passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Circling a Cowboy - Rozdział #6 - autor itsvlada

Circling a Cowboy

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Współczesność

Przytrzymuje mój uścisk dłoni o ułamek sekundy za długo. Jego dłoń jest ciepła i szorstka, a zrogowacenia naciskają na moje kostki w ten sam wzór, jak półtora roku temu, gdy wręczył mi whiskey w motelowym pokoju i pozwoliłam sobie uwierzyć, choćby na jedną noc, że wolno mi mieć coś dobrego.

Wycofuję dłoń, zanim moja twarz zdąży zdradzić to, co moja skóra już pamięta.

"Chodź za mną." Odwraca się i rusza w stronę stajni bez żadnych uprzejmości, bez small talku, bez grzecznościowych wypełniaczy, których większość ludzi używa, by zakryć niezręczność między nieznajomymi. Po prostu idzie i oczekuje, że dotrzymam mu kroku. Dotrzymuję. Moje nogi działają. To wszystko, co mogę teraz zaoferować.

Pokazuje mi magazyn pasz, grafik rotacji padoków przypięty pinezkami do tablicy i zapisany ołówkiem, ścianę ze sprzętem, na której ogłowia wiszą ustawione według rozmiaru.

Jego głos jest równy, rzeczowy — mężczyzna wymieniający fakty o swojej ziemi tak, jakby czytał instrukcję. Ranczo jest czyste i uporządkowane, a wszystko tu mówi, że ktoś dba o to, żeby rzeczy robić dobrze, nie szybko.

Dwa razy łapię go na tym, że zerka na moją twarz z ukosa i widzę, jak coś w nim pracuje — coś ciągnie za nitkę, której końca nie potrafi znaleźć.

Za drugim razem zatrzymuje się. "Czy my się już gdzieś spotkaliśmy?"

Klatka piersiowa mi sztywnieje. Wszystkie organy za żebrami zamierają jednocześnie. Zmuszam się do zmarszczenia brwi — twarz kobiety, która szuka w pamięci, nie twarz kobiety, której całe życie właśnie balansuje na tym, czy mężczyzna w kowbojskim kapeluszu połączy barowy stołek z motelowym pokojem i łóżkiem, w którym obudził się sam.

"Nie sądzę." Patrzę mu prosto w oczy, bo odwrócenie wzroku byłoby odpowiedzią.

Patrzy na mnie chwilę dłużej, niż to komfortowe — wystarczająco długo, bym poczuła puls w nadgarstkach, w gardle, z tyłu kolan. Potem kiwa głową. Rusza dalej. Od tej chwili patrzę tylko na konie, bo konie nie są w stanie mnie rozpoznać.

Pyta o moje doświadczenie. Opowiadam mu o metodach szkoleniowych mojej matki, o rasach, z którymi pracowałam, o urazach, które leczyłam.

Mój głos brzmi kompetentnie, pewnie, jak osoby, która należy do stajni. Nie brzmi jak kobieta, której ręce trzęsą się w kieszeniach kurtki tak bardzo, że musi zaciskać pięści na udach, by je uspokoić.

"Ta klacz." Wade zatrzymuje się przy najdalszym boksie i skinieniem głowy wskazuje gniadą, która krąży wzdłuż tylnej ściany — rzuca głową, uszy położone płasko, każdy mięsień napięty jak sprężyna.

"Tak jest od czterech dni. Nikogo nie dopuszcza do tylnej nogi. Weterynarz nie mógł się zbliżyć." Opiera się o barierkę, ramiona skrzyżowane na piersi. To nie jest test. Ale trochę jednak jest.

"Mogę spróbować?"

Cofa się. Podchodzę do drzwi boksu i po prostu stoję. Ręce wzdłuż ciała, oddech powolny, nie sięgam, nie próbuję dotknąć.

Głos mojej matki w głowie — najpierw ręce, potem głos, nigdy ego. Klacz obserwuje mnie kątem oka. Jej nozdrza się rozszerzają, ciężar ciała przeskakuje z jednej przedniej nogi na drugą i czuję, jak podejmuje decyzję.

Mija pełna minuta. W stajni słychać tylko szuranie innych koni w boksach. W końcu opuszcza głowę. Robi krok. Drugi. Podchodzi do mnie, jakby czekała na kogoś, kto wie, jak być nieruchomym.

Wślizguję się do środka, powoli przesuwam ręką po jej boku — spokojnie, pewnie, pozwalając jej poczuć moją obecność, zanim o cokolwiek poproszę — i podnoszę kopyto.

Kamień, głęboko wbity w podeszwę przy strzałce. Wydłubuję go kciukiem. Klacz dmucha powietrzem w moje ramię, kiedy kamień w końcu wypada, a jej ulga jest czymś, co czuję w swoim ciele.

Wade stoi przy bramce. Nie ruszył się. Ramiona nadal skrzyżowane, ale jego twarz się zmieniła — pojawiło się w niej coś otwartego, coś, na co nie chcę patrzeć zbyt wprost, bo przypomina mi, jak patrzył na moje ręce w barze, gdy mówiłam o Bellbirdzie. Tak patrzy na rzeczy, które rozpoznaje.

W wejściu do stajni pojawia się kobieta, jakby wyrosła z samych desek. Wyprostowana sylwetka, teczka, ciemne włosy ściągnięte tak ciasno, że skóra na skroniach błyszczy. Patrzy na mnie jak na plamę na czystej tkaninie — najpierw ocenia, potem się irytuje. "Kto to?"

"Nowa ręka." Wade się prostuje. "Jessie, to Maeve. Zarządza tym miejscem."

Maeve uśmiecha się, ale to nie dociera do jej oczu. Wyciąga rękę, ściskam ją, uścisk jest odrobinę za mocny, trwa ułamek sekundy za długo — uścisk kobiety, która wyznacza granice, choć nikt jej o to nie prosił.

"Witamy," mówi, a słowo to brzmi pusto.

"Dzięki." Odpowiadam jej naciskiem i pierwsza puszczam dłoń. Jej spojrzenie przeskakuje pomiędzy mną a Wadem — szybkie, mierzące, takie, które ocenia dystans między dwojgiem ludzi i uznaje go za zbyt mały.

Wade mówi, że zaczynam jutro, wcześnie rano. Kiwam głową, dziękuję i przechodzę przez bramkę na nogach, które już nie wydają się całkiem moje. Żwirowa ścieżka prowadząca z powrotem na drogę wydaje się dłuższa, niż była wchodząc.

Powietrze pachnie sianem, końmi i czymś otwartym, czystym, i chciałabym stać tu i wdychać to tak długo, aż moje płuca zapomną, jak pachnie mieszkanie Troya.

Wyciągam telefon i dzwonię do Troya. Odbiera po drugim sygnale. "No?"

"Dostałam pracę."

Cisza. Taka, którą znam na pamięć — nie jest pusta, tylko się ładuje. Mężczyzna wybierający amunicję. "Jak się nazywa właściciel?"

"Wade Prescott."

"Żonaty?"

Żołądek mi się zaciska. "Nie wiem."

"Nie zauważyłaś?" Jego głos robi się niższy o pół tonu. "Nie spojrzałaś na jego dłoń? Nie widziałaś obrączki?"

"Patrzyłam na konie, Troy." Zamykam oczy. Słońce jest ciepłe na moich powiekach i przez sekundę próbuję się tego uczepić — ciepła, otwartego nieba, dźwięku klaczy, która pierwszy raz od czterech dni oddycha spokojnie.

Potem biorę oddech i mówię to, co wiem, że mnie zaboli. "Godziny są długie. Ranczo jest czterdzieści minut stąd. Bez sensu codziennie dojeżdżać tam i z powrotem. Będę wracać na weekendy."

Cisza, która następuje, ma określoną temperaturę — zimna, ostra, taka, która tnie, zanim pojawią się słowa.

"Czyli nasz syn będzie przez tydzień tylko ze mną, a ty będziesz się bawić w kowbojkę?"

"To nie tak."

"To jak, Jessie." Nie pytanie. Oskarżenie. Jego głos jest teraz cichy, kontrolowany, taki, po którym wiem, że wszystko, co nastąpi w rzeczywistości, będzie trzy razy gorsze niż to. "Powiedz mi, jak jest."

Szczęka mi się zaciska. Dociskam telefon mocniej do ucha, jakby sam nacisk mógł zmienić to, co przez niego słyszę. "To praca. Potrzebujemy pieniędzy. Sam to mówiłeś."

Milknie na tyle długo, że słyszę w tle gaworzenie Liama — radosne, nieświadome dźwięki, które sprawiają, że aż ściska mnie w piersi, więc przyciskam pięść do mostka.

Gdy Troy w końcu się odzywa, jego głos się zmienia. Mięknie. To to niebezpieczne miękkie. "Przyjadę w ten weekend. Nie pozwolę na to, żeby moja rodzina była tak rozrzucona."

"Dobrze." Słowo wychodzi jak zawsze — gładko, płasko, cena za oddychanie.

Rozłącza się bez pożegnania. Stoję na polnej drodze, trzymając telefon przy piersi, patrzę z powrotem na ranczo.

Słońce jest nisko, a dach stajni rzuca długi cień na padok, i gdzieś w tym budynku Wade Prescott stoi tam, gdzie go zostawiłam, próbując sobie przypomnieć, gdzie już widział moją twarz.

Za mną czterdzieści minut autostrady do mężczyzny, który właśnie powiedział, że przyjedzie sprawdzić, czy nigdzie nie uciekłam.

Kobieta stojąca w progu z jedną nogą po każdej stronie. I obie podłogi się trzęsą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Wstaję przed świtem, bo pokój nad siodlarnią pachnie olejem do siodeł i kurzem z siana, a sen i tak nie chciał przyjść.

Łóżko polowe jest wąskie, sufit niski, a za każdym razem, gdy zamykałem oczy, widziałem twarz Wade'a za bramką od stajni, jak próbuje sobie przypomnieć, gdzie już widział moją.

Okno nad łóżkiem jest uchylone, a nocne powietrze, które przez nie wpada, pachnie trawą i czymś słodkim — może dzikimi kwiatami, a może po prostu tym specyficznym zapachem ziemi, która nie została jeszcze zabudowana.

Więc się poddaję. Zakładam buty w ciemności. Schodzę po schodach do stodoły, która wciąż oddycha przez sen — konie się przekładają, siano się osiada, miękkie uderzenia kopyt o słomę. Światło w stajni to pojedyncza żarówka na łańcuszku i wszystko robi się bursztynowe i pełne cieni, a ja przez chwilę tylko stoję, wdycham to wszystko, pozwalam płucom przypomnieć sobie, jak to jest.

Zaczynam od karmienia, ucząc się każdego konia z kart na drzwiach boksów — charakter pisma Maeve, ostry i precyzyjny. Dusty. Biscuit. Reba, na której karcie czerwoną długopisową jest napisane trudna.

Palomino w boksie siódmym — Goldie, a pod spodem: gryzie — wpycha mi nos w dłoń, kiedy podaję jej jabłko, i bierze je bez choćby jednego zęba. Drapię ją za uchem, a ona opiera się o moją rękę, jakbyśmy robili to od lat.

"Ugryzła Danny'ego w zeszły wtorek. Trzy szwy."

Odwracam się. Maeve stoi w drzwiach biura, z klipbordem przy piersi, patrzy na mnie, podczas gdy pysk Goldie wciąż tkwi w mojej dłoni. Jej wyraz twarzy to ta sama beznamiętna ocena, którą miała wczoraj — kataloguje mnie tak, jak ja konie, szukając tego, co nie tak, zanim rozważy to, co dobre.

"Wydaje się w porządku." Trzymam rękę na szyi Goldie. Stabilnie. Klacz nie drgnie.

Oczy Maeve przesuwają się z konia na mnie i z powrotem. Nic więcej nie mówi. Po prostu odwraca się i wchodzi do biura, a cisza, którą po sobie zostawia, ma zdanie, którego nie zaproszono mnie wysłuchać.

Przedpołudnie. Wade znajduje mnie przy okrągłym wybiegu z siwym wałachem, który od tygodni odmawia przyjęcia ogłowia. Stoję w środku z ogłowiem przewieszonym przez ramię, nie robiąc nic.

O to właśnie chodzi. Wałach krąży wokół mnie — najpierw ciasno, uszy położone, nieufny wobec bezruchu. Oddycham. Czekam.

Moja matka spędzała godziny, ucząc mnie tego: różnicy między cierpliwością a poddaniem się, między staniem w miejscu z powodu spokoju a staniem w miejscu z powodu strachu. Nie boję się tego konia. Boję się prawie wszystkiego innego w moim życiu, ale nie tego.

Wade opiera się o barierkę. Czuję, że patrzy, ale nie odwracam głowy, bo spojrzenie złamałoby krąg. Wałach zwalnia. Jego uszy idą do przodu. Odwraca się, podchodzi do mnie i wsadza łeb w ogłowie, jakby to wszystko było jego pomysłem.

"Gdzie się tego nauczyłaś?" Jego głos jest cichy zza barierki, a ciepło w nim robi coś z tyłem mojej szyi.

"Od mamy." Poprawiam pasek na gardle z jednej strony, podczas gdy on wchodzi na wybieg i bierze drugą stronę.

Nasze ręce przekładają paski przez szyję wałacha, jego palce muskają moje — kostka o kostkę, ćwierć sekundy skóry. Żadne z nas się nie rusza.

Ciepło idzie mi w górę nadgarstka i osiada gdzieś pod obojczykiem jak węgiel, o którym udaję, że nie płonie. Wałach stoi nieruchomo między nami, oddycha powoli, nieświadomy tego, że dwoje ludzi zamarło po jego obu stronach, bo ich dłonie się dotknęły i powietrze zmieniło temperaturę.

"Wade, dostawca paszy jest na linii." Głos Maeve przecina powietrze od bramy — jasny, profesjonalny, wymierzony jak ostrze.

Cofa rękę. Kiwając głową, odchodzi bez spojrzenia na mnie, a ja jestem wdzięczna, bo moja twarz robi coś, czego nie umiem powstrzymać. Maeve nie odchodzi. Stoi przy bramie i patrzy na mnie przez koński grzbiet.

"On wszystkim zadaje prywatne pytania. Taki już jest." Przechyla głowę. "Nie doszukuj się w tym niczego."

"Nie doszukuję się."

Uśmiecha się. Tylko ustami. Potem odwraca się i odchodzi, a stukot jej butów na żwirze brzmi jak kropka na końcu zdania, którego nie pozwolono mi dokończyć.

Późne popołudnie. Światło złoci się nad wybiegiem. Wade stoi przy ogrodzeniu, jedna noga na dolnej belce, butelka wody w ręce, patrzy, jak konie układają się na wieczór. Opieram się o barierkę obok niego. Nie za blisko. Wystarczająco blisko, żeby cisza musiała zdecydować, czym chce być.

"Mogę o coś zapytać?" Patrzę na konie zamiast na niego. "Maeve. Wygląda, jakby była bardzo przywiązana do tego miejsca. Jakby to było jej." Zostawiam to tak. "To twoja żona?"

Wypuszcza krótki oddech — prawie śmiech, ale nie do końca. "Nie. Maeve to przyjaciółka. Znam ją od dzieciństwa."

Butelka wody kręci się w jego ręce, plastik trzeszczy. Milczy tak długo, że słyszę, jak konie skubią trawę po drugiej stronie ogrodzenia.

"Moja żona odeszła pięć lat temu." Mówi to do wybiegu, nie do mnie. "Nie wytrzymała już tej ziemi. Chciała miasta, chciała hałasu, chciała—" Przerywa. Wzrusza jednym ramieniem. "Chciała czegoś, czego nie mogłem tu zbudować. Zabrała naszą córkę ze sobą."

Myśl przychodzi natychmiast i łamie mnie w środku. On wtedy nie był żonaty. Wszystko mogło być inaczej.

Coś porusza się w jego szczęce. Patrzy na stado i widzę, jak decyduje, ile mi powiedzieć.

"Ma teraz sześć lat. Lily. W tym tygodniu jest z mamą." Kciuk wgniata butelkę. "Zbudowałem to miejsce dla rodziny. Okazało się, że rodzina nie chciała tego, co zbudowałem."

Jego głos się nie łamie. Ale się zgina — jak słupek ogrodzeniowy w burzy, wciąż stoi, ale przechyla się pod ciężarem.

"Przykro mi, Wade." Słowa wychodzą cicho, wiatr je zabiera i chciałabym mieć coś większego do zaoferowania — coś, co waży tyle, ile to, co właśnie położył przede mną.

Spogląda na mnie. Trzyma wzrok przez jedno westchnienie. "Jest, jak jest." Zgniata butelkę w pięści — powoli, celowo, plastik zapada się do środka.

"Dobre masz ręce, Jessie. Ten wałach nie dał się ogłowić nikomu od trzech tygodni." Mówi to, nie patrząc na mnie, po czym odpycha się od ogrodzenia i idzie w stronę stodoły.

Patrzę, jak odchodzi, a ziemia przechyla mi się pod stopami, bo w głowie już leci matematyka i nie mogę jej zatrzymać.

Nie był żonaty. Kobieta przez telefon nie była jego żoną. Ktoś skłamał.

Siadam na łóżku w swoim pokoju i ta matematyka niszczy mnie, liczba po liczbie. Był po rozwodzie, gdy go poznałam. Zdjęcie na nocnym stoliku było wspomnieniem, nie teraźniejszością.

Kobieta, która odebrała telefon — kimkolwiek była — powiedziała cztery słowa i przez te cztery słowa zmięłam serwetkę w kawiarni, wzięłam klucze Troya i wróciłam do mieszkania, które miałam opuścić.

Przez to kłamstwo powiedziałam Troyowi, że dziecko jest jego. Przez to kłamstwo mój syn nosi nazwisko Troya i ma ojca, który trzyma go jak rekwizyt — nie jak dziecko, jak dowód. Dowód, że ona została.

Liam mógł mieć to ranczo. To niebo. Tego mężczyznę, który zbudował dom dla rodziny, a został z pustymi pokojami. Chłopiec o ciemnych włosach Wade'a i tym jego spokojnym spojrzeniu mógł dorastać na tej ziemi, uczyć się jeździć po tym wybiegu, zasypiać przy dźwiękach koni, a nie przy głosie mężczyzny narastającym za zamkniętymi drzwiami.

Ręce mi się trzęsą na kolanach. Obraz się rozmazuje i wciskam pięty dłoni w oczy tak mocno, że widzę biel.

Wszystko mogło być inaczej. I nie mogę odwrócić ani jednego fragmentu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Colton dzwoni, kiedy siedzę na poręczy ogrodzenia i jem kanapkę zrobioną w kuchni siodlarni z chleba o jeden dzień starszego niż powinien i sera, który już dwa dni temu przestał się przejmować swoim losem. Jego imię na ekranie sprawia, że ściska mi się żołądek, zanim jeszcze odbiorę.

– Pracujesz na ranczu. – To nie jest pytanie. To nie jest powitanie. Po prostu Colton, w połowie zdania, już zraniony.

– Colt—

– Musiałem się o tym dowiedzieć od żony Danny’ego Greera w sklepie z paszą. Żony Danny’ego Greera, Jess. Kobieta, z którą rozmawiałem może trzy razy w życiu, właśnie powiedziała mi o tobie więcej, niż ty powiedziałaś mi przez półtora roku.

Słyszę, jak przekłada telefon, słyszę brzęk szklanek w tle — jest za barem, w środku zmiany, a mimo to do mnie dzwoni. – Nie widziałem cię od czasu, jak przyszłaś po kota. Wiesz o tym? Ani razu.

– Wiem. – Moja kanapka robi się coraz mniejsza w dłoni, ściśnięta przez palce, którym nie kazałam się zaciskać. – Miałam zadzwonić. Chciałam—

– Jasne, że chciałaś. – Jego głos nie jest zły. To coś pod złością — płaski, cichy dźwięk człowieka, który jest przyzwyczajony, że jest ostatnią osobą, której o czymkolwiek mówię. – Przyjdź do Brannigan’s. Wkrótce. Nie jak ci się zechce, nie kiedy znajdziesz czas. Wkrótce.

– Przyjdę.

– Lepiej, żebyś przyszła. – Rozłącza się tak, jak Colton się rozłącza, kiedy jest zraniony — bez pożegnania, po prostu linia urywa się w pół oddechu.

Kładę telefon ekranem do dołu na poręczy i wciskam kciuk w chleb, aż zostaje wgłębienie. Kolejna osoba, którą trzymam na dystans, bo prawda ma zbyt wiele ostrych krawędzi, a każda rozmowa to pokój pełen rzeczy, których nie mogę powiedzieć.

Późne popołudnie. Praca kończy się wcześniej — ogrodzenia sprawdzone, konie wypuszczone, zapasy paszy policzone.

Wade jest w stodole i czyści sprzęt, ogłowie przewieszone przez kolano, w jednej ręce szmatka, w drugiej olej do skór, który przyciemnia paski pod jego palcami. Podnosi wzrok, gdy mijam drzwi.

– Piwo? – Kiwa głową w stronę lodówki stojącej przy wejściu, pokrywa uchylona, lód połyskuje w środku.

– Jasne.

Wyjmuje dwa butelki, otwiera obie o krawędź stołu roboczego — jeden szybki ruch, wprawny, taki, który robi się tysiąc razy, nie myśląc — i podaje mi jedną.

Szkło jest zimne i mokre w mojej dłoni. Zabieramy je na zewnątrz i siadamy na odwróconych skrzynkach pod ścianą stajni, twarzą do padoku.

Światło na trawie robi się miedziane, a konie są ciemnymi kształtami, które powoli się po niej przesuwają, a powietrze pachnie kurzem, wieczorem i czymś kwiatowym, czego nie umiem nazwać.

Przez chwilę po prostu siedzimy. Milczenie jest wygodne w sposób, który sprawia, że ściska mi się w piersi, bo nie mam wygodnych milczeń.

Mam milczenia, które się ładują. Milczenia, które wybierają broń. To jest po prostu — cisza. Dwoje ludzi patrzących na konie i pijących piwo, którzy nie muszą wypełniać przestrzeni między sobą niczym.

– Wychowywałaś się na ranczu? – upija łyk, oczy wpatrzone w padok. – Czy pokochałaś konie później?

– Przed szkołą, głównie. – Opieram butelkę na kolanie, a chłód przesącza się przez dżinsy. – Mama zaplatała mi warkocze w samochodzie w drodze do stajni, bo w domu nigdy nie było czasu. Robiła to jedną ręką, prowadząc kolanem po autostradzie.

Uśmiecham się mimowolnie. – Miałam sześć lat, kiedy pierwszy raz jechałam sama. Naprawdę sama — bez uwiązu, bez dłoni na siodle. Pamiętam, że myślałam, że koń mnie nie tylko niesie. Ona mnie słucha. Jakbyśmy się umówiły, a ja nawet nie otworzyłam ust.

Butelka Wade'a zawisa w połowie drogi do ust. Nie zauważam tego. Jestem gdzie indziej — mam dziesięć lat, kurz ze stodoły w nosie, głos mamy wołający przez ujeżdżalnię.

– Mama miała klacz, na której startowała. Siwa, nazywała się Bellbird. Piękne zwierzę, uparte jak beton. Nie wsiadła do przyczepy dla nikogo — ani dla weterynarza, ani dla stajennych, dla nikogo. Tylko dla mnie.

Teraz się uśmiecham, a w piersi robi się ciepło i strasznie jednocześnie. – Wchodziłam pierwsza do przyczepy i ona szła za mną. Zawsze. Jakbym była jedynym powodem, by wejść do środka.

Cisza obok mnie się zmienia.

Czuję to, zanim zobaczę — coś się zmienia w powietrzu, zatrzymuje się bezruch, którego przedtem nie było. Odwracam się. Butelka Wade’a zatrzymała się w pół drogi do ust. Jego dłoń jest zaciśnięta na szyjce. Patrzy mi prosto w twarz i nie szuka już niczego. Znalazł to, czego szukał.

– Bellbird – mówi. Słowo wychodzi cicho. Ostrożnie. Jakby trzymał coś, co łatwo może się rozpaść.

Krew mi zamarza. Od opuszków palców do środka, szybko, jakby ktoś nalał mi lodowatej wody w żyły.

– Opowiadałaś mi tę historię. – Jego głos jest stabilny, ale szczęka zaciśnięta. – Siwa klacz. Przyczepa. Wchodzenie jako pierwsza. – Odkłada butelkę na skrzynkę obok siebie, powoli, z namysłem. – Brannigan’s. Półtora roku temu. – Nie odrywa ode mnie wzroku. – To byłaś ty.

Nie odpowiadam. Moje usta się otwierają, ale nic nie wychodzi, bo gardło się zamknęło, a dłonie ściskają butelkę tak mocno, że zaraz ją roztrzaskam.

Miedziane światło pada na jego twarz i widzę wszystko — rozpoznanie, obliczenia wskakujące na miejsce, powolne, straszne zrozumienie faceta, który właśnie zdał sobie sprawę, że kobieta siedząca obok niego to ta sama kobieta, która zniknęła z jego łóżka o świcie bez słowa.

Wstaje. Odsuwa się o krok. Przesuwa dłonią po szczęce – raz, mocno, jakby próbował utrzymać swoją twarz w całości. Potem odwraca się z powrotem.

– Obudziłem się, a ciebie już nie było. – Jego głos nie jest zły. Jest gorszy niż zły. To głos człowieka, który szukał czegoś, co uważał za ważne, i nigdy nie dowiedział się, dlaczego to zniknęło.

– Wróciłem do tego baru cztery razy. Pytałem barmana. Nie chciał nic powiedzieć. – Stoi nade mną, a dystans między nami jest jak rana. – Dlaczego uciekłaś?

– Zobaczyłam zdjęcie. – Wychodzi to cienko, pęknięte, ledwie słyszalne. – Na szafce nocnej. Ty i kobieta. Myślałam… – Przełykam ślinę. – Myślałam, że jesteś żonaty.

Patrzy na mnie. Jego twarz robi coś, czego nie mogę znieść patrzeć — grymas, który przemyka od oczu do ust i osiada gdzieś w ramionach.

– To była moja była żona. Byliśmy już po rozwodzie, kiedy zrobiono to zdjęcie. – Każde słowo jest odważone, ustawione, jakby budował z nich coś, co musi unieść ciężar. – Nie byłem żonaty, Jessie. Nie byłem nikim.

Cisza między nami jest żywa, ma zęby. Chcę mu powiedzieć wszystko — o telefonie, kobiecie, która odebrała i powiedziała, że jest jego żoną, o serwetce zgniecionej w kawiarni, gdy klucze Troya leżały na stole.

Ale te słowa pociągną za sobą resztę — test ciążowy, twarz Troya, kiedy mu powiedziałam, ciemne włosy Liama, które nie przypominają mężczyzny, który nazywa się jego ojcem — i tych drzwi nie mogę jeszcze otworzyć. Jeśli je otworzę, wpadnę przez nie i nie wiem, co jest na dnie.

– Przepraszam. – Głos mi się łamie na drugim słowie. – Popełniłam błąd. Ale to już nie ma znaczenia.

Patrzy na mnie długo. Miedziane światło gaśnie, jego twarz jest w półcieniu, a wyraz, który się na niej pojawia, będę widzieć za każdym razem, gdy zamknę oczy przez tygodnie — to nie złość, nie ból, coś głębiej.

Cicha dewastacja człowieka, który przez półtora roku nosił w sobie pytanie bez odpowiedzi i właśnie dowiedział się, że odpowiedź przez cały czas siedziała w jego stajni.

Podnosi butelkę. Bierze długi łyk, nie czując smaku. Potem wchodzi do stodoły bez słowa więcej, a ciemność go pochłania.

Siedzę na skrzynce z piwem, które robi się ciepłe w moich dłoniach, patrząc, jak ostatnie światło znika z nieba, a słowo „przepraszam” wciąż leży mi w ustach jak kamień, którego nie mogę przełknąć ani wypluć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Circling a Cowboy

Circling a Cowboy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa