passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

CEO Daddy, Our Son Was Stolen! - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

CEO Daddy, Our Son Was Stolen!

/

Rozdział 3

Rozdział 2

POV Selene Alvaroz

Dwa miesiące później…

„Jesteś w ciąży.”

Te słowa przeszywają mnie jak sztylet, ostre i nieubłagane. Przestaję oddychać. Powietrze w ciasnym gabinecie staje się gęste, duszące. Ostry szum wypełnia mi uszy, zagłuszając wszystko oprócz tych dwóch słów.

Kurczowo trzymam się kozetki, moje palce zagłębiają się w pomarszczony papier pod spodem, szukając kruchego punktu zaczepienia pośród mojego zamętu. Żołądek ściska mi się w środku, ręce drżą niekontrolowanie. Próbuję uspokoić oddech, ale pokój wiruje nieubłaganie.

Lekarka obserwuje mnie uważnie, jej usta zaciśnięte w twardą linię. W oczach ma litość. Nie rozumie. Nie może. To pomyłka.

„To… to nie może być prawda.” Mój głos odbija się pustym echem, daleki i pozbawiony treści.

Lekarka nie drga nawet powieką. „Badanie krwi to potwierdziło. Jesteś w ósmym tygodniu.”

Kręcę gwałtownie głową, próbuję coś powiedzieć, ale słowa grzęzną. Gardło zaciska mi się, fala paniki przeszywa kręgosłup. „Ja nawet— Nie wiem kto—”

Nie znam jego imienia. Nie pamiętam jego twarzy. Nic. Tylko cień, obecność, głos, który powtarzał, że nie powinnam tam być. Serce wali mi tak mocno, że mam wrażenie, iż zaraz pękną mi żebra. Jestem w ciąży z dzieckiem obcego. Albo gorzej—potwora.

Odsuwam się od stołu, nogi drżą mi pod sobą. „Ja—muszę iść.”

Lekarka coś mówi—może o opiece prenatalnej, może o możliwościach—ale nie słyszę jej. Już jestem w ruchu, popycham drzwi do przychodni, wychodzę na zimny korytarz.

Pragnę świeżego powietrza, ucieczki z tego dusznego miejsca. Serce wyrywa się do domu, gdzie kiedyś wydawało się bezpiecznie. Tam powinnam czuć się bezpiecznie. Powinnam przekroczyć próg i usłyszeć głos ojca. Ale jego nieobecność zostawia pustkę, a nasz dom jest pustym świadectwem mojej samotności, echem lepszych dni.

A moja matka?

Nigdy nie była dla mnie matką; jej serce należy do innej rodziny, dalekiej i obojętnej na moje potrzeby. Przez ostatnie dziesięć lat byłam tylko ja i tata. A kiedy zobaczy mnie stojącą w drzwiach, ze zmiętym zdjęciem z USG w dłoni, już wiem—popełniłam błąd.

Jej twarz wykrzywia się, wargi podnoszą się w pogardzie, dłonie mocno zaciskają się w pięści. Nie pyta, czy wszystko ze mną w porządku. Nie pyta o nic.

„Zniszczyłaś się.”

Te słowa ranią mocniej, niż się spodziewałam, zostawiając ranę niewidoczną, lecz bolesną.

Drżę mimowolnie, szepcząc: „Mamo…”

„Nie.” To słowo świszczy w powietrzu jak bicz.

Zamieram. „Nie waż się wypowiadać mojego imienia, jakbyś zasługiwała na moje współczucie.”

Suchy śmiech wyrywa się z mojego gardła. Pragnę się jej zwierzyć. Chcę krzyknąć całą prawdę—że nie pamiętam niczego, że obudziłam się pobita, złamana, we własnej krwi, w nieznanej otchłani. Że nigdy tego nie chciałam. Ale wiem już, co odpowie.

„Nigdy tu więcej nie wracaj. Nie jesteś moją córką.”

Słowa uderzają jak nagły cios. I wtedy—drzwi trzaskają. W jednej chwili mój świat się rozsypuje; zostaję bezdomna. Tygodnie ciągną się w nieskończonym cierpieniu. Na tym się nie kończy. Uczelnia mnie wyrzuca. Stypendia przepadają z dnia na dzień.

Przyjaciele? Zniknęli.

Jeden po drugim odchodzą, ich milczenie głośniejsze niż jakiekolwiek słowa, które mogliby wypowiedzieć.

Teraz nie mam nic. Bez pieniędzy. Bez domu. Bez przyszłości. Zostałam tylko ja. I dziecko, którego nigdy nie chciałam.

Ledwo wiązałam koniec z końcem, podejmując każdą pracę, jaką znalazłam—sprzątanie, kelnerowanie, opieka, robiłam, co mogłam, by przeżyć. Zarobki wystarczały tylko na najpotrzebniejsze rzeczy, nawet na USG mnie nie było stać. Opiekowałam się panem Nelsonem, był dobry dla mnie i bliźniaków. Ale zmarł kilka miesięcy temu i wtedy mnie zwolniono.

Są noce, gdy leżę w ciemności, z dłonią na brzuchu, nienawidząc siebie za to, że zastanawiam się, czy powinnam nienawidzić dziecka, które noszę.

Ale nie mogę. Bo to dziecko jest moje. Jedyne, co mi zostało. I będę o nie walczyć.

***

Byłam w szóstym miesiącu ciąży, gdy świat rozpadł się w środku nocy. Ból przeszył moje ciało, intensywny i nieubłagany. Dyszę, zwijając się w ciasnej, wilgotnej kawalerce wynajmowanej na tydzień. Podłoga przechyla się. Obraz rozmazuje się przed oczami.

Za wcześnie.

Chwytam za telefon, palce tak bardzo drżą, że prawie go upuszczam. Ekran zamazuje się, gdy wybieram 112.

Głos po drugiej stronie trzeszczy, odległy, jakby był spod wody. „Oddychaj”, mówi. „Spokojnie.” Ale klatka piersiowa mam ściśniętą, oddech płytki, a spokój wydaje się odległym wspomnieniem.

Kolejny skurcz—biały żar, rozpalający ból. Nogi się pode mną uginają i upadam na podłogę, świat wiruje.

Szpital to rozmazany obraz gorączkowego ruchu—błyskające światła, krzyki, ostry zapach środków odkażających w powietrzu. Ale to nie ma znaczenia. Liczy się tylko ból.

Zalewa mnie fala za falą, nieustępliwa, wciągając pod powierzchnię. Nie mogę tego powstrzymać. „Proszę”, szepczę przez zaciśnięte zęby. „Niech to się skończy.”

Lekarze działają szybko, ich ręce są pewne, głosy spokojne pośród chaosu. Ale nic do mnie nie dociera. Ból nie ustaje, przygniata mnie, nie odpuszcza.

Nie ustępuje.

Krzyk przebija się przez hałas. Cichy, kruchy, ale żywy. Kolejne echo, głośniejsze, wyraźniejsze, przenikające przez chaos. Klatka piersiowa zaciska się, walczę o oddech pod ciężarem świata. Trzymam się tego dźwięku, próbując nie puścić.

„Bliźnięta”, ktoś mówi, jego głos jest odległy. Ledwo przetwarzam te słowa. Moje ciało drży z wyczerpania, ledwo rozumiem, co się dzieje.

Kolejny skurcz. Jeszcze gorzej.

„Jest jeszcze jedno!”

Zamieram, wstrzymując oddech. Jeszcze jedno? Serce wali mi jak oszalałe, ogarnia mnie panika. Nie, to niemożliwe—

Ból uderza znowu, przytłacza. Parę. Krzyczę. I wtedy—wszystko cichnie. Pokój wypełnia ciężka cisza. Lekarz odwraca się do mnie, twarz napięta bólem. Jego usta poruszają się, ale wypowiadane słowa rozrywają mnie na strzępy.

„Przykro mi.”

Powietrze uchodzi z moich płuc, zostawiając pustkę.

„Trzecie dziecko… nie przeżyło.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Perspektywa Selene Alvaroz

„Jaki on jest malutki.”

Mój głos to ledwie szept, kruchy jak maleńkie ciałko tulone w moich ramionach. Nazwałam go Rafael. Jego paluszki słabo zaciskają się wokół mojej skóry, delikatne, ale żywe. Jego klatka piersiowa unosi się i opada płytkimi, nierównymi oddechami, jego serce trzepocze pod moją dłonią. Jego malutka twarz jest pomarszczona, oczy wciąż mocno zamknięte.

Obok mnie, w inkubatorze, porusza się Rosalie. Moja córka. Otulona warstwami sterylnych kocyków, jej drobne piąstki zaciskają się i rozluźniają, a usta rozchylają się w bezgłośnym płaczu, zanim znów zapadnie w sen.

A jednak ból w mojej piersi jest nie do zniesienia. Powinno ich być troje.

Mocniej przytulam Rafaela, przyciskam usta do jego miękkiego czoła. Ale cokolwiek bym zrobiła, żadne ciepło nie wypełni pustki w moich ramionach, tam, gdzie powinien być Santi.

Dziecko, którego nigdy nie miałam w ramionach. Dziecko, którego nigdy nie poznam.

„Skup się na tych, którzy przeżyli”, powiedziała pielęgniarka, ściskając moje ramię – jakby to miało wymazać pustkę we mnie.

Dwa miesiące później Rafael i Rosalie są już donoszone. Oboje w końcu opuścili swoje inkubatory. Ale miejsce, gdzie powinien być Santi, wciąż jest tak samo puste.

Gdy tylko wyszłam ze szpitala, zorganizowałam mały pogrzeb dla Santiego. Jego trumna była zbyt mała. Ksiądz szeptał puste frazy, unosił je wiatr. Nie było tam nikogo oprócz mnie. Nikt nie dzielił mojego smutku, żadna dłoń nie sięgnęła po moją, żadna rodzina nie stanęła u mego boku.

Nie uroniłam łzy, nawet gdy trumna opadała do ziemi. Przetrwałam. Rafael i Rosalie przetrwali. I teraz nie mam wyboru – muszę iść dalej.

Wpatruję się w grób, w imię wyryte na kamieniu. Santi Alvaroz.

Podchodzę, klękam na wilgotnej ziemi. Moje ręce dotykają trawy, serce bije powoli, miarowo. Moje ciało pulsuje zmęczeniem, ale umysł pozostaje czysty jak spokojne jezioro. Świat próbował mnie złamać. Zabrał mi ojca. Zabrał dom. Zabrał jego.

Ale tamtego dnia przysięgłam, że nie będę kolejną ofiarą. Nikt już nigdy nie będzie mną rządził. Ani mężczyzna, który zostawił mnie w tamtym hotelowym pokoju. Ani ludzie, którzy odwrócili się, gdy najbardziej ich potrzebowałam. Przykładam palce do ust, potem do grobu Santiego.

Obietnica. Przysięga. A potem odchodzę – nie złamana.

Odrodzona.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Selene Alvaroz

5 lat później…

– Mamo, nie chcę tego zakładać.

Rafael stoi pośrodku naszego malutkiego salonu, z rękami skrzyżowanymi na piersi i miną wyrażającą czystą, sześcioletnią buntowniczość. Jego ciemne loki są w nieładzie, a wyraz twarzy – niezadowolenie w najczystszej postaci.

Wzdycham głęboko i poprawiam perłowy kolczyk, którego nie nosiłam od lat – bo dziś to naprawdę ważne.

– Raf, przysięgam na Boga, jeśli zdejmiesz tę koszulę, masz szlaban do końca życia.

Rosalie chichocze z kanapy, już ubrana w swoją schludną sukienkę, z włosami zaplecionymi w warkoczyki. Moja wyluzowana bliźniaczka, machająca nogami, obserwująca całą scenę z rozbawieniem.

– Całe życie to długo – mruczy Rafael pod nosem, dalej nadąsany.

– Właśnie – odpowiadam, rzucając mu wymowne spojrzenie.

Wzdycha teatralnie, ale się poddaje, gdy poprawiam mu kołnierzyk. Małe zwycięstwo. Dzisiaj nie ma miejsca na fochy. Od tego wywiadu zależy wszystko.

Castellano Holdings. Jedna z największych korporacji w kraju. Praca tam oznacza stabilność, bezpieczeństwo i przyszłość dla moich dzieci — taką, w której nie muszę już ledwo wiązać końca z końcem.

Dziś mam ostatnią rozmowę kwalifikacyjną i nie mogę jej zawalić. Szansa w Castellano Holdings to wszystko, na co pracowałam. To jakby wreszcie pojawiła się nadzieja na wyrwanie się spod ciężaru przeszłości. Chwytam torebkę i po raz dwudziesty sprawdzam, czy mam w niej CV. Ręce już mi się trzęsą — mieszanka nerwów i strachu ściska mi klatkę piersiową.

Wtedy rozbrzmiewa dźwięk telefonu, wyrywając mnie z zamyślenia. Rzucam okiem na ekran.

Opiekunka: Hej, dziś nie dam rady. Przepraszam!

Wybieram jej numer, ale od razu włącza się poczta głosowa.

Żołądek mi się zaciska. Wpatruję się gniewnie w telefon, a puls wali mi w uszach jak werbel, każde uderzenie serca głośniejsze od tykania zegara. Nie mogę przełożyć spotkania — nie dla Castellano Holdings. Ludzie daliby się pokroić za tę pracę.

Nie mam planu awaryjnego ani nikogo, do kogo mogłabym zadzwonić. Przez ostatnie sześć lat byłam tylko ja i dzieciaki. Mój świat był mały, cichy — żadnych rozproszeń, żadnego ryzyka, żadnych mężczyzn. Teraz jestem przyparta do muru i nie mam wyjścia.

Zwracam wzrok ku bliźniakom, siedzącym na kanapie, ich wielkie oczy wlepione we mnie z napięciem. Czuję ich energię, niewinność, ciekawość. Biorę głęboki oddech, próbując się opanować.

– Zmiana planów – mówię, zmuszając głos do spokoju, choć w środku rozdziera mnie niepokój. – Idziecie ze mną.

Podróż windą do siedziby Castellano Holdings wydaje się jednocześnie zbyt długa i zbyt krótka. Napięcie w powietrzu jest niemal nie do zniesienia.

Rafael i Rosalie stoją po obu moich stronach, trzymając mnie za ręce drobnymi palcami. Czuję ich ekscytację, ciekawość, zaufanie do mnie. Tylko że sama nie jestem pewna, czy mogę teraz zaufać sobie.

– Mamo – szepcze Rosalie, jej głos jest cichy i niepewny. – Spotkamy szefa?

– Oby nie – mamroczę, zerkając na wypolerowane stalowe drzwi przed nami. Serce mi bije jak oszalałe, ale staram się patrzeć przed siebie, z całych sił tłumiąc lęk, który próbuje wypłynąć na powierzchnię. Teraz nie mogę zawieść.

Przesuń w górę, aby kontynuować

CEO Daddy, Our Son Was Stolen!

CEO Daddy, Our Son Was Stolen!

35 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

35

Treść

Aa