passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Break the Ice - Rozdział #8 - autor itsvlada

Break the Ice

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Zimno wgryza się w moją skórę. Stoję na krawędzi lodowiska, palce zaciskam na bandzie tak mocno, że aż bolą mnie kostki.

Pojedyncza łyżwiarka sunie po lodzie—kobieta w połowie dwudziestki, poruszająca się z niewymuszoną gracją. Patrzę, jak zakreśla łuk, a moje ciało czuje echo tego ruchu we własnych mięśniach.

Kiedyś to robiłam. Kiedyś byłam taka.

— Hej. — Ręka Dereka znajduje moją, ciepła przy moich zmarzniętych palcach. — Będzie dobrze.

Chcę mu uwierzyć. Zamiast tego patrzę, jak łyżwiarka wiruje i czuję tylko ogromną, pustą przestrzeń tam, gdzie kiedyś mieszkała radość.

— Poznali się na lodzie — mówię, a słowa wypływają gdzieś z głębi, nieosłonięte. — Moi rodzice. Mieli piętnaście lat. Eliminacje do mistrzostw kraju juniorów, kategoria par. Mama zawsze mówiła, że na początku go nie znosiła—twierdziła, że był zarozumiały, jego przekładanki były niechlujne i za dużo się uśmiechał jak na kogoś z tak przeciętną pracą nóg.

Derek cicho się śmieje. — Brzmi jak początek historii miłosnej.

— To była historia miłosna. — Gardło mi się ściska. — Od tej pory byli nierozłączni. Wszystko robili razem—trenowali razem, startowali razem, razem zakończyli kariery, razem trenowali innych… Razem umarli.

Milknę, obserwując, jak łyżwiarka wykonuje layback spin, jej ciało wygięte wbrew grawitacji. Ruch jest piękny. Czuję otępienie.

— Przykro mi, że ich straciłaś — mówi szczerze—czuję to po tym, jak mocniej ściska moją dłoń.

Mrugam, by powstrzymać łzy, i słyszę, jak mówię: — To dziwne, ale czasem myślę, że nigdy tak naprawdę ich nie miałam.

Napinam się, czekając na odpowiedź Dereka. Ale zanim zdąży coś powiedzieć, łyżwiarka zbliża się do bandy. Schodzi z lodu, osłony na ostrzach stukają o gumową matę, a jej twarz rozświetla się na widok Dereka.

— Derek McKinney. Zszedłeś na moją halę treningową?

— Sarah. — Derek puszcza moją dłoń, by uścisnąć ją na krótko. — Pokazuję mojej przyrodniej siostrze okolicę. Ellie, to Sarah. Chodziliśmy razem do liceum. Trenuje na mistrzostwa kraju.

Oczy Sarah spotykają moje, pełne otwartej ciekawości. — Przyrodnia siostra? Nie wiedziałam, że taką masz.

— To świeża sprawa. — Derek mówi lekko. — Długa historia.

— Jak wszystkie. — Sarah uśmiecha się do mnie—ciepło, szczerze, bez cienia oczekiwań czy historii związanych z nazwiskiem McKinney. — Miło mi cię poznać. Przepraszam, że nie mogę zostać—jutro mam poranny lot. Ale lodowisko należy do was, jeśli macie ochotę.

Przerzuca torbę na ramię, macha i znika za tymi samymi drzwiami, którymi weszli.

Cisza, która następuje, jest jeszcze cięższa. Lodowisko rozciąga się przed nami, teraz puste, lód nietknięty, czekający.

— No więc — mówi Derek, odwracając się do mnie z błyskiem w oku. — Umiesz jeździć na łyżwach?

Patrzę na niego. To pytanie jest tak absurdalne—tak kompletnie, wręcz śmiesznie absurdalne—że z mojego gardła wydobywa się odgłos niedowierzania.

— Czy umiem jeździć? — powtarzam beznamiętnie. — Pytasz córkę Mary i Stephena Harmanów—brązowych medalistów olimpijskich—czy umiem jeździć na łyżwach.

Derek unosi ręce w udawanej kapitulacji. — Tylko sprawdzam. Niektóre umiejętności omijają jedno pokolenie. — Derek przez chwilę bada moją twarz. Potem pyta: — Chcesz pojeździć teraz?

Powinnam odmówić. Na lodzie czai się zbyt wiele duchów.

Ale moje stopy już kierują się do wypożyczalni, a w piersi zakwita lekkomyślność—rozpaczliwa potrzeba przypomnienia sobie, jakie to uczucie, zanim jazda na łyżwach stała się równoznaczna z porzuceniem.

Wypożyczone łyżwy są sztywne. Sznurowanie przychodzi mi automatycznie, a gdy wchodzę na lód, moje ciało wie, co robić, zanim nadąży za tym umysł.

Pierwszy ślizg jest niepewny. Drugi bardziej stabilny. Przy trzecim już jadę—naprawdę jadę—a lodowisko rozmywa się wokół mnie niczym na wpół zapomniany sen.

Derek wchodzi na lód z o wiele mniejszą gracją. Jego ręce wymachują, kostki się chwieją. Chwyta się bandy dla równowagi i rzuca mi spojrzenie pełne przesadzonej zdrady.

— Mogłaś mnie ostrzec, że jesteś w tym dobra.

— Nadążaj, McKinney. — Jadę tyłem, popisując się, nie mogąc się powstrzymać.

Derek odpycha się od bandy z przesadną pewnością siebie, ramiona rozłożone szeroko, jakby zamierzał podbić całe lodowisko.

Udaje mu się zrobić dokładnie trzy ślizgi, zanim jego lewa kostka się podwija i upada ciężko na tyłek, z hukiem, który odbija się echem po pustej arenie.

"To się nie wydarzyło," oznajmia z lodu, wskazując na mnie. "Nic nie widziałaś."

"Widziałam wszystko." Krążę wokół niego powoli na łyżwach, nie mogąc powstrzymać uśmiechu. "Włącznie z tym momentem, kiedy machałeś rękami jak żyrafa-niemowlę ucząca się chodzić."

Śmieje się, a jego głos odbija się od krokwi, wypełniając przestrzeń ciepłem, które nie ma prawa istnieć w budynku trzymanym w temperaturze zaledwie zera stopni.

Zaczynam się śmiać razem z nim, to nieznane uczucie rozluźnia ciasny węzeł, który mieszkał w mojej piersi od pogrzebu.

Próbujemy jeździć obok siebie, ale Derek nie ma żadnego wyczucia rytmu. Jego ramiona poruszają się w przeciwną stronę niż nogi, płozy zgrzytają zamiast sunąć, a co kilka sekund rzuca nim na bok, jakby lód próbował się go pozbyć.

"Jak możesz być aż tak zły?" pytam szczerze zdumiona. "Wychowałeś się w Kalifornii. Czy bogaci ludzie nie wysyłają swoich dzieci na wypasione lekcje jazdy na łyżwach?"

"Hokej," przyznaje, chwiejąc się niebezpiecznie. "Grałem w hokeja dokładnie jeden sezon, kiedy byłem—" Jego płoza zahacza o bruzdę i pada do przodu.

Sięgam po niego odruchowo. Jego ramiona oplatają moją talię, by się ustabilizować, moje dłonie zaciskają się na jego ramionach i przez chwilę jesteśmy tam zamrożeni—przyciśnięci do siebie, dyszący ciężko, jego twarz kilka centymetrów od mojej.

"Cześć," mówi z uśmiechem, patrząc na mnie z góry.

"Cześć i tobie." Odsuwam się, pchając go lekko w klatkę piersiową, ale uśmiecham się tak szeroko, że aż bolą mnie policzki. "Jesteś katastrofą na łyżwach."

Kolejne dziesięć minut spędzam próbując nauczyć go podstawowych przekładanek, a on spędza dziesięć minut upadając na coraz to bardziej kreatywne sposoby.

"Dobra," mówi bez tchu, chwytając mnie za ramię po kolejnej spektakularnej glebie. "Dobra, poddaję się. Jesteś lepsza ode mnie. Nigdy więcej nie podważę twoich łyżwiarskich kwalifikacji."

"Dobrze." Uśmiecham się, aż boli mnie twarz. "A teraz popatrz na to."

Odbijam się, zanim zdążę się zawahać. Nabieram prędkości, czuję, jak rytm osiada mi w kościach. Potem się obracam—ramiona blisko ciała, napięty brzuch, świat wiruje w znajomą smugę.

Potrójny toe loop. Moje ciało pamięta. Obrót jest czysty, płoza łapie lód z satysfakcjonującym szelestem.

Przez tę jedną idealną chwilę czuję się sobą.

Potem patrzę w górę.

Nad lodowiskiem wisi tablica wyników, cyfry świecą czerwienią. Mój mózg widzi tablicę i myśli: zawalenie, myśli: krzyk, myśli o ich ciałach pod gruzami—

Płoza źle łapie lód. Lód zbliża się gwałtownie.

Upadam, łapiąc oddech, ale powietrze nie chce nadejść. Obraz przed oczami się zwęża, czarne krawędzie wpełzają do środka, a gdzieś daleko słyszę głos Dereka wołający moje imię, ale brzmi jak spod wody, przytłumiony.

"Ellie. Ellie, popatrz na mnie."

Derek klęczy przede mną, kolana mokre od wody z lodu. "Oddychaj ze mną. Wdech nosem, wydech ustami. Tak jest. Jeszcze raz."

Podążam za jego głosem jak za liną ratunkową. Tunel powoli się cofa. Szum cichnie.

"Przepraszam." Głos Dereka jest ochrypły. "Boże, Ellie, jestem idiotą. Nie pomyślałem—że cię tu przyprowadzę—"

"Nic się nie stało." Słowa wyskrobują się ze mnie chropowato. "Derek. Nic się nie stało."

"Stało się." Przeciąga dłonią po włosach. "Chciałem tylko pomóc, a zamiast tego—"

"Pomogłeś." Obejmuję się ramionami, pozwalając drżeniu trwać, bo walka z nim zabrałaby energię, której nie mam.

Siada obok mnie na lodzie, tak blisko, że nasze ramiona się stykają. Chłód przenika nas oboje, ale żadne się nie podnosi. Po prostu siedzimy tam, pośrodku pustego lodowiska, otoczeni ciszą i cichym brzęczeniem systemu chłodniczego.

"Tak dla jasności," mówi w końcu Derek, "ten potrójny coś-tam? Zanim upadłaś? To było niesamowite."

Wydobywa ze mnie mokry śmiech. "Potrójny toe loop."

"Tak, właśnie to." Lekko szturcha mnie ramieniem. "Wiesz, że jesteś niesamowita?"

Nie wiem tego. Nie czuję się niesamowita. Czuję się złamana, zmarznięta, zawstydzona i dziwnie wdzięczna temu absurdalnemu chłopakowi, który siedzi ze mną na lodzie.

"Dzięki, że nie uciekłeś," mówię cicho.

"Nigdy." Mówi to po prostu, potem wstaje i podaje mi rękę. "Chodź, dziewczyno-duchu. Zabierzmy cię gdzieś, gdzie jest ciepło."

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

"Jesteś cicha," mówi Derek, skręcając na Pacific Coast Highway, gdy światła miasta znikają w lusterku wstecznym. "Wciąż myślisz o lodowisku?"

Kręcę głową, choć to nie do końca prawda. Atak paniki wciąż czai się na obrzeżach mojej świadomości, ale coś innego wysunęło się na pierwszy plan — sposób, w jaki Derek siedział ze mną na lodzie, cierpliwy i stabilny.

"Myślę o tym, że nie uciekłeś," przyznaję. "Większość ludzi by to zrobiła."

"Większość ludzi to idioci." Uśmiecha się, tym beztroskim uśmiechem, który ściska mi klatkę piersiową. "Poza tym, gdzie miałbym uciec? Jesteś teraz moją przybraną siostrą na śmierć i życie. Jesteśmy związani na zawsze."

"Związani wspólną traumą i roztopionymi lodami."

"Najsilniejsze więzi, jakie istnieją," jego uśmiech się poszerza.

Śmieję się, a ten dźwięk mnie zaskakuje. Dwa tygodnie temu nie wiedziałam nawet o jego istnieniu. Teraz jest jedyną osobą, przy której oddychanie wydaje się możliwe.

Derek McKinney jest dobry — nie dlatego, że czegoś chce, nie dlatego, że gra przed publicznością, ale dlatego, że dobroć mieszka w jego kościach tak, jak okrucieństwo mieszka w kościach jego brata.

Nigdy nie spotkałam nikogo takiego jak on.

"Tata wciąż utknął w biurze," mówi Derek, sprawdzając telefon na czerwonym świetle. "Jego spotkanie się przedłużyło. Nie wróci dziś na noc."

"Och." Przetwarzam tę informację, obracając ją w głowie. "Więc dziś jesteśmy tylko my i Tyler?"

"Tyler jest na kolacji drużynowej." Derek rzuca mi spojrzenie z boku. "Dlaczego? Rozczarowana, że nie będziesz musiała unikać jego docinek przez cały wieczór?"

"Załamana," mówię sucho. "Naprawdę nie mogłam się doczekać, aż nazwie mnie przypadkiem charytatywnym przy kolacji."

"Jego strata." Światło zmienia się na zielone i Derek płynnie przyspiesza. "I tak jestem znacznie lepszym towarzystwem."

Rezydencja jest ciemna, gdy docieramy na miejsce, pusta w sposób, który różni się od zwykłego. Nikt nie krząta się w kuchni. W korytarzach nie unosi się już perfum Veroniki. Nie czuć obecności Zacka przytłaczającej ściany niczym coś, co dopiero ma się wydarzyć.

"Chcesz obejrzeć film?" Pytanie wypada zbyt szybko.

Mam spocone dłonie. Oddech płytko zalega mi w płucach. Każdy nerw w moim ciele drży z niecierpliwości i przerażenia, czekając na jego odpowiedź.

Derek nieruchomieje. Jego oczy odnajdują moje i widzę w jego spojrzeniu błysk zrozumienia, jakby widział przez zwykłe słowa to, o co naprawdę pytam.

"Film," powtarza powoli.

"Chyba że jesteś zmęczony." Mój głos brzmi płytko i niepewnie. "Po prostu pomyślałam... w domu jest tak cicho, nie chcę być sama, i—"

"Ellie." Mówi moje imię delikatnie, przerywając mój potok słów. Jego wzrok zatrzymuje się na moim przez dłuższą chwilę, szukając czegoś. Cokolwiek tam znajduje, sprawia, że zaciska szczękę.

"Robię doskonały popcorn," mówi w końcu. "To moja jedyna domowa umiejętność."

"Twoja jedyna umiejętność to popcorn?" Unoszę brew.

"Nie krytykuj, dopóki nie spróbujesz." Jego uśmiech powraca. "Dodaję olej truflowy. To zmienia życie."

To głupie. Czy ja jestem głupia?

Powinnam powiedzieć dobranoc, wycofać się do swojego pokoju, przypomnieć sobie, że ten mężczyzna jest technicznie moim przyrodnim kuzynem i nic dobrego nie wyniknie z tego ciepła, które rozlewa się po mojej piersi za każdym razem, gdy na mnie patrzy.

"Okej," słyszę, jak mówię. "Pokaż mi ten rewolucyjny popcorn."

Kończymy w sali kinowej, gdzie na olbrzymim ekranie świeci film wybrany przez Dereka. Nie powiedziałabym ci tytułu, nawet gdyby moje życie od tego zależało. Fabuła rozmywa się do szumu tła, a cała moja świadomość skupia się na mężczyźnie obok mnie.

Derek siedzi tak blisko, że nasze uda się stykają. Jego ciepło przenika przez cienki materiał moich dżinsów i bezwiednie nachylam się ku niemu.

Derek mógłby być moim pierwszym.

Ta myśl przyspiesza moje tętno, rozgrzewając policzki. Ukradkiem zerkam na jego profil — mocny zarys szczęki, krzywizna ust, sposób, w jaki loki opadają mu na czoło.

Jak mam to zacząć? Mam po prostu... się nachylić? Dotknąć go? A co jeśli źle to odczytuję?

Jego ramię przesuwa się zanim zdążę popaść w spiralę, opiera się na moich ramionach i przyciąga mnie do swojego boku. Gest jest swobodny, niemal braterski — poza tym, że jego kciuk kreśli małe kółka na moim ramieniu.

"Czy to w porządku?" pyta cicho.

Kiwnę głową, nie ufając swojemu głosowi.

Film trwa. Dłoń Dereka przesuwa się niżej, opuszkami ślizga się po moim ramieniu, zostawiając po sobie gęsią skórkę. Moja skóra wydaje się zbyt ciasna, zbyt gorąca, każdy nerw wyczulony na jego dotyk.

Gdy jego palce odnajdują moją talię, przestaję oddychać.

Czy to się naprawdę dzieje?

Jego dłoń spoczywa na krzywiźnie moich bioder, ciepła przez cienki materiał, czuję każdy pojedynczy opuszek palca.

Przesuwa się bliżej. Druga dłoń unosi się powoli, dając mi czas, by się odsunąć. Nie ruszam się. Nie mogłabym się ruszyć, nawet gdybym chciała — moje ciało stało się czymś obcym.

Jego dłoń obejmuje moją szczękę, odchylając moją twarz ku sobie. Opuszka kciuka muska mój policzek, tak lekko, że coś we mnie pęka od tej czułości.

Puls dudni mi w uszach. Ciepło rozlewa się po mojej skórze, promieniując z każdego punktu styku, aż mam wrażenie, że eksploduję, jeśli nie skróci między nami dystansu.

Opieram się o jego dłoń, najmniejszy możliwy ruch, jedyna odpowiedź, jaką potrafię dać. Jego oddech przyspiesza. Oczy ciemnieją.

Jego usta stykają się z moimi, a świat zwęża się do tego jednego punktu kontaktu. Smakuje solą i popcornem. Moje palce odnajdują przód jego koszuli, zaciskając się na materiale jak kotwica, jakby puszczenie oznaczało całkowite odpłynięcie.

To mój pierwszy pocałunek i jest idealny.

Odsuwa się powoli, opierając czoło o moje. "W porządku?"

"Więcej niż w porządku." Mój głos jest urywany, chwiejny.

Czułość w jego spojrzeniu zastępuje żar. Całuje mnie ponownie, głębiej tym razem, jego język sunie po moim, aż wzdycham mu w usta.

Potem delikatnie opiera mnie o poduszki, jego ciało unosi się nade mną. Jego ciężar uziemia mnie, po raz pierwszy od tygodni czuję się osadzona we własnej skórze.

"Ellie." Jego głos jest chropawy, gdy składa pocałunki wzdłuż mojej szyi. "Robiłaś to wcześniej? Byłaś z kimś?"

To pytanie powinno mnie zawstydzić. A jednak, kręcę głową, szczerze i bez wstydu.

Odsuwa się na tyle, by spojrzeć mi w oczy w przyciemnionym świetle. "Będę powoli," szepcze, bez wahania w oczach. "Zrobimy to powoli."

Jego dłonie stają się bardziej zdecydowane — wsuwają się pod brzeg mojej koszulki, jego dłonie mapują moją skórę centymetr po centymetrze. Ciepło jego dotyku rozlewa się we mnie jak miód, gęsty, złocisty i niewiarygodnie słodki.

Potrzebuję go bardziej.

Obsypuje pocałunkami moją szczękę, szyję, zatrzymując się przy wgłębieniu, gdzie jego usta czują puls. Palcami śledzi linię mojej talii, ucząc się zakrzywień mojego ciała.

Potem dłoń przesuwa się wyżej, ślizgając się po moich żebrach, aż mój oddech się rwie. Każde zakończenie nerwowe iskrzy od jego dotyku.

Jego kciuk muska spód mojej piersi, a dźwięk, który się ze mnie wydobywa, jest potrzebujący i surowy. W odpowiedzi jego biodra napierają na moje i czuję jego twardość przy swoim udzie.

Świadomość, że to ja to robię — że mam taki wpływ na kogoś, że sprawiam, iż ten złoty, dobry, nierealny mężczyzna traci panowanie nad sobą — zalewa mnie mocą, której nigdy wcześniej nie znałam.

Wyginam się ku niemu, pragnąc większego kontaktu, większego tarcia, więcej tego uczucia, które buduje się nisko w moim brzuchu.

"Jezus Maria." To nie głos Dereka.

Należy do wujka Zacka.

Zack stoi w drzwiach, wciąż z teczką w dłoni, patrząc na scenę na swojej kanapie: jego syn unosi się nad dziewczyną, którą zaprosił do swojego domu, moja koszulka podciągnięta, usta opuchnięte, oczy szerokie z przerażenia.

Nikt się nie rusza. Nikt nie oddycha.

Wzrok Zacka przesuwa się po nas — po mnie — a ja widzę, jak emocje walczą na jego twarzy. Szok, potem gniew, a pod tym wszystkim, nie do pomylenia, niezaprzeczalnie: żar.

"Wstańcie. Teraz." Jego głos jest śmiertelnie cichy.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Break the Ice

Break the Ice

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa