passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Circling a Cowboy - Rozdział #8 - autor itsvlada

Circling a Cowboy

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Colton dzwoni, kiedy siedzę na poręczy ogrodzenia i jem kanapkę zrobioną w kuchni siodlarni z chleba o jeden dzień starszego niż powinien i sera, który już dwa dni temu przestał się przejmować swoim losem. Jego imię na ekranie sprawia, że ściska mi się żołądek, zanim jeszcze odbiorę.

– Pracujesz na ranczu. – To nie jest pytanie. To nie jest powitanie. Po prostu Colton, w połowie zdania, już zraniony.

– Colt—

– Musiałem się o tym dowiedzieć od żony Danny’ego Greera w sklepie z paszą. Żony Danny’ego Greera, Jess. Kobieta, z którą rozmawiałem może trzy razy w życiu, właśnie powiedziała mi o tobie więcej, niż ty powiedziałaś mi przez półtora roku.

Słyszę, jak przekłada telefon, słyszę brzęk szklanek w tle — jest za barem, w środku zmiany, a mimo to do mnie dzwoni. – Nie widziałem cię od czasu, jak przyszłaś po kota. Wiesz o tym? Ani razu.

– Wiem. – Moja kanapka robi się coraz mniejsza w dłoni, ściśnięta przez palce, którym nie kazałam się zaciskać. – Miałam zadzwonić. Chciałam—

– Jasne, że chciałaś. – Jego głos nie jest zły. To coś pod złością — płaski, cichy dźwięk człowieka, który jest przyzwyczajony, że jest ostatnią osobą, której o czymkolwiek mówię. – Przyjdź do Brannigan’s. Wkrótce. Nie jak ci się zechce, nie kiedy znajdziesz czas. Wkrótce.

– Przyjdę.

– Lepiej, żebyś przyszła. – Rozłącza się tak, jak Colton się rozłącza, kiedy jest zraniony — bez pożegnania, po prostu linia urywa się w pół oddechu.

Kładę telefon ekranem do dołu na poręczy i wciskam kciuk w chleb, aż zostaje wgłębienie. Kolejna osoba, którą trzymam na dystans, bo prawda ma zbyt wiele ostrych krawędzi, a każda rozmowa to pokój pełen rzeczy, których nie mogę powiedzieć.

Późne popołudnie. Praca kończy się wcześniej — ogrodzenia sprawdzone, konie wypuszczone, zapasy paszy policzone.

Wade jest w stodole i czyści sprzęt, ogłowie przewieszone przez kolano, w jednej ręce szmatka, w drugiej olej do skór, który przyciemnia paski pod jego palcami. Podnosi wzrok, gdy mijam drzwi.

– Piwo? – Kiwa głową w stronę lodówki stojącej przy wejściu, pokrywa uchylona, lód połyskuje w środku.

– Jasne.

Wyjmuje dwa butelki, otwiera obie o krawędź stołu roboczego — jeden szybki ruch, wprawny, taki, który robi się tysiąc razy, nie myśląc — i podaje mi jedną.

Szkło jest zimne i mokre w mojej dłoni. Zabieramy je na zewnątrz i siadamy na odwróconych skrzynkach pod ścianą stajni, twarzą do padoku.

Światło na trawie robi się miedziane, a konie są ciemnymi kształtami, które powoli się po niej przesuwają, a powietrze pachnie kurzem, wieczorem i czymś kwiatowym, czego nie umiem nazwać.

Przez chwilę po prostu siedzimy. Milczenie jest wygodne w sposób, który sprawia, że ściska mi się w piersi, bo nie mam wygodnych milczeń.

Mam milczenia, które się ładują. Milczenia, które wybierają broń. To jest po prostu — cisza. Dwoje ludzi patrzących na konie i pijących piwo, którzy nie muszą wypełniać przestrzeni między sobą niczym.

– Wychowywałaś się na ranczu? – upija łyk, oczy wpatrzone w padok. – Czy pokochałaś konie później?

– Przed szkołą, głównie. – Opieram butelkę na kolanie, a chłód przesącza się przez dżinsy. – Mama zaplatała mi warkocze w samochodzie w drodze do stajni, bo w domu nigdy nie było czasu. Robiła to jedną ręką, prowadząc kolanem po autostradzie.

Uśmiecham się mimowolnie. – Miałam sześć lat, kiedy pierwszy raz jechałam sama. Naprawdę sama — bez uwiązu, bez dłoni na siodle. Pamiętam, że myślałam, że koń mnie nie tylko niesie. Ona mnie słucha. Jakbyśmy się umówiły, a ja nawet nie otworzyłam ust.

Butelka Wade'a zawisa w połowie drogi do ust. Nie zauważam tego. Jestem gdzie indziej — mam dziesięć lat, kurz ze stodoły w nosie, głos mamy wołający przez ujeżdżalnię.

– Mama miała klacz, na której startowała. Siwa, nazywała się Bellbird. Piękne zwierzę, uparte jak beton. Nie wsiadła do przyczepy dla nikogo — ani dla weterynarza, ani dla stajennych, dla nikogo. Tylko dla mnie.

Teraz się uśmiecham, a w piersi robi się ciepło i strasznie jednocześnie. – Wchodziłam pierwsza do przyczepy i ona szła za mną. Zawsze. Jakbym była jedynym powodem, by wejść do środka.

Cisza obok mnie się zmienia.

Czuję to, zanim zobaczę — coś się zmienia w powietrzu, zatrzymuje się bezruch, którego przedtem nie było. Odwracam się. Butelka Wade’a zatrzymała się w pół drogi do ust. Jego dłoń jest zaciśnięta na szyjce. Patrzy mi prosto w twarz i nie szuka już niczego. Znalazł to, czego szukał.

– Bellbird – mówi. Słowo wychodzi cicho. Ostrożnie. Jakby trzymał coś, co łatwo może się rozpaść.

Krew mi zamarza. Od opuszków palców do środka, szybko, jakby ktoś nalał mi lodowatej wody w żyły.

– Opowiadałaś mi tę historię. – Jego głos jest stabilny, ale szczęka zaciśnięta. – Siwa klacz. Przyczepa. Wchodzenie jako pierwsza. – Odkłada butelkę na skrzynkę obok siebie, powoli, z namysłem. – Brannigan’s. Półtora roku temu. – Nie odrywa ode mnie wzroku. – To byłaś ty.

Nie odpowiadam. Moje usta się otwierają, ale nic nie wychodzi, bo gardło się zamknęło, a dłonie ściskają butelkę tak mocno, że zaraz ją roztrzaskam.

Miedziane światło pada na jego twarz i widzę wszystko — rozpoznanie, obliczenia wskakujące na miejsce, powolne, straszne zrozumienie faceta, który właśnie zdał sobie sprawę, że kobieta siedząca obok niego to ta sama kobieta, która zniknęła z jego łóżka o świcie bez słowa.

Wstaje. Odsuwa się o krok. Przesuwa dłonią po szczęce – raz, mocno, jakby próbował utrzymać swoją twarz w całości. Potem odwraca się z powrotem.

– Obudziłem się, a ciebie już nie było. – Jego głos nie jest zły. Jest gorszy niż zły. To głos człowieka, który szukał czegoś, co uważał za ważne, i nigdy nie dowiedział się, dlaczego to zniknęło.

– Wróciłem do tego baru cztery razy. Pytałem barmana. Nie chciał nic powiedzieć. – Stoi nade mną, a dystans między nami jest jak rana. – Dlaczego uciekłaś?

– Zobaczyłam zdjęcie. – Wychodzi to cienko, pęknięte, ledwie słyszalne. – Na szafce nocnej. Ty i kobieta. Myślałam… – Przełykam ślinę. – Myślałam, że jesteś żonaty.

Patrzy na mnie. Jego twarz robi coś, czego nie mogę znieść patrzeć — grymas, który przemyka od oczu do ust i osiada gdzieś w ramionach.

– To była moja była żona. Byliśmy już po rozwodzie, kiedy zrobiono to zdjęcie. – Każde słowo jest odważone, ustawione, jakby budował z nich coś, co musi unieść ciężar. – Nie byłem żonaty, Jessie. Nie byłem nikim.

Cisza między nami jest żywa, ma zęby. Chcę mu powiedzieć wszystko — o telefonie, kobiecie, która odebrała i powiedziała, że jest jego żoną, o serwetce zgniecionej w kawiarni, gdy klucze Troya leżały na stole.

Ale te słowa pociągną za sobą resztę — test ciążowy, twarz Troya, kiedy mu powiedziałam, ciemne włosy Liama, które nie przypominają mężczyzny, który nazywa się jego ojcem — i tych drzwi nie mogę jeszcze otworzyć. Jeśli je otworzę, wpadnę przez nie i nie wiem, co jest na dnie.

– Przepraszam. – Głos mi się łamie na drugim słowie. – Popełniłam błąd. Ale to już nie ma znaczenia.

Patrzy na mnie długo. Miedziane światło gaśnie, jego twarz jest w półcieniu, a wyraz, który się na niej pojawia, będę widzieć za każdym razem, gdy zamknę oczy przez tygodnie — to nie złość, nie ból, coś głębiej.

Cicha dewastacja człowieka, który przez półtora roku nosił w sobie pytanie bez odpowiedzi i właśnie dowiedział się, że odpowiedź przez cały czas siedziała w jego stajni.

Podnosi butelkę. Bierze długi łyk, nie czując smaku. Potem wchodzi do stodoły bez słowa więcej, a ciemność go pochłania.

Siedzę na skrzynce z piwem, które robi się ciepłe w moich dłoniach, patrząc, jak ostatnie światło znika z nieba, a słowo „przepraszam” wciąż leży mi w ustach jak kamień, którego nie mogę przełknąć ani wypluć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Wade nie wspomniał o ostatniej nocy. Ani słowa, ani spojrzenia, nawet takiego milczenia, które daje do zrozumienia, że coś się wydarzyło.

O świcie przekazał moje zadania Maeve – Maeve, która wręczyła je z notatnikiem i uśmiechem ograniczonym tylko do ust, jakby awansowała na tłumaczkę między dwojgiem ludzi, którzy kiedyś mówili tym samym językiem.

Nie spojrzał na mnie bezpośrednio od czasu, gdy byliśmy w stodole. Powietrze między nami jest ostrożne i napięte, jak drut ogrodzeniowy naciągnięty o jeden obrót za mocno, wibrujący od wszystkiego, co próbuje utrzymać.

Więc pracuję. Praca to jedyny język, któremu ufam – taki, który nie zadaje pytań, nie potrzebuje kontekstu, nie obchodzi go, co zrobiłam w motelu półtora roku temu ani komu potem kłamałam.

Sprzątam boksy, sprawdzam rurociągi z wodą i noszę wiadra z paszą, aż ramiona płoną, a za każdym razem, gdy mijam wejście do stodoły, czuję, jak on na mnie nie patrzy – tak jak się czuje przeciąg z drzwi, które ktoś zostawił otwarte specjalnie.

Przed południem zauważam, że Reba w boksie czwartym znów oszczędza lewą przednią nogę – przy każdym kroku przenosi ciężar, głowa kołysze się przy zejściu. Sprawdzam kopyto i widzę, że podkowa leży krzywo, przechylona do środka, uciska miękką część podeszwy przy strzałce.

Ten sam problem, inna podkowa. Wyprowadzam ją na zewnątrz, przywiązuję do słupa, podnoszę kopyto między kolana i zaczynam luzować podkowę. Moje ręce są pewne. Głos mam cichy – ten, którego nauczyła mnie matka, ten, który mówi koniowi, że nikt się nie spieszy.

Uszy Reby nastawione do przodu. Obciąża równomiernie nogi. Jestem w połowie, gdy zza rogu od frontu pojawia się sylwetka – szybko, bez ostrzeżenia, ostre obcasy na twardej ziemi. Maeve.

Nie zwalnia, nie woła, po prostu pojawia się w polu widzenia klaczy jak drzwi trzaskające w cichym pokoju.

Reba widzi ją za późno. Klacz się płoszy – głowa w górę, białka oczu, wszystkie mięśnie napinają się naraz. Staje dęba przy słupie, lina napina się do granic, tylne nogi kopią w powietrze i kopyto trafia mnie prosto w brzuch.

Świat się opróżnia. Leżę na plecach w kurzu, nade mną białe niebo i nie ma we mnie powietrza. Wcale.

Przepona zablokowana, płuca zamknięte, usta otwarte, ale nic nie wchodzi ani nie wychodzi. Kurz opada wokół mnie, jakby miał na to całą wieczność.

Głos Maeve, gdzieś nad głową. „Powinna była zawiązać krócej.” Nie widzę jej twarzy.

Nie widzę nic poza białym niebem i czarną krawędzią paniki wpełzającą od boków, bo nie mogę oddychać, brzuch krzyczy, a miejsce, gdzie uderzyło kopyto, to dokładnie to samo, w którym czternaście miesięcy temu chirurg rozciął mnie, by wyjąć mojego syna z mojego ciała.

Buty na ziemi. Szybko. Wade klęka obok mnie, kolana uderzają o ziemię, ręce już na moich żebrach. „Gdzie boli? Jessie. Spójrz na mnie. Gdzie?”

Nie mogę odpowiedzieć. Usta próbują, ale płuca nie współpracują. On naciska na moje żebra – lewa strona, prawa, ostrożnie, metodycznie, szuka czy coś nie jest złamane.

„Muszę sprawdzić brzuch,” mówi, a jego głos jest spokojny, taki spokój, który coś kosztuje. Podnosi brzeg mojej koszuli.

Jego ręce nieruchomieją.

Widzę to na jego twarzy – pauzę, zmianę, moment, gdy jego wzrok zatrzymuje się na bliźnie i wszystkie inne myśli cichną. Leży nisko na moim podbrzuszu, cienka i równa, blada pozioma linia, która nie zdążyła jeszcze wyblaknąć. Nie stara. Nie srebrna od dekady. Miesięcy. Wciąż na tyle świeża, że skóra wokół jest lekko uniesiona, jeszcze różowa na krawędziach.

On wie, co to jest. Widzę to, bo zaciska szczękę w sposób, który nie ma nic wspólnego z moimi żebrami. Jego była żona miała taką samą bliznę – wiem o tym, bo powiedział, że zabrała ich córkę, co znaczy, że był przy narodzinach Lily, co znaczy, że już widział ten ślad.

Na ciele innej kobiety. Po innym dziecku. Bliznę po cesarskim cięciu zna tak, jak ranczer zna wypalenie – nie zapomina się kształtu, jeśli widziało się go podczas gojenia.

Jego palce kończą sprawdzanie brzucha. Delikatnie naciska poniżej blizny, powyżej, po bokach. Fachowo. Dokładnie.

Ale jego szczęka robi coś, czego nie robią ręce – zaciska się i rozluźnia, zaciska i rozluźnia, jakby przeżuwał myśl, której nie potrafi przełknąć.

„Nic nie jest złamane.” Pomaga mi usiąść. Jego dłoń jest na moich plecach, ciepła przez koszulę, i chcę się w nią wtulić, i chcę uciec – równie mocno.

Oddech wraca płytko, szarpanymi wdechami. Kurz w gardle, oczy łzawią, a miejsce po kopnięciu pulsuje w rytm serca.

Maeve zniknęła. Oczywiście, że tak. Pojawiła się znikąd, spłoszyła konia i przepadła – kobieta, która zostawia po sobie szkody jak pogoda zostawia rumowisko, nie zostając, by je obejrzeć.

Wade prowadzi mnie na ławkę przed siodlarnią. Siadamy. Podaje mi wodę, piję ją trzęsącymi się rękami, trochę rozlewam po brodzie, za bardzo jestem zasapana, by się przejmować.

Długo milczy. Takie milczenie, które coś liczy. Takie, które układa daty w kalendarzu i patrzy, jak tworzą wzór, który zmienia wszystko.

„Ta blizna jest świeża.” Mówi to do padoku, nie do mnie. Łokcie opiera na kolanach, dłonie zwisają między nimi, patrzy przed siebie.

Gardło mi się zaciska. Nie odpowiadam.

„Cesarka.” Nadal nie patrzy na mnie. „To właśnie to.” To nie pytanie.

„Tak.” Patrzy na mnie, jakby coś wyliczał. Jakby sprawdzał, czy liczby się zgadzają.

„Masz dziecko. Po tym, jak spędziliśmy razem noc. Może być moje?”

Ziemia się przechyla. Ściskam krawędź ławki, drewno wbija mi się w dłonie.

„Mam chłopaka. Mamy razem syna.” Każde słowo kosztuje. Każde słowo jest cegłą w murze, który buduję między nami, póki zaprawa jeszcze nie zastygła. „Ma czternaście miesięcy.”

Widzę, jak liczy w głowie i nie do końca mi wierzy. Półtora roku od Brannigan’s. Czternaście miesięcy. Dziewięć miesięcy ciąży między tymi datami.

Jego twarz się nie zmienia – nic widocznego, niczego, na co mogłabym wskazać i powiedzieć: o, to ten moment, gdy zrozumiał.

Ale coś w jego oczach się przesuwa, jakby drzwi zamykały się od środka. Cokolwiek myśli – jakiekolwiek wyliczenie właśnie się skończyło za tą spokojną, cierpliwą twarzą – zamyka to tam, gdzie nie mogę sięgnąć.

Kiwa głową. Raz. Powoli. Potem wstaje i przez sekundę patrzy na mnie w dół, usta się otwierają jakby miał gotowe zdanie.

Ale ono nie pada. Zamka usta. Odwraca się. Idzie w stronę stajni z ramionami sztywno opuszczonymi i rękami w kieszeniach, a buty stukają w ziemię w rytmie człowieka liczącego do dziesięciu, żeby nie powiedzieć czegoś, czego później nie da się cofnąć.

Siedzę na ławce z dłońmi przyciśniętymi płasko do brzucha. Nad blizną. Nad miejscem, gdzie mnie rozcięto, żeby wyciągnąć Liama na świat. Nad wszystkim, co ukrywam przed człowiekiem, który właśnie odszedł, licząc w głowie coś, o czym nigdy nie powie na głos.

Słońce grzeje mi twarz, konie są ciche w swoich boksach, a gdzieś w tej stodole Wade Prescott stoi sam z liczbą, która się nie zgadza, i pytaniem, którego nie zadał.

A ja siedzę tu, wiedząc, że odpowiedź zniszczyłaby nas oboje.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Circling a Cowboy

Circling a Cowboy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa