passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

CEO Daddy, Our Son Was Stolen! autor Yan Stellar

Discover
/
Romance
/
CEO Daddy, Our Son Was Stolen!
CEO Daddy, Our Son Was Stolen!

CEO Daddy, Our Son Was Stolen!

Passion Exclusives

dot

Romans

dot
eye

1.3K

Opis

Szesc lat temu zycie Selene Alvaroz zmienilo sie na zawsze. Jedna lekkomyslna noc, jeden niewlasciwy drink - i obudzila sie w obcym lozku, z wymazanymi wspomnieniami. Potem przyszedl szok: byla w ciazy. Porzucona przez matke i zmuszona samotnie wychowywac blizniaki, Selene oplakiwala trzecie dziecko, o ktorym powiedziano jej, ze nie przezylo. Nigdy tego nie kwestionowala - az do teraz. Bo Dominic Castellano, bezwzgledny miliarder, ktorego ledwo pamieta, wlasnie wrocil do jej zycia z mrozacym krew w zylach wyznaniem: ,,Twoj syn nie umarl. Zostal porwany."

Właściciel portu
Twardziel
Pikantne
Dyrektor Generalny
Ciąża
Miliarder

Rozdział 1

Aug 3, 2026

POV Selene Alvaroz

„Przykro mi. Zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy.”

Te słowa uderzają mnie jak rozpędzony pociąg, miażdżąc swoim ciężarem. Zaciskam kurtkę mocniej wokół siebie. Mój oddech zamiera, serce wali o żebra, całe ciało sztywnieje. Lekarz dalej mówi, ale jego głos dociera do mnie z oddali, przytłumiony, jakbym była pod wodą.

To się nie dzieje. To nie może się dziać.

Mój ojciec był w porządku. Był tutaj. Walczył. Był żywy. Kurczowo ściskam boki szpitalnego krzesła, paznokcie wbijają się w plastikowe podłokietniki, desperacko próbując się zakotwiczyć.

„Panno Alvaroz—”

Ktoś wyciąga do mnie rękę. Odsuwam się tak gwałtownie, że krzesło przewraca się do tyłu, a stopy ślizgają się po mokrej posadzce. Klatka piersiowa zaciska się, płuca płoną wysiłkiem, by zaczerpnąć powietrza, kiedy z gardła wyrywa się mi surowy, bolesny krzyk.

Nawet go nie rozpoznaję. Odwracam się i uciekam.

Drzwi szpitala rozchylają się z hukiem, a zimne powietrze uderza we mnie.

Deszcz nie ustępuje, leje strumieniami, przemaczając moją sukienkę w kilka sekund. Łzy mieszają się z deszczem, rozmywają widok, zamieniając świat w wodnisty, zdeformowany spektakl.

Idę dalej. Nie wiem, dokąd zmierzam. Nie obchodzi mnie to.

Miasto żyje wokół mnie—samochody przemykają, postacie skupiają się pod parasolami, ich śmiech i rozmowy wypełniają powietrze.

Nikt mnie nie widzi. Nikt nie widzi dziewczyny, która właśnie straciła ostatnią rodzinę. Wlokę się, jakby minęła wieczność, nogi odmawiają posłuszeństwa, ciało jest jak skorupa, lecz nie mogę się zatrzymać. Zatrzymać się znaczy myśleć. Myśleć znaczy pamiętać. Pamiętać znaczy pęknąć.

Z przodu miga neonowe światło. Bar Czarna Orchidea.

Popycham drzwi i świat wewnątrz jest głośny.

Ciężki bas muzyki wibruje podłogą. Ostry zapach alkoholu miesza się z gryzącym dymem papierosów, przesiąkając powietrze. Z pobliskiej loży wybucha śmiech, ktoś stuka kieliszkiem o kieliszek, głosy nakładają się w bezsensownych rozmowach.

Wszystko wydaje się nie na miejscu.

Wślizguję się na stołek barowy, kurczowo trzymając się blatu, jakby to była jedyna kotwica pośród burzy we mnie. Wzrok barmana przeszywa moje przemoknięte ubrania, rozmazany tusz i drżące palce—nie pyta, a jednak rozumie.

Nie zadaje pytań. Po prostu nalewa drinka.

Podnoszę szklankę do ust. Whisky wypala ognisty szlak w gardle, grzeje, lecz nie rozpuszcza lodowatej pustki ściskającej serce.

Dobrze. Piję znów. I znów.

Stołek chwieje się pod moim ciałem, może to ja się kiwam. Pokój przechyla się łagodnie, brzegi mojego smutku się zacierają, tępieją, na tyle by na chwilę przeoczyć—postać obok.

Czuję jego obecność zanim go zobaczę. Cień przy moim boku. Wysoki. Solidny. Nie do zignorowania. „Nie powinnaś tu być.”

Jego głos jest głęboki, szorstki, ten typ, który domaga się uwagi nawet, gdy mówi cicho.

Odwracam się powoli, z wysiłkiem patrząc na niego spod przymkniętych powiek. Blade światło baru rzuca ostre cienie na jego twarz, a jednak dostrzegam wyraźnie zarysowaną szczękę, enigmatyczne oczy i sposób, w jaki się porusza—opanowany, potężny, groźny.

Próbuję coś powiedzieć, ale język jest ciężki. Pokój znów się przechyla.

Jego dłoń stabilizuje moje ramię, gdy się chwieje. Uścisk jest pewny, ciepły, uspokajający.

„Musisz wrócić do domu”, szepcze.

Dom—słowo przeszywa mnie na wskroś.

„Nie ma domu”, oddycham.

Jego szczęka się napina, coś migoce w jego spojrzeniu. Wypuszcza oddech i zanim zdążę zaprotestować, wszystko się zmienia. Wzrok tuneluje, świat wiruje. A potem—nic.

***

Następnego dnia budzę się w ciszy. Powietrze jest zbyt nieruchome, pokój zbyt ciemny. Ciało wydaje się obce, ciężkie, obolałe, nie na miejscu.

Ociężały, obrzydliwy rytm pulsuje głęboko we mnie, surowy i nieustępliwy, jakby ktoś rozrywał moją istotę na strzępy. Żołądek skręca się, mdłości narastają, zamieniając wnętrzności w węzeł.

Pościel pod moim ciałem jest miękka. Zbyt miękka, powietrze aż nienaturalnie czyste.

To nie moje łóżko.

Przez klatkę piersiową przetacza się panika jak pożar. Zrywam się do siadu, tylko po to, by natychmiast poczuć palący, nie do zniesienia ból. Palce wbijam w pościel, każdy oddech to szarpany szept przerażenia.

I wtedy—to widzę. Krew. Ciemnoczerwona, plami nieskazitelnie białą pościel.

Żołądek podrywa się do gardła. Wyszarpuję się, trzęsącymi się dłońmi chwytam sukienkę—albo to, co z niej zostało.

Materiał rozdziera się, ledwie trzymając się ciała. Na skórze piętrzą się siniaki, ciemne kwiaty rozlewające się po udach, ramionach i żebrach jak złowrogie tatuaże.

Nie, nie, nie.

Klatka piersiowa zaciska się, płuca palą bólem, myśli wirują w chaotycznym wirze. Bar. Whisky. On.

A potem—nic. Krawędzie pamięci są czarne, pustka tam, gdzie powinno coś być. Szloch narasta w gardle, ale nie mogę go wypuścić. Nie mogę się rozpaść. Nie mogę sobie na to pozwolić.

Moje palce szarpią pościel, chwytając się niepodważalnych, bezlitosnych dowodów wyrytych na mojej skórze.

Nie wiem, co się stało.

Nie wiem, kto mi to zrobił.

CEO Daddy, Our Son Was Stolen!

CEO Daddy, Our Son Was Stolen!

35 Rozdziały

close

book

35

Treść

add to library button

Zapisz

Passion Exclusives

Fight For Me, Alpha

Evelyn Parker jutro konczy dwadziescia jeden lat, a wciaz pozostaje jedyna wilczyca bez wilka w swojej watasze. Trzy lata temu lotry napadly na gale rocznicowa Sterling & Parker w noc jej pierwszej przemiany. Jej rodzice nigdy nie opuscili sali balowej. Jej wilk nigdy sie nie pojawil. Teraz dwa razy w tygodniu rozstrzyga spory watahy w dziale prawnym firmy swojego ojca. Polowa watahy rozmawia z nia tym ostroznym tonem. Jej biala sukienka wciaz wisi w pokrowcu z pralni. Nie moze jej zalozyc, ale nie potrafi tez wyrzucic. Dominic Sterling jest Alfa. Jest miliarderem zasiadajacym na czele zarzadu i najlepszym przyjacielem jej brata. Kochala go po cichu odkad pamieta. On nigdy nie spojrzal na nia dwa razy. Firma funkcjonuje juz trzy lata bez Luny, a inwestorzy chca, by do wiosny pojawila sie ktos idealnie przygotowany. Co wiec sie stanie, jesli jej wilk w koncu nadejdzie, a Bogini i Alfa nie zgodza sie, kto naprawde na niego zasluguje?

Czytaj

Fantazja

Fight For Me, Alpha

passion favicon

My Passion

Gatunki

O Nas

Kontakt

Polityka Prywatności

Warunki Użytkowania

Polityka Cookies

Zainstaluj Aplikację

get app on google play img
get app on app store img

Copyright © 2026 Passion

XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101

support@passionapp.co+1 501 651 0095