passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Captured by the Bad Boy - Rozdział #7 - autor Yan Stellar

Captured by the Bad Boy

/

Rozdział 7

Rozdział 6: Podróż autobusem i chatka

Poranek wyjazdu na rekolekcje już od samego początku był naładowany napięciem, które wisiało w powietrzu jak gęsta chmura. Wszyscy zebrali się przed budynkiem biura, czekając na autobus, który miał zawieźć nas do domku. Byłam bardziej niż gotowa wsiąść do tego autobusu i przespać całą drogę. Potrzebowałam energii, by zrealizować swoje plany, swoje starannie opracowane złowrogie plany na ten weekend. Nie było mowy, żebym pozwoliła, aby te rekolekcje minęły, nie sprawiając, że Tristan pożałuje dnia, w którym postanowił mi się postawić.

Znalazłam miejsce z przodu autobusu, z dala od wszystkich. Moje powieki już ciążyły od zmęczenia. Sam stres związany z myślą, że będę uwięziona w jednym domku z Tristanem, był trudny do zniesienia. Potrzebowałam odpoczynku, by być czujna, by się skupić.

Jednak gdy tylko usiadłam i oparłam głowę o siedzenie, poczułam, jak pada na mnie cień. Otworzyłam oczy i ku mojemu absolutnemu niedowierzaniu, tam był — Tristan, który usiadł tuż obok mnie.

— Co ty do diabła robisz? — zapytałam, zanim zdążyłam się powstrzymać.

Uśmiechnął się szeroko, ewidentnie czerpiąc radość z tego, że mnie zaskoczył. — Co? Nie mogę tu usiąść?

Uniosłam brew, starając się nie zdradzić irytacji w głosie. — Masz przecież mnóstwo przyjaciół, Tristan. Czemu nie usiądziesz z nimi?

— Nie wiem — odpowiedział, odchylając się i wyciągając nogi, wyraźnie gotowy na jazdę. — Po prostu chciałem zobaczyć, czy na jawie jesteś równie interesująca, co podczas snu.

Zmrużyłam oczy, a w mojej głowie rozbłysły wczorajsze słowa. Próbował wejść mi pod skórę. I chociaż tego nienawidziłam, czułam, jak gniew narasta we mnie. — Nie jestem twoją rozrywką, Tristan — warknęłam.

Nawet nie mrugnął. Zamiast tego pochylił się bliżej, ściszając głos. — Cóż, jeśli zdecydujesz się zasnąć, mogę zrobić ci kilka zdjęć. Czy nie byłoby zabawnie wydrukować je i położyć na biurku, żeby przypominały mi, jaka byłaś brzydka?

Te słowa zabolały bardziej, niż powinny. Myślałam, że jestem już ponad te wszystkie obelgi, ponad wszystko, co zwykł mówić. Ale usłyszenie tego znowu, tak mimochodem, sprawiło, że coś we mnie pękło. Moja skóra zapłonęła gniewem, którego nie czułam od dawna.

Wpatrywałam się w niego, nie dbając nawet, czy zobaczy nienawiść w moich oczach. — Marzysz, żeby znów sprawić, bym poczuła się nic nie warta — powiedziałam przez zaciśnięte zęby, zaciskając pięści przy bokach.

Bez słowa ściągnęłam kurtkę, a żar mojego gniewu promieniował niemal fizycznie. Nagle stałam się boleśnie świadoma swojego ciała, napiętych mięśni i tego, jak top przylega do mojej skóry, odsłaniając wyćwiczone, twarde mięśnie brzucha, na które tak ciężko pracowałam.

Wzrok Tristana powędrował w dół, zatrzymując się o ułamek sekundy dłużej, niż bym chciała. Jego oczy wydawały się rozszerzyć, a ja dostrzegłam chwilowe rozkojarzenie, zanim szybko spróbował się otrząsnąć i wykrzywił usta w kpiącym uśmiechu. — No, no, Mia. Nie wiedziałem, że masz to w sobie.

Jego koledzy, którzy siedzieli kilka rzędów dalej, musieli zauważyć nagłą zmianę uwagi, bo jeden po drugim zaczęli się odwracać. I oczywiście wszyscy to zauważyli. Tristan, najwyraźniej podbudowany ich zainteresowaniem, odchylił się w fotelu, a jego uśmiech się poszerzył.

— Myślisz, że zaimponujesz mi, pokazując trochę ciała? — zapytał, a w jego głosie słychać było kpiny. — Jestem pewien, że to tylko twój sposób, żeby zwrócić na siebie moją uwagę. Ale wciąż jesteś tą samą dziewczyną, którą pamiętam. Nic się nie zmieniło.

