passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Confessions of a Seductive Wallflower - Rozdział #8 - autor Nina Soelian

Confessions of a Seductive Wallflower

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Maya – perspektywa

Miasto było cichsze w soboty, ale nie na tyle spokojne, by uspokoić burzę narastającą we mnie. Ściskałam kierownicę mocniej, niż było to konieczne, gdy wjeżdżałam na niemal pusty parking biurowca. Moja szczęka była zaciśnięta, a serce waliło ze zmęczenia i czystej irytacji. Był weekend. Powinnam być w domu z Penelope. A jednak tu byłam – wezwana jak pracownik bez życia i granic.

Wysiadłam z samochodu, trzasnęłam drzwiami i westchnęłam głęboko. Budynek wyglądał na opustoszały, za wysokimi szklanymi oknami migotały świetlówki. Żadnej recepcjonistki. Żadnych rozmów. Tylko odległy szum prądu i echo moich wściekłych obcasów stukających o podłogę.

„Oczywiście, że nie mógł tego wysłać mailem”, mruknęłam pod nosem, kierując się na piętro zarządu. „Noah cholerny Sterling musiał mnie tu ściągnąć.”

Kiedy dotarłam do jego drzwi, były już otwarte. Siedział przy biurku, jakby urodził się na tym miejscu – w garniturze nawet w sobotę, z dłońmi złożonymi jak złoczyńca z kryminału.

„Spóźniłaś się” – powiedział, nawet nie patrząc w górę.

Mrugnęłam. „Jest sobota.”

Noah w końcu podniósł na mnie wzrok – zimny, kalkulujący, nieodgadniony. „I?”

Weszłam do biura z pogardliwym prychnięciem. „Przepraszam, ale to mój weekend.”

Wzruszył ramionami, jakby to nic nie znaczyło. „Chcesz pieniędzy, czy nie?”

Przewróciłam oczami tak mocno, że aż rozbolała mnie głowa. Ale i tak podeszłam, bo rachunki same się nie zapłacą. Bo nie mogłam być spłukana. Bo on o tym wiedział, i właśnie to wkurzało mnie najbardziej.

Opadłam na krzesło obok niego i skrzyżowałam ramiona. „Czego teraz chcesz?”

Uniósł brew. „Trochę szacunku by się przydało.”

Parsknęłam śmiechem. „Szacunek trzeba sobie zasłużyć.”

On tylko prychnął i mruknął: „No cóż.”

Obrócił swojego laptopa w moją stronę i wskazał ekran. „Pitch deck to bałagan. Slajdy są w złej kolejności, a prezentacja danych nie pasuje do tematu.”

Pochyliłam się, przeglądając wykresy i tytuły. „Dla mnie wygląda w porządku. Narracja wciąż płynie.”

„Nie dla mnie” – odparł beznamiętnie. „Zmień trzeci slajd, żeby najpierw wprowadzał problem, a potem daj analizę rynku. A ten wykres – ten słupkowy? Zamień go na liniowy.”

„To nie ma sensu” – powiedziałam. „Wykres słupkowy lepiej pokazuje porównania. Liniowy sugeruje progresję, czego tutaj nie pokazujemy.”

„Nie” – warknął. „Nie słuchasz. Zrób po mojemu.”

Zaczęłam klikać, przygryzając wnętrze policzka, by nie powiedzieć czegoś, czego bym pożałowała.

Po pięciu minutach jęknął i odsunął krzesło. „Nie, nie tak. Boże, czemu jesteś taka głupia? Mówiłem: przebuduj, nie przestaw!”

Zamarłam, palce zawisły nad klawiaturą.

„Słucham?” – zapytałam cicho.

Podszedł i stanął za mną. „To podstawy. Specjalista od treści powinien to wiedzieć. Gdzie ty w ogóle skończyłaś studia?”

Odwróciłam się powoli. „Co właśnie powiedziałeś?”

„Słyszałaś mnie.”

