passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Corporate Hearts - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

Corporate Hearts

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Ostatnie dwa tygodnie zniknęły w zamazanym wirze nadgodzin i wyczerpania.

Zagrzebałam się w pracy—raporty, spotkania, logistyka przejścia, cokolwiek, co wymagało na tyle dużego skupienia, by powstrzymać mój umysł przed powrotem do tamtego stołu.

Do świec dogasających do końca i dźwięku zamykanego na zamek błyskawiczny bagażu. Sophie dzwoniła codziennie, zmartwiona, ale skracałam rozmowy do minimum. Byłam w porządku. Radziłam sobie. Musiałam tylko być zajęta.

A teraz stałam w holu rezydencji Langfordów, otoczona bogactwem, które dotąd obserwowałam tylko z peryferii, i czułam każdy centymetr dystansu między tym światem a moim.

Miejsce było zachwycające—elegancki dwór na wsi, obwieszony białymi kwiatami i miękkim światłem. Kryształowe żyrandole łapały popołudniowe słońce wpadające przez wysokie okna.

Goście w kreacjach od projektantów i szytych na miarę garniturach przechadzali się z kieliszkami szampana, a ich śmiech unosił się w powietrzu niczym muzyka.

Wszędzie pachniało różami, pieniędzmi i tym rodzajem bezwysiłkowej elegancji, której osiągnięcie wymaga ogromnego wysiłku.

Przejechałam dłońmi po prostej, granatowej sukience i próbowałam nie czuć się jak oszustka.

"Piękne miejsce," zauważył Charles obok mnie, głosem tak cichym, że tylko ja mogłam go usłyszeć. "Langfordowie nie szczędzą wydatków na swoją jedyną córkę."

"Jest pięknie," przyznałam, choć słowo "piękne" wydawało się niewystarczające. "Nigdy nie widziałam czegoś podobnego."

"Richard zawsze lubił robić wrażenie. Ślub córki nie mógł być wyjątkiem."

Charles lustrował salę z wprawą, skinął głową znajomym, posyłał drobne uśmiechy członkom zarządu, którzy łapali jego spojrzenie.

"Trzymaj się blisko. Takie wydarzenia to tyle samo polityka, co świętowanie. Może będziesz musiała mnie uratować przed nużącymi rozmowami."

Prawie się uśmiechnęłam. "Będę mieć oko na każdego, kto zbliży się z kwartalnymi prognozami."

"Zbyt dobrze mnie znasz."

Kąciki jego oczu zmarszczyły się z rozbawienia.

"Chociaż podejrzewam, że prognozy byłyby lepsze niż niektóre plotki krążące po takich zgromadzeniach. Przypomnij mi, żebym kiedyś opowiedział ci o negocjacjach fuzji z Hendersonami. Odbyły się w całości między posiłkami na balu charytatywnym."

Już miałam odpowiedzieć, gdy ruch przy wejściu przykuł moją uwagę. Otworzyły się boczne drzwi i wszedł pan młody.

Mój świat się zatrzymał.

James.

Stał przy ołtarzu w perfekcyjnie skrojonym grafitowym garniturze, poprawiając spinki do mankietów z tą swobodną pewnością siebie, którą kiedyś uważałam za ujmującą. Włosy ułożone dokładnie tak, jak lubił, postawa wyprostowana i pewna.

Uśmiechnął się do kogoś w pierwszym rzędzie—tym wyćwiczonym uśmiechem, tym samym, którego używał w salach konferencyjnych i na spotkaniach z klientami, tym, który wielokrotnie ćwiczył przed lustrem.

"Belle?" Głos Charlesa wydawał się dochodzić z bardzo daleka. "Wszystko w porządku?"

Nie mogłam odpowiedzieć. Nie mogłam się ruszyć. Mogłam tylko patrzeć na mężczyznę, którego kochałam przez sześć lat, gdy przygotowywał się do ślubu z kimś innym.

Muzyka narastała, a wszyscy zwrócili się ku wejściu. Panna młoda pojawiła się w kaskadzie białego jedwabiu i koronki, promienna i młoda—młodsza ode mnie, uświadomiłam to sobie z bolesnym skrętem w żołądku.

Richard Langford szedł u jej boku, promieniejąc dumą. Córka prezesa.

Szła do ołtarza tak, jakby urodziła się dla tej chwili, każdy krok pełen gracji i pewności siebie. A na jej palcu, błyszczący w świetle przy każdym ruchu, był pierścionek.

Ten sam pierścionek.

Pierścionek, który znalazłam ukryty w szufladzie Jamesa. Pierścionek, wokół którego budowałam fantazje, wyobrażając sobie, jak mi się oświadczy, co odpowiem, jak potoczy się nasze życie. Pierścionek, który myślałam, że jest dla mnie.

"To James Whitmore," mruknął Charles, w jego głosie pojawiło się coś ostrożnego. "Jeden z naszych wyższych menedżerów. Nie wiedziałem, że znasz go osobiście."

Słowa ledwie się zarejestrowały. Wszystko układało się w całość z brutalną jasnością—dystans w ostatnich miesiącach, późne powroty do domu tłumaczone pracą, sposób, w jaki przestał mnie dotykać, przestał na mnie patrzeć.

Nagłe rozstanie, które wydawało się tak wyrachowane, tak wyreżyserowane.

Nie przestał mnie kochać. Awansował.

Córka prezesa oferowała to, czego nigdy nie mogłam dać: kontakty, bogactwo, bezpośrednią drogę do władzy. Ja byłam kamieniem milowym. Ona była celem.

Nie mogłam oddychać.

Ceremonia się rozpoczęła, ale nie słyszałam niczego. Słowa celebranta rozmyły się w bezsensowny szum.

Patrzyłam, jak James bierze jej dłonie w swoje, patrzyłam, jak się uśmiecha tym uśmiechem, patrzyłam, jak obiecuje "na zawsze" komuś, kogo zdobywał, podczas gdy ja gotowałam mu kolacje, sprzątałam jego mieszkanie i czekałam na oświadczyny, które nigdy nie miały nadejść.

Po drugiej stronie sali ruch przyciągnął moją uwagę. Ktoś stał przy dalekiej ścianie, oddzielony od tłumu, patrząc na mnie, a nie na ceremonię.

Sebastian Cole—szef marketingu w Pemberton Corp, cierń w moim boku od dnia, gdy się pojawił.

Opierał się o marmurowy filar z wyrachowaną niedbałością, kieliszek szampana zwisał mu z palców.

Ciemne włosy zaczesane do tyłu, lekko potargane w sposób, który wyglądał na przypadkowy, choć pewnie taki nie był. Szare oczy, które zawsze wydawały się coś analizować.

Mocna szczęka, ostre kości policzkowe, atletyczna sylwetka widoczna nawet pod perfekcyjnie skrojonym garniturem. Ten typ intensywnej atrakcyjności, który wprawia ludzi w zakłopotanie—mnie wprawiał w zakłopotanie, choć nigdy bym się do tego nie przyznała.

Nienawidziłam, że to zauważam. Nienawidziłam, że jakaś obiektywna część mojego mózgu kataloguje szerokie ramiona, sposób, w jaki koszula leży na jego klatce piersiowej, pewność siebie w postawie.

Sebastian Cole był niezaprzeczalnie przystojny—uderzająco wręcz. Typ, który przyciąga uwagę samą swoją obecnością w pokoju. Byłoby to atutem, gdyby nie był takim nieznośnym dupkiem.

Nasze spojrzenia się spotkały. Coś przemknęło na jego twarzy—może rozpoznanie. Może zrozumienie.

Potem puścił do mnie oko. Powoli. Celowo. Prawie kpiąco.

Irytacja zapiekła mnie w piersi, przebijając się przez szok i żal. Oczywiście, że Sebastian tu był. Oczywiście, że patrzył.

Zawsze mnie obserwował, znajdował powody, by być blisko, kreował chwile bliskości, których nie potrafiłam wyjaśnić.

Każda nasza interakcja iskrzyła napięciem—wyzywał mnie, prowokował, zdawał się czerpać prawdziwą satysfakcję z tego, że wyprowadza mnie z równowagi.

Nigdy nie rozumiałam dlaczego. Nigdy nie chciałam się dowiedzieć.

W tej chwili nie obchodziło mnie nic poza ucieczką.

"Belle." Dłoń Charlesa dotknęła mojego łokcia, delikatnie, ale z troską. "Zbladłaś. Co się dzieje?"

"Potrzebuję powietrza." Słowa zabrzmiały zduszonym głosem. "Przepraszam, po prostu… potrzebuję chwili."

"Oczywiście. Weź tyle czasu, ile musisz. Będę tutaj."

Odwróciłam się i ruszyłam w stronę wyjścia. Nie biegłam—nie dałabym nikomu tej satysfakcji, nie pozwoliłabym, by James, Sebastian czy ktokolwiek z tych ludzi zobaczył mnie rozbitą.

Ale szłam szybko, obcasy stukały o marmur, lawirowałam między grupkami gości, którzy byli zbyt skupieni na ceremonii, by zauważyć moje wyjście.

Drzwi majaczyły przede mną, obiecując ucieczkę. Za mną usłyszałam, jak celebrant pyta, czy ktoś sprzeciwia się temu związkowi. To pytanie wydawało się okrutnym żartem.

Przepchnęłam się przez drzwi i nie obejrzałam się za siebie, zostawiając Charlesa, ceremonię i mężczyznę, który mnie zniszczył, stojących przy ołtarzu, który powinien być nasz.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Bar hotelowy był przyciemniony i cichy, ukryty na uboczu od weselnej zabawy jakby z obowiązku. Zajęłam stołek na samym końcu, najdalej od wejścia, i czekałam, aż barman mnie zauważy.

"Co podać?" Był młody, profesjonalny, z tych ludzi, których uczono, by nie zadawali pytań.

"Whisky. Czystą."

Uniósł brew – pewnie nie wyglądałam na kogoś, kto pije whisky – ale nie skomentował. Szklanka pojawiła się przede mną po chwili, bursztynowy płyn łapał nikłe światło.

Nie piłam whisky. Nigdy wcześniej. Sam zapach kiedyś sprawiał, że marszczyłam nos. Ale dziś nie obchodziły mnie upodobania, nawyki ani żadne z ostrożnych zasad, na których zbudowałam swoje życie. Dziś chciałam płonąć.

Pierwszy łyk wypalił mi gardło i przyjęłam to z ulgą. Drugi był już łatwiejszy. Kiedy opróżniłam szklankę, ostre krawędzie mojego bólu zaczęły się rozmywać.

"Jeszcze jedną," powiedziałam, przesuwając pustą szklankę.

Barman posłusznie nalał. Wypiłam. Zamówiłam trzecią. Spojrzał na mnie z troską na granicy niepokoju, ale zatrzymał te myśli dla siebie. Mądry człowiek.

Telefon zawibrował na blacie. Potem znowu. I znowu.

Spojrzałam na ekran. Imię Sophie, a pod nim lawina coraz bardziej spanikowanych wiadomości:

Gdzie jesteś??? To, co się stało, jest SZALONE

Belle, przerażasz mnie

Przysięgam, jeśli zrobisz coś głupiego przez tego dupka Jamesa, nigdy ci nie wybaczę

Chcesz, żebym go zamordowała dla ciebie? Podobno świetnie wyglądam w pomarańczowym

Palce miałam niezgrabne, gdy odpisywałam: Nie zamierzam zrobić sobie krzywdy. Po prostu potrzebuję trochę czasu dla siebie.

Odłożyłam telefon ekranem do dołu i piłam dalej.

Alkohol uderzył w mój pusty żołądek jak pociąg towarowy. Pokój zaczął się przechylać, kontury widzenia zmiękły do czegoś niemal przyjemnego. Ból nadal był obecny, ale jakby odległy. Do zniesienia.

Powinnam wyjść, zanim się bardziej ośmieszę, zanim ktoś z wesela wejdzie i zobaczy asystentkę prezesa topiącą smutki samotnie przy barze.

Wstałam. Moje nogi natychmiast mnie zawiodły.

Podłoga przybliżyła się gwałtownie, przygotowałam się na uderzenie – ale ono nie nadeszło.

Silne ręce złapały mnie, mocno obejmując ramiona i nie pozwalając mi upaść, gdy ciało odmówiło posłuszeństwa. Spojrzałam w górę, spodziewając się zobaczyć barmana, obcego człowieka.

Twarz Charlesa Pembertona wyostrzyła się w moim polu widzenia.

Może to przez alkohol. Może przez bezbronność tej chwili.

Ale coś poruszyło się w mojej piersi na sposób, w jaki mnie trzymał – coś ciepłego i nieznanego, czego nie czułam od pierwszych dni z Jamesem. Zauważyłam, może po raz pierwszy, jak przystojny jest Charles.

Srebrne włosy łapiące przytłumione światło, mocna szczęka, niebieskie oczy pełne cichej troski. Wyróżniał się w sposób, który nie miał nic wspólnego z wiekiem, a wszystko z obecnością.

Typ mężczyzny, który z czasem staje się coraz bardziej pociągający, z każdym rokiem nabierając charakteru w rysach twarzy.

Trzymał mnie dłużej, niż było trzeba, zanim postawił mnie stabilnie. Jego dłoń zawisła na moim łokciu, jakby niechętnie chciał puścić, jakby nie był pewien, że sama ustałabym na nogach.

"Belle." Jego głos był niski, ostrożny. "Co się tam wydarzyło? Zniknęłaś, a kiedy nie mogłem cię znaleźć, pomyślałem..." Urwał.

Troska w jego głosie coś we mnie przełamała. Alkohol już rozluźnił moją kontrolę, a teraz słowa wypłynęły ze mnie, zanim zdążyłam je zatrzymać.

"Byłam z kimś," powiedziałam, a to słowo miało gorzki smak. "Byliśmy razem sześć lat. Dwa tygodnie temu znalazłam pierścionek w jego szufladzie i pomyślałam... Pomyślałam, że mi się oświadczy."

Wyraz twarzy Charlesa się zmienił, troska się pogłębiła. "Ale nie był dla ciebie?"

"Dokładnie." Zaśmiałam się, ale śmiech był złamany. "Planował poślubić inną kobietę, będąc jeszcze ze mną. Wszystkie te późne powroty, cały ten dystans – wcale nie pracował. A ja byłam zbyt głupia, żeby to zauważyć."

"Nie byłaś głupia. Zaufałaś komuś, kto na to nie zasługiwał. To nie to samo."

"Nie?" Zatoczyłam się lekko, a jego uścisk na moim łokciu się wzmocnił. "Sześć lat, Charles. Sześć lat mu dałam. Sprzątałam jego mieszkanie. Gotowałam mu. Zbudowałam całe życie wokół niego, wokół naszej przyszłości, która nigdy nie istniała."

"Belle..."

"Wiesz, jak długo minęło, odkąd czułam się pożądana?" Słowa wypływały ze mnie nie do powstrzymania. "Miesiąc. Może dłużej. Przestał mnie dotykać. Przestał patrzeć na mnie jak na kogoś ważnego. A seks..."

Zaśmiałam się gorzko, dźwięk był ostry i brzydki.

"Jaki seks? Albo go wcale nie było, albo po wszystkim leżałam i zastanawiałam się, co zrobiłam źle. Dlaczego nie byłam wystarczająca. Nawet nie brał mnie za rękę, nie mówiąc już o orgazmach!"

Charles słuchał bez przerywania, niebieskie oczy nie odrywały się od mojej twarzy. Nie rzucał banałami ani pustym pocieszeniem. Po prostu był, solidny i obecny, jak kotwica na morzu mojego upokorzenia.

Coś lekkomyślnego ogarnęło mnie wtedy. Alkohol, ból, rozpaczliwe pragnienie poczuć coś innego niż bezwartościowość.

"Kiedy ostatnio sprawiłeś, że kobieta doszła?" zapytałam, słowa splatały się ze sobą. "W ogóle pamiętasz?"

Pytanie zawisło między nami, obsceniczne i niemożliwe do cofnięcia.

Wtedy dotarło do mnie, co właśnie powiedziałam. I do kogo.

"O Boże."

Zakryłam usta dłonią, przerażenie przebiło się przez upojenie.

"Przepraszam. Nie wierzę, że... Proszę, zapomnij o wszystkim. Mam najgorszy dzień w życiu, wypiłam za dużo i już nie wiem, co mówię—"

Próbowałam się podnieść, oddalić się, uratować resztki godności. Nogi znów odmówiły posłuszeństwa. Zatoczyłam się, podłoga niebezpiecznie się przechyliła.

Silne ręce złapały mnie. Znów. Ramiona Charlesa objęły mnie, stabilizując przy jego piersi. Spojrzałam w jego twarz i znowu poczułam to poruszenie – ciepło, bezpieczeństwo, coś, czego nie umiałam nazwać. "Myślę, że już wystarczy," powiedział cicho. W jego głosie nie było osądu. Ani złości. Tylko ta sama troska, cierpliwa i niezachwiana.

"Przepraszam," wyszeptałam. "Tak bardzo przepraszam."

"Nie przepraszaj." Zmienił uścisk, jedną ręką obejmując mnie w talii, prowadząc z dala od baru. "Chodź, zaprowadzę cię tam, gdzie będziesz mogła odpocząć."

Pomógł mi dojść do windy, a ja oparłam się o niego bez namysłu – o jego ciepło, solidność, cichą siłę, która zawsze go definiowała.

Moja głowa spoczęła na jego ramieniu i nie miałam już siły się odsunąć.

"Dziękuję," wymamrotałam, gdy drzwi windy się otworzyły. "Za to, że mnie znalazłeś."

"Zawsze cię znajdę, Belle."

Nie byłam pewna, czy to sobie wyobraziłam, czy naprawdę to powiedział. Ale gdy razem wchodziliśmy do windy, byłam cicho, rozpaczliwie wdzięczna, że to właśnie Charles znalazł mnie w tym barze.

A nie ktoś inny.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Pokój hotelowy Charlesa był cichy i bezosobowy—neutralne ściany w stonowanym beżu, śnieżnobiała pościel, ta sama generyczna elegancja drogich hoteli na całym świecie.

Rodzaj przestrzeni, którą zapomina się w chwili wyjścia. Teraz wydawała się jedynym bezpiecznym miejscem na świecie.

Poprowadził mnie do fotela przy oknie i wcisnął mi do rąk szklankę wody. „Pij,” powiedział. „Powoli.”

Posłuchałam. Woda była zimna, przywracająca do rzeczywistości, przebijająca się przez mgłę whisky i złamanego serca, która spowijała moją głowę. Charles przeszedł na skraj łóżka naprzeciwko mnie i usiadł, zachowując dystans.

Nie dotknął mnie. Nie narzucał się. Po prostu czekał, cierpliwy jak zawsze, jego obecność była stała i nienarzucająca się w przytłumionym świetle lampki.

Pokój stopniowo przestawał wirować. Oddech zwalniał z poszarpanych westchnień do czegoś przypominającego normalność.

Panika, która drapała moje serce od początku ceremonii, zaczęła odpuszczać, ustępując miejsca zmęczeniu tak ciężkiemu, że aż bolały mnie kości.

„Lepiej?” — zapytał Charles po kilku minutach ciszy.

„Trochę.” Mój głos był szorstki. „Przepraszam. Za wszystko. Za scenę na ceremonii, za to, że musiałeś wyjść, za wszystko, co powiedziałam w barze…”

„Nie masz za co przepraszać.”

„Mam. Powinnam być profesjonalna. Powinnam radzić sobie z tym z gracją, a zamiast tego…”

„Jesteś człowiekiem,” przerwał łagodnie. „I właśnie przeżyłaś coś druzgocącego. Gracja może poczekać.”

Wpatrywałam się w szklankę z wodą, obserwując, jak światło załamuje się przez ciecz. Życzliwość w jego głosie ściskała mi gardło. Nie zasługiwałam na to—nie po tym, jak się zachowałam, po rzeczach, które powiedziałam.

Ale Charles dawał mi to bez oczekiwań i ocen.

Gdy cisza rozciągnęła się na tyle, że mój umysł zaczął się przejaśniać, odezwał się znowu. Jego ton się zmienił—wciąż łagodny, ale poważniejszy. Głos dyrektora generalnego, z którym współpracowałam przez pięć lat.

„Jest coś, o czym muszę z tobą porozmawiać. Miałem zamiar poczekać z tym do powrotu do Londynu, ale biorąc pod uwagę okoliczności, myślę, że powinnaś usłyszeć to teraz.”

Podniosłam wzrok, ciekawość przebiła się przez otępienie. „O co chodzi?”

„Zarząd chce mojej rekomendacji na stanowisko CEO zanim odejdę. Od miesięcy oceniam kandydatów, zawężając wybór.”

Zawiesił głos, jego niebieskie oczy utkwiły w moich. „Mam dwóch finalistów. James Whitmore i Sebastian Cole.”

Nazwiska spadły na mnie jak ciosy.

Prawie się zaśmiałam. Prawie. Wszechświat miał okrutne poczucie humoru. James Whitmore—pan młody, który właśnie poślubił kogoś innego, wkładając na palec pierścionek, który, jak sądziłam, był przeznaczony dla mnie.

I Sebastian Cole—irytujący szef marketingu, który mrugnął do mnie przez całą ceremonię, jakby doskonale wiedział, co czuję.

To byli moi wybory. Ci mężczyźni, o których przyszłości najwyraźniej miałam pomóc zdecydować.

Charles mówił dalej, nieświadomy burzy, jaka szalała we mnie. Wyjaśnił, że nie zna żadnego z nich na tyle dobrze, by ocenić ich prawdziwy charakter.

Cyfry i prezentacje mówią tylko tyle. Raporty kwartalne pokazują wyniki, nie uczciwość. Spotkania zarządu pokazują efektywność, nie osobowość.

„Potrzebuję wglądu w to, kim naprawdę są. Jak zachowują się, gdy nikt ważny nie patrzy. Jak traktują podwładnych. Jakich skrótów używają lub których odmawiają. Małe decyzje, które zdradzają charakter.”

„I uważasz, że mogę to zapewnić?”

„Wiem, że możesz. Pracujesz z nimi obydwoma od lat. Zauważasz rzeczy, których inni nie widzą—rzeczy, które nigdy nie trafiają do raportów ani ocen okresowych. Wyłapujesz wzorce. Pamiętasz szczegóły.”

Pochylił się lekko do przodu. „Chcę, żebyś przez najbliższe tygodnie była asystentką obu kandydatów. Obserwuj ich. Oceniaj. Zdaj mi uczciwy raport.”

Prośba zawisła między nami. Przeanalizowałam ją w myślach, rozważałam ze wszystkich stron.

„Moja rekomendacja,” powiedziałam powoli. „Ile będzie znaczyć?”

„Znacząco. Może zadecydować.”

Konsekwencje spadły na mnie jak drugi koc. Charles oferował mi władzę—prawdziwą, nie iluzję. Szansę wpłynięcia na przyszłość firmy.

Szansę kształtowania tego, czym stanie się Pemberton Corp po jego odejściu.

Szansę zdecydowania, czy człowiek, który mnie zniszczył, dostanie wszystko, czego pragnął.

Charles o tym nie wiedział, oczywiście. Nie miał pojęcia, że pan młody na dole i jego kandydat na CEO to ta sama osoba.

Nie mógł wiedzieć, że rekomendując Jamesa Whitmore’a, nagrodziłabym zdradę triumfem. Ale ja wiedziałam. I ta świadomość paliła mnie w piersi jak whisky, która wciąż ogrzewała mój żołądek.

„Dlaczego ja?” zapytałam. „Dlaczego nie ktoś z zarządu? Ktoś z większym autorytetem, doświadczeniem?”

„Bo jesteś najbardziej kompetentną osobą, jaką znam.”

Te słowa padły bez fanfar—rzeczowo, nie pochlebnie. Powiedział to, jakby stwierdzał oczywisty fakt, jakby niebo było niebieskie, a woda mokra.

„Rozumiesz tę firmę lepiej niż połowa zarządu. Od pięciu lat obserwujesz ją od środka. Znasz politykę, osobowości, dynamikę, której nie ma w żadnym raporcie. Ufaj mi, Belle, twojemu osądowi.”

Usiadłam z tym, oszołomiona, zrozpaczona, lekko pijana, i poczułam, że coś się we mnie zmienia.

Przez sześć lat budowałam życie wokół mężczyzny, który widział we mnie tylko stopień do celu. A tu był inny mężczyzna, oferujący mi coś zupełnie innego. Zaufanie. Szacunek. Przekonanie, że moje zdanie się liczy.

„Zrobię to,” powiedziałam.

Charles skinął głową, bez zaskoczenia. Wstał, wyjął z szafy koc i wskazał na kanapę pod ścianą.

„Śpij tu dziś. Nie jesteś w stanie nigdzie iść.”

Chciałam protestować, upierać się, że nic mi nie jest. Ale zmęczenie przygniatało mnie, a kanapa wydawała się nieprzyzwoicie kusząca. Przeszłam do niej i położyłam się.

Charles rozłożył koc i starannie mnie przykrył, podwijając brzegi wokół moich ramion z taką delikatnością, że aż ścisnęło mnie w piersi.

Potem usiadł w fotelu po drugiej stronie pokoju, nie zamierzając opuszczać pomieszczenia.

„Zostajesz?” zapytałam, głos miałam już ciężki od snu.

„Zostaję.”

Zapadła cisza, komfortowa i ciepła. Odpływałam w sen, gdy jego głos znów rozległ się w ciemności, cichy i zamyślony.

„Trzy lata.”

Otworzyłam oczy, zdezorientowana. „Co?”

„Zadałaś mi pytanie w barze. Nieodpowiednie, którego z pewnością żałujesz.”

W jego głosie pojawiła się nutka suchego humoru.

„Odpowiedź to trzy lata. Moja żona zmarła piętnaście lat temu i od tamtej pory… miałem ograniczone zainteresowanie takimi sprawami. Ale trzy lata temu była ktoś. Krótko.”

Gorąco zalało mi policzki. „Charles, ja… Nie musisz—”

„Wiem, że nie muszę. Ale zapytałaś, a ja chcę odpowiedzieć.” Zawahał się. „Nie jestem tak stary i zgrzybiały, jak mogłabyś sądzić, Belle. Doskonale pamiętam, jak to jest.”

Coś elektryzującego przemknęło między nami w ciemności—niewypowiedziane, nieokreślone, ale jednoznacznie obecne.

„Śpij,” powiedział cicho. „Jutro czeka nas długa droga.”

Zamknęłam oczy, serce biło mi szybciej z powodów niezwiązanych z whisky ani złamanym sercem.

Zasypiałam, wiedząc, że czuwa nade mną.

I zadziwiająco, całkowicie mi to odpowiadało.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Corporate Hearts

Corporate Hearts

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa