Mia
Cieszyłam się, że w szkole był dzień sportu. Miałam być od nich wolna przez jakiś czas. Dziewczynki i chłopcy byli rozdzieleni i nie brali udziału w tych samych dyscyplinach. Nie mogli mnie śledzić i dręczyć.
Chociaż wszyscy byliśmy na tym samym boisku i czułam ich spojrzenia na sobie, podążające za mną wszędzie, gdzie się ruszałam, starałam się ich ignorować i dobrze się bawić.
Życzyłam sobie, żeby te gry nigdy się nie kończyły.
Anna zauważyła, gdzie patrzę, kiedy truchtałyśmy i skrzywiła się. „Przepraszam, że wciągnęłam cię w to bagno. Nie byłabyś przez nich prześladowana, gdyby nie ja.”
Machnęłam ręką na jej przeprosiny. „Nie martw się o to”, powiedziałam jej, tak jak powtarzałam przez ostatnie cztery miesiące od tamtego incydentu.
Czuła się winna, a ja tego nienawidziłam. Miałam już dość negatywnego bagażu do dźwigania i nie potrzebowałam jeszcze jej poczucia winy. To się wydarzyło i nie obwiniałam jej. Nie rozumiałam, dlaczego uparcie obarcza się winą.
Minęło sporo czasu, odkąd z nią rozmawiałam i nie chciałam myśleć, że unika mnie przez to poczucie winy. Nie byłyśmy już tak blisko jak kiedyś i wierzyłam, że to przez polecenia chłopaków, które mnie zajmowały, a nie dlatego, że Anna celowo mnie unikała.
„Nie powinnam była być w ogrodzie.”
Westchnęłam. Kiedy przestanie powtarzać, że nie powinna była tam być? Odwróciłam się do niej, uświadamiając sobie, że nigdy nie zapytałam, jak to się stało, że chłopcy ją wtedy dręczyli.
Obie byłyśmy wtedy wstrząśnięte i rozmowa o tym incydencie była ostatnią rzeczą, o której myślałyśmy. Następnego dnia zaczęli mnie prześladować i nie było czasu, byśmy o tym porozmawiały.
„Jak się tam znalazłaś, w tym rogu, gdzie cię znalazłam?”
„Byłam w ogrodzie, kiedy przyszli i zaciągnęli mnie w ten róg.” Zadrżała. „Od tamtej pory nie mogę nawet chodzić do ogrodu.”
Kiwnęłam głową. Wierzyłam jej. Zaciągnięcie bezbronnej dziewczyny to coś, co mogli zrobić. Zmarszczyłam brwi na jej dalsze słowa. „To jak rysujesz?”
W oczach miała łzy. „Nie potrafię rysować.” Jej głos stał się szeptem. „Za każdym razem, gdy zamykam oczy, żeby znaleźć inspirację, widzę te oczy.”
Kiwnęłam głową, wiedząc, o czym mówi. Spojrzałam w stronę chłopaków, czując, jak nienawiść pulsuje w moich żyłach. Miałam nadzieję, że są z siebie dumni, dając nam obu traumę, z której może nigdy się nie wyleczymy.
Cała trójka uniosła brwi i puściła mi oczko, jakby słyszeli naszą rozmowę i wiedzieli, dlaczego na nich patrzę z wściekłością. Wiedziałam, że to niemożliwe. Nie mogli słyszeć, a ich rozbawione uśmiechy tylko mnie irytowały.
Chciałabym być tak silna jak oni i zetrzeć im ten głupi uśmiech z twarzy.
Dwie godziny później rozległ się gwizdek i wszyscy zaczęli się rozchodzić do swoich klas. Byłam w grupie sprzątającej i zostałam, by posprzątać po wszystkich.
Nie zauważyłam, że wszyscy już wyszli i zostałam sama, dopóki nie podniosłam wzroku i nie zobaczyłam, jak trojaczki idą w moją stronę. Pisnęłam ze strachu i cofnęłam się, rozglądając się za wyjściem.
Nie było żadnej drogi ucieczki. Złapałam oddech, gdy Quinn chwycił mnie za rękę i zaprowadził w róg szkolnej sali gimnastycznej. Nikt by się nie domyślił, że tam jesteśmy. Każdy przechodzący myślałby, że sala została już całkiem opróżniona.
„Czego chcecie?” zapytałam, patrząc na nich wściekle, ignorując pulsujący we mnie strach.
Jack się zaśmiał. „Ciebie, oczywiście. Naprawdę musisz pytać, kochanie?”
„Nie jestem twoim kochaniem.” Wysyczałam.
Jack był najbardziej flirtującym z nich wszystkich, niemożliwy podrywacz, ale jego wdzięki na mnie nie działały.
John się zaśmiał. „Chyba ma problem z uwierzeniem, że jest naszą dziewczyną, mimo wszystkiego, przez co przeszliśmy.” Zadrwił.
Chłodne oczy Quinna spojrzały na mnie, gdy parsknął śmiechem. „I dlatego to wszystko robimy – żeby ją przekonać.” Powiedział, rzucając mi torbę. „Otwórz.” Warknął.
Spojrzałam do środka i zamarłam, czując falę wstydu na widok ubrań w środku. Nigdy nie widziałam tak nieprzyzwoitych strojów. Sprawiały, że krótkie spódniczki cheerleaderek wyglądały jak stroje zakonnic.
Oderwałam wzrok od torby i spojrzałam na nich. „Co mam z tym zrobić?”
Jack się uśmiechnął. „Założyć, oczywiście. Czyż nie są seksi?”
Raczej szalone. Prychnęłam. Miałam im powiedzieć, że tego nie założę, gdy Quinn pochylił się do mnie i warknął: „Nie chcesz mnie zezłościć, Mia.”
Sposób, w jaki wypowiedział moje imię, przeszył mnie dreszczem. Zacisnęłam zęby, walcząc z łzami, gdy zaczęłam przebierać się w te stroje, jeden po drugim, nienawidząc, jak obnażali mnie wzrokiem, kiedy się przebierałam. John stał z daleka, robiąc mi zdjęcia, a wszyscy wybuchali śmiechem, gdy podpowiadał mi pozy.
„Wiedziałem, że będziesz w nich dobrze wyglądać.” Jack przeciągał słowa. „Jesteś taka seksowna, Mia.”
Miałam dość. Podeszłam do Johna, wyrwałam mu aparat z rąk i roztrzaskałam go o podłogę. Ogarnęło mnie dziwne poczucie satysfakcji. To była zemsta za mój zepsuty telefon.
Jack zawarczał, szarpiąc mnie z powrotem i brutalnie przycisnął mnie do ściany, unieruchamiając. Rozerwał strój, który miałam na sobie, a oni wszyscy śmiali się, gdy zostałam sama w bieliźnie. Rozerwał moje majtki i wcisnął palec głęboko we mnie, pieszcząc moje wnętrze. Pochylił się bliżej, jego oddech przyspieszył, a moje oczy rozszerzyły się, gdy uświadomiłam sobie, że zamierza mnie zgwałcić – tu, na oczach jego braci chichoczących w tle.
„O nie!” zapłakałam, próbując się wyrwać. „Proszę, puść mnie.”
Śmiali się, nakręcając się moim strachem, traktując mnie jak niechcianego zwierzaka. Jack jedną ręką rozpinał spodnie, drugą mnie przytrzymując.
„Proszę, nie rób tego.” Płakałam, ale równie dobrze mogłabym milczeć – nie odpowiedzieli.
„Czy ktoś tu jest?”
Wzięłam z ulgą oddech na dźwięk głosu pana Billa. Chłopcy znieruchomieli i ostrzegli mnie, żebym się nie odzywała. Było oczywiste, że pan Bill zbliża się do środka i westchnęli, odchodząc ode mnie.
„Tylko spędzaliśmy trochę prywatnego czasu, proszę pana”, powiedział Quinn, wychodząc z nimi. „To my byliśmy w środku.” Wyprowadzili nauczyciela i wszyscy wyszli.
Przebrałam się, otarłam łzy i wyszłam piętnaście minut później.
Rok szkolny dobiegał końca i cieszyłam się, że wreszcie opuszczę liceum. Ukończenie liceum oznaczało wolność od prześladowców.
„Przyjdziesz dziś na imprezę?” zapytała Sam, podchodząc do mojej ławki.
„Chyba tak.” Uśmiechnęłam się, już podekscytowana na myśl o wieczorze.
Weszłam do klubu i zatrzymałam się, gdy zobaczyłam trojaczki. Zignorowałam ich i podeszłam do Anny i Sam. Wiedziałam, że tam będą, w końcu wszyscy byliśmy maturzystami, ale modliłam się, by ich nie było.
Powinnam była wyjść i wrócić do domu, gdy tylko ich zobaczyłam. Żałowałam swojej decyzji piętnaście minut później, kiedy Quinn podszedł do mnie i moich przyjaciół i rozkazał mi, bym poszła tam, gdzie byli.
Nie miałam wyboru i zrobiłam, jak kazał. Wszyscy już patrzyli na nas i nie chciałam, żeby zaniósł mnie do ich stolika. Nie odpuściłby i ode mnie zależało, czy pójdę z nim z godnością, czy będę się wyrywać i krzyczeć.
Upiłam się, bo ciągle podawali mi drinki i zmuszali, żebym je wypiła. Następnego dnia obudziłam się obolała i naga. Pamiętałam mgliście, jak zostałam wyniesiona z klubu i spałam z jednym z braci, ale było za ciemno, bym mogła rozpoznać którego.
Straciwszy dziewictwo i nienawidząc, że nic z tego nie pamiętam, zebrałam się na odwagę, by poprosić mamę o przeniesienie do innej szkoły, by uciec przed torturami tych trzech diabelskich trojaczków.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Czasy współczesne
Mia
Odwróciłam się do stołu i syknęłam, gniewnie strącając dłoń z mojej głowy i rzucając Jackowi wściekłe spojrzenie. Opuściłam wzrok, bojąc się go rozgniewać, i irytowałam się na siebie, że po tylu latach nadal się ich bałam.
John uśmiechnął się i skrzyżował ramiona. „Wygląda na to, że młodsza siostra niezbyt lubi swojego brata.”
Spiorunowałam go wzrokiem. Pretensjonalny gnojek. Kto im dał prawo nazywać mnie młodszą siostrą?
Nie mogłam się doczekać końca kolacji i odetchnęłam z ulgą, gdy wreszcie się skończyła. Nie mam pojęcia, jak udało mi się opróżnić talerz. Jak tylko mogłam wyjść, popędziłam do swojej sypialni, odliczając czas do wyjazdu i już wymyślając wymówkę, którą dam mamie na wcześniejsze opuszczenie domu.
Usłyszałam pukanie do drzwi i pospieszyłam otworzyć, myśląc, że to mama przyszła zapytać, czy dobrze się bawię.
Zdziwiłam się, widząc w drzwiach Quinna; skrzywiłam się, gdy bezceremonialnie wszedł do środka i zamknął drzwi.
„Czego chcesz?” spytałam, krzyżując ręce na piersi.
Podszedł bliżej i uszczypnął mnie w lewy policzek. „Pamiętasz coś?”
„A jeśli tak?”
Westchnął. „Lepiej by było, gdybyś milczała.” Obdarzył mnie tym chłodnym i zamkniętym spojrzeniem, które zawsze wywoływało u mnie ciarki, po czym wyszedł z mojego pokoju.
Następnego dnia miałam już wymówkę dla mamy i wstałam wcześnie. Poszłam do jej sypialni, nie mogąc się już doczekać. Była zaskoczona moją wizytą i odetchnęła z ulgą.
„Och, kochanie. Tak bardzo za mną tęskniłaś?”
„Tak.” Uśmiechnęłam się, wtulając się w jej ramiona. Wyglądała na szczęśliwą, a ja poczułam wyrzuty sumienia z powodu tego, co zamierzałam jej powiedzieć. Nie chciałam psuć jej dnia już od rana, więc postanowiłam poczekać z decyzją o wyjeździe.
Zaskoczyło mnie, jak słodcy byli wobec mnie trojaczki podczas śniadania; zmrużyłam oczy, zastanawiając się, co knują. Dałabym sobie głowę uciąć, że planują kolejny żart.
Znałam ich prawdziwe oblicze, nawet jeśli ojciec nie miał o nim pojęcia, i nie dali rady mnie zwieść. Nie było możliwe, by naprawdę byli wobec mnie słodkimi braćmi. Na pewno coś planowali – i w to właśnie wierzyłam.
„Chcesz więcej mięsa?” zapytał Quinn, podając mi mięso.
„Nie chcę.” Pokręciłam głową.
„Może więcej sałatki?” Jack puścił mi oczko.
„Założę się, że nasza nowa siostra lubi chleb.” Uśmiechnął się John.
Albert i moja mama spojrzeli na siebie i zaśmiali się. „Wygląda na to, że dzieci dogadają się świetnie.” Zaśmiał się Albert.
„Tak się cieszę, że nasze dzieci się zaprzyjaźniają.” Odpowiedziała mama, uśmiechając się do mnie, gdy trojaczki nakładały mi jedzenie na talerz.
„Ale wygląda na to, że Mia wciąż jest nieśmiała,” skomentował Albert.
„Za chwilę się rozkręci.” Mama zapewniła Alberta. „Kto nie pokochałby takich troskliwych braci?”
O nie! Nie mogłam uwierzyć, że mama już dała się nabrać tym demonom, ale tacy właśnie byli. Potrafili przekonać innych, że są kimś, kim nie są.
Spojrzałam na jedzenie na talerzu i powątpiewałam, czy dam radę zjeść to, co mi nałożyli, ale wiedziałam, że jeśli nie zjem i nałożę sobie coś innego, będę musiała tłumaczyć się mamie i Albertowi.
Chłopcy zdawali się wiedzieć, o czym myślę, i unieśli brwi, patrząc na mnie wyczekująco, jakby wyzywali mnie na pojedynek: nie zjesz – tłumacz się.
Wyglądali na rozbawionych i ciekawych, co powiem, jeśli zdecyduję się nie jeść. Westchnęłam i sięgnęłam po jedzenie, widząc ich blef. Nie zamierzałam dać im tej satysfakcji, na którą liczyli.
„Jak idą przygotowania do ślubu, tato?” zapytał John.
Parsknęłam na jego pytanie. Jakby naprawdę obchodziło go coś poza nim samym, jego braćmi i dręczeniem słabszych.
Albert przełknął jedzenie, zanim odpowiedział. „Właśnie dlatego potrzebuję was w domu. Jest wiele rzeczy, w których możecie mi pomóc.”
„Czy siostra też zostanie w domu, żeby pomagać przy przygotowaniach do ślubu?” zapytał Quinn.
Albert spojrzał na moją mamę, a ja zesztywniałam z przerażenia, gdy mama przytaknęła, nieświadoma, że właśnie podpisała na mnie wyrok śmierci. „Oczywiście, że tak,” odpowiedział Albert.
Piorunowałam Quinna wzrokiem, nienawidząc go za to, co zrobił. Teraz nie mogłam już poprosić mamy o wcześniejszy wyjazd, skoro powiedziała wszystkim, że zostanę na ślub.
„A może jednak nie zostaniesz, kochanie?” zapytał Albert.
Czułam się jak w klatce. Oczywiście, nie chciałam zostawać, ale Albert był dla mnie taki życzliwy, a kiedy patrzył na mnie tymi oczami, wiedziałam, że naprawdę zależy mu, bym została, i nie miałam serca mu odmówić i zniszczyć tej nadziei w jego spojrzeniu.
„Zostanę,” powiedziałam.
W oczach braci pojawił się błysk i zastanawiałam się, dlaczego są tacy zadowoleni, że zostanę. Zimno mi się zrobiło na myśl, że pewnie cieszą się, bo będą mogli mnie drażnić.
Wypchnęłam z głowy tę myśl na jednym oddechu. „Ale niedługo będę musiała wyjechać do pracy.”
„A, właśnie, zapomniałem ci powiedzieć.” Albert uśmiechnął się do mnie. „Załatwiłem ci tutaj pracę. Nie będziesz musiała wyjeżdżać i rozstawać się z mamą.”
„Och, kochanie.” Mama rozczuliła się, posyłając Albertowi całusa. Odwróciła się do mnie. „Czy to nie wspaniałe, Miu?”
Westchnęłam. Byłam w pułapce.
„Wszystko dla ciebie, Vanesso.” Albert uśmiechnął się do niej szeroko.
Patrzyłam, jak się uśmiechają, posyłają sobie całusy. Nie czułam nic poza rozpaczą na myśl, że jestem zmuszona tu mieszkać, mimo że tak bardzo cieszyłam się szczęściem mamy.
Wiedziałam, że mama chce, żebym z nią mieszkała, i była zadowolona, że nie będę musiała wyjeżdżać z powodu pracy, ale ja po prostu nie mogłam. Nie mogłam z nią mieszkać i była tylko jedna droga, by tego uniknąć.
Zamierzałam powiedzieć jej prawdę – choć nie całą. Powiem, że miałam złe doświadczenia z chłopcami i źle się czuję, mieszkając z nimi. Wiedziałam, że mama będzie ciekawa szczegółów, ale nie zamierzałam jej ich zdradzać. Wiedziałam też, że będzie jej przykro, że chcę wyjechać, ale jeśli powiem, że źle się z tym czuję, nie będzie mnie zmuszać do zostania.
Nie mogłam się doczekać końca śniadania, by powiedzieć mamie.
Mama wstała po śniadaniu, a ja natychmiast się podniosłam. „Chciałabym ci coś powiedzieć, mamo,” powiedziałam, idąc za nią do jej sypialni.
Zatrzymałyśmy się, gdy Quinn nagle stanął nam na drodze. Uśmiechnął się do mamy. „Czy mogę na chwilę ukraść siostrę, proszę pani?”
„Oczywiście.” Mama uśmiechnęła się, zadowolona, że nazwał mnie siostrą. Wyglądała na szczęśliwą, że ojciec i bracia od razu mnie zaakceptowali, i to okazało się moją zgubą.
„Do zobaczenia, kochanie.” Mama powiedziała, odchodząc do swojej sypialni, zostawiając mnie samą z Quinnem.
„I znowu co?” westchnęłam.
Pociągnął mnie na korytarz i przycisnął do ściany. Chciałam krzyczeć, ale zakrztusiłam się oddechem, gdy zakrył mi usta dłonią.
Patrzył na mnie groźnie, ale nie umiałam odczytać jego myśli. Nie wiedziałam, czy jest zły, czy tylko dobrze się bawi, drażniąc mnie.
„Co zamierzałaś zrobić?” wyszeptał mi do ucha.
„Nie sądzę, żeby to była twoja sprawa, o czym rozmawiam z mamą.” Wysyczałam, plując na niego, gdy zabrał rękę z moich ust.
Westchnął i pokręcił głową, zwężając oczy. „Jesteś skarżypytą, która świetnie umie uciekać – dokładnie tak, jak cztery lata temu.” Zadrwił.
Jak śmiał z tego drwić? Warknęłam, kipiąc złością na jego słowa. Czyja to była wina, że uciekłam i nadal chciałam uciekać?
Przesuń w górę, aby kontynuować
