passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Circling a Cowboy autor itsvlada

Circling a Cowboy

/

Rozdział 1

Rozdział 1

POV Jessiki

Ciężarówka wpada w dziurę, a moje zęby stukają o siebie. Staruszek za kierownicą — Harold, tak się przedstawił dwadzieścia mil temu, choć nie pytałam — rzuca mi spojrzenie pełne troski, jaką mają tylko dziadkowie i obcy, którzy podwożą kobiety idące poboczem autostrady.

"Na pewno chcesz to zrobić, kochanie? Tutaj nie ma nic poza krowami i kłopotami." Mruży oczy, patrząc przez przednią szybę na wijącą się przed nami polną drogę. "Taka ładna, młoda jak ty, cała wystrojona na rozmowę o pracę w ranczu. Wiesz, jak pachnie ranczo, prawda?"

"Wychowałam się w stajniach." Poprawiam marynarkę, którą prasowałam o piątej rano na kuchennym blacie. "Głównie konie. Trochę pracy w klinice. Dobrze dogaduję się ze zwierzętami."

"Zwierzęta są łatwiejsze niż ludzie." Drapię się po szczęce. "I mają więcej rozumu. Prescott to porządne miejsce, powiem tyle. Dobra ziemia, dobre stado. Jeździsz konno?"

"Zanim nauczyłam się czytać."

Kiwnął głową, jakby to rozstrzygało sprawę. "To dasz sobie radę. Ranczo jest za tamtym ogrodzeniem. Nie da się przegapić." Ciężarówka zatrzymuje się, a on zdejmuje kapelusz — prawdziwe uchylenie kapelusza, jak w filmach, których już nikt nie kręci. "Powodzenia, panno."

"Dziękuję, Harold." Wysiadam, buty uderzają w piach, patrzę, jak odjeżdża, aż kurz pochłonie światła tylne. Potem zostaję sama, z drogą i ciszą.

W ogłoszeniu było: poszukiwany stajenny, mile widziane doświadczenie z końmi. Mam doświadczenie. Nie mam nic więcej.

Zarobki Troya z budowy wystarczają na czynsz, mleko i rachunek za bar, w tej kolejności. Ogłoszenie zobaczyłam trzy dni temu przypięte do tablicy w sklepie paszowym i stałam przed nim cztery minuty, zapamiętując numer jak kobieta chowająca klucz do drzwi, których nie wie, czy wolno jej otworzyć.

Przyniosłam temat tego samego wieczoru, gdy Troy jadł kolację. Żuł i patrzył. "Ile płacą?"

Powiedziałam mu. Zamilkł — to było to milczenie, które ma ciężar, które przyciska się do ścian pokoju, aż zabraknie powietrza. A potem się zaczęło.

„Jesteś niewdzięczna! Jaka matka szuka wymówek, żeby nie być z rodziną?” A potem „Jaka matka zostawia dziecko, żeby przerzucać koński gnój?”

Siedziałam przez to tak, jak przez wszystko — wyprostowany kręgosłup, wzrok utkwiony w jednym punkcie, dłonie płasko na udach. Kobieta udająca martwą, żeby drapieżnik stracił zainteresowanie.

I zadziałało, jak zawsze. Uspokoił się. Odłożył widelec. Burza przeszła przez niego i nagle znów był rozsądnym Troyem, hojnym Troyem, tym Troyem, który daje ci to, o co prosisz, ale owija to w tyle poczucia winy, że przez następny tydzień będziesz się z tego spłacać.

"Dobrze. Ale to tymczasowe. I wracasz do domu każdego wieczoru, jeśli nie musisz zostać na noc."

Powiedział to jak mężczyzna podpisujący zgodę na wycieczkę szkolną. A ja miałam być teraz wdzięczna, bo powiedział tak. Na tym polega trik — on nigdy nie mówi nie. Mówi tak w taki sposób, że kosztuje to więcej, niż kiedykolwiek kosztowałoby nie.

Powiedziałam okej. Okej to słowo, które pozwala oddychać w tym pokoju. Mówiłam okej do rzeczy, przez które powinnam była krzyczeć, i za każdym razem słowo wychodziło gładko, bez drżenia, a kosztowało mnie coś, czego nie umiem nazwać.

Żwir chrzęści pod moimi butami. Przećwiczam odpowiedzi w głowie — jak długo pracowałaś z końmi, odkąd umiałam chodzić, dlaczego przestałaś — i omijam to pytanie, jak zawsze, bo odpowiedź brzmi: moja matka wjechała w płot z prędkością trzydziestu mil na godzinę na koniu, który spłoszył się plastikową torbą, i jej kręgosłup stwierdził, że to już koniec.

Minęło dziesięć lat, odkąd byłam blisko stajni. Dziesięć lat. I wtedy ranczo otwiera się wokół mnie, a moje dłonie przestają się trząść.

Siano. Ciepła sierść. Powolne przekładanie kopyt na słomie. Koń wydycha powietrze gdzieś po lewej i ten dźwięk trafia mnie tuż pod żebra, tam, gdzie mieszkają stare rzeczy — te, które pamięta ciało, choć życie nigdy nie pozwoliło ich użyć.

Głos mojej matki w ciemności porannej stajni: najpierw ręce, potem głos, nigdy ego . Zapach mydła do skóry na palcach po sobotnim sprzątaniu. Specyficzna cisza, gdy koń decyduje, że ci ufa.

Gardło robi mi coś niewygodnego i połykam to. Jestem tu do pracy. Nie po powrót do domu.

Obchodzę bramę stajni. Mężczyzna stoi przy dalekim ogrodzeniu, w półobrocie, jedną dłonią gładzi szyję klaczy. Kapelusz kowbojski, zakurzone buty, rękawy podwinięte do łokci. Klacz wtula się w jego dłoń, jakby znała go całe życie.

Odwraca się.

Moje nogi zatrzymują się, zanim mózg to pojmie. Każdy staw w moim ciele sztywnieje naraz — kolana, biodra, kręgosłup — jakby ktoś zaciągnął hamulec awaryjny w maszynie, która przed sekundą działała bez zarzutu.

Ta sama szczęka. Ten sam powolny sposób zajmowania przestrzeni, jakby powietrze wokół niego zgodziło się poruszać w jego tempie. Te same dłonie. Wiem, jak te dłonie czują. Znam ich ciężar na mojej talii, zgrubienia na dłoniach, sposób, w jaki kciuk kreślił linię mojego obojczyka w ciemnym motelu półtora roku temu, gdy zapominałam o wszystkich najgorszych rzeczach, jakie mi się przydarzyły.

Wade Prescott. Mężczyzna, którego zostawiłam przed świtem bez słowa. Mężczyzna, do którego zadzwoniłam z kawiarni, gdy klucze do mieszkania Troya leżały przede mną na stole. Mężczyzna, którego żona — nie-żona, kimkolwiek była — powiedziała mi, żebym już nigdy nie dzwoniła.

Ojciec mojego syna. Który ma teraz czternaście miesięcy i siedzi na kolanach Troya w domu czterdzieści minut stąd, gdzie wszyscy wierzą w coś zupełnie innego o każdym z nas.

Patrzy na mnie. Jego oczy przesuwają się po mojej twarzy — nie za szybko, nie za wolno — i widzę to poszukiwanie za nimi. Zna tę twarz. Tylko jeszcze nie wie, skąd.

Moje serce robi coś niepokojącego medycznie. Dłonie mam mokre. Mam około trzech sekund, zanim on mnie rozpozna albo zanim przedstawię się, licząc, że uścisk dłoni od obcej osoby wymaże to, co próbuje poskładać jego pamięć.

Podchodzę. Wyciągam rękę.

"Jestem Jessie. Dzwoniłam w sprawie pracy w stajni."

Mój głos nie drży. Nie mam pojęcia, jakim cudem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Półtora roku wcześniej.

Whiskey w mojej szklance od dwudziestu minut ma tę samą temperaturę co moja dłoń. Nie dotknęłam jej. Lód stopniał już jakiś czas temu i teraz to tylko bursztynowa woda łapiąca żółte światło w barze Branningana, a ja trzymam ją tak, jakby to była ostatnia stała rzecz w tym pomieszczeniu.

Colton, mój przyjaciel z dzieciństwa, opiera się o bar naprzeciwko mnie, ramiona skrzyżowane, ściereczka na ramieniu, robi to, co zawsze — nie przerywa, bo wie, że jeśli to zrobi, przestanę mówić i już nie zacznę.

Szafa grająca za nami puszcza coś zbyt gitarowego. Dwóch facetów przy stole bilardowym kłóci się o gaźnik. Normalny wtorek u Branningana. Tylko że ja się trzęsę.