„Chcesz wiedzieć, gdzie skończyłam studia?” Wstałam, serce waliło. „Na prywatnej uczelni, na którą mama harowała na trzech etatach. Uczyłam się, opiekując się siostrą, sprzątając domy, pracując na pół etatu, żeby nie utonąć w długach. Tam zdobyłam swój dyplom.”

Nie poruszył się. Po prostu patrzył.

„I tak, może nie jestem najlepsza” – mówiłam dalej, głos mi drżał – „ale pracuję. Daję ci wszystko. Noce. Weekendy. Zdrowie psychiczne. A ty tylko mnie niszczysz!”

Twarz Noaha pozostała nieczytelna.

I ta cisza? Ta ciężka, dusząca cisza? Przesądziła sprawę. „Wiesz co?” powiedziałam, głos mi się trząsł. „Mam dość.”

„Co—”

„Nie” – przerwałam mu. „Koniec z udowadnianiem czegokolwiek komuś, kto od początku uznał mnie za nic niewartą.”

Łzy napłynęły mi do oczu – gorące i wściekłe.

„Nie jestem głupia. Nie jestem bezużyteczna. Za dużo przeszłam, by pozwolić traktować się jak śmieć przez faceta, który nie widzi dalej niż czubek własnego ego!”

Złapałam torbę, ledwo widząc przez łzy, i ruszyłam do drzwi.

„Maya—”

Ale się nie zatrzymałam.

Rozwarłam drzwi biura i pobiegłam korytarzem, widząc wszystko jak przez mgłę, z ciężkim oddechem. Zatrzymał mi się oddech w gardle, gdy skręciłam za róg – i wpadłam prosto na kogoś.

Silne ramiona złapały mnie, zanim upadłam.

„Maya?”

Mrugnęłam, patrząc w znajome, ciepłe piwne oczy.

Alex Sterling.

„Maya” – powtórzył, delikatnie ocierając łzę z mojego policzka. „Co się stało?”

I wtedy – po prostu się rozpadłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Maya – punkt widzenia

Nie powinnam była zbliżać się do Alexa. Nie powinnam była go przytulać.

A jednak tam byłam, płacząc w jego ramionach, jakbym nie wypłakała się już wystarczająco. Objął mnie bez wahania, ciepło i pewnie, jakbym właśnie tam należała. I przez chwilę—tylko przez chwilę—pozwoliłam sobie uwierzyć, że może jednak wolno mi się rozpaść przy kimś, kto nie patrzy na mnie jak na kogoś złamanego.

— Och, Maya… — Alex wyszeptał miękko, z troską w głosie. — Co się stało?

Pokręciłam głową, wtulając się w jego klatkę piersiową. — To nic — wymamrotałam, ocierając policzki, chociaż łzy nie przestawały płynąć. — Po prostu… to wszystko mnie przerasta.

Alex delikatnie się odsunął, ujmując moją twarz w dłonie. — Dlaczego w ogóle jesteś w biurze? Jest sobota, Maya. Co tutaj robisz?

Parsknęłam gorzkim śmiechem. — Proszę cię. To w ogóle jest pytanie?

Zacisnął szczękę. — Niech zgadnę—mój brat, prawda? To on cię wezwał?

Nie odpowiedziałam. Nie musiałam. Bo w tej chwili, gdy zamilkłam… łzy popłynęły jeszcze mocniej.

Alex westchnął ciężko, jego głos stał się głębszy. — Oczywiście, że to on. Ten człowiek nie wie, jak traktować ludzi—a już na pewno nie ciebie.

— Chcę po prostu iść do domu — wyszeptałam.

— To pozwól, że cię odprowadzę — powiedział łagodnie, chwytając moją dłoń. — Chodź. Wyjdźmy stąd.

Kiwnęłam głową, zbyt zmęczona, by się sprzeciwiać. Już nic mnie nie obchodziło. Ani wykresy. Ani prezentacja. Ani poprawki. Ani Noah Sterling.

Niech sobie bierze ten głupi projekt. I tak już zabrał mi godność.

Pozwoliłam, by Alex poprowadził mnie korytarzem, z zaczerwienionymi, opuchniętymi oczami, z bolącą piersią przy każdym oddechu. Dotarliśmy do lobby—tak blisko wyjścia, że niemal czułam już smak wolności.

I wtedy—

Klik.

Drzwi za nami się otworzyły. Zamarłam. Alex też. I wtedy to usłyszałam.

— Odwiozę ją do domu.

Ten głos. Ten lodowaty, rozkazujący ton. Noah.

Nawet nie musiałam się odwracać, żeby wiedzieć, że tam był. Czułam go—jego obecność ciężką, naelektryzowaną, jakby samo powietrze musiało się przesunąć, by zrobić miejsce dla jego furii.

Alex odwrócił się powoli. — Nie sądzę, żeby chciała iść z tobą do domu.

W jego głosie brzmiało rozbawienie, ale i wyzwanie. Jakby prowokował Noah, żeby spróbował dalej.

— Pracuje dla mnie — odparł Noah lodowato. — Odwiozę ją do domu.

Cudownie.

Sprawia, że płaczę, rozrywa mnie na kawałki w swoim biurze w weekend, w który nawet nie chciałam pracować, a teraz chce mnie jeszcze odwieźć?

Co dalej? Zatrzyma się po chusteczki i obrazi mnie jeszcze raz?

Odwróciłam się powoli, uwięziona między nimi. Twarz Alexa była spokojna, wręcz zadowolona. Ale Noah—on wyglądał jak ktoś, kto ledwo się powstrzymuje. Zaborczy. Sztywny. Wściekły.

Dlaczego? Dlaczego akurat teraz?

„Już i tak wciągnąłeś mnie do pracy w sobotę”, pomyślałam z goryczą. „Teraz chcesz mnie odwieźć do domu? Żebym płakała w samochodzie zamiast w łazience? Jakże troskliwe.”

Obaj patrzyli na mnie jak na nagrodę w jakimś konkursie, do którego żaden się nie zgłosił—ale nagle bardzo chcieli wygrać.

Noah przeniósł na mnie wzrok. — Weź swoją torbę, Maya. Odwiozę cię do domu.

Zanim zdążyłam się ruszyć, Alex lekko mnie zasłonił, chroniąco. — Nie pozwól mu sobą rządzić. Jeśli nie chcesz z nim jechać, powiedz to. Zawiozę cię do domu, bez żadnej presji.

— Alex — warknął Noah — nie mieszaj się do tego. Idź do domu.

Alex spojrzał na niego, unosząc brwi. — Nie mów mi, co mam robić, Noah.

Mój mózg się zawiesił. Przyrodni bracia. Obaj kandydaci na wiceprezesa. Jeden sprawił, że płakałam, drugi otarł mi łzy. I obaj gotowi byli zrobić z lobby arenę WWE w sobotnie popołudnie.

Stałam tak, sparaliżowana, patrząc na nich, jakbym nagle znalazła się w scenie filmu, do którego nie zgłaszałam się na casting.

Noah zrobił krok do przodu. — Masz mnie słuchać. Jestem twoim szefem. Pracujesz dla mnie. Odwiozę cię do domu.

Wystarczy.

Wypuściłam głośno powietrze, wchodząc między nich, głos mi drżał, ale był ostry. — Nie musicie mnie odwozić. Wezmę taksówkę.

Słodka, niezręczna, testosteronowa cisza. Oboje popatrzyli na mnie, jakby mój głos ich naprawdę zaskoczył.

— Nie jestem jakimś plikiem, który możecie sobie przydzielić — dodałam, cofając się. — Nie potrzebuję podwózki. Potrzebuję przestrzeni. Więc dziękuję wam obojgu za hojność—ale poradzę sobie.

Alex powoli skinął głową, coś miękkiego przemknęło mu przez oczy. — Gdybyś zmieniła zdanie, wystarczy zadzwonić.

Noah milczał. Po prostu stał. Patrzył na mnie, jakby nie rozumiał, dlaczego od niego odchodzę. Jakby to nie on właśnie spowodował to wszystko.

Odwróciłam się i wyszłam, z podniesioną głową i ciężkim sercem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Confessions of a Seductive Wallflower

Confessions of a Seductive Wallflower

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa