passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

CEO Daddy, Our Son Was Stolen! autor Yan Stellar

CEO Daddy, Our Son Was Stolen!

/

Rozdział 1

Rozdział 1

POV Selene Alvaroz

„Przykro mi. Zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy.”

Te słowa uderzają mnie jak rozpędzony pociąg, miażdżąc swoim ciężarem. Zaciskam kurtkę mocniej wokół siebie. Mój oddech zamiera, serce wali o żebra, całe ciało sztywnieje. Lekarz dalej mówi, ale jego głos dociera do mnie z oddali, przytłumiony, jakbym była pod wodą.

To się nie dzieje. To nie może się dziać.

Mój ojciec był w porządku. Był tutaj. Walczył. Był żywy. Kurczowo ściskam boki szpitalnego krzesła, paznokcie wbijają się w plastikowe podłokietniki, desperacko próbując się zakotwiczyć.

„Panno Alvaroz—”

Ktoś wyciąga do mnie rękę. Odsuwam się tak gwałtownie, że krzesło przewraca się do tyłu, a stopy ślizgają się po mokrej posadzce. Klatka piersiowa zaciska się, płuca płoną wysiłkiem, by zaczerpnąć powietrza, kiedy z gardła wyrywa się mi surowy, bolesny krzyk.

Nawet go nie rozpoznaję. Odwracam się i uciekam.

Drzwi szpitala rozchylają się z hukiem, a zimne powietrze uderza we mnie.

Deszcz nie ustępuje, leje strumieniami, przemaczając moją sukienkę w kilka sekund. Łzy mieszają się z deszczem, rozmywają widok, zamieniając świat w wodnisty, zdeformowany spektakl.

Idę dalej. Nie wiem, dokąd zmierzam. Nie obchodzi mnie to.

Miasto żyje wokół mnie—samochody przemykają, postacie skupiają się pod parasolami, ich śmiech i rozmowy wypełniają powietrze.

Nikt mnie nie widzi. Nikt nie widzi dziewczyny, która właśnie straciła ostatnią rodzinę. Wlokę się, jakby minęła wieczność, nogi odmawiają posłuszeństwa, ciało jest jak skorupa, lecz nie mogę się zatrzymać. Zatrzymać się znaczy myśleć. Myśleć znaczy pamiętać. Pamiętać znaczy pęknąć.

Z przodu miga neonowe światło. Bar Czarna Orchidea.

Popycham drzwi i świat wewnątrz jest głośny.

Ciężki bas muzyki wibruje podłogą. Ostry zapach alkoholu miesza się z gryzącym dymem papierosów, przesiąkając powietrze. Z pobliskiej loży wybucha śmiech, ktoś stuka kieliszkiem o kieliszek, głosy nakładają się w bezsensownych rozmowach.

Wszystko wydaje się nie na miejscu.

Wślizguję się na stołek barowy, kurczowo trzymając się blatu, jakby to była jedyna kotwica pośród burzy we mnie. Wzrok barmana przeszywa moje przemoknięte ubrania, rozmazany tusz i drżące palce—nie pyta, a jednak rozumie.

Nie zadaje pytań. Po prostu nalewa drinka.

Podnoszę szklankę do ust. Whisky wypala ognisty szlak w gardle, grzeje, lecz nie rozpuszcza lodowatej pustki ściskającej serce.

Dobrze. Piję znów. I znów.

Stołek chwieje się pod moim ciałem, może to ja się kiwam. Pokój przechyla się łagodnie, brzegi mojego smutku się zacierają, tępieją, na tyle by na chwilę przeoczyć—postać obok.

Czuję jego obecność zanim go zobaczę. Cień przy moim boku. Wysoki. Solidny. Nie do zignorowania. „Nie powinnaś tu być.”

Jego głos jest głęboki, szorstki, ten typ, który domaga się uwagi nawet, gdy mówi cicho.

Odwracam się powoli, z wysiłkiem patrząc na niego spod przymkniętych powiek. Blade światło baru rzuca ostre cienie na jego twarz, a jednak dostrzegam wyraźnie zarysowaną szczękę, enigmatyczne oczy i sposób, w jaki się porusza—opanowany, potężny, groźny.

Próbuję coś powiedzieć, ale język jest ciężki. Pokój znów się przechyla.

Jego dłoń stabilizuje moje ramię, gdy się chwieje. Uścisk jest pewny, ciepły, uspokajający.

„Musisz wrócić do domu”, szepcze.

Dom—słowo przeszywa mnie na wskroś.

„Nie ma domu”, oddycham.

Jego szczęka się napina, coś migoce w jego spojrzeniu. Wypuszcza oddech i zanim zdążę zaprotestować, wszystko się zmienia. Wzrok tuneluje, świat wiruje. A potem—nic.

***

Następnego dnia budzę się w ciszy. Powietrze jest zbyt nieruchome, pokój zbyt ciemny. Ciało wydaje się obce, ciężkie, obolałe, nie na miejscu.

Ociężały, obrzydliwy rytm pulsuje głęboko we mnie, surowy i nieustępliwy, jakby ktoś rozrywał moją istotę na strzępy. Żołądek skręca się, mdłości narastają, zamieniając wnętrzności w węzeł.

Pościel pod moim ciałem jest miękka. Zbyt miękka, powietrze aż nienaturalnie czyste.

To nie moje łóżko.

Przez klatkę piersiową przetacza się panika jak pożar. Zrywam się do siadu, tylko po to, by natychmiast poczuć palący, nie do zniesienia ból. Palce wbijam w pościel, każdy oddech to szarpany szept przerażenia.

I wtedy—to widzę. Krew. Ciemnoczerwona, plami nieskazitelnie białą pościel.

Żołądek podrywa się do gardła. Wyszarpuję się, trzęsącymi się dłońmi chwytam sukienkę—albo to, co z niej zostało.

Materiał rozdziera się, ledwie trzymając się ciała. Na skórze piętrzą się siniaki, ciemne kwiaty rozlewające się po udach, ramionach i żebrach jak złowrogie tatuaże.

Nie, nie, nie.

Klatka piersiowa zaciska się, płuca palą bólem, myśli wirują w chaotycznym wirze. Bar. Whisky. On.

A potem—nic. Krawędzie pamięci są czarne, pustka tam, gdzie powinno coś być. Szloch narasta w gardle, ale nie mogę go wypuścić. Nie mogę się rozpaść. Nie mogę sobie na to pozwolić.

Moje palce szarpią pościel, chwytając się niepodważalnych, bezlitosnych dowodów wyrytych na mojej skórze.

Nie wiem, co się stało.

Nie wiem, kto mi to zrobił.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

POV Selene Alvaroz

Dwa miesiące później…

„Jesteś w ciąży.”

Te słowa przeszywają mnie jak sztylet, ostre i nieubłagane. Przestaję oddychać. Powietrze w ciasnym gabinecie staje się gęste, duszące. Ostry szum wypełnia mi uszy, zagłuszając wszystko oprócz tych dwóch słów.

Kurczowo trzymam się kozetki, moje palce zagłębiają się w pomarszczony papier pod spodem, szukając kruchego punktu zaczepienia pośród mojego zamętu. Żołądek ściska mi się w środku, ręce drżą niekontrolowanie. Próbuję uspokoić oddech, ale pokój wiruje nieubłaganie.

Lekarka obserwuje mnie uważnie, jej usta zaciśnięte w twardą linię. W oczach ma litość. Nie rozumie. Nie może. To pomyłka.

„To… to nie może być prawda.” Mój głos odbija się pustym echem, daleki i pozbawiony treści.

Lekarka nie drga nawet powieką. „Badanie krwi to potwierdziło. Jesteś w ósmym tygodniu.”

Kręcę gwałtownie głową, próbuję coś powiedzieć, ale słowa grzęzną. Gardło zaciska mi się, fala paniki przeszywa kręgosłup. „Ja nawet— Nie wiem kto—”

Nie znam jego imienia. Nie pamiętam jego twarzy. Nic. Tylko cień, obecność, głos, który powtarzał, że nie powinnam tam być. Serce wali mi tak mocno, że mam wrażenie, iż zaraz pękną mi żebra. Jestem w ciąży z dzieckiem obcego. Albo gorzej—potwora.

Odsuwam się od stołu, nogi drżą mi pod sobą. „Ja—muszę iść.”

Lekarka coś mówi—może o opiece prenatalnej, może o możliwościach—ale nie słyszę jej. Już jestem w ruchu, popycham drzwi do przychodni, wychodzę na zimny korytarz.

Pragnę świeżego powietrza, ucieczki z tego dusznego miejsca. Serce wyrywa się do domu, gdzie kiedyś wydawało się bezpiecznie. Tam powinnam czuć się bezpiecznie. Powinnam przekroczyć próg i usłyszeć głos ojca. Ale jego nieobecność zostawia pustkę, a nasz dom jest pustym świadectwem mojej samotności, echem lepszych dni.

A moja matka?

Nigdy nie była dla mnie matką; jej serce należy do innej rodziny, dalekiej i obojętnej na moje potrzeby. Przez ostatnie dziesięć lat byłam tylko ja i tata. A kiedy zobaczy mnie stojącą w drzwiach, ze zmiętym zdjęciem z USG w dłoni, już wiem—popełniłam błąd.

Jej twarz wykrzywia się, wargi podnoszą się w pogardzie, dłonie mocno zaciskają się w pięści. Nie pyta, czy wszystko ze mną w porządku. Nie pyta o nic.

„Zniszczyłaś się.”

Te słowa ranią mocniej, niż się spodziewałam, zostawiając ranę niewidoczną, lecz bolesną.

Drżę mimowolnie, szepcząc: „Mamo…”

„Nie.” To słowo świszczy w powietrzu jak bicz.

Zamieram. „Nie waż się wypowiadać mojego imienia, jakbyś zasługiwała na moje współczucie.”

Suchy śmiech wyrywa się z mojego gardła. Pragnę się jej zwierzyć. Chcę krzyknąć całą prawdę—że nie pamiętam niczego, że obudziłam się pobita, złamana, we własnej krwi, w nieznanej otchłani. Że nigdy tego nie chciałam. Ale wiem już, co odpowie.

„Nigdy tu więcej nie wracaj. Nie jesteś moją córką.”

Słowa uderzają jak nagły cios. I wtedy—drzwi trzaskają. W jednej chwili mój świat się rozsypuje; zostaję bezdomna. Tygodnie ciągną się w nieskończonym cierpieniu. Na tym się nie kończy. Uczelnia mnie wyrzuca. Stypendia przepadają z dnia na dzień.

Przyjaciele? Zniknęli.

Jeden po drugim odchodzą, ich milczenie głośniejsze niż jakiekolwiek słowa, które mogliby wypowiedzieć.

Teraz nie mam nic. Bez pieniędzy. Bez domu. Bez przyszłości. Zostałam tylko ja. I dziecko, którego nigdy nie chciałam.

Ledwo wiązałam koniec z końcem, podejmując każdą pracę, jaką znalazłam—sprzątanie, kelnerowanie, opieka, robiłam, co mogłam, by przeżyć. Zarobki wystarczały tylko na najpotrzebniejsze rzeczy, nawet na USG mnie nie było stać. Opiekowałam się panem Nelsonem, był dobry dla mnie i bliźniaków. Ale zmarł kilka miesięcy temu i wtedy mnie zwolniono.

Są noce, gdy leżę w ciemności, z dłonią na brzuchu, nienawidząc siebie za to, że zastanawiam się, czy powinnam nienawidzić dziecka, które noszę.

Ale nie mogę. Bo to dziecko jest moje. Jedyne, co mi zostało. I będę o nie walczyć.

***

Byłam w szóstym miesiącu ciąży, gdy świat rozpadł się w środku nocy. Ból przeszył moje ciało, intensywny i nieubłagany. Dyszę, zwijając się w ciasnej, wilgotnej kawalerce wynajmowanej na tydzień. Podłoga przechyla się. Obraz rozmazuje się przed oczami.

Za wcześnie.

Chwytam za telefon, palce tak bardzo drżą, że prawie go upuszczam. Ekran zamazuje się, gdy wybieram 112.

Głos po drugiej stronie trzeszczy, odległy, jakby był spod wody. „Oddychaj”, mówi. „Spokojnie.” Ale klatka piersiowa mam ściśniętą, oddech płytki, a spokój wydaje się odległym wspomnieniem.

Kolejny skurcz—biały żar, rozpalający ból. Nogi się pode mną uginają i upadam na podłogę, świat wiruje.

Szpital to rozmazany obraz gorączkowego ruchu—błyskające światła, krzyki, ostry zapach środków odkażających w powietrzu. Ale to nie ma znaczenia. Liczy się tylko ból.

Zalewa mnie fala za falą, nieustępliwa, wciągając pod powierzchnię. Nie mogę tego powstrzymać. „Proszę”, szepczę przez zaciśnięte zęby. „Niech to się skończy.”

Lekarze działają szybko, ich ręce są pewne, głosy spokojne pośród chaosu. Ale nic do mnie nie dociera. Ból nie ustaje, przygniata mnie, nie odpuszcza.

Nie ustępuje.

Krzyk przebija się przez hałas. Cichy, kruchy, ale żywy. Kolejne echo, głośniejsze, wyraźniejsze, przenikające przez chaos. Klatka piersiowa zaciska się, walczę o oddech pod ciężarem świata. Trzymam się tego dźwięku, próbując nie puścić.

„Bliźnięta”, ktoś mówi, jego głos jest odległy. Ledwo przetwarzam te słowa. Moje ciało drży z wyczerpania, ledwo rozumiem, co się dzieje.

Kolejny skurcz. Jeszcze gorzej.

„Jest jeszcze jedno!”

Zamieram, wstrzymując oddech. Jeszcze jedno? Serce wali mi jak oszalałe, ogarnia mnie panika. Nie, to niemożliwe—

Ból uderza znowu, przytłacza. Parę. Krzyczę. I wtedy—wszystko cichnie. Pokój wypełnia ciężka cisza. Lekarz odwraca się do mnie, twarz napięta bólem. Jego usta poruszają się, ale wypowiadane słowa rozrywają mnie na strzępy.

„Przykro mi.”

Powietrze uchodzi z moich płuc, zostawiając pustkę.

„Trzecie dziecko… nie przeżyło.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

CEO Daddy, Our Son Was Stolen!

CEO Daddy, Our Son Was Stolen!

35 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

35

Treść

Aa