„Dwadzieścia minut.” Wpatruję się w szklankę. „Krzyczał przez dwadzieścia minut, bo kupiłam niewłaściwy rozmiar puszki. Nie złą markę. Zły rozmiar. A ja po prostu stałam, Colt. Stałam w kuchni z siatką z zakupami i nie ruszyłam się, póki nie skończył. Jak pies, który czeka, aż burza przejdzie.”

Głos łamie mi się przy ostatnim słowie i zaciskam usta tak mocno, że bieleją. Szczęka Coltona drga. Widzę, jak ścięgno pod jego uchem podskakuje.

„Byłam na dwóch rozmowach w tym tygodniu.” Przebijam się przez to, bo jeśli teraz się zatrzymam, ta rysa zamieni się w dziurę. „Nic. Oboje patrzyli na moje CV, jakbym im podała serwetkę.

I nie mogę — od dwóch miesięcy noszę te same trzy koszulki, bo on ma kartę do banku, a ostatnim razem, gdy poprosiłam o ubrania, powiedział—” Przełykam ślinę. „'Nigdzie nie chodzisz. Dla kogo się stroisz?'”

Kostki Coltona bieleją na jego przedramionach. Mówię dalej, zanim to, co w nim narasta, wydostanie się na zewnątrz.

„Odchodzę od niego.”

Odpina ramiona. Obie dłonie lądują płasko na blacie baru. „Najwyższy czas, Jess.”

„Mam plan.” To słowo brzmi prawie prawdziwie, kiedy mówię je na głos. „Znaleźć pracę. Odłożyć na kaucję za pokój gdzieś. Uciec, zanim zdąży zamienić to w rozmowę, którą przegram.”

„Można przegrać rozmowę z gościem, którego najlepszym argumentem jest rzut puszką po piwie?”

„Wiesz, o co mi chodzi.” I wie. Troy nie dyskutuje — on wyczerpuje. Zamyka każde wyjście, zamurowuje je powodami, które brzmią prawie rozsądnie, dopóki nie uświadomisz sobie, że od trzech lat stoisz w tym samym pokoju i zastanawiasz się, gdzie się podziały drzwi.

Colton otwiera usta, a ja mu przerywam, bo muszę wyrzucić z siebie tę ostatnią część, zanim klatka piersiowa mi się wokół niej zamknie.

„Musisz zabrać Miss Claw.”

Zamyka usta. Coś przemyka mu po twarzy — nie zaskoczenie. Coś łagodniejszego i gorszego.

„Dopóki się nie ogarnę,” mówię i głos mi się robi taki, jak wtedy, gdy udaję, że się nie rozsypuję — lekki i rzeczowy, jakbym omawiała logistykę. „Chowa się pod łóżko za każdym razem, gdy on podnosi głos, czyli…”

„Każdej nocy.”

„Większości nocy.” Obrysowuję palcem brzeg szklanki. Skropliny są zimne i zostawiam palcem linię w mgle na powierzchni.

„Teraz drży przy drzwiach. Tak samo jak ja…” Zatrzymuję się. Przełykam ślinę. „Nie mogę już na to patrzeć.”

Colton nie mówi ani słowa. Odwraca się, znika za drzwiami za barem i słyszę jego buty na piętrze — ciężkie, zamierzone, jakby siłą woli trzymał usta zamknięte.

Ciche miauknięcie. Klik zamka transportera. Schodzi z powrotem z Miss Claw przyciśniętą do drzwiczek z siatki, jej zielone oczy mrugają w świetle baru, jakby była osobiście dotknięta przerwaniem spokoju.

Gardło robi mi coś okropnego, gdy ją widzę. Ta mała szara mordka. Wciskam paznokieć kciuka w opuszki palca pod barem, gdzie nie może zobaczyć.

„Kanapa też wolna.” Stawia transporter delikatnie na blacie. „Wiesz o tym.”

Kręcę głową. „Muszę to zrobić po kolei, inaczej w ogóle nie zrobię.”

Patrzy na mnie — to spojrzenie, przy którym fizycznie widzę, jak siedem zdań ustawia mu się za zębami. Porusza szczęką raz. Drugi. Potem chwyta transporter i wskazuje na mnie wolną ręką.

„Nie przestanę pytać.”

„Wiem.” Głos wychodzi mi cichszy, niż bym chciała. Trzyma moje spojrzenie ułamek sekundy za długo, potem odwraca się i wychodzi tylnymi drzwiami. Na moment wpada zimne nocne powietrze, zanim drzwi się zamykają. Nie ma go. Bar wydaje się wokół mnie większy, jakby ściany odsunęły się o krok.

Wpatruję się w puste krzesło, na którym siedział. Ściereczka nadal leży na blacie, tam gdzie ją zostawił. Sięgam po szklankę — w końcu — i wtedy krzesło obok mnie zgrzyta po podłodze.

Kapelusz kowbojski. Spracowane dłonie zaciskające się na butelce piwa, jakby trzymały w życiu twardsze rzeczy. Szczęka, która była częściej na słońcu niż w pomieszczeniach, opalona i trochę wysmagana, z liniami wokół oczu od mrużenia w dal, nie w ekrany. Osuwa się na stołek tak, jak człowiek osiada w siodle — jakby mógł tam przesiedzieć całą noc bez choćby jednego ruchu.

Rzuca okiem na moją pełną szklankę. Potem na mnie. Jego oczy są brązowe. Ciepłe, jak woda w strumieniu późnym popołudniem, kiedy słońce nagrzewa ją przez cały dzień.

„Tak źle czy tak dobrze?”

Prawie nie odpowiadam. Usta już układają mi się w ten grzeczny uśmiech dla obcych — taki, co mówi, że wszystko w porządku, proszę nie — ale coś w jego głosie zatrzymuje go, zanim się pojawi. Bez podtekstów. Bez gry. Po prostu facet w barze zauważa, że kobieta obok wygląda, jakby noc już jej się przytrafiła.

„Tak źle.”

Kiwnął głową. Powoli. Jakby to była zupełnie rozsądna odpowiedź do powiedzenia nieznajomemu o dziewiątej wieczorem we wtorek. „Mogę postawić ci takiego, którego rzeczywiście wypijesz?”

Coś pod mostkiem lekko się rozluźnia. Odrobinę. Tylko tyle.

Ma na imię Wade. Przyjechał do miasta na aukcję bydła, dwa razy w roku zjeżdża z jakiegoś rancza, o którym nigdy nie słyszałam, w miejscu zwanym Elkhorn Ridge. Zamawia mi bourbon bez pytania, co wolę, i jakoś trafia w punkt. Szklanka jest ciepła, gdy ją dostaję, a pierwszy łyk pali tak, jakby coś w środku oczyszczał.

Pyta, czym się zajmuję. Mówię, że kiedyś pracowałam z końmi. Unosi brwi — nie przesadnie, po prostu zainteresowany, tak jak ktoś podnosi głowę, gdy słyszy własny język.

„Dlaczego przestałaś?”

I nie wiem czemu — może przez bourbon, a może dlatego, że jest obcy, a obcy są bezpieczni, bo nie zostają — ale mówię mu.

„Mama miała upadek podczas rundy kwalifikacyjnej. Przeszkoda przy pięćdziesięciu kilometrach na godzinę. Koń się spłoszył i przeleciała przez górną belkę.” Głos mi się robi cienki i patrzę w blat.

„Kręgosłup po prostu — zdecydował, że już koniec. Na stałe.” Przełykam ślinę. „Sprzedali konie jeden po drugim, gdy jeszcze była w szpitalu. Bellbird poszła ostatnia. Nie byłam wtedy przy tym.”

Nie wypełnia ciszy. Nie mówi: przykro mi, ani że to musiało być trudne. Po prostu zostawia ją, otwartą, jak drzwi, które trzyma, nie patrząc na zegarek.

Dwie godziny rozpływają się. Wiem to, bo szafa grająca przeszła całą rundę i znowu leci ta sama zła piosenka gitarowa, a moja szklanka po bourbonie jest pusta — kiedy ją skończyłam? — i policzki bolą mnie w sposób, którego nie rozpoznaję, aż uświadamiam sobie, że się uśmiecham. Naprawdę uśmiecham. Mięśnie nie wiedzą, co robić z tym zadaniem.

Śmieje się z czegoś, co mówię — cicho, głównie oddechem, dźwięk, który mieszka w jego klatce piersiowej, nie w ustach — i nagle w trakcie zdania dociera do mnie coś jak dłoń na ramieniu.

Dziś wieczorem rozmawiałam więcej niż przez ostatnie miesiące. Nie dlatego, że zadaje właściwe pytania. Dlatego, że za każdym razem, gdy milknie, w jego ciszy jest miejsce, w którym chcę zostawić coś prawdziwego.

Nie pamiętam, kiedy ostatni raz ktoś zrobił na to miejsce.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Circling a Cowboy

Circling a Cowboy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa