passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Corporate Hearts - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

Corporate Hearts

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Przybyłam do Pemberton Corp następnego ranka, funkcjonując wyłącznie na korektorze i złości.

Lustro pokazało mi dokładnie to, czego się spodziewałam – puste oczy, ziemistą cerę, ten rodzaj zmęczenia, który osiada w kościach po bezsennej nocy spędzonej na wpatrywaniu się w sufit.

Nałożyłam dodatkową warstwę korektora pod oczy, spięłam włosy w mój zwyczajny, schludny kok i wcisnęłam się w granatową marynarkę, która zawsze sprawiała, że czułam się kompetentna.

Tryb profesjonalny. Zbroja przeciwko wszystkiemu, co groziło, że mnie roztrzaska. Ale zbroja działa tylko wtedy, gdy nikt nie przygląda się zbyt uważnie.

Wytrzymałam dwie godziny maili, zanim zadzwonił telefon w moim biurze. Numer wewnętrzny Charlesa Pembertona.

— Belle, mogłabyś proszę przyjść do mojego gabinetu?

Jego głos był spokojny, wyważony – ten sam ton, którego używał zarówno podczas posiedzeń zarządu, jak i nieformalnych próśb. Ale byłam jego asystentką od pięciu lat. Wiedziałam, kiedy coś jest inaczej.

Poprawiłam marynarkę i przeszłam znaną ścieżkę do narożnego gabinetu, mijając szklane ściany i drogie dzieła sztuki zdobiące piętro zarządu.

Jego drzwi były otwarte. Skinął, abym weszła, po czym zamknął je za mną – szczegół, który sprawił, że ścisnęło mi się w żołądku.

— Usiądź, Belle.

Zostałam stojąc. — Dziękuję, panie Pemberton. Po prostu ciężka noc.

Przez chwilę mi się przyglądał, jego niebieskie oczy dostrzegały o wiele więcej, niż bym chciała.

Charles Pemberton zbudował tę firmę z niewielkiego rodzinnego biznesu na korporacyjne imperium i nie osiągnął tego przez przeoczenie szczegółów.

Zauważał wszystko – lekki drżenie moich rąk, sposób, w jaki nie mogłam do końca spojrzeć mu w oczy, pęknięcia w mojej starannie skonstruowanej postawie.

— Nie wyglądasz na w porządku — powiedział cicho. — Wyglądasz, jakbyś całą noc płakała i pierwszy raz widzę cię w takim stanie. Jeśli potrzebujesz czasu…

— Nie potrzebuję. — Słowa zabrzmiały ostrzej, niż zamierzałam, i zobaczyłam, jak lekko unosi brwi. Zmusiłam się, by złagodzić ton. — Naprawdę, proszę pana. Wolę pracować. Zajęcie pomaga.

Nie naciskał. To była jedna z rzeczy, które zawsze ceniłam w Charlesie – wiedział, kiedy przycisnąć, a kiedy odpuścić. Zamiast tego przeszedł za swoje biurko i wskazał na krzesło naprzeciwko siebie.

— Chociaż usiądź. Chwiejesz się na nogach.

Usiadłam, bardziej dlatego, że nogi odmawiały mi posłuszeństwa, niż z chęci posłuszeństwa. On zajął swoje miejsce i spojrzał na mnie z wyrazem twarzy, którego nie potrafiłam odczytać.

— Mam wiadomość — powiedział. — Chciałem, żebyś usłyszała to ode mnie, zanim pojawi się oficjalne ogłoszenie. — Zawiesił głos, a na jego twarzy pojawił się cień zmęczenia, którego nigdy wcześniej nie zauważyłam. — Odchodzę na emeryturę. Do końca roku.

Słowa spadły na mnie jak kolejny cios w świeży siniak. — Odchodzisz? To przecież już za kilka miesięcy. I jesteś, proszę mi wybaczyć szczerość, zbyt młody, by przechodzić na emeryturę.

Charles się uśmiechnął, a w kącikach jego oczu pojawiły się drobne zmarszczki. — Dziękuję, Belle. Ale decyzja już zapadła. Poza tym zawsze chciałem odejść zanim zacznę wyglądać jak suszona śliwka.

Nie mogłam się nie uśmiechnąć, choć ta wiadomość niemal wytrąciła mnie z równowagi.

— Więc zostały nam trzy miesiące, dokładnie. Zarząd ogłosi mojego następcę krótko po moim odejściu. Przejście musi być płynne, a pracuję nad tym już od jakiegoś czasu.

Wpatrywałam się w niego, próbując to przetrawić. Charles Pemberton przez pięć lat stanowił stały punkt w centrum mojego życia zawodowego. Zatrudnił mnie, gdy byłam nerwową absolwentką z edukacją na stypendium i bez kontaktów.

Dostrzegł we mnie coś, co nazwał potencjałem, i awansował mnie na swoją osobistą asystentkę w ciągu roku. Był pewną ręką, która wszystkim kierowała, filarem podtrzymującym firmę.

A teraz odchodził.

— Nie miałam pojęcia, że to pan planuje — powiedziałam, ciszej, niż chciałam. — Nigdy pan nie wspomniał…

— Niektóre decyzje najlepiej zachować w tajemnicy, dopóki nie są ostateczne.

Jego ton był rzeczowy, ale kryło się pod nim coś jeszcze. Coś zmęczonego.

— Zarząd wie o tym od kilku miesięcy. Wyszukujemy kandydatów, przygotowujemy się do przekazania sterów. Nie chciałem wywoływać niepewności wśród pracowników, dopóki nie mieliśmy jasnej ścieżki dalej.

Ziemia pod moimi stopami wydawała się niestabilna, jakby przesuwała się jak piasek. Najpierw James, teraz to. Wszystko, wokół czego budowałam swoje życie, rozpadało się, jeden filar po drugim.

— A co z moim stanowiskiem? — Pytanie padło, zanim zdążyłam się powstrzymać, nagie i bezbronne w sposób, którego nie znosiłam.

Wyraz twarzy Charlesa złagodniał. — To kwestia, którą musimy omówić, ale nie dziś. Chcę zrobić to porządnie, po weselu Langfordów. Będę cię tam potrzebował, jak zawsze w roli asystentki. Dasz radę?

— Wesele Langfordów?

— Za dwa tygodnie. Córka Richarda wychodzi za mąż i moja obecność jest oczekiwana. Ze względu na strategiczne znaczenie utrzymania dobrych relacji z przewodniczącym naszego zarządu, nie mogę odmówić.

W jego głosie pojawiła się nuta suchego humoru. — Wesela to piękne uroczystości, ale praca ma to do siebie, że domaga się uwagi w najmniej dogodnych momentach. Potrzebuję kogoś kompetentnego w pobliżu, kto poradzi sobie z tym, co się wydarzy.

Pokiwałam głową powoli, rozważając konsekwencje. Langfordowie. Każdy w branży znał to nazwisko.

Richard Langford zbudował swoje imperium na finansach i przejęciach – jego firma przeprowadziła jedne z największych fuzji w Wielkiej Brytanii w ostatnich dwóch dekadach.

Gdy dołączył do zarządu Pemberton Corp pięć lat temu, wniósł kontakty i kapitał, które pomogły firmie rozwinąć się międzynarodowo. Jego nominacja na przewodniczącego była nieunikniona.

Zaproszenie na ślub jego córki nie było towarzyskie. Było strategiczne. Tego typu wydarzenie, na którym transakcje zawierano przy kieliszku szampana, a kariery budowano lub rujnowano jedną rozmową.

— Będę tam — powiedziałam. — Cokolwiek będzie potrzebne.

— Dobrze.

Utrzymał kontakt wzrokowy o chwilę dłużej, niż było to konieczne.

— Belle, wiem, że coś się stało. Nie musisz mi mówić co, ale chcę, żebyś wiedziała — ta firma wiele od ciebie wymagała przez lata, a ty nigdy nas nie zawiodłaś. Ta lojalność nie pozostaje niezauważona.

Gardło mi się ścisnęło. Wstałam szybko, bojąc się, że jeśli zostanę choć chwilę dłużej, rzeczywiście się przy nim rozkleję. — Dziękuję, proszę pana. Powinnam wracać do pracy.

Odwróciłam się, by odejść — i się potknęłam. Zmęczenie, emocje i ciężar wszystkiego, co dźwigałam, dopadły mnie jednocześnie i obcas zahaczył o nic, rzucając mnie do przodu.

Silne ręce złapały mnie za łokieć, stabilizując, zanim zdążyłam upaść. Charles znalazł się przy mnie natychmiast, jego chwyt był stanowczy i ciepły przez materiał marynarki.

Spojrzałam w jego twarz i zobaczyłam, że jest bliżej, niż się spodziewałam, na tyle blisko, by dostrzec troskę wyrytą w zmarszczkach wokół oczu.

— Przepraszam — powiedziałam szybko. — Ja tylko…

— Odpocznij dziś w nocy, kochana. — Jego głos był cichy, łagodny w sposób, w jaki rzadko go słyszałam. — To nie jest sugestia.

Jego palce zatrzymały się przy moim łokciu o chwilę dłużej, niż było to absolutnie konieczne, nim puścił. Dotyk był profesjonalny, ledwie zauważalny, ale coś w nim było inne.

Bardziej osobiste, niż powinno.

Spojrzałam mu w oczy i zobaczyłam w nich ciepło. Prawdziwą troskę. Taki rodzaj uwagi, przy którym czułam się dostrzeżona w sposób, jakiego nie zaznałam od miesięcy. Może i dłużej.

— Tak, proszę pana — odparłam i wyszłam, zanim zdążyłam przyjrzeć się temu wszystkiemu zbyt dokładnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Ostatnie dwa tygodnie zniknęły w zamazanym wirze nadgodzin i wyczerpania.

Zagrzebałam się w pracy—raporty, spotkania, logistyka przejścia, cokolwiek, co wymagało na tyle dużego skupienia, by powstrzymać mój umysł przed powrotem do tamtego stołu.

Do świec dogasających do końca i dźwięku zamykanego na zamek błyskawiczny bagażu. Sophie dzwoniła codziennie, zmartwiona, ale skracałam rozmowy do minimum. Byłam w porządku. Radziłam sobie. Musiałam tylko być zajęta.

A teraz stałam w holu rezydencji Langfordów, otoczona bogactwem, które dotąd obserwowałam tylko z peryferii, i czułam każdy centymetr dystansu między tym światem a moim.

Miejsce było zachwycające—elegancki dwór na wsi, obwieszony białymi kwiatami i miękkim światłem. Kryształowe żyrandole łapały popołudniowe słońce wpadające przez wysokie okna.

Goście w kreacjach od projektantów i szytych na miarę garniturach przechadzali się z kieliszkami szampana, a ich śmiech unosił się w powietrzu niczym muzyka.

Wszędzie pachniało różami, pieniędzmi i tym rodzajem bezwysiłkowej elegancji, której osiągnięcie wymaga ogromnego wysiłku.

Przejechałam dłońmi po prostej, granatowej sukience i próbowałam nie czuć się jak oszustka.

"Piękne miejsce," zauważył Charles obok mnie, głosem tak cichym, że tylko ja mogłam go usłyszeć. "Langfordowie nie szczędzą wydatków na swoją jedyną córkę."

"Jest pięknie," przyznałam, choć słowo "piękne" wydawało się niewystarczające. "Nigdy nie widziałam czegoś podobnego."

"Richard zawsze lubił robić wrażenie. Ślub córki nie mógł być wyjątkiem."

Charles lustrował salę z wprawą, skinął głową znajomym, posyłał drobne uśmiechy członkom zarządu, którzy łapali jego spojrzenie.

"Trzymaj się blisko. Takie wydarzenia to tyle samo polityka, co świętowanie. Może będziesz musiała mnie uratować przed nużącymi rozmowami."

Prawie się uśmiechnęłam. "Będę mieć oko na każdego, kto zbliży się z kwartalnymi prognozami."

"Zbyt dobrze mnie znasz."

Kąciki jego oczu zmarszczyły się z rozbawienia.

"Chociaż podejrzewam, że prognozy byłyby lepsze niż niektóre plotki krążące po takich zgromadzeniach. Przypomnij mi, żebym kiedyś opowiedział ci o negocjacjach fuzji z Hendersonami. Odbyły się w całości między posiłkami na balu charytatywnym."

Już miałam odpowiedzieć, gdy ruch przy wejściu przykuł moją uwagę. Otworzyły się boczne drzwi i wszedł pan młody.

Mój świat się zatrzymał.

James.

Stał przy ołtarzu w perfekcyjnie skrojonym grafitowym garniturze, poprawiając spinki do mankietów z tą swobodną pewnością siebie, którą kiedyś uważałam za ujmującą. Włosy ułożone dokładnie tak, jak lubił, postawa wyprostowana i pewna.

Uśmiechnął się do kogoś w pierwszym rzędzie—tym wyćwiczonym uśmiechem, tym samym, którego używał w salach konferencyjnych i na spotkaniach z klientami, tym, który wielokrotnie ćwiczył przed lustrem.

"Belle?" Głos Charlesa wydawał się dochodzić z bardzo daleka. "Wszystko w porządku?"

Nie mogłam odpowiedzieć. Nie mogłam się ruszyć. Mogłam tylko patrzeć na mężczyznę, którego kochałam przez sześć lat, gdy przygotowywał się do ślubu z kimś innym.

Muzyka narastała, a wszyscy zwrócili się ku wejściu. Panna młoda pojawiła się w kaskadzie białego jedwabiu i koronki, promienna i młoda—młodsza ode mnie, uświadomiłam to sobie z bolesnym skrętem w żołądku.

Richard Langford szedł u jej boku, promieniejąc dumą. Córka prezesa.

Szła do ołtarza tak, jakby urodziła się dla tej chwili, każdy krok pełen gracji i pewności siebie. A na jej palcu, błyszczący w świetle przy każdym ruchu, był pierścionek.

Ten sam pierścionek.

Pierścionek, który znalazłam ukryty w szufladzie Jamesa. Pierścionek, wokół którego budowałam fantazje, wyobrażając sobie, jak mi się oświadczy, co odpowiem, jak potoczy się nasze życie. Pierścionek, który myślałam, że jest dla mnie.

"To James Whitmore," mruknął Charles, w jego głosie pojawiło się coś ostrożnego. "Jeden z naszych wyższych menedżerów. Nie wiedziałem, że znasz go osobiście."

Słowa ledwie się zarejestrowały. Wszystko układało się w całość z brutalną jasnością—dystans w ostatnich miesiącach, późne powroty do domu tłumaczone pracą, sposób, w jaki przestał mnie dotykać, przestał na mnie patrzeć.

Nagłe rozstanie, które wydawało się tak wyrachowane, tak wyreżyserowane.

Nie przestał mnie kochać. Awansował.

Córka prezesa oferowała to, czego nigdy nie mogłam dać: kontakty, bogactwo, bezpośrednią drogę do władzy. Ja byłam kamieniem milowym. Ona była celem.

Nie mogłam oddychać.

Ceremonia się rozpoczęła, ale nie słyszałam niczego. Słowa celebranta rozmyły się w bezsensowny szum.

Patrzyłam, jak James bierze jej dłonie w swoje, patrzyłam, jak się uśmiecha tym uśmiechem, patrzyłam, jak obiecuje "na zawsze" komuś, kogo zdobywał, podczas gdy ja gotowałam mu kolacje, sprzątałam jego mieszkanie i czekałam na oświadczyny, które nigdy nie miały nadejść.

Po drugiej stronie sali ruch przyciągnął moją uwagę. Ktoś stał przy dalekiej ścianie, oddzielony od tłumu, patrząc na mnie, a nie na ceremonię.

Sebastian Cole—szef marketingu w Pemberton Corp, cierń w moim boku od dnia, gdy się pojawił.

Opierał się o marmurowy filar z wyrachowaną niedbałością, kieliszek szampana zwisał mu z palców.

Ciemne włosy zaczesane do tyłu, lekko potargane w sposób, który wyglądał na przypadkowy, choć pewnie taki nie był. Szare oczy, które zawsze wydawały się coś analizować.

Mocna szczęka, ostre kości policzkowe, atletyczna sylwetka widoczna nawet pod perfekcyjnie skrojonym garniturem. Ten typ intensywnej atrakcyjności, który wprawia ludzi w zakłopotanie—mnie wprawiał w zakłopotanie, choć nigdy bym się do tego nie przyznała.

Nienawidziłam, że to zauważam. Nienawidziłam, że jakaś obiektywna część mojego mózgu kataloguje szerokie ramiona, sposób, w jaki koszula leży na jego klatce piersiowej, pewność siebie w postawie.

Sebastian Cole był niezaprzeczalnie przystojny—uderzająco wręcz. Typ, który przyciąga uwagę samą swoją obecnością w pokoju. Byłoby to atutem, gdyby nie był takim nieznośnym dupkiem.

Nasze spojrzenia się spotkały. Coś przemknęło na jego twarzy—może rozpoznanie. Może zrozumienie.

Potem puścił do mnie oko. Powoli. Celowo. Prawie kpiąco.

Irytacja zapiekła mnie w piersi, przebijając się przez szok i żal. Oczywiście, że Sebastian tu był. Oczywiście, że patrzył.

Zawsze mnie obserwował, znajdował powody, by być blisko, kreował chwile bliskości, których nie potrafiłam wyjaśnić.

Każda nasza interakcja iskrzyła napięciem—wyzywał mnie, prowokował, zdawał się czerpać prawdziwą satysfakcję z tego, że wyprowadza mnie z równowagi.

Nigdy nie rozumiałam dlaczego. Nigdy nie chciałam się dowiedzieć.

W tej chwili nie obchodziło mnie nic poza ucieczką.

"Belle." Dłoń Charlesa dotknęła mojego łokcia, delikatnie, ale z troską. "Zbladłaś. Co się dzieje?"

"Potrzebuję powietrza." Słowa zabrzmiały zduszonym głosem. "Przepraszam, po prostu… potrzebuję chwili."

"Oczywiście. Weź tyle czasu, ile musisz. Będę tutaj."

Odwróciłam się i ruszyłam w stronę wyjścia. Nie biegłam—nie dałabym nikomu tej satysfakcji, nie pozwoliłabym, by James, Sebastian czy ktokolwiek z tych ludzi zobaczył mnie rozbitą.

Ale szłam szybko, obcasy stukały o marmur, lawirowałam między grupkami gości, którzy byli zbyt skupieni na ceremonii, by zauważyć moje wyjście.

Drzwi majaczyły przede mną, obiecując ucieczkę. Za mną usłyszałam, jak celebrant pyta, czy ktoś sprzeciwia się temu związkowi. To pytanie wydawało się okrutnym żartem.

Przepchnęłam się przez drzwi i nie obejrzałam się za siebie, zostawiając Charlesa, ceremonię i mężczyznę, który mnie zniszczył, stojących przy ołtarzu, który powinien być nasz.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Bar hotelowy był przyciemniony i cichy, ukryty na uboczu od weselnej zabawy jakby z obowiązku. Zajęłam stołek na samym końcu, najdalej od wejścia, i czekałam, aż barman mnie zauważy.

"Co podać?" Był młody, profesjonalny, z tych ludzi, których uczono, by nie zadawali pytań.

"Whisky. Czystą."

Uniósł brew – pewnie nie wyglądałam na kogoś, kto pije whisky – ale nie skomentował. Szklanka pojawiła się przede mną po chwili, bursztynowy płyn łapał nikłe światło.

Nie piłam whisky. Nigdy wcześniej. Sam zapach kiedyś sprawiał, że marszczyłam nos. Ale dziś nie obchodziły mnie upodobania, nawyki ani żadne z ostrożnych zasad, na których zbudowałam swoje życie. Dziś chciałam płonąć.

Pierwszy łyk wypalił mi gardło i przyjęłam to z ulgą. Drugi był już łatwiejszy. Kiedy opróżniłam szklankę, ostre krawędzie mojego bólu zaczęły się rozmywać.

"Jeszcze jedną," powiedziałam, przesuwając pustą szklankę.

Barman posłusznie nalał. Wypiłam. Zamówiłam trzecią. Spojrzał na mnie z troską na granicy niepokoju, ale zatrzymał te myśli dla siebie. Mądry człowiek.

Telefon zawibrował na blacie. Potem znowu. I znowu.

Spojrzałam na ekran. Imię Sophie, a pod nim lawina coraz bardziej spanikowanych wiadomości:

Gdzie jesteś??? To, co się stało, jest SZALONE

Belle, przerażasz mnie

Przysięgam, jeśli zrobisz coś głupiego przez tego dupka Jamesa, nigdy ci nie wybaczę

Chcesz, żebym go zamordowała dla ciebie? Podobno świetnie wyglądam w pomarańczowym

Palce miałam niezgrabne, gdy odpisywałam: Nie zamierzam zrobić sobie krzywdy. Po prostu potrzebuję trochę czasu dla siebie.

Odłożyłam telefon ekranem do dołu i piłam dalej.

Alkohol uderzył w mój pusty żołądek jak pociąg towarowy. Pokój zaczął się przechylać, kontury widzenia zmiękły do czegoś niemal przyjemnego. Ból nadal był obecny, ale jakby odległy. Do zniesienia.

Powinnam wyjść, zanim się bardziej ośmieszę, zanim ktoś z wesela wejdzie i zobaczy asystentkę prezesa topiącą smutki samotnie przy barze.

Wstałam. Moje nogi natychmiast mnie zawiodły.

Podłoga przybliżyła się gwałtownie, przygotowałam się na uderzenie – ale ono nie nadeszło.

Silne ręce złapały mnie, mocno obejmując ramiona i nie pozwalając mi upaść, gdy ciało odmówiło posłuszeństwa. Spojrzałam w górę, spodziewając się zobaczyć barmana, obcego człowieka.

Twarz Charlesa Pembertona wyostrzyła się w moim polu widzenia.

Może to przez alkohol. Może przez bezbronność tej chwili.

Ale coś poruszyło się w mojej piersi na sposób, w jaki mnie trzymał – coś ciepłego i nieznanego, czego nie czułam od pierwszych dni z Jamesem. Zauważyłam, może po raz pierwszy, jak przystojny jest Charles.

Srebrne włosy łapiące przytłumione światło, mocna szczęka, niebieskie oczy pełne cichej troski. Wyróżniał się w sposób, który nie miał nic wspólnego z wiekiem, a wszystko z obecnością.

Typ mężczyzny, który z czasem staje się coraz bardziej pociągający, z każdym rokiem nabierając charakteru w rysach twarzy.

Trzymał mnie dłużej, niż było trzeba, zanim postawił mnie stabilnie. Jego dłoń zawisła na moim łokciu, jakby niechętnie chciał puścić, jakby nie był pewien, że sama ustałabym na nogach.

"Belle." Jego głos był niski, ostrożny. "Co się tam wydarzyło? Zniknęłaś, a kiedy nie mogłem cię znaleźć, pomyślałem..." Urwał.

Troska w jego głosie coś we mnie przełamała. Alkohol już rozluźnił moją kontrolę, a teraz słowa wypłynęły ze mnie, zanim zdążyłam je zatrzymać.

"Byłam z kimś," powiedziałam, a to słowo miało gorzki smak. "Byliśmy razem sześć lat. Dwa tygodnie temu znalazłam pierścionek w jego szufladzie i pomyślałam... Pomyślałam, że mi się oświadczy."

Wyraz twarzy Charlesa się zmienił, troska się pogłębiła. "Ale nie był dla ciebie?"

"Dokładnie." Zaśmiałam się, ale śmiech był złamany. "Planował poślubić inną kobietę, będąc jeszcze ze mną. Wszystkie te późne powroty, cały ten dystans – wcale nie pracował. A ja byłam zbyt głupia, żeby to zauważyć."

"Nie byłaś głupia. Zaufałaś komuś, kto na to nie zasługiwał. To nie to samo."

"Nie?" Zatoczyłam się lekko, a jego uścisk na moim łokciu się wzmocnił. "Sześć lat, Charles. Sześć lat mu dałam. Sprzątałam jego mieszkanie. Gotowałam mu. Zbudowałam całe życie wokół niego, wokół naszej przyszłości, która nigdy nie istniała."

"Belle..."

"Wiesz, jak długo minęło, odkąd czułam się pożądana?" Słowa wypływały ze mnie nie do powstrzymania. "Miesiąc. Może dłużej. Przestał mnie dotykać. Przestał patrzeć na mnie jak na kogoś ważnego. A seks..."

Zaśmiałam się gorzko, dźwięk był ostry i brzydki.

"Jaki seks? Albo go wcale nie było, albo po wszystkim leżałam i zastanawiałam się, co zrobiłam źle. Dlaczego nie byłam wystarczająca. Nawet nie brał mnie za rękę, nie mówiąc już o orgazmach!"

Charles słuchał bez przerywania, niebieskie oczy nie odrywały się od mojej twarzy. Nie rzucał banałami ani pustym pocieszeniem. Po prostu był, solidny i obecny, jak kotwica na morzu mojego upokorzenia.

Coś lekkomyślnego ogarnęło mnie wtedy. Alkohol, ból, rozpaczliwe pragnienie poczuć coś innego niż bezwartościowość.

"Kiedy ostatnio sprawiłeś, że kobieta doszła?" zapytałam, słowa splatały się ze sobą. "W ogóle pamiętasz?"

Pytanie zawisło między nami, obsceniczne i niemożliwe do cofnięcia.

Wtedy dotarło do mnie, co właśnie powiedziałam. I do kogo.

"O Boże."

Zakryłam usta dłonią, przerażenie przebiło się przez upojenie.

"Przepraszam. Nie wierzę, że... Proszę, zapomnij o wszystkim. Mam najgorszy dzień w życiu, wypiłam za dużo i już nie wiem, co mówię—"

Próbowałam się podnieść, oddalić się, uratować resztki godności. Nogi znów odmówiły posłuszeństwa. Zatoczyłam się, podłoga niebezpiecznie się przechyliła.

Silne ręce złapały mnie. Znów. Ramiona Charlesa objęły mnie, stabilizując przy jego piersi. Spojrzałam w jego twarz i znowu poczułam to poruszenie – ciepło, bezpieczeństwo, coś, czego nie umiałam nazwać. "Myślę, że już wystarczy," powiedział cicho. W jego głosie nie było osądu. Ani złości. Tylko ta sama troska, cierpliwa i niezachwiana.

"Przepraszam," wyszeptałam. "Tak bardzo przepraszam."

"Nie przepraszaj." Zmienił uścisk, jedną ręką obejmując mnie w talii, prowadząc z dala od baru. "Chodź, zaprowadzę cię tam, gdzie będziesz mogła odpocząć."

Pomógł mi dojść do windy, a ja oparłam się o niego bez namysłu – o jego ciepło, solidność, cichą siłę, która zawsze go definiowała.

Moja głowa spoczęła na jego ramieniu i nie miałam już siły się odsunąć.

"Dziękuję," wymamrotałam, gdy drzwi windy się otworzyły. "Za to, że mnie znalazłeś."

"Zawsze cię znajdę, Belle."

Nie byłam pewna, czy to sobie wyobraziłam, czy naprawdę to powiedział. Ale gdy razem wchodziliśmy do windy, byłam cicho, rozpaczliwie wdzięczna, że to właśnie Charles znalazł mnie w tym barze.

A nie ktoś inny.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Corporate Hearts

Corporate Hearts

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa