

Opis
Aurora zostala wychowana, by byc karta przetargowa. Corka szlachcica, obiecana mezczyznie, za ktorego wolalaby umrzec, niz wyjsc za maz. Wiec ucieka. Prosto do Solventaru, uczelni, do ktorej trafiaja potwory, by zostac zlamanymi, gdzie przetrwaja tylko najsilniejsi, a slabi uzyzniaja ziemie. Nie ma klow. Nie ma pazurow. Nie ma w sobie zadnego potwora. Ma tylko jeden powod, by tu byc: chlopaka, ktorego kocha, i desperacka nadzieje, ze zdola go ocalic. Wtedy Raze wybiera ja do swojej druzyny. Okrutny, piekny smok o reputacji zabojcy i oczach, ktore przenikaja ja na wskros. Powinien byc ostatnia osoba, ktorej pragnie. Uczynil jej przetrwanie swoja sprawa, lecz nie zdradza powodow. Nie ufa mu. Nie potrafi przestac go pragnac. A w miejscu stworzonym po to, by rozpuscic wszystko, czym kiedys byla, jedyna rzecza grozniejsza od jej wrogow... jest ten, ktory przysiagl utrzymac ja przy zyciu. Przetrwaj uczelnie. Oprzyj sie smokowi. Sprobuj sie nie spalic.
Rozdział 1
Aug 21, 2026
Perspektywa Aurory
„Odrzucam was wszystkich pięciu, potwory!”
Mój głos rozcina salę zanim jeszcze odzyskam równowagę na marmurze.
Wszystkie głowy na moim własnym zaręczynowym bankiecie odwracają się jednocześnie. Kielichy wina zatrzymują się w połowie drogi do ust. Czyjś widelec brzęczy o talerz.
Stoję w progu z podartą suknią aż do kolana. Moje długie rude włosy wysunęły się ze spinek i splątane opadają na jedno ramię.
Na nadgarstku rozkwita fioletowy odcisk dłoni, bo właśnie uciekłam przed pięcioma zalotnikami, którzy próbowali mnie zgwałcić w pokoju gościnnym mojego ojca.
Przez jedną długą sekundę nikt w tej sali nie oddycha.
Dobrze. Niech zobaczą, jakiego rodzaju bestie mój kraj nazywa swoimi najlepszymi zalotnikami.
„Aurora.” Głos mojego ojca, głęboki i niski, jest pierwszą rzeczą, która się porusza.
Już wstaje od honorowego stołu, rozkładając skrzydła.
Jest gryfem, tak jak moja siostra — jedyna rzecz w Wren, która nigdy go nie zawiodła.
I znam ten zastygły bezruch jego ramion. To ten moment tuż przed tym, jak zdecyduje, jak głośno będzie krzyczał.
„Próbowali mnie zgwałcić, tato!” Słowa potykają się o siebie, jakby choć raz zwolnię, zabraknie mi odwagi, by powiedzieć resztę. „Zapytaj ich, jak zdobyłam tę suknię.”
Dorel, stojący najbliżej podwyższenia z kielichem wina, blednie z przyzwoitości. Ale założę się, że jego szakalska cierpliwość już się kończy.
Cassian, pająk, po prostu patrzy na mnie swoim cierpliwym, niewzruszonym uśmiechem, który nosi jak drugą twarz — zimnokrwisty i niewzruszony.
„Jest zdezorientowana.” Rendal mówi to do mojego ojca, nie do mnie. Byczy kark już mu tężeje. „Nic się nie stało, czego sama by nie chciała.”
„Aurora zawsze miała skłonność do dramatów.” Uśmiech Petyr’a nie blednie — lisio szybki, już szukający sposobu, by wyjść cało. „Zapytaj kogokolwiek. Wyolbrzymia.”
„Kłamie.” Ilvan mówi to chłodno, zakładając ręce na piersi, która już rozsadza jedwab, niedźwiedź osiadający w swoim ciężarze. „Nawet jej nie tknąłem.”
Ojciec przechodzi przez salę i łapie mnie za ramię, zanim zdążę się cofnąć.
Jego palce lądują dokładnie tam, gdzie już Dorel zostawił siniaka, a ból błyska biało za moimi oczami.
„Ścisz głos, Aurora,” mówi mi tuż przy uchu.
Wygląda wystarczająco łagodnie, że każdy obserwujący z dziesięciu stóp pomyślałby, że mnie pociesza.
„Ale tato...” Nawet nie mruga.
Właśnie mu powiedziałam, że pięciu mężczyzn prawie mnie zgwałciło, a on wciąż mówi o moim głosie?
„Przynosisz wstyd temu domowi,” dodaje.
„Tato, nie usłyszałeś mnie? Próbowali...”
„Nie obchodzi mnie, co próbowali.” Jego kciuk znowu odnajduje siniaka na moim ramieniu, dociska go. „Miałaś do wyboru pięciu mężczyzn. Pięciu. Wiesz, ile mnie kosztowała ta ustępstwo? Twoja matka błagała o to miłosierdzie, a tak je wykorzystujesz?”
Mogłabym się roześmiać. Nie robię tego, bo doskonale wiem, ile by mnie to kosztowało później, w pokoju bez świadków.
„Nie, tato. Po prostu założyłeś mi obrożę z pięcioma nazwiskami.”
„Obrożę, którą sama mogłaś wybrać.” Jego głos wciąż się nie podnosi. „Inne córki są oddawane bez słowa sprzeciwu. Ty dostałaś wybór, a go zmarnowałaś.”
„Bo próbowali mnie ZGWAŁCIĆ, tato!”
Coś na jego twarzy w końcu pęka. Najpierw w szczęce, a potem wszystko naraz.
Jego palce zaciskają się tak mocno, że aż jęczę. Gdy znów mówi, spokój znika. Jego głos jest już na tyle głośny, by dotrzeć na koniec sali.
„Wyjdziesz za mąż przed końcem sezonu, słyszysz mnie? Nie obchodzi mnie za kogo. Staniesz przy ołtarzu i będziesz się uśmiechać, nawet jeśli będę musiał ci zamknąć szczękę własnoręcznie.”
Żyła nabrzmiewa na jego skroni. Ślina błyszczy w świetle świec, gdy wypowiada wyjdziesz za mąż .
Patrzę poza jego ramię na matkę. Wciąż siedzi przy honorowym stole.
Przez mgnienie jej dłoń unosi się z kolan o cal, może dwa, jakby miała wstać, przemówić, zrobić cokolwiek.
Potem jej palce z powrotem zaciskają się na fałdach sukni. Zaciska szczęki i patrzy w obrus. Obserwuję, jak to wybiera. To gorsze, niż gdyby wcale się nie poruszyła.
No tak, jak mogłam zapomnieć? Córka bez potwora jest w takim domu warta tylko jedno: tego, komu ją wymienią.
Nie pamiętam, bym zdecydowała się biec. Pamiętam, jak uścisk ojca rozluźnił się ze zdziwienia, gdy się wyrwałam. Pamiętam korytarz.
Zmierzam do furtki służby. Tej z zacinającym się zamkiem, przez którą jako dziewczynka wymykałam się, by unikać znienawidzonych guwernantek.
Dziś też się zacina. Całym ramieniem napieram dwa razy, gdy za mną w korytarzu narasta tupot kroków. Za trzecim razem ustępuje.
Wybiegam na zimno w podartych spódnicach. Latarnię ktoś zapala nad murem. Nie mam planu prócz dalej.
Jest tylko jedno miejsce, do którego mogę pójść, i wcale nie jest dobre.
Bram, jedyny mężczyzna, któremu w pełni ufam, dziś w nocy zostaje wysłany do Solventaru. Wiem, bo jego ojciec powiedział mojemu dwa tygodnie temu przy kolacji.
Solventar to jedyna alternatywa dla wyroku śmierci, jaki dostają przestępcy poniżej dwudziestu pięciu lat.
Pięćdziesiąt lat temu wojna między gatunkami się skończyła. Pokój, który nastał, miał cenę: każde złamane prawo niesie jedno jedyne rozwiązanie, bez względu na wagę winy. Śmierć, z wyjątkiem młodych.
Zbudowali go w ostatnim roku wojny, kiedy pacyfiści zrozumieli, że egzekucja każdego gwałtownego siedemnastolatka rozpęta kolejną wojnę wcześniej.
Zamiast tego wzniesiono uczelnię, która rozpuszcza twoją tożsamość : kim byłeś, zanim przekroczysz te bramy, przestaje mieć znaczenie w tej samej chwili.
Bram odmówił wykonania rozkazu, a dla orka to równoznaczne z zdradą. Teraz ma trzy lata, by nauczyć się posłuszeństwa. Albo umrzeć.
Ktoś krzyczy za murem. Przysiadam za żywopłotem, aż hałas przechodzi. Własny puls mam tak głośny, że zagłusza wszystko.
Przecinam ogród kuchenny zamiast główną drogę — mniej pochodni — i pozwalam sobie pomyśleć o Wren tylko tyle, ile zajmuje przejście przez ogród.
Śpi w skrzydle wschodnim, ma szesnaście lat. Ślub jej nie grozi jeszcze przez dwa lata. Jest bezpieczna od tej nocy w sposób, który dla mnie już nigdy nie będzie możliwy.
Teraz muszę skupić się na Bramie. Kochałam go od dzieciństwa, gdy byliśmy zbyt młodzi, by znać znaczenie tego słowa. A dziś idzie do Solventaru sam.
Znam trasę transportu; znam ją od dwunastego roku życia, gdy wymykałam się, by patrzeć, jak więzienne wozy przejeżdżają wschodnią drogą.
Jeśli pójdę teraz, jeszcze mogę go złapać przed punktem kontrolnym. Lepiej walczyć o życie tam, gdzie sama wybrałam, niż powoli umierać w przymusowym małżeństwie.
Wciąż to sobie powtarzam, przeskakując mur ogrodu i zaczynając biec naprawdę.
Trzy ulice przed punktem kontrolnym, z płucami w ogniu, widzę jak z cienia starego spichlerza odrywa się sylwetka, a druga zostaje za mną.
Dorel i Cassian. Pozostali pewnie już przy honorowym stole, udając skrzywdzonych przed moim ojcem. Ci dwaj przyszli na część, której nikt nie obserwuje.
„Sprawiłaś, że wyglądaliśmy jak zwierzęta,” Dorel mówi, zbliżając się szybciej niż myślałam. „Mój ojciec słyszał, o co nas oskarżyłaś.”
„ Byliście zwierzętami. Ja tylko to powiedziałam.”
Jego ręka błyskawicznie chwyta mój rękaw.
Materiał rozdziera się w jego pięści, gdy się wyrywam. Ale jego palce chwytają kłąb moich włosów, szarpiąc głowę tak mocno, że ulica przechyla się pod kątem.
„Powinnaś była wybrać jednego z nas i siedzieć cicho.” Uśmiech Cassiana wciąż się nie porusza, nawet gdy uścisk Dorela wyciska ze mnie dźwięk, którego nienawidzę. „To już by się skończyło. Teraz nauczysz się pilnować języka.”

Claimed by the Dragon’s Debt
12 Rozdziały
12
Treść

Zapisz

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101