POV Mai
„Znowu uwiodłaś kogoś, żeby dostać ten brief od klienta, Maya?”
Słowa uderzyły mnie jak kubeł lodowatej wody, gdy oderwałam wzrok od ekranu. Janice stała naprzeciwko mojego biurka, jej przesadnie podkreślone usta wykrzywione w kpiącym uśmiechu. Obcasy stukały o kafelki, gdy przechodziła obok, trzymając w ręku kubek z kawą – z całą pewnością nie pierwszy tego dnia.
Nie odpowiedziałam. Nigdy nie odpowiadałam. Jaki byłby sens?
Po prostu odwróciłam się z powrotem do ekranu i zaznaczyłam kolejną część propozycji, nad którą spędziłam cały weekend, dopracowując szczegóły. Analiza treści. Kierunek marketingowy. Strategia tonu. To była moja praca – technicznie rzecz biorąc, byłam specjalistką od treści. Ale w tym biurze, gdzie najgłośniejszy głos zawsze zdobywał najwięcej uwagi, bycie dobrą w tym, co robię, nie oznaczało nic, jeśli było się mną.
„Boże, Janice, daj już spokój” – mruknął Tim, z rozmachem wsuwając się na krzesło obok mnie. Miał na sobie lawendową koszulę, rękawy podwinięte tak, by było widać jego charakterystyczne srebrne bransoletki. „To, że jej uroda zawsze działa, nie znaczy, że sypia z bankiem.”
Omal nie zakrztusiłam się kawą. „Tim!”
„Co? Po prostu mówię. Gdyby bycie ładną było przestępstwem, siedziałabyś dożywocie, kochanie.”
Uśmiechnęłam się mimo woli. „Dzięki, że mnie bronisz.”
„Ktoś musi.” Obniżył głos i pochylił się konspiracyjnie. „Nie daj się jej. Wciąż jest zgryźliwa po tym, jak przeszła koło nosa tamta kampania, którą uratowałaś.”
„Nawet nie dostałam za to uznania,” przypomniałam mu cicho.
„Właśnie. I to jeszcze bardziej ją wkurza.”
Westchnęłam. Pięć lat. Pięć długich lat pracy w tej firmie. Pierwsza praca prosto po studiach, i jakoś nigdy nie odeszłam. Byłam tą cichą na zebraniach, tą, która wszystko robiła, sprzątała bałagan, poprawiała gramatykę, przeformułowywała każdy chaotyczny mem z zarządu – ale nie dostawała za to żadnego uznania.
Zamiast tego? Dostawałam spojrzenia. Szepty. Paskudne plotki.
„Pewnie przespała się z Gregiem z Finansów.”
„Słyszałam, że była z Brianem i Alexem. Dlatego zawsze dostaje briefy z wyprzedzeniem.”
„Widzieliście, co miała na sobie na prezentacji w zeszłym miesiącu? Kogo ona chce zaimponować?”
Bez względu na to, jak neutralne miałam bluzki, jak niskie obcasy, jak subtelny makijaż – to nie miało znaczenia. Byłam ładna, a w tym biurze to był najwyraźniej grzech, jeśli nie byłaś głośna, złośliwa albo zamężna.
„Przysięgam,” wyszeptałam do Tima, znowu patrząc w ekran, „czasem czuję się tu jak duch.”
„Bardzo seksowny duch,” dodał Tim, „ale rozumiem.”
Uśmiechnęłam się lekko. „Jesteś jedyną osobą tutaj, która naprawdę rozmawia ze mną jak z człowiekiem.”
„Bo lubię ludzi z prawdziwym talentem. W przeciwieństwie do niektórych.”
Zadźwięczał mój e-mail. Zminimalizowałam dokument, nad którym pracowałam – propozycja dla nowej linii kosmetyków do pielęgnacji skóry Noah Sterling, lodowatego nowego dyrektora. Potrzebował kogoś, kto uporządkuje treści, więc oczywiście rzucono to na mnie w ostatniej chwili.
„A propos chaosu,” powiedział Tim, sprawdzając telefon. „Słyszałaś?”
„Co takiego?”
„Coroczna firmowa impreza świąteczna. W piątek. Alkohol, tańce, sztuczny śmiech i załamania nerwowe w kabinach w łazience – wszystko, czym żyje korporacyjna Ameryka.”
Przewróciłam oczami. „Nie idę.”
Zawył, jakbym popełniła przestępstwo. „Słucham?”
„Nie idę, Tim.”
„Musisz iść.”
„Nie, nie muszę.”
„Ależ musisz. Bo ja idę. I już postanowiłem – będę twoim stylistą wieczoru.”
Zaśmiałam się. „Nie możesz tak po prostu sobie tego przypisać.”
„Patrz na mnie. Wiesz, jak długo czekałem, żeby wystroić cię w coś innego niż te twoje smutne, beżowe kardigany i garsonki z serii ‘jestem niewidzialna’?”
„Ej!” Szturchnęłam go długopisem w ramię. „Moje garnitury są wzmacniające.”
„Krzyczą ‘niedoświadczona asystentka z marzeniami, że zauważy ją stażysta od bajgli’. A nie siła.”
Jęknęłam. „Dobrze. Ale nie będę pić.”
Zmrużył oczy. „Nie wolno ci iść, jeśli nie będziesz przynajmniej lekko wstawiona.”
„Tim—”
„Nie, Maya. Posłuchaj. Jesteś tu pięć lat. Nigdy nie spóźniłaś się z terminem, nigdy nie podniosłaś głosu, nigdy nie wzięłaś zwolnienia, a mimo to ludzie gadają o tobie jak o firmowym materacu. Nie chcesz – choćby raz – wejść do pokoju i być historią?”
Te słowa sprawiły, że się zawahałam.
Być historią. Nie tłem.
Nie rozmazaną sylwetką na brzegu zdjęcia. Nie tą dziewczyną, której nikt nie pamięta, dopóki nie trzeba naprawić raportu. Nie tapetą.
Ale główną bohaterką.
Choćby raz.
„Pomyślę o tym,” wymamrotałam.
„Nie. Powiesz tak. I cię odbiorę. W czwartek idziemy na zakupy. Chcę obcasy. Chcę rzęsy. Chcę ciało-ody-ody.”
Zaśmiałam się, kręcąc głową. „Jesteś utrapieniem.”
„Jestem dobrą wróżką, o której nie wiedziałaś, że jej potrzebujesz, kochanie.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Mai
– To jak tam się dziś ma moja Maya Papaya?
Głos dobiegł zza pleców dokładnie w chwili, gdy drzwi windy się zamknęły. Nawet nie musiałam się odwracać. Ten figlarny ton? Ta gładka pewność siebie? Tylko jeden mężczyzna w tym budynku miał tupet, by użyć tego przezwiska i sprawić, że zabrzmi jak komplement.
Rzuciłam spojrzenie przez ramię i delikatnie się uśmiechnęłam. – Mam się dobrze, Alex.
Alex Sterling opierał się niedbale o lustrzaną ścianę, jedną rękę miał schowaną w szarych, dopasowanych spodniach, drugą poprawiał ciemnoniebieski krawat. Jego idealnie potargane brązowe włosy wyglądały, jakby należały do reklamy perfum, a orzechowe oczy błyszczały figlarnie, jakby już wiedział, co powiesz, zanim to zrobisz. Pachniał cedrem i drogimi ambicjami.
Jeśli Noah Sterling był lodem – ostre garnitury, ostrzejszy język i oczy jakby wyrzeźbione ze stali – to Alex był ciepłem i urokiem zamkniętym w sześciu stopach charyzmy.
– Ty zawsze masz się dobrze – powiedział Alex z szerokim uśmiechem. – Nawet kiedy to biuro na ciebie nie zasługuje.
Parsknęłam śmiechem pod nosem. – Powiedz to Janice. Ona myśli, że jestem chodzącym skandalem.
Alex przewrócił oczami. – Janice jest zgorzkniała. Nie bierz tego do siebie. Jesteś dobra w tym, co robisz, Maya. To onieśmiela ludzi.
Przesunęłam się nieznacznie, speszona komplementem. – Cóż… dzięki. To dużo dla mnie znaczy.
Zapadła chwila ciszy. Winda cicho buczała, mijając dziewiąte piętro.
– Więc... – zaczął, przeciągając słowo jak sekret. – Słyszałem, że mój kochany przyrodni brat desperacko potrzebuje specjalisty od treści do swojej nowej kampanii.
Serce mi zamarło. – Słucham?
Uniósł brew, wyraźnie rozbawiony. – Zwolnił poprzednią, prawda? Wielka drama. Powiedział, że nie rozumiała „jego wizji”.
– Pomogłam mu z jednym zadaniem w zeszłym tygodniu – powiedziałam powoli. – Ale nie wiedziałam, że jestem przypisana do całego projektu.
– Słyszałem, jak wczoraj mówił o tym na zebraniu – Alex przyjrzał mi się uważnie. – Możesz być jego nową osobą od zadań specjalnych.
Osobą od zadań specjalnych? Zacisnęło mi gardło.
Zaczęłam nerwowo poprawiać brzeg bluzki, wygładzając ją na spódnicy. – Ja… naprawdę nie chcę z nim pracować.
Alex parsknął śmiechem, ale jego ton był łagodny. – Nie bój się. Noah to tylko szczekanie, bez gryzienia. Zaufaj mi. On tylko udaje, że nic nie czuje.
Nie odpowiedziałam. Nie wiedziałam jak.
Bo przy Noah… zawsze czułam się jak robak pod mikroskopem. Jakby mnie analizował i uznawał za niegodną.
I nigdy nie wiedziałam dlaczego.
Winda zadzwoniła na moim piętrze i wyszłam.
– Do zobaczenia, Maya Papaya – zawołał za mną Alex, puszczając oczko, gdy drzwi znów się zamknęły.
Wypuściłam powietrze, ale ulga nie trwała długo.
Zaraz za rogiem ją zobaczyłam.
Janice, z jadowitym uśmiechem i głosem słodzonym wyłącznie złośliwością. – Zarząd wysyła cię do gabinetu Noaha – powiedziała, opierając się o dystrybutor wody jak złośliwa villainka z opery mydlanej.
Nie odezwałam się ani słowem. Po prostu przełknęłam falę paniki, która rosła w gardle, i poszłam dalej.
Ręce mi drżały, a nienawidziłam tego. Nienawidziłam, jak szybko biło mi serce na myśl, że go zobaczę.
Noah Sterling.
Każde spotkanie z nim sprawiało, że się kurczyłam. To nie były tylko obelgi – to, jak jego słowa zostawały. Jak nigdy nie patrzył na mnie jak na człowieka. Tylko problem.
Stanęłam przed jego drzwiami i zawahałam się, po raz dziesiąty tego ranka wygładzając bluzkę. Moje odbicie w szybie pokazywało dziewczynę, która próbuje wyglądać, jakby tu pasowała. Ale nie czułam się, jakbym pasowała. Ani do tego biura. Ani do własnej skóry.
Może dlatego, że tata odszedł, kiedy miałam pięć lat.
Nigdy nie powiedział mi, że jestem piękna. Nigdy nie powiedział, że się liczę. I jakoś przez całe życie potrzebowałam usłyszeć te słowa – od kogokolwiek – żeby czuć się prawdziwa.
Zapukałam delikatnie.
– Proszę.
Jego głos był ostry, precyzyjny, jak ostrze noża.
Weszłam do środka, serce waliło mi w piersiach.
Noah siedział za swoim eleganckim, czarnym biurkiem, krawat miał nieco poluzowany, brwi ściągnięte, gdy przeglądał dokument. Nawet nie spojrzał na mnie od razu.
A potem to zrobił.
I to spojrzenie – powolne przesunięcie oczu od moich obcasów aż po włosy – sprawiło, że poczułam się naga pod mikroskopem.
Jego usta wygięły się w grymas.
– Daj spokój – powiedział, odchylając się w fotelu. – Naprawdę mam pracować z biurową dziwką?
Te słowa uderzyły mnie jak policzek.
Mrugnęłam, sparaliżowana. Odebrało mi oddech. Każdy nerw w moim ciele napiął się jakbym została obnażona, upokorzona. Pokój zrobił się o dziesięć stopni chłodniejszy.
– Ja… – mój głos się załamał. – Nie jestem…
Prychnął. – Daruj sobie. Nie potrzebuję teatru. Potrzebuję wyników. Ten projekt jest zbyt ważny, by jakaś ładna przeszkadzajka go zepsuła.
Ładna przeszkadzajka.
Tylko tym dla niego byłam. Ładna. Nie mądra. Nie zdolna. Nie godna. Po prostu… przeszkadzajka .
Zacisnęłam dłonie wzdłuż ciała, zmuszając się, żeby nie zapłakać. Nie przy nim.
– Od czego mam zacząć? – zapytałam cicho, starając się, by głos nie zadrżał, choć wszystko we mnie się łamało.
Noah nie odpowiedział od razu. Po prostu patrzył na mnie, z zaciśniętą szczęką. Jakby nie rozumiał, czemu wciąż tu stoję.
W końcu rzucił teczkę na biurko.
– Popraw treści do kampanii. Chcę twój szkic do jutra, do południa. Bez wymówek. I nie używaj więcej perfum. Rozpraszają.
Wzięłam teczkę drżącymi palcami.
– Zrozumiałam .
Przesuń w górę, aby kontynuować