Alyssa
"Gratulacje, Alyssa. Mam nadzieję, że ty i Isaac będziecie razem bardzo szczęśliwi," mówi mama, jej głos drży od wzruszenia, gdy przyciąga mnie do siebie w mocnym uścisku.
"Dzięki, mamo." Odpowiadam jej delikatnym, ale stanowczym uściskiem, boję się, że jeśli ją puszczę, to upadnie albo coś się stanie. Jest zbyt chora, by teraz stać, ale zawsze była silną, bardzo upartą kobietą. Nigdy nie pozwoliłaby nikomu tu zobaczyć, że jest słaba.
Kiedy w końcu ją puszczam, Gray, mój zawsze czujny brat, delikatnie chwyta ją za ramię i pomaga jej usiąść na krześle.
"Grayson, potrafię usiąść sama," protestuje, a w jej oczach pojawia się figlarna przekora, kiedy rzuca mu udawane, groźne spojrzenie.
On uśmiecha się ciepło. "Wiem, że potrafisz, mamo," mruczy, całując ją w czoło, zanim zwróci się do mnie. "Jeśli twój mąż kiedykolwiek cię skrzywdzi, wsadzę mu nogę tak głęboko w tyłek, że ją poczuje w gardle."
Po tonie jego głosu wiem, że mówi to zupełnie poważnie. Ale nie ma się o co martwić.
Śmieję się i całuję brata w policzek. "Nie musisz być taki straszny, starszy bracie. Isaac nigdy mnie nie skrzywdzi. Kocha mnie za bardzo," mówię pewnie, a moje serce wypełnia się uczuciem do mojego ukochanego ze szkolnych lat, który został moim mężem. Pomimo wyzwań, jakie przed nami stanęły, jest moją bratnią duszą i niejednokrotnie udowodnił mi swoją miłość.
Kiedy poprosił mnie o rękę, byłam najszczęśliwszą kobietą na świecie. A teraz jesteśmy już po ślubie. Oficjalnie noszę nowe nazwisko... Jestem panią Isaac Carter.
Zbliża się czas naszego wyjazdu w podróż poślubną do Cancun, więc żegnam się z gośćmi. Zaprosiliśmy niemal całe nasze małe miasteczko, ale szczerze mówiąc, liczyło się dla mnie tylko, żeby na moim ślubie była mama, brat i dwie najlepsze przyjaciółki: Chelsea i Ashley.
"Bawcie się cudownie!" mówi Chelsea, mocno mnie przytulając. Zawsze pachnie słodko, jak jagody. Zakładam, że to jakiś szampon, którego używa do swoich blond włosów, tak bujnych i perfekcyjnych, ale może to po prostu jej żywa osobowość.
Następnie przytulam Ashley, jej orzechowa skóra promienieje pod jasnym światłem. "Koniecznie wysyłaj mi fotki. Nie mogę się doczekać, aż sama znajdę chłopaka w przyszłe lato i razem pojedziemy na grupowe wakacje," żartuje, a jej entuzjazm jest zaraźliwy.
"Obiecuję," odpowiadam ze śmiechem, już wyobrażając sobie, jak dzielę wspomnienia z podróży poślubnej z moimi przyjaciółkami.
Widząc, że Isaac żegna się ze swoimi rodzicami, wychodzę na chwilę na zewnątrz, żeby złapać oddech w chłodnym nocnym powietrzu. Gwiazdy migoczą nad głową, rzucając magiczny blask na ten idealny dzień ślubu.
Opieram się o samochód Isaaca, gdy z krzaków po boku domu wyłania się dziewczyna, szybko poprawiając sukienkę i wygładzając włosy.
"Cześć, Alyssa," mówi zdyszana, jej policzki są zarumienione, gdy pędem wraca do domu.
Chwilę później wychodzi za nią chłopak, leniwie zapinając spodnie.
King Sterling. Jeden z trzech najlepszych przyjaciół mojego brata.
Jest wysoki, z mięśniami na pokaz. Ma ciemne, niesforne loki opadające mu na ramiona, średniej długości brodę i bliznę nad lewym okiem. Jego bursztynowe oczy, ostre i intensywne, potrafią przestraszyć nawet najodważniejszych mężczyzn. Fakt, że należy do gangu motocyklowego, jest tylko wisienką na torcie, dopełniającą jego przerażający wizerunek.
Gdy jego spojrzenie spotyka się z moim, uśmiecha się złośliwie, w jego oczach błyszczy diabelski ognik.
Krzywię się. "Nie mogłeś jej najpierw odwieźć do domu?" pytam, nie kryjąc obrzydzenia w głosie.
"To by nie było takie zabawne. Poza tym, przegapiłbym ten przezabawny wyraz twojej twarzy," droczy się, a jego głos ocieka rozbawieniem.
Powoli podchodzi i opiera się o samochód, otulając się chmurą dymu papierosowego. "Chcesz zaciągnąć się?" pyta, podając mi papierosa.
Kaszląc, odganiam go ręką. "Nie, to obrzydliwe," odpowiadam. "Nie powinieneś tego palić, i tak zaraz dostaniesz raka, kretynie."
On zaciąga się znów, po czym głęboko się śmieje, a ten dźwięk wywołuje u mnie gęsią skórkę. "Zawsze taka święta. Powiedz mi, Alyssa. Już cię rozdziewiczył, czy dalej jesteś do wzięcia?"
Moje policzki płoną, zdradzając zażenowanie. "N-Nie. Chciałam poczekać do ślubu, tak jak moi rodzice," jąkam się.
Szeroki uśmiech Kinga poszerza się. "No proszę, jaka z ciebie świętoszka," mówi kpiąco. "Jak twój facet nie da rady cię zaspokoić swoim małym, to masz moje pozwolenie, żeby fantazjować o mnie."
"Dzięki, ale nie. To by mnie tylko przyprawiło o mdłości," odcinam się.
Wychowywaliśmy się razem, a on, Nikolai i Mason zawsze mnie dręczyli za plecami Graya. Jedynym powodem, dla którego zaprosiłam tych dupkowatych przyjaciół mojego brata, było to, że Gray nalegał. Według niego są rodziną i zasługują na takie traktowanie.
Ale ja ich wszystkich nienawidzę.
"Kiedy coś się spieprzy między tobą a Isaaciem, wiedz, że możesz do mnie zadzwonić w każdej chwili," mówi King, wzruszając ramionami, a jego słowa wzbudzają we mnie złość.
Rzucam mu gniewne spojrzenie. "Dlaczego miałoby się nie udać? Kocham męża, a on kocha mnie."
On zaciąga się znowu, wydychając powoli dym. "Nie wiem. Coś jest z nim nie tak, ale skoro Gray go akceptuje, to i my powinniśmy."
Parskam śmiechem. "Mówi to facet z gangu motocyklowego. Jeśli ktoś jest podejrzany, to właśnie ty."
King to typ, który czerpie przyjemność z przemocy. Pobicia albo wyłupanie komuś oka nożem sprężynowym to dla niego świetna zabawa. W gangu Graya, Crimson Reapers, King znany jest jako egzekutor. Jestem pewna, że ma na koncie więcej trupów niż seryjny morderca, ale ponieważ zapewniają bezpieczeństwo naszemu małemu miasteczku, nikt nie odważy się pisnąć słowa o jego zbrodniach.
King tylko się śmieje z moich słów. "Nie, Kociaku, jestem brutalny, bo muszę. Twój żałosny mężuś sam szuka kłopotów."
Co to ma znaczyć? zastanawiam się, ale decyduję się to przemilczeć. To moja noc poślubna i nie pozwolę, by on, ani nikt inny, ją popsuł.
"Co jest, kociaku? Denerwuję cię?" droczy się ze mną. Odwracam się do niego plecami, mając nadzieję, że nie zauważy, jak bardzo mnie wkurza.
Wie, że nienawidzę tego cholernego przezwiska, ale od dzieciństwa nie przestał tak mnie nazywać.
"Mówiłam ci, żebyś przestał mnie tak nazywać," mamroczę, starając się zachować opanowanie w głosie.
"A ja mówiłem, że nigdy nie przestanę cię tak nazywać."
Zaciskam zęby, czując, jak narasta we mnie frustracja. "Jesteś skończonym dupkiem. Dlaczego właściwie mam taką ksywkę?"
"Bo zawsze masz pazurki na wierzchu, ale kiedy przychodzi do drapania i gryzienia, jesteś praktycznie niegroźna."
Gorzki śmiech wydobywa się ze mnie, gdy znowu na niego patrzę. "Pieprz się. Mogłabym wydrapać ci oczy, gdybym chciała."
"Oczywiście, że możesz, Kociaku," powtarza, uśmiechając się jeszcze szerzej, tylko po to, żeby mnie bardziej wkurzyć. "Ale na wszelki wypadek, gdyby te pazurki nie wbiły się dostatecznie głęboko, pamiętaj, że zawsze możesz liczyć na mnie, Niko i Mace'a, jeśli będziesz w tarapatach."
Dlaczego on ciągle to powtarza? Nie potrzebuję ich, nigdy nie potrzebowałam. Nawet wtedy, gdy zamordowano mojego ojca. Nigdy nie pozwoliłam, żeby ktoś zobaczył moje łzy, sama je ocierałam w samotności.
Dokładnie tak, jak tata chciałby od swojej twardej córki.
"Ma rację, słodka dziewczynko. Możesz do nas zadzwonić, jeśli kiedykolwiek będziesz nas potrzebować," dodaje Nikolai, wychodząc z domu i dołączając do nas. Mace pojawia się tuż za nim.
No świetnie. Cała trójka idiotów w komplecie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Alyssa
Niko nie jest takim dupkiem jak King, ale i tak robi wszystko, żeby mnie wkurzyć. Jest trochę mniejszy i mniej umięśniony niż King, ma nastroszone, ciemny blond włosy i niebieskie oczy. Jak zwykle nosi niebieską bandanę na głowie, nawet ubrany w czarny garnitur.
Mason z kolei jest średniego wzrostu i ma szczupłą sylwetkę. Jest rudzielcem z przystrzyżonymi włosami, zielonymi oczami i grubymi oprawkami okularów. Prawdopodobnie jest najbardziej wyluzowany z całej paczki, nigdy nie chce brudzić sobie rąk. Ale tylko dlatego, że się z nimi zadaje, też go nienawidzę.
Przewracam oczami. – Fantastycznie, dokładnie to, czego mi było trzeba. Cały komplet wkurzających kumpli mojego brata.
Niko chichocze, a w jego głosie słychać rozbawienie. – Taka złośliwa bez powodu, Alyssa. Tylko się o ciebie troszczymy, siostrzyczko.
– Gdybyście się o mnie troszczyli, nie dręczylibyście mnie cały pieprzony czas – odparowuję, krzyżując ramiona i patrząc na nich z wrogością.
King zaciąga się papierosem, jego intensywne spojrzenie nie opuszcza mojego. – To nasz sposób okazywania uczuć, Kociaku. Wiesz, że to lubisz.
Nie. Nie. Lubię.
Niko zarzuca mi ramię na ramiona, a ja sztywnieję od tego nieproszonego kontaktu. – Jak powiedziałam, wszystko w porządku. Nikt nie musi się martwić, zwłaszcza Grayson. Isaac to mój mąż. On się mną zajmie – upieram się.
– Jesteś gotowa, Alyssa? – Głos Isaaca przecina napięcie, gdy podchodzi do nas przez trawnik. Ogarnia mnie ulga. W końcu przyszedł mnie uratować od moich dręczycieli.
Isaac rzuca spojrzenie na trzech mężczyzn wokół mnie, a cień przemyka po jego twarzy, gdy zauważa ramię Niko swobodnie opierające się na moim ramieniu. – Co wy robicie tutaj z moją żoną? Zabierz ode mnie te pieprzone łapy! – Jego głos jest głośny i zawstydzający, przyciąga uwagę kilku innych gości stojących na zewnątrz. Szybko odsuwam się od chłopaków, podbiegam do Isaaca i kładę uspokajającą dłoń na jego piersi.
– Wszystko w porządku, Isaac. Tylko się żegnali – szepczę, próbując rozładować sytuację, zanim się zaogni i pojawi się więcej ciekawskich.
Już widzę, że coś pił; to znaczy, że jest bardziej skłonny do bójki. Jego oddech pachnie ostrym alkoholem, a oczy mają to twarde, nieostre spojrzenie.
– Chcesz, żeby moi przyjaciele i rodzina myśleli, że jesteś dziwką? – syczy groźnie mój mąż. – Wsiadaj do pieprzonego samochodu, zanim jeszcze bardziej mnie zawstydzisz.
Spuszczam głowę, zalewa mnie wstyd, choć wiem, że nic złego nie zrobiłam. Serce mi opada, a w gardle rośnie gula. Nie chcę się kłócić w naszą noc poślubną; chcę wrócić do tej zabawy i szczęścia, które mieliśmy jeszcze kilka minut temu.
– Ale co z tym, że wszyscy nas żegnają? – pytam cicho, zerkając na dom, gdzie goście jeszcze świętują.
– Jestem zbyt wkurzony na to. Po prostu wyjdziemy – mówi, a jego ton nie pozostawia miejsca na sprzeciw. Chwyta mnie za ramię, jego palce boleśnie wbijają się w moją skórę, a ja krzywię się z bólu.
Nic się nie dzieje, jest po prostu pijany. To nie jest mój Isaac, powtarzam sobie.
Kiedy patrzę na Kinga, Niko i Masona, ich twarze są napięte i groźne. Wieczny uśmieszek Kinga zniknął, zastąpiony spojrzeniem, które mogłoby zabić. Nawet wyluzowana postawa Masona zmieniła się w czujną gotowość. Niko robi krok do przodu, jego oczy mrużą się, ale szybko kręcę głową, błagając ich milcząco, żeby odpuścili.
Szczęka Niko napina się, jego głos jest niskim warkotem. – Alyssa, nie sądzę, żebyśmy chcieli, żebyś z nim odchodziła. Jeśli myśli, że może tak do ciebie mówić, chyba powinienem z Kingiem połamać mu szczękę.
O nie.
– Kim ty jesteś, żeby mówić mojej żonie, z kim nie może odchodzić? Zajmij się swoim pieprzonym życiem, dziwaku – cedzi Isaac, ciągnąc mnie w stronę samochodu.
– Uważaj, jak się kurwa do niego odzywasz – ostrzega King groźnym tonem.
– Albo co? – odcina się Isaac, alkohol wyraźnie daje mu fałszywą pewność siebie.
King robi krok do przodu, górując nad Isaaciem. Ma około 190 cm wzrostu i waży dwa razy więcej, a jego mięśnie są napięte. – Albo ci przemebluję mordę – ostrzega King, jego głos jest niebezpiecznie niski.
Wchodzę między nich, kładę dłoń na piersi Isaaca i delikatnie popycham. – Isaac, proszę, przestań. Nie dziś, w naszą noc poślubną – błagam, a do oczu napływają mi łzy. Napięcie jest namacalne, zagęszcza atmosferę, która jeszcze niedawno była spokojna.
Naprawdę zamierza dalej prowokować trzech facetów z motocyklowego gangu? A mój brat pewnie zaraz też tu wyjdzie i do nich dołączy, jeśli zdecydują się go pobić?
Twarz Isaaca wykrzywia się z wściekłości i upokorzenia. – Naprawdę teraz stajesz po ich stronie? – wrzeszczy mi w twarz.
– Próbuję cię powstrzymać przed spuszczeniem ci łomotu, koleś – wtrąca się Mace, jego zwykle spokojny głos jest pełen irytacji. Jego leśnozielone oczy, zwykle ukryte za okularami, płoną gniewem.
– Rozmawiałem z nią! – ryczy Isaac, znowu wyładowując złość na mnie.
Patrzę tylko na swojego męża, próbując dotrzeć do tego człowieka, którego znam, gdzieś pod tym rozwścieczonym potworem przede mną. – Proszę, możemy już iść? – pytam, ciągnąc go za rękę. Mój głos drży, zdradzając strach.
Jego nozdrza rozszerzają się, gdy patrzy na mnie z góry. – Dobrze. Ale nie chcę już nigdy widzieć cię samej z tymi kretynami. Rozumiesz?
Szybko kiwam głową, byle tylko go uspokoić, zanim całkiem straci nad sobą kontrolę. Zaczyna się robić jak podczas meczu finałowego w naszym przedostatnim roku, kiedy pobił się z rozgrywającym drugiej drużyny. Ale tym razem stawka jest większa. King i Niko go zabiją, a Mace będzie się przyglądał. Ostatnią rzeczą, jaką chcę zobaczyć w noc poślubną, jest śmierć mojego męża.
– Jedziemy, jedziemy – mruczę łagodnie, ciągnąc Isaaca do samochodu. Nie patrzę na nich, ale czuję ich palące spojrzenia, gdy mijam ich i wsiadam na miejsce pasażera.
Nawet gdy odjeżdżamy, a Isaac pędzi przez ruch, trzymam głowę nisko, wpatrując się w drżące dłonie. Cisza w samochodzie jest duszna, przepełniona niewypowiedzianą wściekłością i napięciem.
Na światłach w końcu podnoszę wzrok, akurat w momencie, gdy dłoń Isaaca uderza mnie w policzek. Ostry ból sprawia, że gwałtownie wciągam powietrze. – Nigdy więcej tego nie rób. Przez ciebie wyszedłem na słabego, mogłem im pokazać – warczy, a jego twarz zachodzi mgłą furii.
Wyrwał mi się cichy, rozpaczliwy szloch. On... mnie uderzył. Naprawdę mnie uderzył, i to w naszą noc poślubną. Powinnam teraz wysiąść z samochodu, prawda? Ale zaraz znów odtwarzam tę scenę w głowie.
To była moja wina. Wiem, jak bardzo Isaac jest zaborczy; nie powinnam była wychodzić tam z kumplami mojego brata. Nawet jeśli to był przypadek. Gdy tylko zobaczyłam Kinga, powinnam była wrócić do środka.
– P-przepraszam, Isaac – mówię cicho, mój głos ledwo przebija się przez odgłos silnika.
– Powinnaś – odpowiada spokojnie, jego oddech stopniowo się uspokaja. – Nie chciałem cię uderzyć, ale jeśli mamy sprawić, żeby to małżeństwo działało, musisz przestać mnie denerwować, rozumiesz?
Kiwam głową, a mój policzek pulsuje bólem. – Dobrze.
Naprawdę chcę, żeby nasze małżeństwo się udało. Mój ojciec zmarł, gdy byłam młodsza, i chociaż był niebezpiecznym człowiekiem, oni byli szczęśliwi i zakochani. Tego właśnie pragnę.
Szczęśliwego małżeństwa.
Doprowadziłam dziś Isaaca do granic, ale teraz będę lepiej uważać, co mówię i robię. Wtedy wszystko między nami będzie dobrze.
Isaac wyciąga do mnie rękę i mimo że boli mnie twarz, wkładam dłoń w jego. Jego uścisk jest mocny i zaborczy.
– Kocham cię – mruczy, a jego głos łagodnieje.
– Ja ciebie też – odpowiadam z lekkim uśmiechem, próbując przekonać samą siebie do tych słów.
Ale nie wiedziałam, że jego rodzaj miłości będzie mnie łamał kawałek po kawałku, aż nie zostanie nic.
Przesuń w górę, aby kontynuować