passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

CEO Daddy, Our Son Was Stolen! - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

CEO Daddy, Our Son Was Stolen!

/

Rozdział 6

Rozdział 5

POV Selene Alvaroz

— Pani Alvarez, prezes teraz panią przyjmie.

Głos recepcjonistki dociera do mnie ledwo, jakby przez mgłę. Puls wali mi w uszach, myśli pędzą za szybko. Kiwnę sztywno głową, zmuszając się do ruchu, ale wtedy recepcjonistka odzywa się znowu, jej ton jest przepraszający.

— Obawiam się, że nie mogę wprowadzić dzieci do biura — mówi łagodnie. — Ale proszę, to powinno je zająć. — Podaje mi dwa zawinięte cukierki, po jednym dla każdego.

Spoglądam na Rafaela i Rosalie, ich wielkie oczy przepełnione niewinną ciekawością. Recepcjonistka promienieje, gdy wręczam im słodycze, choć w każdym moim wahającym się ruchu widać niechęć.

— Posiedźcie grzecznie, dobrze? — szepczę cicho, czując ukłucie w sercu, gdy biorą cukierki bez protestu. Są za mali, by rozumieć powagę sytuacji, ale widzę, że wyczuwają mój niepokój.

Rzucam im ostatnie, przeciągające się spojrzenie, nim odwracam się do drzwi biura, a w piersi zaciska się niemy lęk. Poradzą sobie kilka minut, powtarzam sobie, próbując się skupić.

Wchodzę do środka. Serce wali mi jak oszalałe, usiłuję poskromić narastający niepokój. Biuro jest eleganckie, wypolerowane, każdy centymetr starannie zaaranżowany. Rozglądam się, próbując zebrać myśli, lecz trudno zignorować nagłe napięcie w klatce piersiowej.

On wstaje zza masywnego biurka, jego charyzmatyczna sylwetka wypełnia przestrzeń.

Dominic Castellano.

Samo imię niesie ciężar — zbyt wielki ciężar. Ale to nie tylko nazwisko mnie wytrąca; to sposób, w jaki na mnie patrzy.

Te oczy. Ta szczęka. Ostry, przeszywający wzrok. To niemożliwe, ale widzę to. Widzę go. Rafaela. W twarzy Dominica.

Mrugam szybko, chcąc odpędzić tę myśl, poluzować uścisk irracjonalnej paranoi, która mnie oplata. To szaleństwo.

Nie. Skup się. Jestem tu w sprawie pracy.

Głos Dominica przebija się przez mgłę moich myśli. — Ma pani imponujące CV. Pięć lat jako asystentka zarządu.

— Dziękuję — udaje mi się powiedzieć, zmuszając głos do opanowania, nie odrywając wzroku od jego oczu.

— Dlaczego więc odeszła pani z pracy?

Przełykam ślinę, starając się nie zdradzić niczego twarzą. — Nie odeszłam. Mój szef przeszedł na emeryturę, a dla mnie zabrakło zajęcia.

Kiwnął głową, nie spuszczając ze mnie wzroku. — Samotna matka... — rzuca mimochodem, prawie jakby nie przywiązywał do tego wagi, a jednak czuję ciężar jego spojrzenia.

Kiwnęłam głową, choć myśli wciąż pędziły, próbując rozplątać nagłą plątaninę emocji. Bez słowa odkłada moje CV na biurko, kładąc kartkę z miękkim stuknięciem.

— O decyzji poinformuję panią w ciągu kilku dni — oznajmia, jego głos brzmi pewnie, stanowczo. — Proszę czekać na nasz telefon.

— Dobrze — odpowiadam od razu, starając się zachować równy ton. — Będę czekać na telefon.

— Dziękuję, że pani przyszła. — Wyciąga rękę ponad biurkiem, gest zbyt formalny, zbyt zamierzony.

Zawahałam się przez chwilę, przez ciało przebiegł mi dreszcz niepokoju, ale szybko go odganiam. To tylko interesy. To tylko uścisk dłoni.

Ściskam jego dłoń.

W chwili, gdy nasze dłonie się stykają, zalewa mnie fala wspomnień — dzikich, ulotnych, poplątanych ze smakiem alkoholu i szumem podniecenia. Przypominam sobie jego uścisk, ostrość jego dotyku, to uczucie, jakbym unosiła się w chaosie nocy, wolna, nieosadzona.

Nie powinno było się to tak potoczyć. Byłam pijana. On tam był.

A jednak, nawet gdy wspomnienia wracają, dociera do mnie coś jeszcze — on mnie nie skrzywdził. Nie zabrał niczego, czego nie chciałam mu dać. Potrzebowałam ucieczki, a on mi ją dał. Ale potem... zniknął.

Spoglądam na niego teraz, tego samego mężczyznę, stojącego przede mną. Uderzenie rozpoznania jest mocniejsze, niż się spodziewałam, wciąga mnie z powrotem w tamtą noc, w burzę uczuć, które sądziłam, że zostawiłam za sobą.

Moja dłoń sztywnieje w jego uścisku i nagle ją wyciągam, zbyt gwałtownie. Kręcę głową, chcąc zepchnąć wspomnienia na dno, lecz to na nic. Przeszłość zawsze odnajduje drogę powrotną.

On patrzy na mnie uważnie, w oczach błyska coś ostrego. — Jest pani blada. Wszystko w porządku?

Przełykam nerwowo, próbując ukryć nagłe zawroty głowy. — Tak, po prostu bardzo dziękuję za poświęcony czas — mówię szybko, wymuszając uśmiech. — Poczekam na decyzję.

Odwracam się, z nadzieją na korzystny wynik, uśmiech nie schodzi mi z twarzy, gdy zbliżam się do drzwi — aż nagle za sobą słyszę tupot drobnych stóp.

— Mamo, Rosie zabrała mi cukierka! — rozlega się głos Rafaela, a zaraz potem słyszę chichot Rosalie.

Zamarzamy oboje, przymocowani do miejsca.

Odwracam się powoli i patrzę w dół na moje bliźnięta. Rafael i Rosalie zatrzymują się tuż przy drzwiach, ich twarze rozświetlone, nieświadome ciężkiej atmosfery w pokoju. Jednak Dominic patrzy na Rafaela. Jego wzrok jest nieruchomy, nieugięty, skanuje go, jakby dostrzegał coś... więcej.

On nie tylko patrzy na mojego syna — on go studiuje. Analizuje.

Głos Dominica jest cichy, aż nienaturalnie spokojny. — To twoje dzieci?

Kiwnęłam głową, fala nerwowości zalała mnie na nowo, puls przyspieszył. — Tak — odpowiadam, głos mi się łamie. — Moje.

Przez długą chwilę milczy, tylko obserwuje. Wreszcie jego wzrok wraca do mnie, tym razem ostry, przeszywający.

— Kim jest ich ojciec? — Jego pytanie rozcina ciszę, gardło mi się ściska.

Zanim zdążę odpowiedzieć, Rafael robi krok do przodu, podnosi mały podbródek z wyzywającą pewnością siebie, jego spojrzenie spotyka się z Dominicowym — z tą samą determinacją, którą widzę u siebie.

— Nie mam — mówi stanowczo, pewnym głosem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Dominica Castellano

„Kto jest ich ojcem?”

Mój głos jest cichy. Opanowany. Ale pod spodem czai się coś ostrego—groźnego, śmiercionośnego. Bo mam dziwne przeczucie, że znam odpowiedź.

Widzę to w wyzywającej postawie chłopca, w tym, jak nie cofa się pod moim spojrzeniem. W lustrzanym odbiciu mojej własnej, cholernie znajomej twarzy, patrzącej na mnie z jego oczu.

Selene stoi nieruchomo, ramiona ma napięte, szczęka zaciśnięta. Ale dostrzegam, jak jej klatka piersiowa unosi się i opada zbyt szybko, jak palce drgają przy bokach, jakby powstrzymywała się przed ucieczką. Coś ukrywa i doskonale wiem co.

„Z całym szacunkiem, to nie pana sprawa”– mówi, unosząc podbródek. Jej głos pozostaje pewny siebie, przesiąknięty niezłomną siłą.

Ale jej oczy? Zdradzają ją. Podchodzę bliżej, bacznie ją obserwując. Każda część jej ciała aż krzyczy, by nie stracić nad sobą kontroli. Nie chce, żebym zobaczył panikę szarpiącą jej wnętrzem. A jednak dostrzegam ją mimo wszystko.

Ponownie zerkam na bliźnięta. Chłopiec—Rafael—patrzy na mnie bez cienia strachu, jego małe dłonie zaciśnięte w pięści. Rosalie, dziewczynka, kurczowo trzyma się matki, jej duże brązowe oczy biegają między nami, wyczuwając niewypowiedziane napięcie, które wisi w powietrzu.

Oni nie wiedzą, co się dzieje.

Ale ja wiem. Znowu patrzę na Selene. Nie porusza się. Mógłbym naciskać. Domagać się prawdy. Wyrwać ją z niej, jeśli zajdzie taka potrzeba. Ale coś mówi mi, że nie złamie się tak łatwo.

Wtedy podejmuję decyzję.

„Możesz odejść.”

Selene wstrzymuje oddech, ale nie protestuje. Chwyta ich dłonie mocno, obraca się na pięcie i ucieka, gdy tylko daję jej szansę.

Patrzę, jak odchodzi, z zaciśniętą szczęką, każdy mięsień w moim ciele napięty do granic możliwości. Myśli, że to koniec. Myśli, że uda jej się uciec. Myli się.

Biorę telefon do ręki, mój głos lodowaty.

„Chcę wszystko na temat Selene Alvaroz. Natychmiast.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV Selene Alvaroz

„Gratulacje, pani Alvarez. Dostała pani tę pracę.”

Ściskam telefon mocniej, próbując powstrzymać lawinę emocji, która grozi, że zaraz się wyleje. Powinnam czuć ulgę i zwycięstwo, a jednak wszystko, co do mnie dociera, to głęboki, gryzący niepokój w piersi. Te słowa nie brzmią jak triumf, są raczej przypomnieniem, ile jest do stracenia.

„Dziękuję,” mówię, zmuszając głos do spokoju. „Kiedy zaczynam?”

„W poniedziałek rano. Dziś wyślemy dokumenty.”

Odkładam słuchawkę, patrząc na pęknięty ekran telefonu, podczas gdy myśli wirują mi w głowie. Dostałam pracę w Castellano Holdings, a jednak jakaś część mnie czuje się bardziej spięta niż kiedykolwiek. Dominic Castellano to miliarder—człowiek, który ma wszystko, oprócz czasu lub chęci, by zwracać uwagę na pracownika z dwójką dzieci. Nie dostałam tej pracy dzięki szczęściu. Zapracowałam na nią.

Ale teraz, bardziej niż kiedykolwiek, wiem, że muszę trzymać głowę nisko. Muszę go unikać. Muszę skupić się na pracy i tylko na niej. Tylko tyle. Proste, prawda?

***

Pierwszy dzień mija gładko. Poznaję swój zespół, urządzam się na stanowisku, zanurzam się w lawinie maili zalewających skrzynkę. Przez chwilę przekonuję samą siebie, że jestem tylko kolejnym pracownikiem, małą częścią znacznie większej machiny. Wszystko wydaje się normalne. Ale wtedy to czuję.

Spojrzenie. Ciężkie, kalkulujące, nieustępliwe. Nie muszę nawet podnosić wzroku—wiem dokładnie, kto to jest.

Dominic Castellano.

Przez cały dzień łapię jego spojrzenie kątem oka—przechodzi obok sali konferencyjnej, zatrzymuje się na końcu korytarza, stoi przy windach akurat, gdy się zbliżam. Nigdy mnie nie zauważa. Nigdy nie zamienia ze mną słowa. Ale jego obecność jest wyczuwalna, nieunikniona, dusząca, niebezpieczna. Jakby przez cały czas mnie obserwował.

Ale nie podnoszę wzroku. Nie pozwalam mu zobaczyć, że zauważam.

Przebijam się przez resztę dnia, próbując skupić się wyłącznie na pracy. I wtedy—zaczyna się psuć. Moje maile przestają się wysyłać. Potem system całkowicie mnie blokuje.

A potem—moja identyfikacyjna karta przestaje działać.

Frustracja rośnie we mnie, gdy po raz kolejny przesuwam plastikową kartę, w odpowiedzi dostając tylko ciszę i bezruch. Marszczę brwi, zdezorientowana, przesuwam ją jeszcze raz, tym razem mocniej. Nic.

Głos przecina napięcie za moimi plecami.

„Pani Alvarez?”

Odwracam się, zmuszając się do uprzejmego uśmiechu, mimo że żołądek mam ściśnięty z niepokoju. „Mam problem z moją kartą.”

Wyraz twarzy ochroniarza jest nieczytelny, gdy wskazuje na drzwi. „Pan Castellano chciałby panią widzieć. Czeka na panią.”

Wstrzymuję oddech. Castellano. Oczywiście.

Prostuję się, próbując zachować opanowanie, i przechodzę przez biuro zdecydowanym krokiem. Serce wali mi w piersi, gdy zbliżam się do gabinetu Dominica.

Drzwi są otwarte. Wchodzę do środka, a tam jest—Dominic Castellano, oparty wygodnie w fotelu, wpatrzony we mnie. Jego spojrzenie się wyostrza, gdy tylko przekraczam próg.

„Pani Alvarez,” mówi płynnie, jakby czekał na mnie od dawna. „Musimy porozmawiać.”

Próbuję się opanować, ale w brzuchu czuję nerwowe motyle. Spoglądam na krzesło naprzeciwko jego biurka, ale waham się, zanim siadam.

„Czy coś się stało?” pytam, starając się brzmieć spokojnie.

Nie odpowiada od razu. Zamiast tego przygląda mi się uważnie, jego oczy są przenikliwe i nieczytelne. „Jest problem z pani weryfikacją,” mówi, głos ma gładki i opanowany, ale pod spodem słyszę coś jeszcze—coś jak rozbawienie.

Serce mi przyśpiesza. „J-jaki problem?” pytam szeptem, gdy strach zaciska mi gardło.

Dominic pochyla się do przodu, nie spuszczając ze mnie wzroku, a jego słowa uderzają mnie jak zimny policzek.

„Powiedz mi, przed kim dokładnie uciekasz, Selene?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

CEO Daddy, Our Son Was Stolen!

CEO Daddy, Our Son Was Stolen!

35 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

35

Treść

Aa