Nie mogłam powstrzymać lekkiego śmiechu, choć był to bardziej parsknięcie. — Jeśli myślisz, że to wszystko przez ciebie, Tristan, to naprawdę już ci odbiło. Nie jestem tu, żeby ci zaimponować. Jestem tu po to, żeby ci przypomnieć, że potrafię znieść wszystkie twoje zagrywki.

Usiadł prosto, nagle zainteresowany. — Tak? Myślisz, że coś ci rzucam?

Pochyliłam się bliżej, zbliżając się do niego, mówiąc cicho, wyzywająco: — Przez lata rzucałeś we mnie wszystkim, czym mogłeś. Teraz czas, żebym ci za to zapłaciła.

Uniósł brew, wyraźnie rozbawiony faktem, że się nie wycofuję. Ale choć bardzo chciałam dalej go prowokować, dalej grać w tę grę obelg i ripost, nie mogłam temu zaprzeczyć: byłam zmęczona. Zmęczenie po wczorajszym wieczorze, nieustanna walka o panowanie nad sobą, dawały mi się we znaki. Chciałam tylko spać.

I właśnie gdy zamknęłam oczy, pozwalając ciału zrelaksować się choć na chwilę, Tristan szturchnął mnie ramieniem.

— Naprawdę zamierzasz przespać całą tę podróż? — zapytał z drwiną.

Wrzuciłam na niego gniewne spojrzenie, ale nic nie powiedziałam, starając się go zignorować. Musiałam się skupić. Musiałam odzyskać siły. Ale Tristan nie dawał za wygraną.

— No śmiało — powiedział, lekko, ale w jego głosie pobrzmiewało coś więcej. — Śpij ile chcesz. Ale kiedy jutro się obudzę, trochę się z tobą pobawię.

Zacisnęłam zęby, wciąż nie odpowiadając. Serce waliło mi od adrenaliny, ale próbowałam oddychać spokojnie. Nie mogłam pozwolić, żeby zobaczył, jak bardzo na mnie działa.

***

Autobus w końcu się zatrzymał, a z letargu wyrwał mnie głos Riny: — Mia! Wstawaj, jesteśmy na miejscu.

Mrugnęłam i przetarłam oczy, nieprzytomnie podnosząc się, gdy inni pasażerowie zaczęli wysiadać. Tristan już stał na nogach i kierował się do drzwi, a ja zmusiłam się, żeby ruszyć za nim. Nie zamierzałam mu ulegać.

Domek nie był dokładnie taki, jakiego się spodziewałam. Był przytulny i nowoczesny, z prostymi liniami i dużymi oknami, przez które roztaczał się piękny widok na otaczający nas las. Ale kiedy weszłam do środka i zobaczyłam łóżko — pojedyncze — w żołądku zawiązał mi się supeł. Nie było mowy, żebym dzieliła łóżko z nim.

Tristan oczywiście zdawał się tym nie przejmować. Natychmiast podszedł do drzwi łazienki i je sobie zarezerwował. — Ja idę pierwszy do łazienki — oznajmił, jakby był do tego uprawniony.

Wciąż stałam przy drzwiach, patrząc na niego z mieszaniną frustracji i rezygnacji, kiedy usłyszałam, jak drzwi łazienki uchylają się lekko. Tristan zostawił je uchylone na tyle, żebym mogła dostrzec go stojącego tam bez koszulki, poprawiającego włosy przed lustrem.

Zamarłam. Nie mogłam nic na to poradzić. Było coś w widoku jego w tak intymnej sytuacji, co sprawiło, że odebrało mi dech w piersiach. Próbowałam odwrócić wzrok, ale moje oczy były przyklejone do jego sylwetki. Jego klatka piersiowa była szczupła i wyrzeźbiona, mięśnie wyraźnie zarysowane pod skórą.

Musiał zauważyć, że się gapię, bo usłyszałam jego kpiący uśmiech zza drzwi.

„Podoba ci się to, co widzisz?” zawołał, jego głos był prowokujący.

Natychmiast odwróciłam głowę, próbując udawać obojętność, ale serce waliło mi jak oszalałe. Nie mogłam uwierzyć, że mnie przyłapał. On zawsze znajdował sposób, żeby zajść mi za skórę.

Nie odpowiedziałam, udając, że zajmuję się rozpakowywaniem. Ale napięcie było nie do zniesienia i tylko narastało.

