokażę ci pokój. Wyglądasz na wykończoną. Jesteś wykończona? Lot z Oklahomy jest okrutny. W sumie każdy lot jest okrutny, ale nocny najbardziej. Jadłaś coś? Rafael zostawił jedzenie w lodówce—jest naszym szefem kuchni, pokochasz go, wszyscy go kochają—”
Pozwalam się prowadzić, zbyt oszołomiona, by protestować. Derek mówi za nas oboje, wypełniając ciszę, w której tonęłam całą noc.
Wskazuje pokoje po drodze—salon, bibliotekę, „to gabinet taty, nie wchodź bez pukania, serio”—a ja prawie nic z tego nie zapamiętuję.
Korytarz jest długi, wyłożony obrazami, których nie rozpoznaję. Derek zatrzymuje się na końcu, otwiera drzwi i gestem zaprasza mnie do środka.
Pokój jest ogromny. Widok na ocean, prywatna łazienka, szafa, w której można by spać. Odkładam swoją jedyną walizkę—wszystko, co mam—i czuję się jak oszustka.
„To wszystko dla mnie?” pytam, obracając się powoli wokół własnej osi. „Całe to?”
„Całe to,” potwierdza Derek. „Tata chciał, żebyś miała dobry widok. Powiedział, że zasługujesz, by budzić się przy czymś pięknym po wszystkim, co przeszłaś.”
Ta życzliwość zaskakuje mnie. Nie wiem, jak na nią odpowiedzieć.
Derek stoi jeszcze chwilę w drzwiach, wciąż się uśmiecha. Potem jego wzrok się zmienia i nagle uświadamiam sobie, że może być bardziej spostrzegawczy, niż sugeruje jego gadatliwość.
„Hej.” Jego głos cichnie, traci część teatralności. „Wiem, że to dużo. Nowe miejsce, nowi ludzie, wszystko zmienia się naraz. Ale nie jesteśmy tacy źli, gdy się do nas przyzwyczaisz.” Pauza. „No, ja nie jestem taki zły.”
„A ten drugi?” pytam. „Tyler?”
Uśmiech Dereka lekko gaśnie—tylko na sekundę, wystarczająco, abym zauważyła—po czym wraca pełną mocą. Przeczesuje palcami loki, gest, który już rozpoznaję jako jego nawyk.
„Tyler to nabyty smak,” mówi ostrożnie. „Zobaczysz.”
Kiwnął głową, życzy mi dobrej nocy i zamyka za sobą drzwi.
Stoję sama w ogromnym pokoju, otoczona luksusem, na który nie zasłużyłam, i zastanawiam się, jaki to smak, który mam dopiero poznać.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranne światło wlewa się przez okna od podłogi do sufitu, zamieniając Pacyfik w młotkowane złoto. Nigdy wcześniej nie budziłam się z widokiem na ocean.
Łóżko mogłoby pomieścić cztery osoby. Prześcieradła są miększe niż cokolwiek, czego kiedykolwiek dotykałam.
Nie spieszy mi się ze wstawaniem. Żadnych rodziców, którzy by mnie sprawdzali. Żadnej szkoły do odwiedzenia. Życie nie domaga się mojej obecności.
Moja pojedyncza walizka leży tam, gdzie ją rzuciłam wczoraj wieczorem, wyglądając żałośnie mało przy tej ogromnej podłodze z drewna.
Rozpakowanie nie zajmuje długo. Dżinsy, t-shirty, jeden ładny sweter. Na dnie, owinięte w stary szalik, znajduje się oprawione zdjęcie moich rodziców.
Nie jestem gotowa, by na nie spojrzeć.
Układam wszystko w ogromnej szafie, gdzie moje rzeczy zajmują może jedną dziesiątą dostępnej przestrzeni.
Nie należysz tutaj, zdają się szeptać puste wieszaki. Pożyczasz cudze życie.
Ubrana w najmniej znoszone dżinsy i zwykłą czarną koszulkę, schodzę na dół. Zapach kawy przyciąga mnie do kuchni.
Kuchnia to raj dla szefa kuchni. W centrum stoi kobieta po pięćdziesiątce—elegancka, sprawna, w szarej sukience.
"Dzień dobry, panno Ellie." Jej uśmiech jest ciepły, ale profesjonalny. "Jestem pani Watts, zarządzająca domem. To Rafael, nasz szef kuchni."
Rafael podnosi wzrok znad tego, co właśnie ubija. "Witamy. Musisz być głodna po wczorajszej podróży. Co mogę ci przygotować?"
"Och, mogę po prostu wziąć grzankę." Kieruję się w stronę chlebaka. "Nie chcę sprawiać kłopotu."
Pani Watts delikatnie mnie zatrzymuje. "To bardzo miłe, ale śniadanie jest serwowane o dziewiątej w jadalni. Jesteś tu gościem. Goście nie przygotowują sobie jedzenia."
"Przygotowuję sobie jedzenie od dziewiątego roku życia," mówię, po czym od razu tego żałuję.
Jej wyraz twarzy łagodnieje. "Może więc najwyższa pora, by ktoś zadbał o ciebie. Jadalnia jest tędy."
Prowadzi mnie przez korytarze, aż docieramy do pokoju, który mnie zatrzymuje. Ogromny stół, kryształowy żyrandol, cała ściana ze szkła z widokiem na Pacyfik.
"Pan McKinney zazwyczaj dołącza około dziewiątej," wyjaśnia pani Watts. "Proszę, rozgość się."
Znów znika. Opadam na krzesło, twarzą do szklanej ściany, która otwiera się na patio i ocean za nim.
Pacyfik ciągnie się bez końca, zmienna mozaika błękitów i zieleni, która łapie poranne światło i odbija je w kawałkach.
Licząc sekundy, aż zbliżają się kroki. Należą do wujka Zacka.
Biegał po plaży—wiem to, bo jest bez koszulki, skóra błyszczy od potu, włosy wilgotne i odgarnięte do tyłu.
Podchodzi do kredensu, nalewa sobie wody, pije łapczywie. Moje usta wysychają.
Nie patrz. Nie patrz. Nie patrz.
Zmuszam wzrok do stołu, do okna—ale i tak co chwilę wraca. Szerokość jego ramion. Rzeźba na ramionach. Sposób, w jaki jego mięśnie brzucha napinają się, gdy odstawia szklankę.
To twój ojczym, przypominam sobie. Jest wystarczająco stary, by być twoim ojcem.
"Dobrze spałaś?"
Jego głos przerywa mój wir myśli. Spotykam jego wzrok, modląc się, by moja twarz nie była czerwona.
"Dobrze," udaje mi się wydusić. "Łóżko jest... to dobre łóżko."
Dobre łóżko. Chciałabym zniknąć pod ziemię.
Otwiera usta, by odpowiedzieć, gdy w drzwiach pojawia się kolejna postać.
Młoda kobieta, tuż po dwudziestce. Ma na sobie tylko męską koszulę sięgającą do połowy uda, zostawiając naprawdę niewiele wyobraźni.
Zastanawiam się, do którego z synów należy—Tylera czy Dereka? Nogi dziewczyny są nieskończone. Jej włosy falują perfekcyjnie. Twarz jest... znajoma.
Marszczę brwi, próbując sobie przypomnieć. Modelka? Aktorka? Widziałam tę twarz gdzieś, w magazynach albo na billboardach albo—
Podchodzi do Zacka, staje na palcach, lekko całuje go w usta.
Żołądek mi się ściska. Czy on nie jest dla niej za stary?
"Ellie, to jest Veronica," mówi Zack neutralnie. "Veronica, to jest Ellie. Będzie z nami przez lato."
Rozpoznanie pojawia się, gdy patrzę na twarz, którą widziałam na okładce Vogue’a, na wybiegu Victoria’s Secret w skrzydłach droższych niż samochód.
To jest Veronica Lane. Nie tylko modelka. Ta modelka.
Oczywiście, że to ona dzieli z nim łóżko. Co innego miałby mieć miliarder w swojej rezydencji—kogoś zwyczajnego?
"Miło mi." Uśmiech Veroniki jest szczery—łatwa pewność siebie kobiety, która nigdy nie postrzegała innych kobiet jako konkurencji.
I dlaczego miałaby? Jest boginią. Ja jestem szarą myszką z Oklahomy i garderobą bez przyszłości. Żadnego zagrożenia.
"Rodzice Ellie niedawno zmarli," mówi cicho Zack.
"Och, kochanie." Dłoń Veroniki ląduje na jej piersi. "Tak mi przykro. To musi być straszne."
Brzmi, jakby mówiła to szczerze, co wszystko tylko pogarsza.
Pani Watts pojawia się z moim śniadaniem: jajka, świeże owoce, tosty, kawa. Ale mój apetyt zniknął. Patrzę, jak Zack coś szepcze Veronice, widzę, jak się śmieje i splata z nim palce, widzę, jak znikają razem na schodach.
Idą z powrotem do łóżka—razem.
Patrzę na swój talerz. Jajka wyglądają perfekcyjnie—puszyste, złociste, pewnie pyszne. Żołądek mi się przewraca.
"Pani Watts?" Mój głos brzmi pewniej, niż się czuję. "Czy mogłabym wziąć kawę na zewnątrz?"
Kiwnęła głową, a ja uciekam, zanim ktokolwiek zobaczy moją twarz.
Patio to czyste linie i drogie meble—wyściełane leżaki, szklany stół, terakotowe donice pełne roślin. Za nim basen bez krawędzi zlewa się z horyzontem.
Siadam na krześle twarzą do oceanu i wyciągam telefon.
Wpisuję w wyszukiwarkę: Zack McKinney.
Wyniki zalewają ekran. Artykuły, wywiady, profile w Forbesie, plotki z tabloidów. Klikam pierwszy link i zaczynam czytać.
‘Samodzielnie dorobiony miliarder. Imperium restauracyjne na trzech kontynentach. Osiem lat temu rozwiedziony—żona otrzymała ugodę, która trafiła na pierwsze strony gazet, zostawiła mu dwóch synów i reputację człowieka nie do wytrzymania.’
Jestem tak pochłonięta, że nie słyszę kroków, dopóki głos nie odzywa się tuż za mną, tak blisko, że czuję oddech na karku.
"Googlujesz już mojego ojca?" Słowa ociekają pogardą. "Badania pod łowienie kasy czy zwykły stalking?"
Podskakuję, prawie rozlewając kawę. Obracam się na krześle i widzę stojącego tam nieznajomego—bez koszulki, z ręcznikiem na ramieniu, wyraźnie wybierającego się na plażę.
Tylko że to nie jest nieznajomy.
Ma wzrost Zacka, jego ostre rysy, ale tam, gdzie ojciec emanuje kontrolowaną władzą, ten promieniuje wrogością.
Ciemne włosy opadają mu na czoło, potargane od snu. Oczy—jasnoniebieskie, niemal srebrne w porannym świetle—pełne są pogardy wypracowanej latami.
Szerokie ramiona przechodzą w wąską talię, tors i brzuch wyrzeźbione jak u kogoś, kto obsesyjnie trenuje.
Tyler jest specyficzny, powiedział wczoraj Derek, i ostrzeżenie wskakuje na swoje miejsce. Jest piękny jak burza—niebezpieczny i destrukcyjny.
Blokuję telefon, wciskam go do kieszeni. "Ani jedno, ani drugie. Ja tylko—"
"Ciekawość?" Pochyla się, opierając jedną rękę na moim krześle, twarz zbyt blisko. "Oszczędzę ci czasu, siostrzyczko. Ma jakieś dwa miliardy, zależnie od rynku. Lubi młode i łatwe kobiety. A jeśli liczysz na to, że zostaniesz żoną numer dwa, powinnaś wiedzieć—" Jego uśmiech jest ostry jak brzytwa. "Nie jesteś w jego typie. Woli piękne."
Siostrzyczko.
Dokładnie wie, kim jestem. Wie, że właśnie pochowałam rodziców, wie, że nie mam dokąd pójść, wie, że jestem tu, bo jego ojciec się nade mną zlitował.
A i tak wbija nóż głębiej.
Czuję, jak policzki mi płoną, łzy napływają do oczu i nienawidzę się za jedno i drugie.
"Ja nie—" zaczynam.
"Daruj sobie." Prostuje się, już znudzony. "Nie obchodzi mnie, kim jesteś. Po prostu trzymaj się ode mnie z daleka, a nie będziemy mieli problemu."
Mija mnie, idąc w stronę plaży, nie czekając na odpowiedź.
Przesuń w górę, aby kontynuować