Wczoraj uciekłam i on mi na to pozwolił.
Raze nie poszedł za mną. Nawet nie zawołał, a jakaś część mnie, której nie lubię, wciąż pyta dlaczego. Jakbym chciała być warta pogoni.
Przespałam też dzwonek poranny. Teraz mam cztery minuty, żeby się stawić na zbiórkę, a śmierdzę potem z zeszłej nocy.
Nie mam już czasu, żeby poczekać aż łazienka się opróżni i umyć się na osobności, jak robiłam to przez ostatnie dwa poranki.
Oto jak jest w Solventarze: poza sypialniami nic nie jest prywatne. Prysznice nie mają ścian, zasłon, ani osobnych godzin dla kobiet i mężczyzn.
Stoję zamrożona w drzwiach, mając na sobie tylko ręcznik, i z absolutną jasnością rozumiem, że wolałabym przenieść jeszcze setkę głazów.
Para i ciała, mężczyźni i kobiety razem, myją się i rozmawiają jakby to nic nie znaczyło.
Dla mnie to koszmar. W domu służąca prędzej by umarła, niż pozwoliła mężczyźnie zobaczyć moje nagie ramię.
Tutaj mam po prostu... upuścić ręcznik. Przy wszystkich. I się umyć.
Wciąż zbieram się na odwagę, by wyjść między obcych, kiedy znajduje mnie Bram.
— A tu jesteś. — Jego oczy trzymają się ostrożnie mojej twarzy. — Szukałem cię wczoraj wieczorem. Nie było cię w pokoju. Pukałem dwa razy.
Gorąco pełznie mi po karku, niezwiązane z wodą. — Trenowałam.
— O tej porze?
— Najwyraźniej wtedy Raze jest w najlepszej formie. — Ściskam mocniej ręcznik, wściekła, jak szybko wraca to wspomnienie — jego ciężar, jego głos przy moim uchu — i tłumię je, zanim ukaże się na mojej twarzy.
— Trening czego?
— Czy to ważne? — Zmieniam temat, zanim zdąży nacisnąć. — W której jesteś drużynie? Kto jest twoim kuratorem?
Szczęka Brama robi coś skomplikowanego, jakby wiedział, że to nie cała historia, ale postanowił ją puścić.
Potem kiwa głową za moje ramię. — Ona.
Podążam za jego spojrzeniem.
Z pary wychodzą dwie postacie, obie zupełnie nagie. Mogę tylko patrzeć.
Pierwszy to Raze. Cała ta ciepła, naga skóra na widoku dla całej sali, a on nosi ją, jakby świat miał szczęście, że może patrzeć.
Moje oczy mnie zdradzają, zjeżdżają na jego jednego penisa, wracają w górę. Jest tak przystojny, że mam ochotę utopić się w najbliższym odpływie.
Druga to kobieta i jest piękna. Nie ma wokół tego słowa — łagodnego czy okrutnego — które pozwoliłoby mi poczuć się lepiej.
Wysoka, ciemnowłosa, woda spływa po skórze pełnej długich linii i pewności siebie. Mówi coś do Raze’a, a on się śmieje, ciepło i bez obrony.
Coś brzydkiego i zielonego rozwija mi się w piersi.
— To Calista — mówi Bram, a w jego głosie jest dziwna nuta, której nie umiem umiejscowić. — Moja kuratorka.
A potem jest gorzej, bo teraz zazdroszczę na dwa fronty jednocześnie.
O to, że ona dostaje śmiech Raze’a. O to, że teraz ona ma dni Brama, miejsce przy jego boku, które kiedyś należało do mnie.
Nie mam długo, by siedzieć z najgorszymi uczuciami, bo oczy Calisty znajdują nas — a właściwie mnie — i coś się wyostrza w jej twarzy.
Mówi coś do Raze’a. On spogląda.
Jego jasne oczy zatrzymują się na mnie i zamierają.
Potem oboje przechodzą przez salę w naszą stronę, a ja chcę zapaść się pod ziemię.
— Bram. — Głos Calisty to dym i miód. Zwraca się do niego, jakby mnie nie było. — Znów się zgubiłeś. — Jej wzrok przesuwa się na mnie. — A to kto?
— Aurora — mówi Raze, zanim zdążę odpowiedzieć. Nie odwrócił ode mnie wzroku nawet na chwilę. — Jest moja.
— W jego drużynie — poprawiam przez zaciśnięte zęby.
Uśmiech Calisty jest piękny i ostry.
— Naprawdę? Jak miło, Raze. Mała zabłąkana bez potwora. — Ocenia mnie wzrokiem. — Powiedz mi, zbłąkana. To skromność każe ci dusić ten ręcznik, czy nie ma pod nim nic wartego zachodu?
A z dumą jest tak: prawie całą mi w tym tygodniu odebrano.
Moje ubrania przy bramie. Opanowanie na macie treningowej. Zostało mi bardzo niewiele, a ta kobieta postanowiła sięgnąć po ostatni skrawek.
Owijam ręcznik i pozwalam mu upaść.
Bram natychmiast odwraca wzrok, mięsień drga mu na policzku. Uśmiech Calisty lekko gaśnie, bo to nie była reakcja, którą zamówiła.
A Raze…
Spojrzenie Raze’a opada i nie wraca od razu. Patrzy na mnie jak na posiłek, którego nie jadł od roku.
Bladość jego oczu przepala się w coś ciemnego i rozżarzonego. Czuję to spojrzenie wszędzie i – ku mojej absolutnej grozie – nie całkiem tego nienawidzę.
To Calista to kończy. Widzi, gdzie patrzy – widzi dokładnie jak patrzy – i jej piękna twarz stygnie. Dłoń zaciska się na jego ramieniu.
"Skończyliśmy tutaj," mówi lekko i krucho. "Raze. Teraz."
Pozwala jej się odwrócić. Ale w ostatniej chwili jego głowa odchyla się z powrotem w moją stronę, a usta wyginają się w łuk.
"Dobra dziewczynka," mamrocze, zbyt cicho, by ktokolwiek poza mną to usłyszał. "Załóż ten kręgosłup na trening."
Potem uścisk Calisty zwycięża i prowadzi go przez parę.
Biorę szybki prysznic i dołączam do reszty na śniadanie. Przechodzi jak we mgle. Przez cały czas moje oczy śledzą Raze’a i Calistę przy dalekim stole, bez mojej zgody.
Kiedy trzy drużyny zbierają się na podwórzu, odwaga w większości do mnie wraca – aż do momentu, gdy Raze zaczyna nas sortować.
"Ćwiczenia w parach." Jest już ubrany, dzięki bogom.
Calista stoi z boku ze swoimi uczniami; Bram jest wśród nich. Staram się na niego nie patrzeć – i głównie mi się nie udaje.
"Przejdziecie przez mur." Raze wskazuje na nagi kamień wznoszący się na krawędzi areny. "Jeden schodzi po linie. Drugi ją trzyma. Potem zmiana."
Kroczy wzdłuż areny, ogon powoli rysuje ślad w ziemi.
"Ork trzyma linę dla smoka. Smok ufa wilkowi, że nie puści."
Przestaje chodzić. Moje oczy śledzą linię jego ramion, zanim je łapię i ze złością spuszczam z powrotem na ziemię.
"Pięćdziesiąt lat temu nasze rasy wciąż się zabijały," dodaje. "Solventar istnieje, aby to z nas wybić."
Odwraca się powoli. Jego wzrok przesuwa się po linii nas i zatrzymuje na mnie. Na sekundę. Ale sekunda wystarczy, by ten blady błękit pociemniał.
Twarz mi płonie. Próbuję ją uspokoić. Płonie jeszcze bardziej.
"To na dziś," kontynuuje. "Dowiesz się, czy osoba, która trzyma twoją linę, chce, żebyś przeżyła." Cienki uśmiech, wciąż skierowany do mnie. "Większość z was nie powinna na to liczyć."
Łączy Brama z ładną, ciemnowłosą dziewczyną, której imienia jeszcze nie znam, jego dłoń krótko opiera się o jej ramię, prowadząc ją na miejsce.
Bram nie wygląda na zachwyconego. Coś brzydkiego i małego w mojej piersi najwyraźniej też nie, choć odmawiam nazywania tego po imieniu.
Dlaczego, do cholery, to Raze decyduje o parach?
Są tu trzej kuratorzy, a pozostali dwaj po prostu pozwalają mu dobierać kogo chce do wszystkich drużyn. Nikt nie protestuje.
Czy ma nad nimi jakąś władzę?
Raze patrzy na mnie jako ostatnią, oczywiście.
"A ty." Odwraca się i wskazuje na mnie, potem na siebie. "Ze mną."
Oczywiście, że z nim.
Właśnie powiedział całemu podwórzu, że bestia trzymająca twoją linę prawdopodobnie chce cię zabić. A teraz chce, żebym mu zaufała z własnym życiem.
Ta bezczelność sprawia, że mam ochotę czymś rzucić w tę piękną, zadowoloną z siebie twarz.
"Nie," mówię.
Cała arena cichnie. Gdzieś ktoś naprawdę wciąga powietrze ze zdziwienia.
Brwi Raze’a unoszą się. "Nie?"
"Nie." Serce mi wali, ale głos się nie łamie. "Sparuję się z kimkolwiek innym. Z Kestrą. Z Rookiem. Z kimkolwiek."
"Pamiętasz," mówi, niemal łagodnie, przemykając krok bliżej, "co cię tutaj kosztuje nieposłuszeństwo wobec kuratora."
"Pamiętam." Unoszę podbródek, by pokazać kręgosłup, który kazał mi założyć. "Pamiętam też, że jesteś ostatnią osobą, której w tej arenie powierzyłabym życie. Bardzo się o to postarałeś."
"To nie jest propozycja, Aurora." Jego głos się obniża, a blask oczu zapala się od środka. "Ciągle ci to powtarzam. Ciągle każesz mi to udowadniać."
A potem zmienia się całkowicie.
Skrzydła się rozkładają, pazury przebijają się przez skórę, gorąco bije od niego.
Zanim zdążę nabrać powietrza, pokonuje dzielący nas dystans, jedną łuskowatą ręką obejmuje mnie pod kolanami, drugą za plecami i podnosi z ziemi bez wysiłku.
"Postaw mnie na ziemi!" krzyczę.
"Nie ma mowy." Jego uśmiech to same zęby.
Arena znika pod nami, gdy mnie niesie.
A bogowie mi świadkiem, trzymam się mocno.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Lądujemy gwałtownie nad rzeką. Jego skrzydła zagarniają powietrze i spadamy. Uderzam o jego pierś tak mocno, że aż zgrzytam zębami.
Stawia mnie na nogi na brzegu rzeki. Chwieję się, szukam gruntu i natychmiast stawiam trzy wściekłe kroki między nami.
"Zabierz mnie z powrotem," żądam.
"Nie."
"Zabierz mnie z powrotem, Raze. Czymkolwiek to jest, mam dość. Zabierz mnie z powrotem do dołu."
"I pozwolić ci rzucić się z liny przy pierwszej okazji?" Krzyżuje ramiona. Skrzydła wciąż są rozpostarte, półprzykryte za nim. "Mało prawdopodobne."
"Nie miałam zamiaru rzucać się z niczego."
"Nie. Miałaś odmówić ćwiczenia przy czterdziestu osobach i zmusić mnie, żebym cię za to zabił. Przynajmniej upadek byłby... wypadkiem."
Jego głos się podnosi, traci znudzoną krawędź.
"Masz pojęcie, jak trudno jest cię utrzymać przy życiu, Aurora?"
"Dlaczego w ogóle ci zależy?" Teraz krzyczę. "Nic nie robisz, tylko mnie dręczysz, odkąd tu jestem. Albo chcesz mojej śmierci, albo nie. Wybierz jedno, Raze."
"Nie proszę cię o podziękowania."
"To o co prosisz? Bo ja nigdy cię o nic z tego nie prosiłam."
Robi krok w moją stronę. Nie ustępuję, chociaż każdy nerw w moim ciele płonie od jego bliskości.
"Nawet nie wiem, przed kim myślisz, że mnie chronisz." Mój głos cichnie. "Jesteś najgorszą rzeczą, jaka mi się tu przytrafiła."
"Tak?" Jego oczy błądzą po mojej twarzy i zatrzymują się na moich ustach. Powietrze między nami gęstnieje.
Oddycham ciężko. Wmawiam sobie, że to przez krzyk.
"Więc dlaczego?" Wypycham słowa przez opór, jaki czuję do niego. "Dlaczego tak bardzo zależy ci, żeby utrzymać przy życiu kogoś, kto nie ma w sobie potwora?" Robię własny krok bliżej, podnosząc brodę. "Czym mogłabym dla ciebie być?"
Jestem tak blisko, że muszę przechylić głowę, by utrzymać z nim kontakt wzrokowy. Jego spojrzenie znów spada na moje usta, i przysięgam, że pochyla się w moją stronę…
"On jest mi winien życie."
To nie jest głos Raze'a.
Słyszę go za sobą, cichy i wyraźny. Całe moje ciało robi się lodowate, zanim umysł nadąży za tym, co już wiedzą uszy.
Odwracam się.
Stoi na skraju rzeki, z łabędzimi skrzydłami jeszcze opadającymi na plecy, białe i rozległe.
"Mamo..."
Moja matka, niemożliwie, jest tutaj.
Wszystko inne opuszcza mnie naraz. Gniew znika i znów mam osiem lat. Robię krok w jej stronę, zanim zdążę się powstrzymać.
Potem sobie przypominam.
I zatrzymuję się.
"Ty," szepczę. "Byłaś tam. Spojrzałam na ciebie — spojrzałam na ciebie, Mamo — a ty patrzyłaś w obrus. Pięciu mężczyzn próbowało…" Mój głos się łamie. Nienawidzę, że Raze tu jest. "I nie zrobiłaś nic, by powstrzymać Ojca."
Jej twarz nie drgnęła, ale oczy tak. Łabędzie nie wyglądają na groźne, dopóki nie zagrozisz temu, co ich.
"Nie zrobiłam nic w tym pokoju," mówi cicho. "Bo cokolwiek bym zrobiła, kosztowałoby cię więcej niż jego. Wiesz o tym."
Wiem. Całe życie obserwowałam, jak waży każde słowo przy Ojcu. Zrozumienie tego nie łagodzi bólu.
Robi krok w moją stronę na mokrych kamieniach.
"Ale nie zrobiłam nic, Aurora. Nigdy nie zrobiłam nic, jeśli chodziło o ciebie. Zawsze działałam tam, gdzie nie mogłaś zobaczyć."
"To bardzo poetyckie." Tak bardzo chcę jej wierzyć, że mnie to przeraża. "To nie zmienia niczego."
"Nie. Nie zmienia." Zatrzymuje się na długość ramienia.
Z tak bliska widzę, że jest wyczerpana. Dostrzegam siwiznę przy skroniach, której nie pamiętam.
"Pięciu kandydatów to najwięcej, co mogłam dla ciebie wywalczyć. Wiem, że to było za mało. Ale to było wszystko, co miałam."
"A kiedy uciekłam?"
"Gdy uciekłaś, wiedziałam, że pójdziesz za Bramem." Jej spojrzenie pada na Raze'a, który zamilkł za mną. "Więc wysłałam wiadomość naprzód. Do jedynej osoby w tych murach, która nie mogła mi odmówić."
"Jemu," nie mogę w to uwierzyć. "Chcesz powiedzieć, że jemu."
"Matka Raze'a była najbliższą przyjaciółką, jaką kiedykolwiek miałam." Jest w tym żal, gdy to mówi. "Kiedy zamordowano jego rodzinę, pomogłam mu uciec. Był wtedy niemowlęciem."
Zerkam na Raze'a. Nie zaprzecza. Po prostu patrzy na mnie z zaciśniętą szczęką i to wystarczy za potwierdzenie.
"Nie mogłam go zatrzymać. Oddałam go rodzinie, o której wiedziałam, że wychowa go jak swojego. Przez lata pomagałam mu w ukryciu, gdzie nikt nie mógł zobaczyć."
Oczywiście. Tam, gdzie nikt nie mógł zobaczyć. Jest w tym bardzo dobra.
"Smok zawsze spłaca swój dług." Jej oczy trzymają moje. "A on nigdy mi nie odpłacił. Jego życie należy do mnie, Aurora. To ten dług."
Patrzę znowu na Raze'a. Tym razem patrzę błagalnie, by powiedział, że kłamie.
Nie robi tego.
"Gdy dowiedziałam się, że weszłaś do najniebezpieczniejszego miejsca na świecie," mówi moja matka, "poprosiłam go, żeby utrzymał cię przy życiu."
Czuję, że ziemia usuwa mi się spod nóg. Każde okrucieństwo. Kamienie, mur, mata…
To nigdy nie chodziło o jego znęcanie się nade mną. Uczył mnie przetrwania.
Odwracam się, by spojrzeć znowu na Raze'a. Patrzy mi w oczy i po raz pierwszy nie ma nic ciętego do powiedzenia.
"Więc tym jestem dla ciebie." Mój głos brzmi płasko i obco. "Długiem."
"Aurora…"
"Zamknij się." Odwracam się do matki, bo nie mogę na niego patrzeć. "Przywiązałaś mnie do człowieka, który mnie nienawidzi, i nawet mnie nie spytałaś."
"Zrobiłam to, co zawsze robiłam." Matka podnosi rękę, a ja odruchowo się cofam. Widzi to i coś w niej pęka. Ale jest delikatna, tak delikatna, kiedy i tak sięga poza mój odruch. "Utrzymałam cię przy życiu jedynym sposobem, jaki miałam."
Jej palce znajdują luźny węzeł moich włosów na karku. Wsuwają coś metalowego i układają to tam.
"To należało do mojej matki, a wcześniej do jej matki," szepcze. "Przechodzi z pokolenia na pokolenie, do najstarszej córki, w dniu jej ślubu. Uważam, że powinnaś mieć to teraz."
Sięgam ręką i dotykam szpilki do włosów, której zwieńczenie ma kształt pojedynczego pióra.
"To szpilka do włosów," mówię.
"Nigdy jej nie wyjmuj." Jej dłoń na chwilę obejmuje moją. "Jeśli jakiś mężczyzna jeszcze kiedyś położy na tobie ręce…" Jej głos się nie podnosi, i właśnie to jest przerażające. "Wyciągniesz ją i wbijesz mu w gardło. Nie zawahasz się ani chwili. Rozumiesz mnie?"
"Mamo…" Oczy mnie pieką.
"Muszę już iść. Jeśli twój ojciec dowie się, że tu przyleciałam, źle się to dla mnie skończy, a dla twojej siostry jeszcze gorzej." Obejmuje moją twarz obiema dłońmi. "Jesteś silniejsza niż to miejsce."
Całuje mnie w czoło.
Cofa się. Jej skrzydła się rozkładają i odlatuje w niebo, zanim zdążę powiedzieć choć jedno z tysiąca słów, których tak bardzo potrzebuję.
Stoję i patrzę za nią długo po tym, jak znika na niebie.
Rzeka wypełnia ciszę.
W końcu — bo on wciąż tam jest — Raze odzywa się zza moich pleców, cicho, bez zwykłej kpiny.
"Aurora."
"Nie." Nie odwracam się. Ręka wciąż tkwi przy szpilce we włosach. "Cokolwiek chcesz powiedzieć. Po prostu… nie."
"Nie zamierzałem być dowcipny," mówi.
"To byłoby pierwszy raz."
"Chciałem powiedzieć, że twoja matka ma rację co do jednej rzeczy."
Nie ma w tym nudy. Nie ma okrucieństwa. Jest tylko otwarte, głodne ciepło, które zwykle ukrywa, i jest skierowane prosto na mnie.
Całe moje ciało robi się gorące pod tym spojrzeniem. Wiem, jak walczyć z wersją niego, która mnie dręczy. Nie mam pojęcia, co zrobić z tą wersją.
"Staniesz się kimś, kogo to miejsce nie zdoła zatrzymać," dodaje, podchodząc bliżej. "Wiedziałem to od pierwszego dnia na placu."
Oddycham płytko. Jest tak blisko, że muszę spojrzeć w górę, by utrzymać kontakt wzrokowy.
"Dług jest prawdziwy. Nie będę cię okłamywał w tej sprawie." Jego wzrok zjeżdża na moje usta i tam zostaje. "Ale jeśli myślisz, że to jedyny powód, dla którego wciąż po ciebie wracam, księżniczko, to znaczy, że nie zwracałaś uwagi."
Przesuń w górę, aby kontynuować