***

Reszta wieczoru upłynęła w tej dziwnej, napiętej atmosferze, do której już zdążyłam się przyzwyczaić przy Tristanie. Każde słowo, każde spojrzenie było jak niewypowiedziane wyzwanie. Jakbyśmy oboje próbowali się prześcignąć, nieustannie sprawdzając, jak daleko możemy się posunąć, zanim całkiem stracimy kontrolę. Sarkazm, dogryzanie. To było jak jakaś pokręcona gra, w którą oboje graliśmy, i żadne z nas nie zamierzało się poddać.

Tristan, jak zawsze prowokator, rozsiadł się wygodnie w swoim krześle, co chwila zerkając na mnie. "Wiesz, Mia, zaczynam myśleć, że naprawdę ci się to wszystko podoba", powiedział z kpiącym uśmiechem, jego głos ociekał udawaną słodyczą. „Nie mam ci tego za złe. Kto nie chciałby spędzić ze mną dnia?”

Uniosłam brew, odsuwając swój napój na bok. „Uwierz mi, Tristan. Jedyną rzeczą, którą teraz się cieszę, jest myśl o tym, jak bardzo działasz mi na nerwy.”

Zaśmiał się, nisko, a ten śmiech przeszył mnie dreszczem. „Jasne, jasne. Jestem aż tak nieodparty, co?”

Przewróciłam oczami, nie chcąc przyznać się do irytującej prawdy. „Powtarzaj to sobie dalej,” mruknęłam, krzyżując ramiona na piersi. Ignorowanie tej chemii stawało się niemożliwe, ale nie zamierzałam się do tego przyznać. Nie mogłam sobie na to pozwolić. Im bardziej próbowałam to tłumić, tym mocniej to czułam. A to, oczywiście, wprawiało mnie w złość.

„Nie martw się, Mia,” ciągnął, pochylając się lekko, jakby próbował wyciągnąć ode mnie reakcję. „Postaram się nie utrudniać ci zbytnio. Wiem, że jestem trochę trudny do zniesienia.”

Pochyliłam się do przodu, nie odrywając od niego wzroku. „Wiesz co, Tristan? Gdybyś był choć w połowie tak czarujący, jak ci się wydaje, może to nie byłby taki koszmar.”

Jego uśmiech jeszcze się poszerzył, a w jego oczach zatańczyła rozbawiona iskierka. „Tak? Zaczynam myśleć, że naprawdę mnie nie lubisz, Mia. Nie możesz nawet na mnie spojrzeć, nie napinając się cała.”

Nie mogłam pozwolić mu wygrać. Odmówiłam. „Jesteś w błędzie, jeśli myślisz, że czuję coś innego niż irytację,” powiedziałam z udawaną słodyczą w głosie. „To ty od lat uprzykrzasz mi życie. To, że utknęliśmy razem w domku, nie znaczy, że nagle zacznę cię lubić.”

Znowu się zaśmiał, wyraźnie czerpiąc przyjemność z mojej frustracji. „Nie jestem tego taki pewien, Mia. Coś mi mówi, że tylko udajesz. Może zawsze coś do mnie czułaś.” Odchylił się, obrzucając mnie wymownym spojrzeniem. „Spokojnie, rozumiem. Kto mógłby się temu oprzeć?” Wskazał na siebie teatralnym gestem.

Parsknęłam śmiechem, przewracając oczami. „Proszę cię. Jesteś tylko chodzącym ego. Nie widzę ani jednego powodu, dla którego miałabym marnować na ciebie czas.”

„Twardy orzech do zgryzienia, co?” westchnął przesadnie, pochylając się i opierając podbródek na dłoni. „Przyznam, że to nawet urocze, jak bardzo próbujesz udawać, że wcale ci się nie podobam.”

„Nie podobasz mi się,” odparłam ostro. „Interesuje mnie tylko to, żebyś wiedział, kto tu rządzi.”

Uniósł brew, a jego uśmiech stał się bardziej przenikliwy. „Naprawdę? Myślisz, że rządzisz? Śmieszne, bo z mojej perspektywy wygląda to tak, jakbyś sama próbowała się o tym przekonać.”

Już miałam mu odpyskować, kiedy się zorientowałam, że z każdą kłótnią, każdym słowem, czuliśmy się coraz bliżej czegoś, czego nie dało się ignorować. Napięcie między nami narastało, grube i niemal nie do wytrzymania, ale nie pozwoliłam mu zobaczyć, jak bardzo mnie to rusza.

„Bądźmy szczerzy, Mia,” ciągnął, tym razem poważniej. „Nikogo nie oszukujesz. Oboje wiemy, że coś tu jest. To już nie są tylko gierki.” Zamarłam na moment, serce zabiło mi mocniej. Te słowa zawisły w powietrzu, ciężkie od znaczenia, i nienawidziłam, jak bardzo były prawdziwe. Bez względu na to, jak bardzo chciałam zaprzeczyć, nie mogłam.

„Jesteś uroczo przewrażliwiony,” wyszeptałam ciszej, niż planowałam. „Nie ma między nami nic, Tristan. Nigdy nie było i nigdy nie będzie.”

Tristan nie ustąpił. Zamiast tego nachylił się bliżej, a jego głos stał się bardziej intymny. „To dlaczego tak się denerwujesz? Wyraźnie nie jesteś tylko zirytowana. Jest w tobie coś więcej, coś głębszego.”

Otworzyłam usta, żeby zaprzeczyć, ale żadne słowo nie padło. Poczułam się osaczona, obnażona, jakby już odkrył to, czego sama bałam się przed sobą przyznać. Nie mogłam dłużej udawać, że mnie nie rusza. Każde jego słowo, każde spojrzenie wciągało mnie głębiej w tę pokręconą grę, którą graliśmy.

Zauważył moją ciszę i tylko szerzej się uśmiechnął. „Tak myślałem,” powiedział cicho. „Podobam ci się, Mia. Zawsze ci się podobałem. Po prostu nie chcesz się do tego przyznać.”

Odchyliłam się, serce waliło mi jak młotem. „Nie masz pojęcia, o czym mówisz.”

Tristan przez chwilę patrzył na mnie, jego oczy zwęziły się w tym znajomym, rozbawionym spojrzeniu. Ale było w nich coś jeszcze, czego nie potrafiłam nazwać. Bawi się mną? Czy wie coś, czego sama nie chcę przyznać?

Gwałtownie wstałam, próbując otrząsnąć się z narastającego napięcia. „Idę spać. Nie mam na to czasu.”

Ruszyłam w stronę drzwi, ale czułam na sobie jego wzrok. Jego obecność zdawała się iść za mną, jak niewidzialna siła, której nie mogłam się pozbyć.

„Dobranoc, Mia,” zawołał za mną, w jego głosie brzmiała nuta wyzwania. „Jestem pewien, że będziesz o mnie śniła.”

Nie odwróciłam się. Nie ufałam sobie, że potrafiłabym odpowiedzieć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7: Lekcja

Słońce ledwo wzeszło, ale ja już nie spałem. Zawsze budziłem się wcześnie, zwłaszcza gdy miałem czas, by nacieszyć się samotnością, zanim wszystko zamieni się w chaos. Odchyliłem zasłony, a światło zalało zapierający dech w piersiach widok lasu. To był ten rodzaj pejzażu, który sprawiał, że wszystko wydawało się... cichsze, spokojniejsze. Szkoda, że nie potrafiłem poczuć tego spokoju.

Mój wzrok powędrował na łóżko naprzeciwko, gdzie Mia wciąż spała twardym snem, skulona pod kołdrą. Jej oddech był powolny, miarowy. W tej chwili wyglądała tak cholernie niewinnie, zupełnie nieświadoma napięcia narastającego w pokoju. Nie chciałem patrzeć, ale nie mogłem się powstrzymać. Jej piżama podniosła się podczas snu, odsłaniając gładką skórę brzucha, a jeśli mam być szczery, trochę więcej, niż powinienem był zobaczyć.

Nie mogłem oderwać od niej wzroku, od tego, jak cienki materiał opinał jej kształty. Jak miękko unosiła się i opadała jej klatka piersiowa pod koszulką, sprawiając, że moje myśli błądziły w miejsca, na które nie byłem gotowy.

W myślach przekląłem się. Ogarnij się, Tristan. To była Mia, ta sama dziewczyna, która uczyniła moje życie piekłem w liceum, ta sama, która mnie nienawidziła. Ale było coś w sposobie, w jaki tam leżała, tak nieświadoma, tak bezbronna, że wszystko we mnie się napinało.

Pokręciłem głową i odwróciłem się. Moje ciało znów mnie zdradzało. Musiałem przestać myśleć o niej w ten sposób. Nie była tego warta, to całe nic nie było tego warte.

Zwlokłem się z łóżka, wciąż mając w głowie niechciane myśli, i poszedłem do łazienki wziąć zimny prysznic. Woda uderzyła mnie lodowatym szokiem, którego potrzebowałem, by oczyścić głowę. Skupiłem się na mroźnej temperaturze, pozwalając jej stępić napięcie, które we mnie narastało.

Ale gdy tylko wyszedłem z łazienki, usłyszałem ją.

Była w trakcie przebierania się i z jakiegoś powodu mój wzrok utknął na niej. Na początku mnie nie zauważyła, odwrócona tyłem, gdy szarpała się ze swoim sportowym stanikiem, zakładając go przez głowę. Serce zabiło mi mocniej, gdy zobaczyłem linię jej pleców, ramiona napięte w skupieniu. Powinienem był odwrócić wzrok. Powinienem był zrobić cokolwiek, by nie gapić się, ale... nie zrobiłem tego.

Odebrało mi oddech, gdy jej ciało poruszało się z naturalną gracją. A potem— Boże —zakładała kurtkę, a sposób, w jaki materiał sportowego stanika opinał jej ciało, był po prostu... za dużo. Widok jej, tak nieświadomej, z ciałem na widoku, i myśl o tym, co jest pod spodem... To wystarczyło, żeby krew zaczęła mi wrzeć. Musiałem stąd wyjść, zanim stanie się to zbyt trudne do zignorowania.

Ale głos Mii przeciął pokój, przerywając moje myśli. „Gapisz się, Tristan,” powiedziała, tonem drażniącym się, ale z wyczuwalną ostrością.

Otrząsnąłem się z zamyślenia, uświadamiając sobie, że zostałem przyłapany. Twarz mi zapłonęła mieszanką zażenowania i irytacji. „Nie gapiłem się,” skłamałem, ale nawet ja słyszałem wahanie w swoim głosie.

„Jeszcze trochę się napatrzysz, a twój fiut dostanie pomysły,” droczyła się, jej głos był cichy, ale miał w sobie coś ostrego, co przyspieszyło mi puls.

Nie mogłem pozwolić, by zobaczyła, jak bardzo mnie to ruszyło. Odwróciłem się, próbując się opanować, kontrolować ten napływ pożądania i złości, który mnie zalewał. „Ależ masz o sobie mniemanie, Mia,” mruknąłem, próbując udawać obojętność.

Ale było jasne, że przejrzała moją fasadę, jej oczy błyszczały figlarnie, gdy się uśmiechnęła złośliwie. Musiałem stąd wyjść, zanim stracę panowanie.

Nie skończyła na tym. „Może powinieneś coś z tym zrobić,” powiedziała, jej głos był miękki, ale zdecydowany, a jej wzrok nie opuszczał mojego, gdy powoli przesuwała palcami po ramieniu, w dół do piersi, a potem... przysięgam, jej palce musnęły jeszcze niżej, tuż przy pasku od spodni.

Te słowa rozbrzmiewały mi w głowie, a ja nie mogłem powstrzymać żaru, który się we mnie rozprzestrzeniał. Moje ciało już reagowało— kurwa. Byłem twardy. Doskonale wiedziała, co robi. I przez chwilę stałem tam, sparaliżowany, niepewny, jak zareagować. Moje ciało chciało przejąć kontrolę, przekroczyć wszystkie granice, które sam sobie wyznaczyłem. Ale nie mogłem. Nie w ten sposób. Nie z nią.

Mia oczywiście nie przeoczyła efektu, jaki na mnie wywierała. Zrobiła krok bliżej, a jej uśmiech rozszerzył się. „Wygląda na to, że ktoś lubi ten widok,” powiedziała, a w jej głosie pobrzmiewała nuta zabawy i niebezpieczeństwa jednocześnie.

Wziąłem głęboki oddech, próbując wyrzucić z siebie to gorąco. Nie chciałem, żeby widziała, jak bardzo na mnie działa. „Nie jesteś tego warta, Mia,” powiedziałem, mój głos był napięty. „Naprawdę myślisz, że dam się wciągnąć w tę grę?”

Podeszła jeszcze bliżej, tak blisko, że czułem jej oddech na swojej skórze. Nie mogłem się ruszyć. Moja klatka piersiowa była ściśnięta od intensywności tej chwili i wiedziałem, że jeśli nie cofnę się natychmiast, coś się między nami wydarzy, coś, na co nie byłem gotowy.

Ale ona nie ustąpiła. Jej palce musnęły lekko moje ramię, potem przesunęły się w dół po moim przedramieniu i dalej przez klatkę piersiową. Ten prosty dotyk przeszył mnie jak piorun. „Myślę, że jesteś już w połowie drogi,” wyszeptała, jej ciepły oddech muskał moje ucho.

Powstrzymałem westchnienie, ciało reagowało mimo wszystkich ostrzegawczych sygnałów w mojej głowie. Odwróciłem się gwałtownie, przełykając gulę w gardle. „Jesteś szalona,” mruknąłem bardziej do siebie niż do niej.

Ale Mia jeszcze nie skończyła. Obserwowała mnie, jej oczy błyszczały, gdy cofnęła się o krok. „Masz do mnie słabość, prawda?” drażniła się, jej głos był niski i zmysłowy. „Po prostu jesteś zbyt dumny, by to przyznać.”

Nie mogłem już dłużej zachować zimnej krwi. „Jesteś niewiarygodna,” syknąłem, zaciskając dłonie w pięści, próbując odzyskać kontrolę.

Zanim zdążyłem powiedzieć coś jeszcze, odwróciła się i ruszyła w stronę drzwi. „Idę pod prysznic,” rzuciła, a na jej ustach błąkał się chytry uśmiech. „Nie podglądaj, dobrze? Wiem, że byś chciał.”

Jej bezczelność sprawiła, że krew zagotowała mi się w żyłach. Byłem wściekły, sfrustrowany i, Boże— tak bardzo podniecony. Ale wiedziałem lepiej. Nie mogłem ulec. Nie teraz. Nie w ten sposób.

Mimo to, kiedy wyszła z pokoju, stałem nieruchomo, próbując uspokoić burzę, która szalała we mnie. Nie chciałem myśleć o niej w ten sposób. Nie mogłem.

Ale cholera, wciąż słyszałem jej drażniący ton, czułem na sobie ten dotyk. Nie mogłem pozbyć się obrazu jej stojącej tak blisko, z tym zadowolonym wyrazem twarzy, doskonale świadomej tego, co ze mną robi.

Musiałem się stąd wydostać.

Chwyciłem telefon i wyszedłem na zewnątrz, potrzebując uciec z tej chaty—uciec od niej. Spotkałem się z kilkoma znajomymi, próbując wyrzucić z głowy wszelkie myśli o Mii. Ale, co nie było zaskoczeniem, rozmowa i tak wróciła do niej.

„I jak to jest utknąć z nią w tej samej chacie?” zapytał jeden z moich kumpli, Derek, z kpiącym uśmieszkiem na twarzy.

Zesztywniałem, szczęka mi się zacisnęła. Nie zamierzałem pokazać im, jak bardzo się z tym wszystkim zmagam. „Jest w porządku,” wymamrotałem, próbując to zbagatelizować. „To tylko kolejny dzień radzenia sobie z nią.”

Ale oczywiście nie dali się nabrać. Wszyscy patrzyli na mnie uważnie, wyczuwając napięcie w powietrzu.

„Na pewno?” dopytywał Derek. „Ostatnio zachowujesz się przy niej jakoś… inaczej. Jakbyś próbował jej unikać.”

Zaśmiałem się, ale brzmiało to bardziej wymuszenie, niż bym chciał. „Nie bądź śmieszny,” powiedziałem, biorąc długi łyk kawy. „Nic między mną a nią nie ma. To, że dzielimy chatę, niczego nie znaczy.”

Tyle że to jednak coś znaczyło. I Mia doskonale o tym wiedziała. Wiedziała, co ze mną robi.

Po śniadaniu wróciłem do chaty, a wokół mnie wciąż unosiła się atmosfera napięcia. Myśli wciąż krążyły wokół chwili, gdy Mia stała tak blisko mnie, jej palce sunęły po mojej skórze. Nie mogłem już dłużej tego ignorować. Pragnąłem jej i nienawidziłem siebie za to.

Wszedłem do środka, gotów wyrzucić z głowy wszystko, co się wydarzyło–ale gdy znów ją zobaczyłem, coś we mnie pękło.

Stała przy łazience, przeczesując dłonią włosy, mając na sobie jedynie ręcznik. Moje oczy utknęły na niej, ciało zareagowało wbrew mojej woli. Nie mogłem się powstrzymać. Ona też o tym wiedziała, wiedziała, że ma nade mną tę władzę.

„Nie nauczyłeś się niczego za pierwszym razem?” zapytała, jej głos był niemal wyzwaniem.

Wpatrywałem się w nią, czując jak moja klatka piersiowa się ściska. Kurwa .

Nie zamierzałem się poddać. Ale nie byłem pewien, jak długo jeszcze dam radę wytrzymać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8: Gra się zaczyna

Wyszłam z łazienki, a ciepła para wciąż unosiła się w powietrzu wokół mnie. Ręczniki owinięte wokół mojego ciała dawały dziwaczne poczucie komfortu, a jednocześnie sprawiały, że czułam się zupełnie odsłonięta. Ledwo zauważyłam, jak moja skóra mrowiła, wciąż wrażliwa po gorącej wodzie, dopóki nie dostrzegłam odbicia Tristana w lustrze. Siedział na kanapie, jego oczy były utkwione we mnie, a jego spojrzenie gęste od czegoś, czego nie potrafiłam do końca odczytać.

Przez ułamek sekundy zamarłam, zatrzymując wzrok na nim w lustrze. Ale szybko odwróciłam wzrok, sięgając po ręcznik, by wysuszyć włosy. Nie zamierzałam pozwolić mu zobaczyć, jak bardzo jego spojrzenie na mnie działa. Nie zasługiwał na tę satysfakcję.

„Nie nauczyłeś się niczego za pierwszym razem?” powiedziałam, próbując ukryć, jak bardzo przyspieszył mi puls.

„Nie gapię się,” odpowiedział, jego głos był cichy, niemal rozbawiony. Słyszałam tę intonację w jego słowach i nienawidziłam tego, jak sprawiała, że czułam się na krawędzi czegoś, czego nie mogłam kontrolować.

Nie odpowiedziałam mu. Skupiłam się na suszeniu włosów, starając się zachować spokój. Skończyłam z tym, żeby pozwalać mu wchodzić mi pod skórę. Ale jakoś sposób, w jaki na mnie patrzył, sprawiał, że trudniej było oddychać, trudniej było myśleć.

Spojrzałam na zegar i zapytałam: „O której mamy się zebrać?”

„O jedenastej,” odpowiedział, przybierając swobodny ton, za którym kryło się coś mroczniejszego. Wiedziałam, że wciąż mnie obserwuje, ale nie zamierzałam dać mu przyjemności patrzenia, jak się miotam.

Dwie godziny. Dwie godziny, zanim znów będę musiała spędzić z nim czas. Czułam, że to zarówno wieczność, jak i chwila. Moje myśli błądziły — wiedziałam, że próbuję uniknąć rzeczywistości tego, co się między nami działo, tego napięcia, tej nieznośnej fascynacji. To nie tylko on mnie denerwował. Sprawiał, że czułam rzeczy, których nie mogłam zignorować.

Skończyłam wycierać włosy ręcznikiem i sięgnęłam po suszarkę, kiedy nagle zauważyłam zmianę w pokoju. Tristan wstał z kanapy, jego ruchy były celowe, jakby właśnie podjął jakąś decyzję. Zanim zdążyłam zareagować, zobaczyłam go w odbiciu, jak idzie w moim kierunku.

Serce zabiło mi szybciej i instynktownie zastygłam w bezruchu. Czułam zmianę energii w pokoju, jego obecność była teraz tak blisko za mną, że słyszałam jego oddech. Nie spodziewałam się, że podejdzie tak blisko, nie teraz . Nie wtedy, gdy byłam taka bezbronna, gdy moje ciało było owinięte tylko ręcznikiem, wystawione na widok w sposób, którego nie mogłam kontrolować.

A potem jego dłoń— jego dłoń —spoczęła na moim ramieniu, a ciepło jego skóry przeszyło mnie jak impuls elektryczny. Wciągnęłam gwałtownie powietrze, moje tętno przyspieszyło, gdy jego palce lekko się zacisnęły, a dotyk jego dłoni palił mnie.

Nie odważyłam się odwrócić, ale czułam go, czułam jego ciepło, jakby mnie oplatało, wciskało się we mnie. Jego dłoń, ciepła i ciężka, była zbyt intymna, zbyt zamierzona. Nie ruszył jej. Po prostu zostawił ją tam, jakby zaznaczał swoje terytorium, przypominając mi, że może mnie dotknąć, kiedy tylko zechce.

Poczułam, jak budzi się we mnie coś dzikiego, coś, co jednocześnie mnie przerażało i ekscytowało. Co on wyprawia? O czym myśli?

Pochylił się bliżej, jego oddech był ciepły przy mojej szyi, a ja znieruchomiałam. Proszę, nie całuj mnie. Proszę, nie rób tego.

„Nie zapomnij o kluczu,” głos Tristana zabrzmiał miękko, ale miał w sobie cichą, rozkazującą nutę. Przeszedł mnie dreszcz. „Kiedy skończysz… przynieś mi go.”

Nie odpowiedziałam. Nie mogłam. Byłam zbyt zajęta walką z falą gorąca, która narastała między nami. Moje ciało mnie zdradzało, reagowało na niego w sposób, którego nienawidziłam. Czułam, jak rumieni się moja skóra, serce wali, a puls między nogami staje się coraz bardziej natarczywy.

Ale tak szybko, jak to się stało, cofnął się. Jego dotyk zniknął i chwila minęła, zostawiając mnie bez tchu i skołowaną. W myślach krzyczałam, by zachować kontrolę, by go odepchnąć. Ale moje ciało mówiło co innego.

Stałam nieruchomo, próbując odzyskać panowanie nad sobą. Przeklęłam pod nosem. To szaleństwo.

Po przygotowaniu się i mozolnym zmierzaniu na seminaria, usiadłam z tyłu sali. Mimo że podobała mi się atmosfera, nienawidziłam seminariów, więc postanowiłam po prostu być obecna.

Dzień minął jak we mgle wśród seminariów i wykładów. Nie potrafiłam się skupić na niczym oprócz Tristana i tego, jak na mnie patrzył, jak jego dotyk wciąż palił moją skórę. Nienawidziłam, jak mocno to na mnie wpływało. Jak bardzo on na mnie działał. Ale nie potrafiłam tego odepchnąć. To wisiało w powietrzu jak niewypowiedziana prawda.

Kiedy seminaria się skończyły, byłam gotowa zatracić się w chaosie imprezy. Musiałam zapomnieć. Musiałam zagłuszyć wszystkie uczucia, które zaczynały mnie dusić. Prawie czułam, jak ściany się zamykają, kiedy szłam do miejsca, gdzie wszyscy się zbierali. Alkohol lał się strumieniami, a pokój wypełniał śmiech i krzyki. Powinno było mi to przynieść ulgę, ale nie pomogło.

Gra w picie już się zaczęła. Dołączyłam, nie dlatego, że byłam szczególnie podekscytowana, ale bo to była odskocznia. Z każdą rundą wyzwania stawały się coraz odważniejsze i to był tylko kwestia czasu, zanim ktoś odważy się kazać mi pocałować osobę, której najbardziej ufam.

Od razu pomyślałam o Lucasie. Był w porządku, miły, niezawodny, łatwo się z nim rozmawiało. Był bezpieczny. Nie byłam pewna, czemu wahałam się choćby przez sekundę, ale zanim zdążyłam zrobić krok w jego stronę, poczułam obecność Tristana jak cień padający na mnie.

„Jesteś przewidywalna, Mia,” powiedział Tristan, jego głos był chłodny, ale miał w sobie nutę, której nie mogłam zignorować. „Wybierasz Lucasa? Bezpiecznie . Ale z ciebie tchórz, skoro idziesz w oczywistość.”

Czułam, jak narasta we mnie frustracja. „Zamknij się, Tristan. Nic o mnie nie wiesz.” Rozejrzałam się, a wszyscy byli zafascynowani tą sceną.

Jego oczy przesunęły się po mnie, na ustach pojawił się lekki uśmieszek. „Naprawdę? Myślisz, że jeszcze cię nie rozszyfrowałem?”

Serce waliło mi w piersi, ale nie zamierzałam pozwolić mu wygrać. „Nie gram w twoją grę, Tristan.”

Lekko się pochylił, obniżając głos. „Więc może udowodnisz to?” Spojrzałam na wszystkich widzów, którzy czekali z napięciem.

Stałam naprzeciw niego, wiedząc, że mam dwa wyjścia: wybrać bezpieczną opcję i pocałować Lucasa albo zaryzykować. Czułam, jak moje ciało znów mnie zdradza, ale już mnie to nie obchodziło. Chciałam, żeby zrozumiał.

Ruszyłam w stronę Tristana, każdy krok był pełen buntu. Jego oczy były skupione na mnie, przeszywały mnie na wskroś, gdy skracałam dzielącą nas odległość. Pokój wydawał się kurczyć, a hałas cichł. Słyszałam już tylko bicie własnego serca w uszach.

Zanim zdążyłam się powstrzymać, wpiłam się w jego usta. Pocałunek był natychmiastowy, gwałtowny, surowy. Nie było w nim delikatności. Było w nim tylko zęby i języki, i gdy nasze usta się spotkały, wszystko we mnie eksplodowało. To było wszystko, co tłumiłam, wszystko, z czym walczyłam. Usta Tristana poruszały się na moich z taką zaborczością, że przeszedł mnie dreszcz. Jego ręce odnalazły moją talię, przyciągając mnie bliżej, jakby chciał mnie pochłonąć. I pozwoliłam mu na to.

Pocałunek pogłębił się, przechodząc od czegoś gorączkowego do czegoś żądającego . To on miał kontrolę, ale pierwszy raz nie chciałam z tym walczyć. Chciałam poczuć wszystko, co ukrywał, wszystko, co ja ukrywałam.

Gdy w końcu się oderwaliśmy, oboje bez tchu i zaskoczeni, spojrzałam w jego oczy—ciemne, nieczytelne oczy—i zobaczyłam to. Ten sam ogień. Ten sam głód.

Żadne z nas nic nie powiedziało. Nie musieliśmy.

Gra się zmieniła. I żadne z nas nie było gotowe na to, co miało nastąpić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Captured by the Bad Boy

Captured by the Bad Boy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa