Circling a Cowboy autor itsvlada
Circling a Cowboy
Opis
Jessie Calhoun nie byla blisko konia od dziesieciu lat. Nie byla wolna od trzech. Zyjac z Troyem - mezczyzna, ktory nie musi podnosic reki, gdy jego glos wyrzadza to samo zlo - zapomniala, jak brzmi jej wlasny glos bez pozwolenia. Kiedy praca na ranczu czterdziesci minut od domu staje sie jej jedyna droga ucieczki, przyjmuje ja. Przechodzi przez brame, wyciaga dlon, przedstawia sie jak obca. Z wyjatkiem tego, ze Wade Prescott nie jest obcy. To mezczyzna, z ktorym spedzila jedna noc poltora roku temu i opuscila jego dom przed switem, bo zdjecie na jego szafce nocnej powiedzialo jej, ze nalezy do kogos innego. Zadzwonila do niego kilka tygodni pozniej z kawiarni, zdesperowana, w ciazy, majac nadzieje, ze sie myli. Odebrala kobieta. Powiedziala, ze jest jego zona. Kazala jej nigdy wiecej nie dzwonic. Wiec Jessie wrocila do Troya. Powiedziala mu, ze dziecko jest jego. Zostala, bo dziecko potrzebowalo dachu nad glowa, a jej samej zabraklo drzwi do ucieczki. Teraz stoi na ranczu Wade'a z jego synem na biodrze i klamstwem, ktore trzyma jej zycie w calosci. Wade jeszcze nie skojarzyl jej twarzy - ale to zrobi. Troy jest czterdziesci minut stad z dzieckiem, ktore uwaza za swoje. A kobieta, ktora odebrala tamten telefon, wciaz tu jest, obserwuje z drzwi stajni, z klipbordem i usmiechem, ktory nie siega jej oczu. Kazdy sekret, ktory Jessie skrywa, ma swoje bicie serca. I wszystkie bija coraz glosniej.
Rozdział 1
Apr 30, 2026
POV Jessiki
Ciężarówka wpada w dziurę, a moje zęby stukają o siebie. Staruszek za kierownicą — Harold, tak się przedstawił dwadzieścia mil temu, choć nie pytałam — rzuca mi spojrzenie pełne troski, jaką mają tylko dziadkowie i obcy, którzy podwożą kobiety idące poboczem autostrady.
"Na pewno chcesz to zrobić, kochanie? Tutaj nie ma nic poza krowami i kłopotami." Mruży oczy, patrząc przez przednią szybę na wijącą się przed nami polną drogę. "Taka ładna, młoda jak ty, cała wystrojona na rozmowę o pracę w ranczu. Wiesz, jak pachnie ranczo, prawda?"
"Wychowałam się w stajniach." Poprawiam marynarkę, którą prasowałam o piątej rano na kuchennym blacie. "Głównie konie. Trochę pracy w klinice. Dobrze dogaduję się ze zwierzętami."
"Zwierzęta są łatwiejsze niż ludzie." Drapię się po szczęce. "I mają więcej rozumu. Prescott to porządne miejsce, powiem tyle. Dobra ziemia, dobre stado. Jeździsz konno?"
"Zanim nauczyłam się czytać."
Kiwnął głową, jakby to rozstrzygało sprawę. "To dasz sobie radę. Ranczo jest za tamtym ogrodzeniem. Nie da się przegapić." Ciężarówka zatrzymuje się, a on zdejmuje kapelusz — prawdziwe uchylenie kapelusza, jak w filmach, których już nikt nie kręci. "Powodzenia, panno."
"Dziękuję, Harold." Wysiadam, buty uderzają w piach, patrzę, jak odjeżdża, aż kurz pochłonie światła tylne. Potem zostaję sama, z drogą i ciszą.
W ogłoszeniu było: poszukiwany stajenny, mile widziane doświadczenie z końmi. Mam doświadczenie. Nie mam nic więcej.
Zarobki Troya z budowy wystarczają na czynsz, mleko i rachunek za bar, w tej kolejności. Ogłoszenie zobaczyłam trzy dni temu przypięte do tablicy w sklepie paszowym i stałam przed nim cztery minuty, zapamiętując numer jak kobieta chowająca klucz do drzwi, których nie wie, czy wolno jej otworzyć.
Przyniosłam temat tego samego wieczoru, gdy Troy jadł kolację. Żuł i patrzył. "Ile płacą?"
Powiedziałam mu. Zamilkł — to było to milczenie, które ma ciężar, które przyciska się do ścian pokoju, aż zabraknie powietrza. A potem się zaczęło.
„Jesteś niewdzięczna! Jaka matka szuka wymówek, żeby nie być z rodziną?” A potem „Jaka matka zostawia dziecko, żeby przerzucać koński gnój?”
Siedziałam przez to tak, jak przez wszystko — wyprostowany kręgosłup, wzrok utkwiony w jednym punkcie, dłonie płasko na udach. Kobieta udająca martwą, żeby drapieżnik stracił zainteresowanie.
I zadziałało, jak zawsze. Uspokoił się. Odłożył widelec. Burza przeszła przez niego i nagle znów był rozsądnym Troyem, hojnym Troyem, tym Troyem, który daje ci to, o co prosisz, ale owija to w tyle poczucia winy, że przez następny tydzień będziesz się z tego spłacać.
"Dobrze. Ale to tymczasowe. I wracasz do domu każdego wieczoru, jeśli nie musisz zostać na noc."
Powiedział to jak mężczyzna podpisujący zgodę na wycieczkę szkolną. A ja miałam być teraz wdzięczna, bo powiedział tak. Na tym polega trik — on nigdy nie mówi nie. Mówi tak w taki sposób, że kosztuje to więcej, niż kiedykolwiek kosztowałoby nie.
Powiedziałam okej. Okej to słowo, które pozwala oddychać w tym pokoju. Mówiłam okej do rzeczy, przez które powinnam była krzyczeć, i za każdym razem słowo wychodziło gładko, bez drżenia, a kosztowało mnie coś, czego nie umiem nazwać.
Żwir chrzęści pod moimi butami. Przećwiczam odpowiedzi w głowie — jak długo pracowałaś z końmi, odkąd umiałam chodzić, dlaczego przestałaś — i omijam to pytanie, jak zawsze, bo odpowiedź brzmi: moja matka wjechała w płot z prędkością trzydziestu mil na godzinę na koniu, który spłoszył się plastikową torbą, i jej kręgosłup stwierdził, że to już koniec.
Minęło dziesięć lat, odkąd byłam blisko stajni. Dziesięć lat. I wtedy ranczo otwiera się wokół mnie, a moje dłonie przestają się trząść.
Siano. Ciepła sierść. Powolne przekładanie kopyt na słomie. Koń wydycha powietrze gdzieś po lewej i ten dźwięk trafia mnie tuż pod żebra, tam, gdzie mieszkają stare rzeczy — te, które pamięta ciało, choć życie nigdy nie pozwoliło ich użyć.
Głos mojej matki w ciemności porannej stajni: najpierw ręce, potem głos, nigdy ego . Zapach mydła do skóry na palcach po sobotnim sprzątaniu. Specyficzna cisza, gdy koń decyduje, że ci ufa.
Gardło robi mi coś niewygodnego i połykam to. Jestem tu do pracy. Nie po powrót do domu.
Obchodzę bramę stajni. Mężczyzna stoi przy dalekim ogrodzeniu, w półobrocie, jedną dłonią gładzi szyję klaczy. Kapelusz kowbojski, zakurzone buty, rękawy podwinięte do łokci. Klacz wtula się w jego dłoń, jakby znała go całe życie.
Odwraca się.
Moje nogi zatrzymują się, zanim mózg to pojmie. Każdy staw w moim ciele sztywnieje naraz — kolana, biodra, kręgosłup — jakby ktoś zaciągnął hamulec awaryjny w maszynie, która przed sekundą działała bez zarzutu.
Ta sama szczęka. Ten sam powolny sposób zajmowania przestrzeni, jakby powietrze wokół niego zgodziło się poruszać w jego tempie. Te same dłonie. Wiem, jak te dłonie czują. Znam ich ciężar na mojej talii, zgrubienia na dłoniach, sposób, w jaki kciuk kreślił linię mojego obojczyka w ciemnym motelu półtora roku temu, gdy zapominałam o wszystkich najgorszych rzeczach, jakie mi się przydarzyły.
Wade Prescott. Mężczyzna, którego zostawiłam przed świtem bez słowa. Mężczyzna, do którego zadzwoniłam z kawiarni, gdy klucze do mieszkania Troya leżały przede mną na stole. Mężczyzna, którego żona — nie-żona, kimkolwiek była — powiedziała mi, żebym już nigdy nie dzwoniła.
Ojciec mojego syna. Który ma teraz czternaście miesięcy i siedzi na kolanach Troya w domu czterdzieści minut stąd, gdzie wszyscy wierzą w coś zupełnie innego o każdym z nas.
Patrzy na mnie. Jego oczy przesuwają się po mojej twarzy — nie za szybko, nie za wolno — i widzę to poszukiwanie za nimi. Zna tę twarz. Tylko jeszcze nie wie, skąd.
Moje serce robi coś niepokojącego medycznie. Dłonie mam mokre. Mam około trzech sekund, zanim on mnie rozpozna albo zanim przedstawię się, licząc, że uścisk dłoni od obcej osoby wymaże to, co próbuje poskładać jego pamięć.
Podchodzę. Wyciągam rękę.
"Jestem Jessie. Dzwoniłam w sprawie pracy w stajni."
Mój głos nie drży. Nie mam pojęcia, jakim cudem.
Circling a Cowboy
30 Rozdziały
30
Treść
Zapisz
Passion Exclusives
My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101